Maame

Starając się wejść do skóry głównej postaci powiedziałabym: mam rodzinę, ale jestem sama. Za młode życie z mamą będąc dorosłą osobą, poznaję świat bez niej, z ojcem przy boku. Gdy mówię do niego ,,tato", on akurat rozmawia ze swoją zmarłą siostrą patrząc w pusty kąt. Jest chory, a przy nim usycham i ja. Kiedy proszę brata o pomoc, zawsze ma dla mnie taką samą śpiewkę; nie pomoże, nie ma czasu, nie ma pieniędzy. Sama pracuję po to, by wyżywić ojca, opłacić dom, odłożyć na nagły wydatek i ... pomimo moich dwudziestu pięciu lat zapomniałam jak to jest być kochaną. Jestem potrzebna do zaspakajania potrzeb swojej rodziny. Nie mam czasu na miłość, nie spotykam się z nikim, zwyczajnie utknęłam we własnym domu i ojcem, który każdego dnia przemienia się w dziecko. Jedyne czego chcę, to tylko tego, żeby ludzie przestali czegoś ode mnie chcieć. Nadszedł jednak dzień, który wszystko zmienił. To wtedy miałam się dowiedzieć jak to jest być człowiekiem młodym. To wtedy ujrzałam, że znacznie odbiegam od reszty. Mam na imię Maame. Poznajcie moją historię...

To przepiękna opowieść, która pokazuje jak szybko już jako dziecko główna postać musiała dorosnąć. Nikt nie przejmował się nią, gdyż wiedzieli, że ze wszystkim sobie poradzi, zajmie się domem i całą organizacją życia pozostałych domowników. Mamy też opis jej brata, który im bardziej zwracali na niego uwagę, tym więcej problemów im sprawiał. Jej mama musiała wyjechać i tak naprawdę od wtedy świat głównej postaci stanął na głowie. Autorka nie zrobiła męczennicy z tej dziewczyny, tylko opisywała prawdę niczego nie koloryzując. Czytamy tutaj o rozmowach w jej pracy, ze znajomymi i każdy zauważa, że nie zachowuje się na swoje lata. Zwracają jej uwagę na to, że jeszcze nie poznała życia, a już wpadła w prozę, gdzie radość zrobiła sobie wolne. To właśnie później zobaczy świat, który ją omijał. A my na każdym kroku będziemy się wzruszali. To idealna lektura do zobaczenia jak ciężko może być innym ludziom. Bywają chodzącą zbieraniną sekretów i wstydu, który spychają w głąb siebie. To idealna lektura by docenić to, co posiadamy.

Co w sobie lubisz? Za co się cenisz? Czy jesteś szczęśliwy/a?❤️

Maddie Wright to kobieta, która poszukuje siebie, własnej tożsamości. Pragnie w końcu poczuć szczęście. Jej niepewność, nieporadność, brak pewności siebie sprawiły, że od pierwszej chwili trzymałam za nią kciuki. Ta gubi się nawet w najprostszych życiowych zawirowaniach i sytuacjach… ale wiem dlaczego stała się taką kobieta. Brak miłości, stabilizacji, poczucia bezpieczeństwa… to miało ogromny wpływ na to jak widzieli ją inni i jak postrzegała samą siebie. Matka, której praktycznie nigdy nie było, myśląca tylko o sobie, ojciec nie okazujący emocji i mocno schorowany i brat lawirant… To wszystko doprowadziło do tego, że ona, Maddie nie czuła w sobie siły. Jej głównym życiowym celem było zadowolenie innych… rozumiem ją, ale trzeba pamiętać, że jeśli sam ze sobą nie będziesz zaprzyjaźniony, nie poczujesz się doceniony i spełniony nie odnajdziesz szczęścia. Nikt się z nią nie liczył, zawsze zakładano, że to ona wszystko pozałatwia, rozwiążę problemy, chociażby finansowe… Dlaczego nikt nigdy nie pomyślał co czuje Maddie…

W jej głowie działo się wiele, w zasadzie panował tam chaos, ale kobieta w końcu odważyła się zmienić swoje życie. W końcu zaczęła dostrzegać kolory tego świata… Miała pewnego pomocnika - Goggle, z którym konsultowała wiele kwestii 😉

Płakałam razem z nią, śmiałam się, rozmyślałam… Dawałam jej swoje wsparcie, które tak usilnie szukała przez całe życie.

