●Telelinia dla samobójców! Jej właściciel to znany pisarz, który nie zamierza odciągać ludzi od ich samobójczych planów. Chce zdobyć ich próbki krwi, aby zbadać poziom hormonu odpowiedzialny za nastrój. Dodatkowo nasz bohater jest koneserem wykwintnego jedzenia👹 😁

"Maestro" Maxa Czornyja to powieść, która wciąga czytelnika od pierwszych stron, łącząc w sobie elementy thrillera psychologicznego z głęboką refleksją nad ludzką naturą. Autor, znany z umiejętności budowania napięcia, jeszcze raz udowadnia, że potrafi zaskakiwać i intrygować. Fabuła koncentruje się na losach głównego bohatera, który zmaga się z własnymi demonami. Czornyj mistrzowsko kreśli portret psychologiczny postaci, ukazując jej wewnętrzne konflikty i dylematy. Czytelnik ma okazję obserwować, jak przeszłość wpływa na teraźniejszość, a także jak decyzje bohatera prowadzą do nieprzewidzianych konsekwencji. Narracja jest dynamiczna, pełna zwrotów akcji, co sprawia, że trudno oderwać się od lektury. Czornyj nie boi się poruszać trudnych tematów, a jego styl pisania jest jednocześnie przystępny i głęboki. W książce znaleźć można także refleksje na temat sztuki, muzyki i ich wpływu na życie człowieka, co dodaje jej dodatkowej warstwy intelektualnej. Jednym z atutów "Maestro" jest również wnikliwe przedstawienie relacji międzyludzkich. Autor ukazuje, jak bliskość i zaufanie mogą być zarówno źródłem wsparcia, jak i narzędziem do manipulacji. Wartością dodaną są także zaskakujące zakończenia, które pozostawiają czytelnika z wieloma pytaniami.

"Maestro" Maxa Czornyja to książka, która z pewnością przypadnie do gustu miłośnikom literatury sensacyjnej, ale także tym, którzy szukają głębszych refleksji na temat ludzkiej natury i emocji. To pozycja, która zasługuje na uwagę i na pewno na długo pozostanie w pamięci czytelników.

Gwarantuję Wam , że to jest bardzo mocna i makabryczna lektura. Jeśli nie boicie się okropnych opisów i macie stalowe nerwy to musicie przeczytać tę książkę. Ja jestem zachwycona i będę wypatrywała kolejnych książek spod pióra autora.

Polecam gorąco!

BRUNETTE BOOKS

Jaka jest potrawa, którą chcielibyście spróbować?

Znany pisarz prowadzi telelinię wsparcia dla osób mających myśli samobójcze. Dzięki niej dowiaduje się o mrocznym wydarzeniu z przeszłości pewnego człowieka. Tyle że ten człowiek był bohaterem jednej z jego książek… Wielka miłość do tanatopraktorki, luksusowe potrawy i wspólna zbrodnia zaprowadzą was prosto w odmęty morderczego szaleństwa. Przełamcie wszelkie tabu. Po tej lekturze już nigdy nie będziecie tacy sami. Lepiej zasiądźcie do niej na czczo i z zapasem środków uspokajających.

Potrawy, które podbijają kubki smakowe i delektujesz się każdym kęsem. Smak, którego nie potrafisz opisać i nie możesz o nim zapomnieć. Kuchnia, w której można eksperymentować. Jedzenie, które swoim wyglądem oszałamia. Im dziwniejsze, tym bardziej pożądane.

Historia, która zabiera czytelnika w obrzydliwe opisy, w których Autor zwraca się bezpośrednio do Czytelnika. Opowieść mocno kontrowersyjna opowiadająca o ludziach, którzy zafascynowaniem oddają się jedzeniu. Gra, w której chodzi o miłość, choć otoczka na to nie wskazuje. Autor serwuje nam niezwykle zawiłą miłosną intrygę, w której morderca nie jest łowcą, a ofiarą. A może to tylko zasłona dymna przed głównym daniem?

