Małgośka

Podobno w prostocie tkwi siła. I tak właśnie jest w przypadku „Małgośki”, z którą mogłam zapoznać się dzięki booktour’owi na bookstagramie.

Nie do końca wiedziałam o czym będzie ta książka, mało o niej na Ig. Zapewne gdyby nie organizatorka booktour'u, nie sięgnęłabym po nią z własnej inicjatywy. I to jest właśnie to, co mnie boli. Tego typu perełki giną w morzu wypromowanych tytułów, które nie zawsze mają cokolwiek wspólnego z bestsellerami. A tutaj mamy do czynienia z historią dwóch kobiet, które los połączył w konkretnym celu. Tytułowa Małgośka opowiada swej przyjaciółce Elizie co przeszła, żeby po czasach PRLu dostać się do Stanów Zjednoczonym by udzielić pomocy swemu ciężko choremu wujkowi. W wyniku wielu komplikacji jej życie staje do góry nogami, piętrzące się problemy stanowią dla niej nie lada wyzwanie. Ale dzięki uporowi i sile jest w stanie przetrwać nie lada burzę. Czy jej koleżanka Eliza wykaże się taką samą wytrwałością, żeby uporządkować swoje równie trudne relacje z mężem?

Dla mnie to była wyśmienita podróż! Ciepła, pełna symboli i poruszających wątków. Mimo jej statyczności, wiele momentów rozczula czytelnika, który chce wiedzieć co będzie dalej. Nie znajdziecie tutaj wydumanych pomysłów, to raczej spokojna opowieść o tym jak szczęście zależy od nas samych… Że drzemiące w nas instynkty mogą nam pomóc w wielu tragicznych momentach. Los, choć czasem przewrotny, ma dla nas różne propozycje i to od nas zależy, które uznamy za najodpowiedniejsze.

Wielokrotnie wzruszałam się nad tą książką, przywoływała wspomnienia z mojego dzieciństwa, poruszała te najczulsze struny. Życzyłabym Małgośce (z nią złapałam lepszy kontakt niż z Elizą), żeby odniosła większy sukces, na który zasługuje. Zamówiłam już egzemplarz dla mojej mamy, jestem pewna że i ona uroni nie jedną łzę nad tym wyjątkowym tytułem.

Moi drodzy, dziś poruszymy temat tego, jak to jest być rzuconym przez życie na głęboką wodę. Zapewne zgodzicie się ze mną, że w życiu każdego z nas zdarzają się takie sytuacje, kiedy nieoczekiwane zdarzenia niejako wymuszają na nas podjęcie bardzo radykalnych decyzji i działań, których nigdy wcześniej nawet nie wyobrazilibyśmy się podjąć. No ale cóż jak mus, to mus.

W takiej właśnie sytuacji znalazła się główna bohaterka powieści Anny Nejman „Małgośka”.

Tytułowa Małgośka to dwudziestoletnia dziewczyna mieszkająca z rodziną w małej wiosce. Każdy dzień młodej kobiety upływa pod znakiem spokoju i dobrze znanej codzienności, która gwarantuje jej poczucie bezpieczeństwa. Pewnego dnia jednak bardzo wstrząsająca wiadomość, którą otrzymuje rodzina Gosi, zmusza ją do opuszczenia rodzinnych stron i wyruszenia w podróż do Stanów Zjednoczonych. Dziewczyna wyrusza z misją ratowania życia swojego wuja Bazylego. Co prawda, w jej pamięci zachowały się o nim tylko mgliste wspomnienia z dzieciństwa, ale wiedząc, że tylko jej szpik może dać mężczyźnie szansę w walce z białaczką, nie waha się ani chwili. Pewności siebie dodaje jej świadomość, że ciocia Madzia i wujek Bazyli już tam na nią czekają, a ona przecież już za kilka tygodni znów będzie z rodziną. Niestety rzeczywistość nie wygląda już tak optymistycznie, jak wizje, które w swojej głowie snuła Małgośka. Okazuje się bowiem, że pod wskazanym przez ciotkę adresem już nikt nie mieszka, a dziewczyna jest zdana wyłącznie na siebie. Jeśli chcecie dowiedzieć się, jak nasza bohaterka sobie poradzi, musicie sięgnąć po książkę. Powiem tylko, że nie będzie to łatwe z zaledwie jedną walizką i kilkoma dolarami przy duszy. Dla Małgośki to zupełnie inny świat, który dzieli przepaść, od tego, co znała dotychczas.

