Małe wstrząsy

Jeden mały błąd i zdrada przez najbliższą osobę - to brzmi, jak coś, czego nikt nie chciałby doświadczyć, prawda?

Niestety spotkało to Laurę, która przez lata budowała swoje życie za oceanem. Przez jeden niewłaściwy krok wszystko, co kochała zawaliło się, jak domek z kart. Kobieta musiała spakować swoje dotychczasowe życie do jednej walizki i wrócić w strony, z których kiedyś uciekła…

Powrót do rodzinnej miejscowości nie jest przyjemnym doświadczeniem. Do tego otwiera rany, które były zasklepione. Na powierzchnię wychodzą dramaty przeszłości oraz szczelnie ukryta przed światem prawda, która dla nikogo nie jest przyjemna.

Laura odkrywa prawdę o sobie. Dociera do niej, że jeszcze wiele przed nią. Ale w pierwszej kolejności będzie musiała nauczyć się kochać siebie… Czy jej się to uda?

„Małe wstrząsy to opowieść o powrotach, które bolą, o miłości, która rodzi się wbrew rozsądkowi, oraz o traumach przekazywanych z pokolenia na pokolenie.”

Ten, kto miał już okazję czytać książki Autorki wie, że potrafi ona słowem wyczarować magię, w której odbiorca wręcz się topi. Każda historia spod jej ręki jest dopracowana, genialna i porywająca. Tym razem również tak było, jednak pojawiła się pewna różnica - „Martwe wstrząsy” to nie żaden romans historyczny tylko historia obyczajowa pełna emocji, wzruszeń i refleksji…

Ta historia nie jest opowieścią o miłości, chociaż owej tu nie zabraknie. W życiu głównej bohaterki pojawi się mężczyzna, przy którym ta zacznie czuć coś wyjątkowego. Zanim jednak to się stanie ich znajomość będzie musiała pokonać spore pagórki, które będą pojawiały się na ich wspólnej drodze, jako bariery niekiedy ciężkie do pokonania. Tej wątek z pewnością budzi w czytelniku ciekawość i zaangażowanie, ponieważ nigdy nie wiadomo, co za chwilę się wydarzy.

Głównym wątkiem „Małych wstrząsów” są jednak relacje rodzinne, które opierają się w dużej mierze na tajemnicach ukrytych głęboko pod powierzchnią codzienności. To na nich skupiła się Autorka i to one są filarem tej opowieści. Ta historia to podróż głównej bohaterki po łamach historii swojej rodziny, gdzie poszukuje ona prawdy i krok po kroku odkrywa siebie.

Autorka kolejny raz udowodniła, że potrafi doskonale robić to, co robi. Już swoim debiutem postawiła sobie poprzeczkę bardzo wysoko i ciągle utrzymuje Ona poziom. Oby tak dalej!

„Małe wstrząsy” to historia obok, której nie da się przejść obojętnie. Autorka nie boi się poruszać trudnych tematów, jakimi są problemy alkoholowe, czy trudne relacje w rodzinie… To zasługuje na ogromne uznanie i docenienie!

@kat_arth czekam na więcej 🥹

Moja przygoda z książkami Katarzyny Hewy zaczęła się od 𝐵𝑒𝑠𝑡𝑖𝑖 𝑖 𝑝𝑎𝑛𝑖 𝑅óż𝑦, a później przyszedł czas na jej kontynuację, 𝐷𝑒𝑚𝑜𝑛𝑎. Ta dylogia zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Z każdą kolejną stroną coraz bardziej utwierdzałam się w przekonaniu, że autorka potrafi wciągnąć mnie do swojego świata, że trudno się od niego oderwać. To po prostu romans. Z czasem jednak odkrywałam, że ta historia skrywa znacznie więcej, niż można się było spodziewać na początku.

𝑀𝑎ł𝑒 𝑤𝑠𝑡𝑟𝑧ą𝑠𝑦 są moim trzecim spotkaniem z twórczością autorki i przekonałam się, że Katarzyna Hewa nie lubi iść utartymi ścieżkami. Każda jej powieść jest inna, a jednak wszystkie mają w sobie coś, co sprawia, że bardzo szybko przestaję być tylko czytelniczką. Tak samo jak poprzednio zaczęłam żyć tą historią, przeżywałam ją razem z bohaterami i byłam bardzo ciekawa, dokąd tym razem zaprowadzi mnie wyobraźnia autorki.

W 𝑀𝑎ł𝑦𝑐ℎ 𝑤𝑠𝑡𝑟𝑧ą𝑠𝑎𝑐ℎ Katarzyna Hewa pokazała, że największe życiowe katastrofy nie zawsze zaczynają się od jednego dramatycznego wydarzenia. Znacznie częściej rodzą się z wielu drobnych decyzji, przemilczeń i tajemnic, które z biegiem lat narastają, aż w końcu burzą wszystko, co wydawało się trwałe. O takich właśnie wstrząsach, cichych, ale niezwykle bolesnych, opowiada ta powieść.

