Małżeństwo we troje

Sięgając po książkę „Małżeństwo we troje”, mamy możliwość zagłębić się w pięć opowiadań, w których miłość jest czymś wyczuwalnym.

——————

W pierwszym opowiadaniu poznajemy losy ludzi, które zupełnie przypadkiem zostały przypieczętowane w tym samym czasie. Pojawia się tu miłość dwóch mężczyzn, którzy nie mogli przysięgnąć przed Bogiem swojej miłości, a mimo to znaleźli sposób, by tego dokonać, udowadniając, że mogą trwać w szczęściu dłużej niż niejedna para heteroseksualna.

—————

Drugie opowiadanie opowiada o dziecku, które zostało brutalnie zabrane do obozu koncentracyjnego. Życie nie dawało mu żadnej nadzieji na lepszy czas. Było wrakiem człowieka, które pragnęło umrzeć, by nie czuć bólu, strachu i głodu. Kiedy na jego drodze pojawił się pies, poczuło miłość - tak silną i potrzebną do życia. Wreszcie zaczęło mieć dla kogo żyć.

————

Tytułowe opowiadanie to nic innego, jak brak możliwości uwolnienia się od przeszłości, która tak brutalnie wdziera się w życie kobiety, chcącej zapomnieć o wszystkim, co było przed poznaniem nowego męża. Niestety jednak wszystko wraca jak bumerang, wywołując w dziewczynie negatywne emocje.

————

Czwarte opowiadanie ukazuje nam trudy macierzyństwa, a także niesprawiedliwości, jakie potrafią dotknąć nas w prawdziwym życiu. Daje nam poczuć, do czego potrafi posunąć się matka walcząca z bólem straty, ale także do czego jest zdolna rodzina, by uratować życie najbliższych.

————

Ostatnie opowiadanie to historia, która z pozoru może być szczęśliwa. W końcu udany związek i miłość kwitnąca pełna parą. Jednak nikt z nas nie wie, przez co może aktualnie przechodzić ta rodzina i jakimi trudnościami zostało usłane to życie. Życie, w którym musieli brutalnie pożegnać swoje marzenie, swój niecodzienny, upragniony cud, by na koniec zobaczyć na własne oczy, co uczynili i co stracili.

————

Miłość w tych opowiadaniach, mimo że silna, w każdej historii jest inna. Momentami nawet niebezpieczna, obsesyjna, zagubiona i bardzo trudna, ale również szczera i oddana. W każdej postaci jednak potrzebna do życia. Podoba mi się, że historie trafiają do serca, że każde opowiadanie czegoś nas uczy.

Zdecydowanie najbardziej utrwaliły się we mnie „Pies” i „Serce w popiele”. Te opowiadania to trudna przeprawa przez życie, ale szczerze je polecam.

W "małżeństwie we troje" Eric Emmanuel Schmitt opowiada historię niewidzialnych miłości, z których często nie zdajemy sobie sprawy. Znajdziemy tu miłość, pożądanie, miłość rodzicielską czy miłość do zwierząt.

Eric Emmanuel Schmitt po raz kolejny mnie zaczarował. Niektórych z tych historii zupełnie nie spodziewałabym się w takim zestawieniu, a jednak wszystkie do siebie pasują. Na końcu książki znajdziemy komentarze od autora do każdego z opowiadań. Szkoda, że nie wiedziałam, że coś takiego jest na końcu, bo z wielką chęcią czytała bym zaraz po skończeniu każdego z opowiadań. Najbardziej spodobały mi się opowiadania : Dwóch Panów z Brukseli i Pies. Bardzo zaskoczyło mnie tytułowe opowiadanie Małżeństwo we troje, dopóki nie przeczytałam komentarza autora na końcu książki myślałam, że to fikcja.

W tych opowiadaniach nie znajdziecie samych romantycznych historii z happy endem, są tu słodko - gorzkie historie, ktor nie zawsze opowiadają o oczywistych miłościach. Znalazłam tu też zazdrość, sekrety, chęć zemsty i wiele innych emocji. Jestem pewna, że jeszcze wrócę do tych historii.

“𝘚𝘪 𝘭𝘦𝘴 𝘩𝘰𝘮𝘮𝘦𝘴 𝘰𝘯𝘵 𝘭𝘢 𝘯𝘢ï𝘷𝘦𝘵é 𝘥𝘦 𝘤𝘳𝘰𝘪𝘳𝘦 𝘦𝘯 𝘋𝘪𝘦𝘶, 𝘭𝘦𝘴 𝘤𝘩𝘪𝘦𝘯𝘴 𝘰𝘯𝘵 𝘭𝘢 𝘯𝘢ï𝘷𝘦𝘵é 𝘥𝘦 𝘤𝘳𝘰𝘪𝘳𝘦 𝘦𝘯 𝘭'𝘩𝘰𝘮𝘮𝘦.”

🤎 'Małżeństwo we troje' to zbiór pięciu opowiadań, których łącznikiem jest szeroko rozumiana miłość. Czy trzeba wiedzieć coś więcej przed sięgnięciem po te historie? Raczej nie.

🤎 To nie jest moje pierwsze zetknięcie się z twórczością Schmitta i myślałam, że mniej więcej wiem, czego mam się spodziewać. Jednak tak się nie stało💔

🤎 Przykro mi to mówić, ale spodobało mi się tylko jedno opowiadanie - to poświęcone lekarzowi i jego wiernemu psu. Nic więcej nie powiem, bo kilka słów więcej i streściłabym całą historię🤣 Nie jest ono najdłuższe, ale ujęło mnie przesłaniem.