Jeśli przedstawiony przeze mnie zarys fabuły jeszcze nie do końca Was przekonał do sięgnięcia po tę książkę mam dla Was niespodziankę. Otóż ta książka, to tak naprawdę zapis historii dwóch kobiet, które połączyła przyjaźń zrodzona za oceanem.

Książka została podzielona na dwie strefy czasowe. Teraźniejszość i przeszłość. Przeszłość, a więc to, co działo się przed podróżą Małgośki w nieznane oraz to, jak wyglądało jej życie od momentu, kiedy stawiała pierwsze kroki na obcej ziemi, poznajemy z rozmów bohaterki z jej przyjaciółką Elizą. Kobieta jest pisarką i za zgodą swojej sąsiadki postanawia opisać jej niezwykłą historię. Jako że obie kobiety są sobie bardzo bliskie, siłą rzeczy wzajemnie są dla siebie bardzo ważną częścią swojego obecnego życia. Dzięki temu czytelnik ma również możliwość poznać życie Elizy. Które bardzo mocno ją doświadczyło. Kobieta rok temu straciła jedno dziecko z bliźniaczej ciąży, a dziś jej małżeństwo przeżywa poważny kryzys. Więcej oczywiście musicie odkryć sami, ale muszę przyznać, że choć perypetie Małgośki bardzo mnie ciekawiły, to właśnie rozdziały poświęcone Elizie okazały się dla mnie bardziej wciągająca i przykuwającą moją uwagę częścią książki.

„[...]Czuła, że w kwiatach zawarte były niewypowiedziane słowa przeprosin za jakieś winy, o których nie wiedziała i po prawdzie, nie chciała wiedzieć”.

To, co ujęło mnie podczas lektury książki to jej realizm i autentyczność. Małgośka to kobieta taka, jak my wszyscy. Jej przeżycia mogą stać się, a dla wielu być może już są, historią naszego własnego życia. Przecież wielu Polaków wyjeżdża z kraju w poszukiwaniu lepszego życia. Każda z tych osób, podobnie, jak bohaterka powieści Anny Nejman, ma za sobą ten czas, kiedy niepewny swojej przyszłości, zmuszony był przyjąć wyciągniętą do niego pomocną dłoń od zupełnie obcych sobie ludzi, ufając w ciemno i nie wiedząc, dokąd go to zaprowadzi.

„Wszystko może się, wydarzyć, jeśli odważysz się zaryzykować”.

„Małgośka” to bardzo wciągająca historia o przyjaźni, próbie odnalezienia się w zupełnie obcym świeci, w którym wszystko jest jedną wielką niewiadomą. To zapis zwierzeń dziewczyny, która wykazała się niezwykłą odwagą i determinacją, by przekonać się, co czeka ją w wielkim świecie.

Jeśli szukacie książki, której niespieszna akcja i ciekawa fabuła pozwoli Wam się zrelaksować i uciec myślami od często przytłaczającej prozy życia ta książka na pewno będzie doskonałym wyborem. Po skończonej lekturze być może zdacie sobie sprawę, że taka „Małgośka”, na którą wcześniej nie zwracaliście uwagi mieszka gdzieś blisko Was. Bo przecież nie tylko my Polacy wyjeżdżamy do innych krajów, ale również obcokrajowcy przyjeżdżają do Polski.

Recenzja powstała przy współpracy z wydawnictwem Zysk i S-ka, za co bardzo dziękuję.

[Adres usunięty]

Brakuje mi ostatnio spokoju. Takiego prawdziwego – bez zgiełku, wrzeszczących pod oknem dzieci, placów zabaw i miejskiego jazgotu. Marzę o ciszy w nastrojowym miejscu, w którym można się zaszyć i przeżywać każdy dzień po swojemu, bez pośpiechu. Może sentymentalna robię się na starość, a może to tylko oznaka przemęczenia i tęsknoty za urlopem. W każdym razie ciągnie mnie do wszystkiego, co sielskie, nostalgiczne, spowolnione. Nawet lekturę ostatnio dobrałam zgodnie z obowiązującym w mojej głowie klimatem. Muszę przyznać, że z wyborem trafiłam dobrze – Małgośka Anny Nejman to właśnie taka powieść: ciepła, idylliczna, powiedziałabym nawet, że kojąca.