𝑀𝑎ł𝑒 𝑤𝑠𝑡𝑟𝑧ą𝑠𝑦 to zdecydowanie coś więcej niż romans. To poruszająca, dojrzała i pełna emocji historia o rodzinie, przebaczeniu i odwadze potrzebnej do rozpoczęcia życia na własnych zasadach. To książka, która przypomina, że największe zmiany bardzo rzadko przychodzą nagle. Najczęściej zaczynają się od małych wstrząsów, które z czasem potrafią odmienić całe życie. Otwarte zakończenie pozostawia nadzieję, że życie jeszcze dopisze Lucasowi i Larze dalszy ciąg ich historii. A może zrobi to sama autorka.

Książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie, zresztą, jak zawsze w przypadku tej autorki. Byłam niemal pewna, że czeka mnie wspaniała lektura i tak dokładnie było. 💛

Już sam tytuł sugeruje, że to historia, która wstrząsa, i rzeczywiście robi to nie raz.

Kariera w Nowym Jorku brzmi jak spełnienie marzeń, prestiż, ambicje, wielkie plany. Wszystko to miała Lara, aż do momentu, gdy jeden błąd i zdrada najbliższej osoby odebrały jej wszystko.

Wraca więc na Podlasie, do domu, którego kiedyś uciekła.

Od początku czuć, że to powrót trudny i bolesny.

Relacje rodzinne są surowe, napięte, a babcia szybko pokazuje swoją apodyktyczną naturę.

Lara miała ciężkie dzieciństwo, do dziś nie potrafi się z tym uporać. A jak wiemy, przeszłość wraca niespodziewanie, w najmniej odpowiednich momentach.

Na miejscu zostaje wciągnięta w rodzinny biznes, którym zarządza chłodny, zdystansowany mężczyzna, przekonany, że Lara nie powinna mieć żadnego wpływu na firmę.

Ich relacja od początku jest napięta, pojawia się zarówno iskra, jak i wyraźna niechęć. Między nimi zaczyna rodzić się coś trudnego do nazwania.

Powrót do rodzinnego domu otwiera stare rany.

Na jak wychodzą długo skrywane tajemnice, jak kurz, który nagle zostaje wzburzony i unosi się w powietrzu.

W dodatku bohaterka zaczyna dostrzegać, jak bardzo jest podobna do swojej babki, co powoduje pewne wątpliwości co do samej siebie.

To nie jest romans - mimo obecności relacji z Lucasem.

To przede wszystkim bolesna opowieść o traumach przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Historia, która uderza swoją prawdziwością i szczerością. Książka, która emocjonalnie miażdży, ale jednocześnie pozostawia miejsce na nadzieję, na zmianę, na lepsze jutro.

Zachęcam do lektury! ❤️

Jednak nie jest ona lekka i przyjemna, wręcz przeciwnie, to historia wymagająca, bolesna, ale niezwykle wartościowa.

Zdecydowanie zostaje a pamięci na długo.

Polecam z całego serca.

Czy można całe życie budować siebie od nowa, jeśli fundamenty od początku były kruche?

A co, jeśli jeden błąd sprawi, że wszystko, na co pracowaliśmy latami, rozsypie się jak domek z kart, zmuszając nas do powrotu tam, gdzie najbardziej boli?

„Małe wstrząsy” Katarzyny Hewy to historia, która pokazuje, że największe burze często rozgrywają się nie wokół nas, ale w nas samych. To opowieść o powrotach, które bolą, o rodzinnych ranach, które nigdy do końca się nie zagoiły, i o tym, jak trudno zawalczyć o siebie, kiedy przez lata żyło się według cudzych oczekiwań. Już od pierwszych stron czułam, że to nie będzie zwykła historia obyczajowa, lecz książka pełna emocji, trudnych relacji i życiowych prawd, które potrafią dotknąć bardzo głęboko.

Główna bohaterka, Lara, wydawała się mieć wszystko — karierę w Nowym Jorku, prestiż, przyszłość, o jakiej wielu marzy. Wystarczył jednak jeden moment, jeden błąd i zdrada bliskiej osoby, by jej świat runął. Powrót na Podlasie, do domu, z którego kiedyś uciekła, staje się dla niej nie tylko życiową porażką, ale też brutalnym zderzeniem z przeszłością. I właśnie ten motyw uważam za jeden z najmocniejszych w całej książce, bo autorka świetnie pokazuje, że od przeszłości nie da się uciec. Można zmienić miejsce, otoczenie, styl życia, ale niewyleczone rany i tak kiedyś dadzą o sobie znać.

Bardzo poruszyły mnie momenty, w których Lara musi konfrontować się z rodzinnymi demonami... z uzależnionym ojcem, z apodyktyczną babką, z bolesnymi wspomnieniami dzieciństwa. To właśnie wtedy historia nabiera największej siły. Z każdą kolejną stroną odkrywamy rodzinne sekrety, które rzucają zupełnie nowe światło na relacje bohaterów.

