Luca. Synowie zemsty. Tom 3

Serię Synowie zemsty lubię przede wszystkim za sarkazm, który charakteryzuje niemal wszystkich bohaterów. Można się uśmiechnąć podczas czytania, można ponaśmiewać się z tych postaci, które zbyt poważnie podchodzą do ironicznych wypowiedzi. Przede wszystkim jednak można miło spędzić czas w towarzystwie członków mafijnego świata.

Trzecia część serii Agnieszki Siepielskiej jest wyjątkowo krótka, liczy sobie zaledwie dwieście stron i to na początku może wydawać się minusem dla historii. W końcu czy akcja poradzi sobie z rozwojem sytuacji? Czy autorka zdąży przedstawić wszystko co konieczne, by zaciekawić czytelnika? Okazuje się, że kiedy jest pomysł, wystarczy posłużyć się konkretami i nie ciągnąć fabuły w nieskończoność. Otrzymujemy dynamiczną i przy tym nieprzegadaną opowieść, która trzyma poziom poprzedniczek.

Tym razem w rolę głównego bohatera wciela się tytułowy Luca. Kuzyn dwóch poprzednich postaci, czyli Rhysa i Antonia, wydaje się równie zagadkową postacią co dwaj poprzedni panowie. I równie niechętną do konwersacji. Jest też bezwzględny, pewny siebie i zakochany w Maxine. Ona jednak ma swoje własne sekrety i problemy, z którymi nie tak łatwo będzie sobie poradzić.

To nieskomplikowana książka, podobnie jak jej poprzedniczki, którą możecie śmiało czytać bez zachowania chronologii. Jeśli lubicie mafijne romanse z mrocznymi męskimi bohaterami to zapewne lektura przypadnie Wam do gustu. Mnie nieszczególnie przekonują kreacje bohaterów, ponieważ ani postacie kobiece, ani tym bardziej panowie z mafii nie wypadają wiarygodnie, ale doceniam całość fabularną i ogólny motyw, który w literaturze bardzo lubię. Dlatego właśnie sięgam po kolejne tomy serii, chociaż zauważam, że słabą stroną autorki są bohaterowie, ale paradoksalnie nie cierpią na tym szczególnie dialogi.

"Luca" to niepewność w stosunku do tego jak potoczą się losy bohaterów. Strach przed powrotem niebezpiecznych mężczyzn oraz brak szczęśliwego jutra. W tej książce znajdziecie sporo emocji i to na pewno przemawia na jej korzyść. Nie zrażajcie się tym, że narzekam na bohaterów - jeśli wcześniejsze książki autorki przypadły Wam do gustu to i ta na pewno spełni Wasze oczekiwania.

"Luca" jest trzecią częścią cyklu "Synowie Zemsty".

Mafia nie wybacza błędów ani zawahań. Musisz być maksymalnie skupiony i pewny swoich decyzji, działać, a nie rozważać. Luca jak każde dziecko, wierzył, że wystarczy poczucie bezpieczeństwa, aby krzywda nigdy go nie spotkała. Osoby które kochasz, rzadko kiedy umieszczasz w kręgu zagrożenia. Nie można dać się zwieść uśmiechniętej twarzy, bowiem za nią często kryje się diabelsko wykrzywiona twarz.

Maxine doświadczyła okrucieństwa, którego dowody wciąż nosi na sobie. Życie nie zawsze stawia przed nami proste wybory, staramy się wówczas wybrać mniejsze zło. Nie każdy rozumie lub chce zrozumieć nasze działanie w dobrej wierze, przyjmując to za dowód zdrady. Skoro nikt nie chce słuchać tłumaczeń, to po co próbować?