Głównymi bohaterkami wspomnianej książki są dwie kobiety, których losy splatają się ze sobą, pozwalając na narodziny swoistej przyjaźni. Czytelnik jest wprowadzany w ich życie bardzo powoli, może nawet nieco monotonnie. Jesteśmy w Stanach Zjednoczonych. Eliza przeżywa rozterki, do których przyczynia się rodzinna tragedia z jej udziałem. Macierzyństwo staje się powodem, dla którego między nią a mężem powstaje coraz większy dystans, a pewne niedopowiedzenia i historia z jego przeszłości nie pozwala spać spokojnie. Skupiona na opiece nad dzieckiem, w wolnym czasie pisze książkę, której bohaterką jest Greta. To właśnie ona jest tytułową Małgośką, bowiem takie imię nosiła w przeszłości. To jej losy stanowią kanwę całej powieści, wprowadzając specyficzny nastrój, który towarzyszy lekturom traktującym o emigracji Polaków.

Anna Nejman podzieliła opowiadaną przez siebie historię na dwie części – współczesną, w której portretuje skrawek rzeczywistości, jaką jest macierzyństwo i zaburzone relacje między dwojgiem kochających się ludzi oraz przeszłą, ukazującą losy młodej Polki w obcym kraju. Jednak zawiedzie się ten, kto chciałby znaleźć tutaj sensację, niezwykłe zwroty akcji albo wielki romans. Ta opowieść jak spokojna rzeka płynie od początku do końca w jednym kierunku, ciągle w tym samym rytmie.

Czy można zaciekawić czytelnika, pisząc w taki właśnie sposób? No cóż, wydaje się, jakby to była idealna lektura do poduszki. Ale to tylko złudzenie i może właśnie na tym polega jej wyjątkowość – ona wcale nie jest nudna. Jednak z pewnością nie jest to lektura dla każdego, bo brak pędu też trzeba umieć wytrzymać. Moim zdaniem Małgośka broni się swoimi bohaterkami – kobietami, które na pozór są nieco „rozmemłane”, pozbawione pazura, niewyraźne. Teoretycznie wszystkie te cechy wywołują moją antypatię wobec postaci literackich. A jednak zarówno Eliza, jak i Greta mogą naprawdę imponować. Opanowanie, pełna akceptacja panującej sytuacji i swego rodzaju duma pierwszej z nich momentami mnie zawstydzała. Druga tymczasem jest uosobieniem odwagi, zaradności i pewnego rodzaju tajemnicy, którą czytelnik chce rozwiązać, ale… no właśnie. Tu natknęłam się na mankament tej książki, który położył się cieniem na całkowity jej odbiór. Wraz z ostatnią stroną poczułam ogromne rozczarowanie. Odniosłam wrażenie, jakby autorka urwała swoją powieść nagle i trochę bez sensu, pozbawiając mnie możliwości poznania losów Grety. Poczułam się trochę oszukana, bo to nie był ten rodzaj niedosytu, który zostaje przy niewyczerpanych historiach. Uważam, że ta książka zasługiwała na lepszy finał. Zasługiwały na to jej bohaterki, a przede wszystkim czytelnik.

Niemniej jednak Małgośka to ciekawa książka – taka, o których mówię, że mają swoją duszę. Mimo zakończenia, wcale nie żałuję wieczorów poświęconych na lekturę. Pozwoliła mi się odprężyć i utonąć w ciekawej historii.

Jako matka pracująca na emigracji, lubię czytać książki o losach ludzi, którzy zdecydowali się, podobnie jak ja, opuścić swój kraj by szukać szczęścia gdzie indziej. W przypadku Małgośki była to nie do końca jej decyzja, jednak będąc już na miejscu usamodzielniła się i wzięła stery w swoje ręce. Książka ta skłoniła mnie do przemyśleń nad losem emigrantów. Historie "uciekinierów" w większości są do siebie podobne. Z początku jest wielka tęsknota za domem, strach, chaotyczne poszukiwanie pracy i nowych przyjaciół, uciecha z pierwszych zarobionych pieniędzy. Stopniowo nowe miejsce staje się nowym domem, już nie przeliczamy euro czy dolarów na złotówki, nie planujemy wakacji w Polsce, bo przecież trzeba odwiedzić rodzinę, nie porównujemy systemu nauczania "tu" i w Polsce, myśląc o edukacji naszych pociech. Patrząc na Maryśkę, tak naprawdę widziałam siebie. Dziękuję Annie Nejman, za wzięcie mnie w tę sentymentalną podróż, naprawdę dużo dla mnie znaczyła.