To historia nie tylko Maddie, ale wielu kobiet, które codziennie walczą o siebie, walczą z uprzedzeniami, z oczekiwaniami, z poczuciem winy… To książka, która zmusza do refleksji i stawia przed czytelnikiem pytanie: czy jesteś szczęśliwy w życiu? Jak siebie postrzegasz? Co chcesz zmienić? I jednocześnie nakłaniająca do tych zmian. To również opowieść o problemach, które ma każdy z nas, ale niektóre z nich są tak duże, bolesne i trudne, że trzeba je uwypuklić, chociażby toksyczne relacje, które rujnują nas od środka…

Maddie to boju! Wiem, że odnajdziesz w sobie siłę. ❤️

Mówiąc Maddie mowię każde inne imię, bo każdy zasługuje na prawdziwe szczęście i życie z zgodzie z samym sobą…

Kolory okładki tej książki zwiastują lekturę łatwą, lekką i przyjemną. Tymczasem jest to książka o dosyć poważnych sprawach, choć rzeczywiście napisana z polotem i co czuć już po pierwszych zdaniach bez wysiłku. Rzecz jest błyskotliwa, pełna humoru i bardzo współczesna. Główna bohaterka po rodzinnej tragedii przechodzi przyspieszony kurs dorastania, podczas którego uczy się jak wyjść z toksycznych relacji, czym jest prawdziwa miłość i przyjaźń, odkrywa swoją kobiecość i doświadcza wszystkiego złego i dobrego, co może spotkać kogoś, kto tak jak ona rozdarta jest między dwoma kulturami i dwoma domami. Powieść ma sześćset stron, których w ogóle nie da się odczuć. Czytanie Maame mija, nie wiadomo kiedy. Historia wciąga i porusza, co jest miłym zaskoczeniem, bo gdzieś też spodziewałem się romansu, który mógł nie trafić w moje gusta. Bardzo polubiłem Maddie i jej życie, opowiedziane przez autorkę w sposób zabawny, wzruszający, ale niepozbawiony smutku. Ze zdziwieniem, naprawdę, muszę przyznać, że to chyba najlepsza książka, jaką miałem okazję czytać w tym roku. Mądra, wyważona, doskonale opisująca emocje, dopiero co wchodzącej w dorosłość młodej dziewczyny, której mocno kibicowałem, a która jak to często bywa raz upadała raz się podnosiła i odrabiała życiową lekcję. Maame to debiut literacki i trzeba przyznać, że bardzo dojrzały, tętniący życiem we wszystkich jego barwach, chwytający za serce i praktycznie nieodkładalny. Idealny, by się podbudować i uwierzyć we własne siły. Miłe zaskoczenie. Serdecznie polecam!!!

Za książkę dziękuję @wydawnictwofilia

„Maame” to historia pozwalająca spojrzeć na rolę kobiety w świetle sprzecznych oczekiwań, wysyłanych przez społeczeństwo. To niezwykle emocjonująca powieść poruszająca tematykę codziennych, życiowych wyborów, miejscami okraszona sporą dawką humoru, a miejscami wywołująca łzy. W końcu to książka, która jest wyboistą drogą do samoakceptacji, do aprobaty siebie i nade wszystko do osiągnięcia w życiu równowagi.

Maddie, dwudziestopięciolatka obarczona zbyt dużą ilością rodzinnych obowiązków w pewnym momencie swojego życia uświadamia sobie, że musi w końcu zacząć żyć dla siebie. Chce spotykać się z przyjaciółmi, poznawać nowych ludzi i rozgryźć swoje pragnienia i potrzeby. Zbyt wcześnie stała się „Maame” – kobietą sumienną i nad wyraz odpowiedzialną, dlatego teraz pora zawalczyć o swoje szczęście. I tutaj rozpoczyna się droga w której czytelnik towarzysz Maddie, razem z nią umawia się na randki, razem z nią odkrywa świat i w końcu razem z nią łamie zasadny wpojone w dzieciństwie.