Tytułowy bohater jest postacią bardzo charakterystyczną. Czytając wcześniejsze części serii, był bohaterem, który stanowił dla mnie największą zagadkę. Mroczny, tajemniczy, lojalny, bezkompromisowy, zdecydowany, w tej części stracił na tych cechach. Zawiodło mnie to, ponieważ liczyłam na znacznie więcej z jego strony, na mocniejsze i pewniejsze zachowania. Jego przeszłość wiele tłumaczy i w znaczący sposób wpłynęła na to, kim Luca jest teraz. Maxine to młoda dziewczyna, dla której świat mężczyzny stanowi nowość, zagadkę, której nie jest pewna. W poprzednich częściach główne bohaterki były bardzo żywiołowymi, charakternymi kobietami, które miały własne zdanie. Maxine jest przy nich bezbarwna, zdecydowanie brakuje mi w niej mocnych, zdecydowanych, gwałtownych reakcji.

Jak dobrze wiecie z wcześniejszych recenzji, poprzednie części tej serii bardzo mi się podobały. Wartka akcja, dobrze zaplanowana, trzymająca w napięciu. Czytałam je z ogromną radością i ciekawością. Niestety, "Luca" mocno mnie rozczarował. Liczyłam na coś podobnego do wcześniejszych części, a w efekcie finalnym dostałam coś zupełnie innego. Podczas czytania odnosiłam wrażenie nieustannego przyspieszania wydarzeń, zupełnie niepotrzebnego. Zabrakło również bohaterów poprzednich części oraz Helen, dzięki której ta seria była wyjątkowa. Sporo wątków jest bardzo słabo rozwiniętych, a szkoda bo odpowiednie ich rozwinięcie byłoby bardzo dobrym posunięciem. Książka stałaby się ciekawsza, pełniejsza. Luca zapowiadał się w poprzednich częściach na jeszcze mroczniejszego bohatera niż Rhys, niestety nie udało się. Szkoda, ponieważ bardzo lubię książki Agnieszki Siepielskiej i czekam na nie z niecierpliwością. Mam nadzieję, że kolejna, spodoba mi się znacznie bardziej.

Tego Pana nie muszę chyba przedstawiać, zwłaszcza sympatykom serii „Synowie zemsty” Autorka po raz trzeci zabiera nas na spotkanie z jakże niebezpieczną i zarazem intrygującą rodziną Valentich. Czy mroczny i skryty kuzyn Rhysa i Antonia jest wart bliższego poznania?

Oczywiście, że TAK!

Tytułowy Luca to mężczyzna z bliznami nie tylko na ciele, ale i na duszy. To mroczny i niesamowicie pociągający mafiozo, który zawsze osiąga zamierzony cel bez względu na koszty. Jest nieustępliwy i bezkompromisowy nawet dla samego siebie. Nie umie i nie chce sobie wybaczyć zdarzeń z przeszłości. Aby móc go dobrze poznać i zrozumieć jego motywy postępowania, warto zapoznać się z pierwszymi częściami historii kuzynostwa. Dodatkowo skrywa głęboko obsesję na punkcie córki prawdziwego potwora – Cesara – Maxime.

Maxime również nie miała łatwego życia, najpierw toksyczna matka skutecznie zatruwała jej dzieciństwo, później „kochany” ojczulek zgotował jej piekło na ziemi. Nie przypuszczała, że na jej drodze stanie kolejny diabeł w ludzkiej skórze, bo gdy zaczęła mieć prawdziwe kłopoty, to właśnie Luca wyciągnie do niej pomocną dłoń. Czy pomoc ta okaże się jednak bezinteresowna? Czy dwie poranione dusze okażą się dla siebie wybawieniem? Czy Max będzie w stanie zaryzykować i zaufać obcemu mężczyźnie? Czy w sercu Lucyfera znajdzie się miejsce na prawdziwe uczucie? Odpowiedzi na te pytania, znajdziecie oczywiście w książce.