Wychowana w małej, polskiej wsi Anna, po ukończeniu 20 roku życia wyjeżdża do Stanów Zjednoczonych. W wyniku przeprowadzonych testów okazuje się, że jako jedna z nielicznych osób w rodzinie, może być dawcą szpiku dla chorego na białaczkę stryja. Kiedy pojawia się w Trenton, w hrabstwie Delaware, okazuje się że jej wujostwo już tam nie mieszka. Bazyli umarł nie doczekawszy przeszczepu a dom został wystawiony na sprzedaż. Czy dziewczyna poradzi sobie sama na obcej ziemi?

Tak naprawdę "Małgośka" to historia nie jednej a dwóch kobiet. Tytułową bohaterkę poznajemy poprzez pisarkę Elizę, która zbiera materiały do nowej książki. Zainspirowała ją postać swojej przyjaciółki, kobiety dla której "amerykański sen" nadal trwa jednak nie zawsze przybiera kolorowe barwy. Druga historia to właśnie opowieść o Elizie i jej amerykańskim mężu. Również ich związek nie jest bajkowy. Poznali się mając oboje prawie 50 lat. Po krótkim okresie narzeczeństwa stanęli na ślubnym kobiercu. Mając 48 lat Eliza urodziła swoje pierwsze dziecko Dustina. Drugi z braci bliźniaków zmarł jeszcze w łonie matki. Sama urodziłam swoje córki, mając ponad trzydzieści lat i wiem, że granica wieku kobiet decydujących się na posiadanie dzieci idzie coraz bardziej w górę. We Włoszech przekroczyła 35 lat. Decyzję na zajście w ciążę praktycznie na progu menopauzy jedni nazwą odwagą a inni głupotą. Faktem jest, że rodzicom "późnych" dzieci często trudno jest pogodzić się z nowym stanem rzeczy. Tak było w przypadku naszych głównych bohaterów a śmierć jednego z chłopców jeszcze bardziej pogłębiła uczucie rozpaczy i zagubienia. Małżeństwo stopniowo zaczęło się od siebie oddalać. Połóg uniemożliwiał zbliżenie fizyczne, śmierć i żałoba psychiczne. Na horyzoncie pojawiła się kobieta z przeszłości, symbol wolności i czasów, kiedy Lenny był odpowiedzialny tylko i wyłącznie za siebie. Z jednej strony na mężczyznę czekała w domu kochająca żona a z drugiej gorąca kochanka, która nie pragnie nic więcej oprócz łóżkowej przygody. Czy starczy mu sił by dotrzymać małżeńskiej przysięgi? Analizując tę historię muszę przyznać, że zabrakło mi tutaj głębi. Owszem autorka opowiada o uczuciach, jednak nasi bohaterowie nie okazują sobie tej miłości. Tak naprawdę czytelnikowi jest obojętne czy dojdzie do zdrady czy nie, gdyż zdrada boli tylko wtedy gdy mamy do czynienia z prawdziwym uczuciem. Tutaj widziałam jedynie dwójkę skupionych na sobie, walczących z depresją osób, którzy na siłę starają się naprawić związek, popełniając przy tym masę błędów. Zachowywali się stereotypowo i muszę przyznać, że do końca nie wiem czy im się udało wyjść na prostą czy odpuścili. Tak naprawdę ta książka jest prequelem wydanej wcześniej powieści "Migdałowy aromat", więc może to właśnie z niej dowiem się czegoś o ich dalszych losach i samym miejscu zwanym "Ustroniem"?