Nie mogę stwierdzić, czy czytanie sprawiało mi przyjemność. Przez większość czasu nie wiedziała, do czego zmierza historia. Co jest głównym motywem. Jednak bawiłam się dobrze czytając historię, która była dla mnie satyrą. Pokazująca anormalne zachowania, które dla dwójki bohaterów są przejawem najczystszej miłości.

Przekroczenie granicy dobrego smaku, brak przyzwoitości, czy może świadomy atak na naszą wrażliwość?! A może wszystko naraz, na dodatek dopełnione tak błyskotliwie i bezceremonialnie nakreślonymi opisami wyszukanych, szokujących potraw, jakie ściągają czytającego na skraj emocjonalnego wyczerpania! Max Czornyj ponownie szokuje, tym razem w sposób wyjątkowo wyrafinowany, a zarazem wręcz odstręczający, lecz przecież wkraczając na karty Jego powieści doskonale wiemy, że możemy spodziewać się najgorszego, i nie oszukujmy się, to właśnie nas do nich tak silnie przyciąga! Czy zatem kosztowanie ludzkiego mięsa jest obrzydliwe, czy jednak groźnie fascynujące?!

Nieszablonowa, tajemnicza, kontrowersyjna, a przede wszystkim porażająca! Takie antyutopijne, szokujące wizje i tworzące je portrety psychologiczne zawsze silnie działają na zmysły i rozbudzają rozszalałą wyobraźnię do granic, zwłaszcza, jeśli czytelnik dostrzeże tu bulwersujący pierwiastek prawdopodobieństwa. Gonitwa myśli, dreszcze ogarniające całe ciało i setki pytań, na które nigdy nie padnie odpowiedź. Bezsprzecznie, Max Czornyj mistrzowsko wykreował zatrważającą, budzącą zgorszenie opowieść, która rodzi niepokój tak silny, iż ochłonięcie po lekturze i ukojenie nerwów jest czynnością wyjątkowo trudną.

Pisarz włada błyskotliwym piórem, a wszelkie makabryczne zdarzenia, jak i kontrowersyjne, niepowszednie potrawy opisał z nadzwyczajną wnikliwością, czyniąc ze swej powieści przyprawiającą o ciarki lekturę dla ludzi o naprawdę mocnych nerwach. To zdecydowanie jedna z tych pozycji, które rozbudzają najmroczniejsze demony i niebezpiecznie mącą w głowach! Pisarz nakreślił także wyraziste, wręcz przerysowane, karykaturalne postacie, obok których nikt nie będzie w stanie przejść obojętnie. Czy takie połączenie horroru z najdoskonalszą groteską mnie usatysfakcjonowało? Bez urazy, ale mimo że strony ociekają wręcz paskudnym posmakiem, nie byłam w stanie oderwać się od tej hipnotyzującej, jakże zdumiewającej opowieści!

Prowokacyjna, odważna, a zarazem przepełniona wyrafinowanym sarkazmem. Gwarantuję, że ta brutalna i szokująca, często przepełniająca serce niedowierzaniem opowieść, pozostawi po sobie ślad w pamięci już na zawsze! Polecam!

„Maestro”, czyli w moim odczuciu almanach brutalnej i przepełnionej humorem groteski. Nie będzie to nic odkrywczego, ale jak w każdej swojej publikacji Czornyj zrobił doskonały reaserch i z tej książki bije erudycja autora. Nawet pisząc o kanibalizmie, wplatane tu są ciekawostki ze świata sztuki, historii i co naturalne również kuchni.

Powieść serwuje iście krwawą ucztę zwyrodnialstwa, ale sposób, w jaki prowadzona jest narracja, wprowadza absolutny spokój i harmonię. Były momenty, że aż nieswojo się czułam, czytając o wykwintnych ludzkich daniach, podczas gry narrator wprowadzał w całej tej opowieści błogi spokój.