Przyznaję bez bicia, absolutnie nie jestem obiektywna w stosunku do twórczości Pani Agnieszki. Chłonę każdą opowieść jak gąbka, zatracam się w wykreowanym świecie i ciągle mi mało. W przypadku tej pozycji nie mogło być inaczej. Oczywiście zdaje sobie sprawę, że nie każdemu te historie przypadną do czytelniczego gustu. Ja bawiłam się świetnie, przeczytałam ją praktycznie jednego dnia, a przy dwójce małych urwisów nie jest to łatwe zadanie. Spotkałam się z opiniami, że „Luca” jest najsłabszą książką Pani Siepielskiej, ja jednak nie podzielam tego zdania. Rozpatruje „Synów zemsty” jako swoistą całość pokręconej i brutalnej historii doświadczonej rodziny. Luca mnie zaintrygował, chciałam lepiej go poznać. Max również polubiłam i szczerze jej współczułam. Oczywiście moja ulubiona postać babci Helen również mnie nie zawiodła. Jedyne co mogę zarzucić to to, że książka okazała się za krótka, ale szczerze, nieważne jak długa by była to i tak byłoby mi mało. Mafia jest, romans jest, wzajemne przyciąganie i pożądanie jest, zwrot akcji jest, element dramatyczny także jest obecny, to czego chcieć więcej. Ja jak najbardziej polecam i czekam na kolejne książki spod pióra Pani Agnieszki.

„Ja chyba już zawsze będę skazana na życie w strachu…”

Głównym bohaterem tej części jest Luca Valtenti, kuzyn dobrze nam znanych z poprzednich część Rhysa i Antonio. Luca to bardzo niebezpieczny, pozbawiony ludzkich odruchów oprawca. Jego ojciec „umiejętnie” go wyszkolił na mafiosa. Trwają poszukiwania Mii i Maxine – córek Cesara Dellvele. Luka ma obsesję na punkcie Maxine, zrobi wszystko, aby odnaleźć i uwolnić dziewczyny. Gdy w końcu udaje im się odnaleźć przetrzymywane dziewczyny, zaskoczenie jest duże. Okazuje się, że Mia była wykorzystywana, jako prostytutka, a Maxine wiodła normalne życie w domu Cavillo. Czy tak było rzeczywiście? Co musiała zrobić Maxine, aby ocalić siostrę?

Z całej serii, najbardziej czekałam na ten właśnie tom. Postać Luki od samego początku - w poprzednich częściach było sporo wzmianek o nim – ogromnie mnie zafascynowała. Jest pokręconym, niebezpiecznym, bezwzględnym mafioso, sam siebie uważa za bezlitosnego potwora. Jego sposób bycia, pewność siebie, ogromna ironia do otaczającej go rzeczywistości i bezpośredniość bardzo zwracają uwagę. Babcia Helena jak zawsze niesamowita. Ciekawie, autentycznie i wyraźnie ukazani bohaterowie. Przekrój przeróżnych osobowości. Płynne, lekkie dialogi, cięte riposty, wywołujące uśmiech to niepodważalne atuty powieści Narracja toczy się głównie z perspektywy Maxine i Luci – mamy możliwość zajrzenia w ich serca i umysły. Głos dostają postacie drugoplanowe, co daje nam możliwość spojrzenia na toczące się wydarzenia z szerszej perspektywy.

Powieść czyta szybko i bardzo przyjemnie, niesie emocje. Humorystyczny pazur autorki daje uśmiech. Losy bohaterów wciągają i przykuwają uwagę. Dobrze się bawiłam. Jedynie, co mi się nie podobało to to, że tak szybko się skończyła. Bardzo polecam całą serię :) Tatiasza i jej książki :)

NIEWOLNICA I JEJ WYBAWCA

Główna bohaterka powieści to dziewczyna z tragiczną przeszłością. Będąca doskonałym przykładem osoby skazanej na dramatyczny los. Chronioną przez matkę w okrutny sposób, a wszystko przez to, że urodziła się w niewłaściwym miejscu i w niewłaściwym czasie. Niewolnica, nigdy nie będąca w stanie zaznać spokoju. Zawsze czyjaś, na pozór oceniana w zupełnie niesłuszny i krzywdzący sposób. Taka jest Maxine, jednak nie ona jedna staje w świetle głównych reflektorów. Jest i Luca, bezlitosny mężczyzna mafii, który skrywa w głębi siebie wspomnienia małego chłopca. Chłopca, który został wyzbyty niewinności i od tego momentu stał się kimś, kogo należałoby się bać. Nigdy nie przypuszczałabym, że w tak cienkiej książce spotkam bohaterów, którym naprawdę będę kibicować. A wszystko przez to, że autorce udało się zachować proporcje pomiędzy dynamiką akcji, a wiarygodnym opisem. Brawo.