„Maame” to powieść o balansowaniu między tym, co zrobić należy, a tym czego się pragnie. To nieustanna walka z codziennymi obowiązkami i powinnościami, które często przysłaniają walkę o marzenia. To poszukiwanie swojego miejsca w świecie, na przekór rasizmowi i seksizmowi. To też próba odnalezienia równowagi po stracie bliskiej osoby i nabieraniu pewności siebie wobec wyzwań, które stawia współczesny świat.

Przyznam się, że trudno uwierzyć, że „Maame” to debiut. Jessica George stworzyła niezwykle angażującą historię, odkrywającą przed czytelnikiem meandry kobiecości bazując na budowaniu poczucia wartości. Polecam na te ostatnie wakacyjne dni…

28 sierpnia premierę będzie miała wyjątkowa książka, będąca debiutem autorki, która całkowicie mnie oczarowała. Nie stało się tak jednak od początku.

Dzisiejsza recenzja będzie znacznie dłuższa niż zazwyczaj pisane przeze mnie opinie, gdyż „Maame” to książka, o której chce się mówić, chce się pisać, która rozkochuje w sobie stopniowo i zostaje z czytelnikiem na długo.

Chcąc być z Wami szczera, muszę przyznać, że przez pierwsze kilkadziesiąt stron czytanie było dla mnie nużące. W głównej mierze wpływ na to miała główna bohaterka Maddie – zagubiona, samotna, zamknięta w sobie, wiecznie przygnębiona młoda kobieta, o charakterze outsiderki i cierpiętnicy, w ciszy i spokoju znosząca wszelkie podłości, jakich doświadcza z każdej strony, nie reagująca na jawne wykorzystywanie jej przez większość otaczających ją ludzi. 25-latka nieustannie zmaga się z rozterkami, w jej głowie mnożą się wątpliwości i pytania, często naiwne i banalne, na które szuka odpowiedzi w Internecie. Jest jak niedoświadczona nastolatka – z jednej strony wycofana i bojaźliwa, a z drugiej łaknąca nowych doświadczeń, których została pozbawiona.

Maddie czuje jednak, że dotarła w swoim życiu do punktu, w którym musi wszystko zmienić. Chce radykalnie odmienić swoje życie. Chce poznać inną siebie, znaleźć radość i poznać czym jest szczęście. Wyprowadza się z rodzinnego domu, poznaje nowych ludzi, w tym faceta, zmienia pracę, imprezuje… Nie przypuszcza jednak, że próbując wkroczyć w pełni w dorosłość musi przygotować się na prawdziwy wstrząs. Z ciekawości w świadomość, z euforii w rozpacz…

Książka ma bardzo ciekawy styl, który opiera się o ciągły konflikt między tym, co Maddie siedzi w głowie i ciśnie się jej na język, a tym, co w rzeczywistości wypływa z jej ust i jest w jej mniemaniu społecznie akceptowalne. Forma ta rodzi mnóstwo zabawnych sytuacji, przy których naprawdę się śmiałam. Właśnie… śmiałam się, by zaraz powstrzymywać łzy smutku… To była prawdziwa emocjonalna huśtawka.

Gdy po kilkudziesięciu stronach poznałam główną bohaterkę bliżej, lepiej zrozumiałam jak dzieciństwo ukształtowało jej obecne życie, całkowicie dałam się wciągnąć w tę historię. Kolejne 300 stron przeczytałam ciągiem, płynęłam przez tę opowieść, często wstrzymując oddech. To było naprawdę intensywne doznanie. Po cichu kibicowałam tej niesamowitej kobiecie, podczas życiowej metamorfozy, podczas uzewnętrzniania się głęboko uśpionych w niej cech, budzącej się odwagi i kształtowania pewności siebie. Istotnym aspektem książki były dla mnie również kwestie związane z różnicami rasowymi, dyskryminacją i rasizmem, który w szczególny sposób zostały w książce wyłuszczone.

I wiecie co? Jestem w szoku, że jest to pierwsza powieść autorki. Jest piękna, wyjątkowa i naprawdę warta przeczytania.