Każdy, kto chociaż raz miał okazje spotkać autora czy to na spotkaniu czytelniczym, czy na targach książki zapewne potwierdzi, że jest to postać nietuzinkowa i to bez względu na to, czy to jego wykreowane emploi, czy naturalny styl bycia i właśnie czytając tę historie, to Max Czornyj był w mojej głowie głównym bohaterem, gdyż mózg tak właśnie wykreował tę postać. Pomimo tego, że treści są dość nierealne, a przynajmniej ja wolę je tak postrzegać, to ta moja projekcja realnej postaci jako bohatera nadała książce realizmu. A mówiąc zupełnie wprost, miałam poczucie, że postać to zwyczajne alter ego autora.

Zdecydowanie najbardziej podobało mi się to, że Czornyj wyśmiewa wszystko i wszystkich, autor absolutnie nie bierze jeńców i obrywa się każdemu. W tym wszystkim autor wyśmiewa sam siebie, co pokazuje tak naprawdę olbrzymi dystans do siebie i kruszy nieco mur, jakim Czornyj jest jako autor otoczony.

Książka jest absolutnie nietuzinkowa i warta przeczytania, jej postrzeganie będzie pewnie bardzo skrajne, jednak absolutnie nie można tej książki barć zupełnie serio, bo wtedy może się to skończyć próbą zrobienia dość nietypowych zakupów w garmażerii.

Recenzja powstała w ramach współpracy barterowej z wydawnictwem Filia

„Maestro” wydane przez Wydawnictwo Filia autorstwa Maxa Czornyja #współpecabarterowa

Pisarz prowadzi telelinię dla samo**jców i dowiaduje się tajemnicy pewnego człowieka, której nie powinien znać. Problem w tym, że ten człowiek był bohaterem jednej z jego książek.

Maestro to brutalna i ciężka pozycja zacierająca granicę między tym co prawdziwe, a tym co jest wymysłem autora. Tylko którego autora – Czornyja czy bohatera książki? Lektura zadaje pytanie o to, gdzie w tym znajduje się umysł czytelnika. Wszystko to okraszone jest kulinarnymi przygodami nieco makabrycznej wersji „Master Chefa”. Pewnie się zastanawiasz, jak bardzo makabryczne może być przyrządzanie jedzenia – otóż niejeden raz możemy być świadkami przyrządzenia mózgu, gałek ocznych, wymion krowich, jelit ludzkich wraz z zawartością, wszystko to w ptasich odchodach, które podobno są nieco gorzkie.

To lektura, po której człowiek już nie jest taki sam: chaotyczna, zagadkowa, tragikomiczna, hipnotyzująca. Czy zabójstwo Dawida i zrobienie z niego konstrukcji artystycznej, wpychając mu własne jelita do buzi, to sztuka? A może jedynie element opowieści? A może wydarzyło się to naprawdę? Dawid miał być kobietą, ale wydawnictwo preferowało mężczyznę. Więc to była fikcja literacka? Może autor stwierdził, że w sumie nie jest ważne dla niego, kim jest obiekt poddany sztuce, może wszystko to wydarzyło się naprawdę i jest tylko opisem morderstwa? A dlaczego ludzi interesuje „dlaczego”? A nie „jak”?

Czy tak jak ja czujesz się zmieszany moją recenzją? Nie wiesz, czy polecam czy nie polecam? Nie wiesz, co o tej książce uważam, a może byś chciał(-a) przeczytać, a moje polecenie nie jest prawdziwe, może w zachowaniu ciągłości narracyjnej nie da się ocenić niezrozumiałego. Ale czy nie o to w tym chodzi?

„Maestro” to trudna książka i równie trudno mi ją polecić. Na pewno nie jest dobrym rozpoczęciem historii z tym autorem, więc lepiej sięgnąć po np. „Wszyscy jesteśmy mordercami”, ale czy byłby to czas stracony? Pełno pytań i żadnej odpowiedzi.

PS Nie czytać podczas jedzenia.