O wiele ciekawsza była historia Małgośki. Tutaj co prawda jest więcej żaru, uczuć i akcji jednak często odnosiłam wrażenie, że autorka się zagalopowała. Podczas lektury parokrotnie miałam ochotę powiedzieć :"really"? Emigracja jest dla mnie chlebem powszednim. Za granicą mieszkam ponad 10, znam ludzi, którzy żyją tu jeszcze dłużej. Wyjechałam z Polski w wieku 23 lat i, podobnie jak naszej książkowej bohaterce, by zacząć godne życie na obczyźnie skorzystałam z pomocy rodaków. Muszę jednak przyznać, że nie wszyscy okazali się być tak uczciwi. Poznałam również parę osób, które z chęcią by mi wbiły nóż w plecy. Oczywiście jeśli by się z tym wiązały jakieś korzyści. Małgośka widać jest w czepku urodzona gdyż na jej drodze pojawiają się sami dobrzy ludzie. Można wręcz powiedzieć, że jak tylko dziewczyna napotyka na jakiś problem to od razu pojawia się Polak chętny go rozwiązać. Nie ma mieszkania? Pstryk i jest. Nie ma pracy? Pstryk i jest. Ta magia działała również na zwykłe codzienne czynności jak skombinowanie puszki sardynek czy podwózkę do pracy. Prawdziwy amerykański sen tylko w o niebo mniejszej skali. Oczywiście nasza bohaterka jak przystało na dziewczynę z małej, polskiej wsi, wpakowała się po uszy w kłopoty jednak nawet spotkanie z rosyjską mafią nie wyczerpało jej limitu szczęścia. Gdzieś w połowie książki zaczęłam się zastanawiać dokąd to wszystko zmierza. Wiadomo, książki obyczajowe mają to do siebie, że ich fabuła skupiona jest na życiu codziennym, opowiadają historię większej całości. Gdyby tę powieść przyrównać do uwielbianych przez Lennego gołąbków, to określiłabym, że zabrakło w nich farszu. Cały wypłynął podczas gotowania. Owszem poznaliśmy nasze bohaterki i ich historie jednak nie było tutaj nic co by mnie wzruszyło, zachwyciło czy chociaż zjeżyło włoski na karku. Myślę, że znam sporo innych opowieści, i to z życia wziętych, z których dałoby się zrobić bardziej "mięsistą" książkę.

Choć sama historia mnie nie zachwyciła to muszę przyznać, że Anna Nejman, absolwentka warszawskiego Wydziału Chemii UW i poetka, posługuje się łatwym w odbiorze językiem, który sprawia że powieść czytało się sprawnie, szybko i z uwagą. Nie brak tutaj humoru (choć wątki wyśmiewające biedną dziewczynę z prowincji, która nie potrafiła odróżnić suszarki od pralki są już raczej żartami z długą brodą) a całość utrzymana jest w lekkim typowo wakacyjnym stylu. Można zauważyć, że książka została napisana przez osobę, która od wielu lat mieszka w Stanach Zjednoczonych. Czuć tutaj tę pasję i miłość do tego wielkiego kraju, chęć podzielenia się drobnymi ciekawostkami i wielkimi odkryciami. Moim zdaniem autorka miała naprawdę dobry pomysł. Niektóre wątki rozwijały się bardzo swobodnie i naturalnie, jak przystało na powieść obyczajową, jednak zabrakło tutaj tej iskry, która powinna pchać fabułę do przodu.

"Małgośka" to powieść dla tych, którzy mieszkają lub mieszkali za granicami naszego pięknego kraju. Czytelnicy Ci poczują się jak w krzywym zwierciadle ich własnych historii, dostrzegą w oczach naszej tytułowej bohaterki ich samych, kiedy pierwszy raz postawili stopę na obcej ziemi. Dla mnie ta książka miała o wiele większy wymiar sentymentalny niż rozrywkowy. Obudziła wspomnienia, wywołała potrzebę przejrzenia albumów ze zdjęciami. Też kiedyś byłam taką Małgośką a mój amerykański sen trwa nadal, choć na europejskiej ziemi.

Najpierw zwróciłam uwagę na tę książkę dzięki jej ładnej okładce, a dopiero potem przeczytałam jej opis, który również mnie zainteresował. Lubię takie historie, w których bohaterka gdzieś wyjeżdża i musi sobie radzić w nowym miejscu, a czytelnik razem z nią przeżywa różne przygody. Liczyłam na lekką książkę, ale nie spodziewałam się tego, że ta pozycja tak bardzo mnie wciągnie.

Pisarka Eliza mieszkająca w USA zaczyna spisywać losy swojej sąsiadki i przyjaciółki Grety, która przyjechała do obcego kraju z polskiej wsi. Greta, która kiedyś nazywała się Małgorzata Rutkowska przeszła długą i niezwykle ciekawą drogę, aby znaleźć się w tym miejscu, w którym jest teraz. Do USA przybyła po to, żeby zostać dawcą szpiku dla swojego stryja, którego prawie nie zna. Już na początku jej pobytu wynikają pewne problemy. Okazuje się, że jej rodzina już nie mieszka pod wskazanym wcześniej adresem. Od tej chwili Małgośka zdana jest tylko na siebie, ale to dopiero początek jej ciekawych przygód.