Lara jako bohaterka jest bardzo autentyczna jest silna, ambitna, ale jednocześnie pogubiona i poraniona. Ta jej niejednoznaczność sprawia, że staje się tak prawdziwa. Można momentami się z nią nie zgadzać, można irytować się jej decyzjami, ale jednocześnie trudno jej nie współczuć. Widać, jak bardzo walczy sama ze sobą, jak stopniowo zaczyna rozumieć, że sukces zawodowy nie uleczy tego, co zostało złamane w środku. Bardzo podobało mi się to, że jej przemiana nie jest nagła ani przesadzona, wszystko dzieje się stopniowo, naturalnie, wiarygodnie.

Na uwagę zasługuje również relacja Lary i Lucasa. Ich znajomość od początku pełna jest napięcia, wzajemnej niechęci i emocji, które aż iskrzą między nimi. To jeden z tych wątków, które wciągają i budzą ciekawość. Bo czy za chłodem i dystansem nie kryje się coś więcej? Autorka bardzo dobrze poprowadziła tę relację, nie robiąc z niej przesłodzonego romansu, ale nadając jej głębi i znaczenia. To nie tylko wątek miłosny, ale też element przemiany bohaterki, która zaczyna powoli otwierać się na coś, czego wcześniej nie potrafiła dopuścić do siebie.

Podczas czytania tej książki towarzyszyło mi wiele emocji od złości, przez smutek, aż po wzruszenie i nadzieję. Katarzyna Hewa zaserwowała historię pełną bólu, rodzinnych napięć, ale też ciepła i wiary w to, że nawet po wielu życiowych wstrząsach można się podnieść. Bardzo podobało mi się to, że ta książka nie skupia się tylko na romantycznej relacji, ale przede wszystkim na wewnętrznej przemianie bohaterki. Na walce z własną przeszłością, na odkrywaniu prawdy o sobie i na próbie nauczenia się, czym właściwie jest miłość do samej siebie.

Autorka świetnie przez losy swojej bohaterki nam pokazała, że czasami najtrudniejszą drogą jest ta prowadząca do własnego wnętrza. Że można latami uciekać przed sobą, ale w końcu przychodzi moment, kiedy trzeba się zatrzymać i zmierzyć z prawdą.

„Małe wstrząsy” to książka o bólu, o dojrzewaniu, o traumach, które przechodzą z pokolenia na pokolenie, ale też o nadziei i sile, która rodzi się z najtrudniejszych doświadczeń. To niezwykle emocjonalna, życiowa i poruszająca powieść, która zostawia w sercu ślad.

Jeśli lubicie książki o skomplikowanych relacjach rodzinnych, o trudnych powrotach, o walce o siebie i o miłości rodzącej się wbrew rozsądkowi, to zdecydowanie warto po nią sięgnąć. Ja jestem bardzo poruszona tą historią i uważam, że to książka, która nie tylko angażuje emocjonalnie, ale też daje do myślenia.

Lara wraca do rodzinnego miasteczka. W miejsce gdzie nie ma ani trochę miłych wspomnień. Agresywny ojciec, do tego alkoholik, zimna i nieczuła babcia i przyszywana siostra, która, delikatnie mówiąc, nie pała miłością. Jednak dziewczyna nie widzi innego wyjścia jak tylko skorzystać z propozycji babki. W Nowym Jorku sprawy przybrały niekorzystny obrót, za to tutaj, w Polsce, jest nadzieja na lepsze. Jak i czy da się pozbyć leków i traum z przeszłości? Co skrywają stare dokumenty firmy, w której udziały ma babka? Czy Lara znajdzie miłość, a może najpierw warto pokochać samą siebie?

Pierwsze spotkanie z piórem autorki i muszę przyznać, że ma ona swój specyficzny styl. Nie ma miejsca na zbędne opisy, akcja nieustannie się toczy, nie zagłębiamy się zbyt mocno w portrety psychologiczne bohaterów. Czasami Lara i jej zachowanie mnie irytowało, ale możliwe, że wpływ na to mają jej przeżycia i nieszczególnie szczęśliwe wspomnienia. Zresztą, starszy Milton też mnie wkurzał tym swoim niezdecydowaniem. Sam nie wiedział co chce i to wahanie i zmiany nastroju doprowadzały mnie do pasji. Plus za tajemnice z przeszłości i jej rozwiązanie. Jednak, nie wiem jakie są plany, ale jeśli Pani Kasia nie ma w nich kontynuacji to zakończenie bardzo mnie zawiodło. Tylko obietnica ciągu dalszego może to nastawienie zmienić😉.

Podsumowując, powieść jest dobrą, wciągającą obyczajówką z motywem trudnej przeszłości i powrotu w miejsce przeżytych traum. Relacje między głównymi bohaterami to istny rollercoaster i dobrze by było gdyby się oboje na coś konkretnego zdecydowali, a nie kluczyli wokół siebie. Książkę mogę polecić ale tylko tym, którzy mają cierpliwość do bohaterów.