MIŁOŚĆ I MAFIA

Namiętna, mafijna miłość. Kipiąca emocjami. Dwoje ludzi, którzy środowisko brudnych interesów zdążyli poznać od podszewki zaczynając tworzyć coś czystego i na swój sposób pięknego. Do tego dochodzą blizny z przeszłości, tajemnice i bagaże ciężkich doświadczeń. Przeszkody, nie tylko te wyimaginowane i tkwiące w umyśle, ale także te namacalne, ukryte pod postacią osób trzecich. Jest przecież mężczyzna, któremu Maxine została przeznaczona i który z pewnością będzie miał zamiar się o nią upomnieć. W powieści przewijają się postaci drugoplanowe. Jest wykorzystywana seksualnie siostra Maxine, są rodzinne koneksje i dość kontrowersyjne sposoby wychowania. Są w końcu postaci poprzednich tomów, może nieszczególnie aktywne, ale widoczne. W efekcie u boku książki naprawdę nie można się nudzić.

PODSUMOWANIE

„Rhys” był w mojej ocenie tragiczny, „Antonio” zdecydowanie zmienił moje podejście do prozy tej autorki, zaś „Luca” okazał się intrygującą częścią cyklu, przy której świetnie spędziłam czas. Owszem, niektóre wątki mogłyby być bardziej rozwinięte, w wyniku czego książka zyskałaby na objętości, ale nie narzekam, bo brak rozległych opisów efektował brakiem znużenia. Byli przekonujący bohaterowie, była wartka akcja, poplątane relacje i dość nieprzewidywany bieg zdarzeń. Jestem na tak, więc pomimo że to znowu powieść mafijna – polecam.

[Adres usunięty]

Kolejna część przygód rodu groźnych mafiozo. Tym razem pierwsze skrzypce gra tu Luca, kuzyn Rhysa i Antonia. Ojciec Luci był zamieszany w zamach na ich rodziny. A ON sam uważa się za diabła. Luca ma słabość do pewnej dziewczyny, która jest córką innego groźnego mafioza.

Jak potoczą się ich losy? Tego się musicie dowiedzieć sami ;)

Akcja, która nie jest oczywista. Posiada wiele zwrotów, dzięki którym nic nie jest oczywiste.

Bohaterowie wywołują skrajne emocje. Historia ciekawi, a babcia Helen jak zwykle jest niezawodna;)

Polecam przeczytać. Warto ;)

Nie mogłam się doczekać, kiedy najnowsza książka Agnieszki Siepielskiej wyląduje w moich rękach. Od czasu, kiedy na rynku pojawił się „Rhys” minęło sporo czasu, a także książek, które dzięki autorce mogłam przeczytać w wersji papierowej. Chciałam bardziej poznać Lucę Valentiego, mężczyznę, z którym należy się liczyć. Mężczyznę, który jest spokrewniony z poznanymi wcześniej mężczyznami, Rhysem i Antoniem, jest ich kuzynem. Już sam ten fakt sprawia, że lektura będzie ciekawa, a przede wszystkim zaskakująca. Rhys i Antonio tworzą niesamowitą mieszankę, to wyobraźcie sobie, co też będzie się działo, kiedy na scenę wejdzie Luca? Jesteście tego ciekawi? Nie pozostaje nic innego, jak sięgnięcie po lekturę.