🤎 Z resztą trochę się rozminęłam, choć wiem, że znajdą one swoich amatorów. Przez zboczenie zawodowe tylko bym tych wszystkich bohaterów diagnozowała. W końcu powszechna jest teoria, że miłość to zaburzenie psychiczne😉❤️‍🔥

🤎 Ciekawostka - oryginalne wydanie nosi tytuł pierwszego opowiadania ze zbioru, a polskie trzeciego 🙌🏻

Miłość to energia, siła i radość. Zakochany człowiek chciałby opowiedzieć o swoim szczęściu całemu światu, wykrzyczeć swoje zadowolenie, często nawet nie zważając czy tak wypada, czy nie zrani tym innej osoby. Co gdy miłość musi być skryta w cieniu, gdzieś za filarem kościelnej nawy? Schmitt w zbiorze opowiadań Małżeństwo we troje przygląda się miłości, która musi być cichutka jak myszka, nie drażnić swoim widokiem, nie wzbudzać niezdrowej sensacji czy niezrozumienia.

Schmitt to dla mnie mistrz krótkiej prozy. Niektórzy autorzy doskonale odnajdują się w zawiłej akcji i długich opisach, natomiast jemu wystarczy kilka stron czy zdań, które są krystalicznie trafne w swoim wydźwięku i niczego więcej już nie potrzeba. Każde z jego opowiadań jest kompletne i niezwykle celnie przekazuje wszystko to co zamierzył autor, więc myślę, że to dobre pozycje dla osób, które nie mogą przekonać się do krótszej formy.

Małżeństwo we troje to wznowienie zawierające pięć dłuższych i krótszych opowiadań. Jak zawsze w zbiorach bywa, niektóre spodobały mi się bardziej, inne mniej, ale niekwestionowaną perłą całej książki jest dla mnie Dwóch panów z Brukseli. Najdobitniej ukazuje miłość, która musi ukrywać się przed całym światem, a w konfrontacji z uczuciem akceptowanym przez całe społeczeństwo wzbudza wiele emocji i uwydatnia bolesne różnice. Na uwagę zasługują też wzbudzające ogrom dylematów moralnych Serce z popiołu czy Dziecko upiór. Kilkanaście stron, po których czuję się przeczołgana emocjonalnie i wiem jedynie tyle, że nie mam zielonego pojęcia jakie decyzje podjęłabym na miejscu bohaterów. Fakt, iż wybrałam trzy teksty z pięciu zupełnie nie wskazuje, że reszta mi się nie spodobała. Każde z nich ma w sobie to coś.

Cóż tu dużo pisać. Schmitta warto znać, czytać jego książki, zastanawiać się nad nimi, przegryzać z trafnymi tezami jakie stawia. Nie znam drugiego autora tak biegłego w operowaniu prostymi słowami, które wwiercają się prosto w serce i umysł, ponieważ tych historii tak szybko się nie zapomina. Na koniec w komentarzu mam dla was jeszcze taki cytat.

"Ludzie są tak naiwni, by wierzyć w Boga, a psy są tak naiwne, by wierzyć w ludzi".

Bezsprzecznie, nikt nie potrafi tak pięknie i sugestywnie pisać o miłości i jej skomplikowanych obliczach jak Éric-Emmanuel Schmitt. To zaskakujące, że można być tak grzecznym i finezyjnym w swych słowach, a zarazem tak wnikliwym, by wyłapywać to, co na pierwszy rzut oka jest nieuchwytne. Bez wątpienia, miłość jest uczuciem wykraczającym poza wszelkie ramy i zasady, może przyjmować rozmaite formy, i ta cudowna, ponadczasowa lektura oddaje to w sposób mistrzowski, a zarazem niebywale wyrafinowany.

Niezwykle ciężko dobrać właściwe słowa, by opisać ogromny ładunek emocjonalny, jaki niesie ta publikacja. Bez wątpienia, nikt nie będzie w stanie pozostać obojętnym na historie tu opowiedziane. Autor poruszył bowiem najistotniejsze fundamenty, począwszy od tajemnych zaślubin, spowodowanych zakazanym uczuciem, poprzez samotność w związku, życie w okresie brutalnej wojny, miłość do wiernego czworonoga, aż do prawdziwej pasji, poważnej choroby dziecka, a nawet jego śmierci. Każdy tytuł to nadzwyczaj głęboka, intymna opowieść, która skłania do refleksji, pozwala zajrzeć w głąb własnej duszy, dostrzec niezwykłość i potęgę, ale także niekiedy siłę destrukcyjną miłości...

Éric-Emmanuel Schmitt włada poetyckim, nadzwyczaj sugestywnym piórem, dlatego wszelkie opisy rozpalają zmysły, trafiają wprost do serca, czyniąc z czytającego niemal naocznego świadka nakreślonych wydarzeń. Tak, to jedna z tych przeszywających na wskroś, sensualnych lektur, jaką chłonie się całym sobą, każdą cząstką, a zapomnienie i zaduma, które funduje lektura, zaczynają wreszcie przypominać otumaniający trans, z jakiego niełatwo się wyrwać, nawet po zakończeniu czytania.

„Małżeństwo we troje” to wspaniały, chwytający za serce, romantyczny zbiór wyjątkowo przejmujących, słodko-gorzkich opowiadań, który skradnie wiele czytelniczych serc. To nie tylko napisana sugestywnym, pięknym językiem książka, którą odbiera się wszystkimi zmysłami, ale także porażająca, rozbudzająca wrażliwość oraz skłaniająca do głębokich refleksji nad największymi wartościami ludzkiej egzystencji lektura, która pozostawi po sobie na duszy ślad już chyba na zawsze!