Jestem pozytywnie zaskoczona tą książką. Losy głównych bohaterów tak bardzo mnie wciągnęły, że ciężko mi było się od nich oderwać. Z każdą kolejną stroną cała ta historia była coraz bardziej intrygująca. Autorka mile mnie zaskoczyła, bo udało się jej nie raz mnie czymś zaskoczyć, a tego się tutaj nie spodziewałam. Dostarcza czytelnikom sporo wrażeń i emocji, co bardzo mi się spodobało.

Autorka wykreowała ciekawych i autentycznych bohaterów, których polubiłam, ale to właśnie dwudziestoletnia Małgośka wzbudziła we mnie największą sympatię. To bardzo sympatyczna kobieta, która została wychowana na wsi i która nie spodziewa się tego, jak bardzo wyjazd do USA zmieni jej dotychczasowe życie, ile przygód na nią czeka. To właśnie jej losy najbardziej mnie zainteresowały, z przyjemnością o nich czytałam. Małgośka to kobieta taka jak my. Zdarza się jej popełniać błędy, ale wcale się jej nie dziwiłam, bo przecież była w obcym kraju i wiele rzeczy było dla niej nowych, a nawet niebezpiecznych. Często musiała radzić sobie sama, ale nie poddawała się, bo dobrze wiedziała, że takie zmiany w życiu są jej potrzebne. Pozostali bohaterowie również sporo przeszli. Eliza i Larry stracili jedno z bliźniąt i nie mogą sobie z tym poradzić. Każde z nich przeżywa to na swój sposób przez co się od siebie oddalają. Jakby tego było mało była dziewczyna Larry'ego nie daje o sobie zapomnieć. Postawiła sobie za cel odzyskanie mężczyzny i ucieka się do najróżniejszych metod. Kibicowałam Elizie i Larry'emu, chociaż jego zachowanie czasami mnie irytowało. Zarówno ich losy jak i losy Małgośki bardzo mnie wciągnęły i co odłożyłam książkę to zaraz chciałam czytać ją znowu i wiedzieć co będzie dalej.

Autorka ma bardzo przyjemny i lekki styl pisania i książkę czyta się naprawdę szybko. Czytałam ją kilka dni, ale to dlatego, że chciałam sobie dawkować tę pozycję, nie chciałam za szybko rozstawać się z bohaterami. Spodobało mi się to, że możemy przeczytać o obecnym życiu bohaterów, ale dzięki zapiskom Elizy powracamy też do przeszłości Grety i dowiadujemy się jak doszło do tego, że jest teraz jej sąsiadką. Narracja jest tutaj trzecioosobowa, ale zupełnie mi to nie przeszkadzało. Autorka świetnie przedstawiła nam życie Małgośki w czasach, kiedy wyjazd za granicę i pozostanie tam nie było takie łatwe jak dzisiaj. Wplotła też w losy bohaterów sporo ciekawych wątków, bo mamy tutaj nielegalną pracę, różne tajemnice, które wychodzą na jaw, pojawia się nawet mafia. Według mnie wszystko to w ciekawy sposób urozmaiciło i tak już ciekawą fabułę.

''Małgośka'' to lekka książka, która naprawdę wciąga, intryguje i potrafi zaskoczyć. To opowieść o zmianach w życiu, o poszukiwaniu szczęścia, o bolesnych wydarzeniach, o problemach i przyjaźni. Niektóre wątki mogą skłonić do przemyśleń i wywołać różne emocje, ale przede wszystkim to książka, z którą świetnie spędziłam czas. Dowiedziałam się, że o wcześniejszych losach bohaterów można przeczytać w powieści ''Migdałowy aromat'' i ja na pewno się z nią zapoznam. Jeśli lubicie takie właśnie klimaty to polecam tę książkę, ja z pewnością miło będę ją wspominać.

''Pomimo samotności Małgośka nie tęskniła za domem. Jej obecna sytuacja, choć niepewna i prowizoryczna, dawała poczucie niezależności i swobody podejmowania decyzji. Napełniają ją to satysfakcją, jakiej nigdy przedtem nie doznawała. Może w tym tkwił urok Ameryki. Z każdym dniem czuła się tu coraz pewniej.''

[Adres usunięty]