Główną bohaterką powieści ,,Luca” jest Maxine Dellvale, kobieta jest córką Cesara Dellvale, człowieka, który przyczynił się do kłopotów Valentich. Pomimo młodego wieku dziewczyna wie, czym jest brutalność, okrucieństwo i ciężkość życia. Starała się na swój własny sposób radzić sobie ze wszystkim, co zrzucał los pod jej nogi. Kiedy wpadła w sidła groźnego człowieka – Franco Cavillo, nie miała wyboru, wzięła ciężar na swoje barki i zawarła umowę, której tak naprawdę nie chciała, jednak niosła ona za sobą bezpieczeństwo jej siostry. Tylko to się dla niej liczyło, sama zdecydowała się na to, aby się poświęcić. Jej ciało nosiło ślady blizn, które przypominają jej o przeszłości, ale także przypominają jej o tym, że przetrwała. Maxine ma proste pragnienia, chciałaby, aby jej życie było dużo prostsze, zwyczajne, jak każdej młodej dziewczyny, jednak nie może sobie pozwolić na taki luksus, czy Luca Valenti może jej je zapewnić? Mężczyzna, którego przeszłość jest daleka od ideałów, przesiąknięta buntem, przemocą, która stworzyła go na człowieka, którego należy się obawiać. Najgorszego z tych, którzy chodzili po ziemi, nie jest taki, jak Antonio, czy Rhys, nie ma tego sprawia, że ukazują inną, bardziej ludzką twarz. On jej nie posiada, budzi lęk wśród innych i muszę Wam powiedzieć, że jest ON uzasadniony. Czy spotkanie z Maxine sprawi, że Luca odkryje w sobie coś więcej?

„Luca” jest trzecim tomem cyklu Synowie Zemsty autorstwa Agnieszki Siepielskiej, musze powiedzieć, że bardzo mi się podobała, dzieje się w niej sporo, więc na brak akcji z pewnością nie można będzie narzekać. Mamy wiele zwrotów akcji, przez co moja ciekawość była coraz mocniej podsycana. Nie mogłam odłożyć książki na bok, Siepielska postanowiła postawić na motyw różnicy wieku, który był ciekawym posunięciem, zwłaszcza, że poznajemy historię z perspektywy głównych bohaterów, co pozwala na wczucie się w sytuację zarówno Lucci, jak i Maxine. Babcia Helen wprowadza, jak zawsze sporo dobrego humoru, nie wyobrażam sobie, że mogłoby jej tutaj zabraknąć. Mocną stroną Siepielskiej jest dobry humor w jej powieściach, zawsze sprawia, że potrafię się śmiać, by po chwili zasmucić lub poirytować kolejnymi wydarzeniami, które zrzuciła na barki bohaterów. „Luca” to historia o tym, że nasza historia, los może być ciężki, możemy nie dostrzegać światełka w tunelu, a one czasem przychodzi nieoczekiwanie.

Gdy najnowsza powieść Agnieszki Siepielskiej dotarła do mnie w paczuszce, nie mogłam uwierzyć, że jest ona tak krótka. Porównując ją do poprzednich części o mężczyznach z rodu Valentich, ta wydaje się niezwykle cienka, co potwierdza również ilość stron - raptem dwieście. Tak więc tym bardziej, licząc na to, że połknę tę historię w ciągu jednego wieczora ochoczo wzięłam się za jej czytanie. Lucę i Maxinę znałam już z poprzedniej części i szczerze mówiąc byłam przede wszystkim zaintrygowana tym, jak autorka poprowadzi tę relację. W końcu między bohaterami jest całkiem duża różnica wieku, a zakończenie ,,Antonio" sprawiło, że chciałam dowiedzieć się, co wydarzy się dalej w życiu tej rodziny. Jednak mój entuzjazm opadł niemalże w połowie książki. I naprawdę żałuję, że autorka nie poprowadziła w inny sposób tej historii.

Odkąd Luca poznał Maxine - młodą córkę Cesara Dellvale - nie może o niej zapomnieć. Gdy rozpoczynają się poszukiwania jej, oraz jej siostry okazuje się, że popadł w obsesję na punkcie Maxine. Postanawia uwolnić dziewczynę za wszelką cenę z rąk kolejnej rodziny mafijnej, do której trafiła. Wkrótce nas jaw wychodzą mroczne sekrety, od których oboje nie będą mogli uciec.

Przyznam szczerze, że Luca był chyba najbardziej tajemniczym członkiem rodziny Valentich. W poprzednich częściach wydawał mi się odległy, niemalże enigmatyczny. Nie zdziwiło mnie więc, że jego historia może nie być prosta. Już sam fakt, że to jego ojciec zgotował piekło Rhysowi i Antoniemu dawała dużo do myślenia, a gdy dodamy do tego fakt, że gryzło go poczucie winy, mamy niemalże cały obraz Luca. Mimo wszystko nie spodziewałam się, że historia jego i Maxine będzie aż tak ,,pokręcona". Miałam wrażenie, że od pierwszej chwili, gdy Luca spotkał Maxine zawładnęło w nim coś w rodzaju obsesji. Praktycznie nie mógł pozbyć się jej ze swoich myśli. Valenti choć próbuje udawać, że dziewczyna nic dla niego nie znaczy, tak naprawdę chce ją chronić za wszelką cenę. Samo to, że przeżył tyle cierpienia w dzieciństwie odcisnęło na nim swoje piętno, ale podobało mi się, że umiŁ się poświęcić zarówno dla swojej rodziny, jak i Maxine. Nie ukrywam, że w poprzednich częściach postrzegałam go jako człowieka bez zahamowań, nieczułego, zdystansowanego, ale tak naprawdę widać, że to tylko jego maska. Tym bardziej miałam wrażenie, że gdy zdał sobie sprawę ze swoich uczuć wobec Maxine próbował się zmienić. Cały czas wisiało nad nim widmo czynów jego ojca, nie chciał mieć dzieci, bo bał się, że będzie taki sam, jak jego ojciec. Natomiast Maxine to młoda dziewczyna, właściwie nastolatka, która wiele w życiu przeszła. Jej ojciec sprzedał ją, a także jej przyrodnią siostrę, a do tego nakazał traktowanie ich jak najgorzej. Dziewczyna, by uratować je obie zgadza się na wszystko, czego zażąda Cavillo. Jest zdolna do poświęceń, choć niestety przybiera to nie taki obrót, jak zamierzała, a ona sama musi mierzyć się z osądem siostry, a także rodziny Valentich. Niestety, Maxine moim zdaniem jest też w niektórych sytuacjach po prostu ,,niedojrzała". Gdy jej relacja z Lucą jest już ,,bliższa", Maxine jest bierna i zdaje się na Lucę, nawet w kwestii zabezpieczenia, co moim zdaniem jest szczytem nieodpowiedzialności. Ja rozumiem, że może przytłoczyły ją wydarzenia, nowości w jej życiu, ale bez przesady, tutaj nawet w niektórych scenach Maxine ma świadomość, że jest z Lucą bez zabezpieczenia, a potem i tak po raz kolejny robi to samo. Serio ? Co do postaci drugoplanowych, to powracają tu zarówno Rhys (jak i jego małżonka) oraz Antonio. Dzięki temu możemy się dowiedzieć, co nowego dzieje się u pozostałych członków rodziny Valentich.

Jak już wspominałam, książka jest całkiem krótka. Ma raptem dwieście stron, ale wynika to też z faktu, że autorka nie zaczyna tej historii od początku, jak to miało miejsce w poprzednich częściach, a konsekwentnie pokazuje nam ciąg dalszy wydarzeń z powieści ,,Antonio". To właściwie dlatego tak naprawdę nie radzę czytać Wam tej książki jako pojedynczej historii, bo po prostu pogubicie się w wydarzeniach i będziecie mieli jeden wielki mętlik w głowie. Na pewno plusem tej historii jest język autorki, który jest lekki, a samą książkę czyta się całkiem szybko. Niestety, jak sam początek i koniec tej powieści naprawdę mnie zaintrygowały i przewracałam kartkę za kartką, tak w środku po prostu wiało dla mnie nudą, a czytanie dłużyło mi się niemiłosiernie. Niekiedy miałam też wrażenie, że autorka chyba za szybko chciała tę opowieść skończyć, a wydarzenia w książce w niektórych momentach niepotrzebnie przyśpieszały. Na pewno da się zauważyć też to, że nie ma tu za wielu momentów komediowych. W poprzednich książkach Helen rozśmieszała mnie (choć jej żarty nie zawsze były smaczne) tak tutaj miałam już przesyt dramatów, akcji. Zabrakło mi też rozwinięcia niektórych scen, albo dodania kilku scen, które pokazałyby nam pogłębiającą się relację między Lucą a Maxine. A tak pozostał niedosyt i smutek.

,,Luca" to trzecia część serii o Synach zemsty, która niestety rozczarowała mnie. Zabrakło mi tu przede wszystkim dobrego poprowadzenia relacji między Maxine i Lucą, a także dopracowania wielu scen, dzięki którym książka na pewno byłaby lepsza. Tak naprawdę sięgając po tę powieść spodziewałam się pozytywnego zaskoczenia. W końcu Luca był najbardziej tajemniczym i zdystansowanym bohaterem tej serii, a tutaj tak naprawdę wcale tego nie widziałam. Gdzieś uciekła ta mroczność i bezwzględność, którą zastąpiła obsesja. Jeżeli czytaliście poprzednie powieści z tej serii, to raczej powinniście sięgnąć po tę powieść, ale nie spodziewajcie się cudów. A jeżeli chcecie od niej zacząć przygodę z Agnieszką Siepielską, to radzę Wam tego nie robić, bo możecie się sfrustrować i pogubić w całym tym mętliku wydarzeń.

MŚL

Kiedy widzę na okładce nazwisko Siepielska, bez zastanowienia wiem, że sięgnę po tę książkę. Wiem, że Pani Agnieszka na pewno napisze dobrą książkę, przy której spędzę miło czas, to już piąta książka Autorki, ale jak tym razem jej wyszła trzecia część serii Synowie Zemsty ?

„W odróżnieniu od nich łapie niewinne rzeczy tylko po to, by przyglądać się, jak pochłania je moja ciemność.”

Przed Lucą, kuzynem Rhysa i Antonia, nie lada wyzwanie. Musi uwolnić siostry, więzione przez strasznego człowieka, ale Luca jest jeszcze gorszy. Luca zjada takich jak ON na śniadanie i nie zawaha się ani przez chwilę. Dla niego zabójstwo to rzecz naturalna, ON jest człowiekiem, który nie zasługuje na nic więcej, nie jest domatorem i nie pragnie spłodzić syna i posadzić drzewa. Ale jego uwagę przykuwa o wiele młodsza kobieta. Czy otworzy się na nią i pozwoli zajrzeć jej do swojego wnętrza ?

„To blizny na ciele potwora. Każda z nich zasłużona i każda odzwierciedla brzydotę jego wnętrza.”

Maxine robi wszystko, aby chronić siostrę. Straciła już wystarczająco dużo w swoim życiu. Jednak, kiedy następuje dzień, gdzie staje się wolna – to tylko pozory, bo trafia do innego człowieka, strasznego – choć go się nie boi, bezwzględnego – choć dla niej zrobi dosłownie wszystko. Czy Luca pozwoli Max odejść ? Czy przekona ją do tego, że brzydota na swój sposób też jest piękna ?

„Nie jestem jak Rhys czy Antonio, jestem tym najgorszym, noszącym piętno przeszłości.”

Pani Agnieszka Siepielska zdecydowanie stworzyła krótszą pozycję niż do tej pory. Akcja była tutaj szybsza, bez jakichkolwiek dłuższych opisów i rozwinięć akcji. To jest zarówno plus jak i minus. Dlaczego ? Nie lubię obszernych opisów, które według mnie zazwyczaj nic nie wnoszą, tylko są zapychaczami. To jest zdecydowanie plus, bo ich tu nie znajdziecie. Jednak momentami, szczególnie w początkowej części książki brakowało mi szerszego opisu niektórych akcji, niekiedy były zamykane niektóre wątki zbyt szybko. Nie wiem, czy tylko ja miałam takie wrażenie.

Druga rzecz, co jest plusem – Autorka wykreowała zupełnie innego bohatera. Nie był ON podobny ani do Rhysa ani do Antonia. Był bardziej tajemniczy, mroczny i niedostępny. Nie był tak otwarty na uczucia i nie zmienił się pod wpływem kobiety w ciepłego klucha.

Dla mnie nie za bardzo człowiek na okładce jest obrazem Luki. Mam o nim zupełnie inne przekonanie – jakiegoś niegrzecznego, pewnego siebie, mocnego mężczyznę, a nie chłopca, którego mamy na okładce.

Ogólnie książkę oceniam wysoko, jednak momentami miałam niedosyt, czegoś mi brakowało i akcja też niekiedy za szybko gnała.

Oczywiście będę z przyjemnością sięgać po kolejne książki Autorki.

Tę oceniam na mocną 8.

„Najpierw był Rhys. Potem Antonio. Teraz nadchodzi Luca!”

Gdy mężczyzna zaczyna mieć na punkcie kobiety obsesję, robi się niebezpiecznie. A gdy tym człowiekiem jest Luca Valenti – to nic nie stanie mu na drodze do upragnionego celu.

W drugiej części serii „Synowie zemsty” Maxine i Mia Hall zostają porwane . Po kilku tygodniach udaje się je namierzyć i okazuje się, że ich własny ojciec oddał je w ręce jednego z szefów kolumbijskiej mafii – Franco Cavillo. Kiedy w końcu udaje się odbić dziewczyny okazuje się, że Mia była wykorzystywana jako prostytutka, a Maxine wiodła normalne życie w domu Cavillo. Jednak to tylko pozory, a obsesję na punkcie dziewczyny nie tylko ma Luca, ale również Dominic Cavillo.

Dopóki prawda nie wychodzi na jaw, każdy uważa Max za próżną, która próbowała ratować tylko siebie. Tajemnice i gorycz z przeszłości oraz kolejne przerzucanie z rąk do rąk sprawiają, że osiemnastolatka ma dość własnego życia. Jednak sama nie wie, dlaczego mimo, że Luca ją rani, to tylko przy nim czuje się bezpiecznie.

Ta część jest krótsza od wcześniejszych – ma raptem 200 str., jednak nie idzie się w niej nudzić. Wiele niewyjaśnionych zdarzeń zostaje odkryta. Mężczyźni z rodu Valenti robią wszystko, aby zakończyć porachunki, które wciąż trwają. Maxine i Luca okazują się podobni – obydwoje noszą blizny z popapranej przeszłości. Każde z nich naznaczone swoją historią, w której znajdziemy tajemnice, ból, upokorzenie oraz życie w mroku. Jednak kto by pomyślał, że obsesja diabła, sprawi, że ON sam wpadnie w sidła miłości?

„Jesteś na dobrej drodze do wiecznej walki o utrzymanie jaj we właściwym miejscu.”

@Zaczytany_swiat_mamy

Luca, kuzyn Rhysa i Antonio nie widzi w sobie dobra, nie widzi szansy, aby ułożyć sobie życia tak jak kuzyni. Jest zły, mroczny, sieje postrach wśród innych i jest z tego dumny. Jego celem jest odnalezienie i uwolnienie córek Cesara Dellvale, jednak to, co zastaje na miejscu, jest dla niego niemałym zaskoczeniem.

Mii i Maxine są siostrami przyrodnimi, które spotkał straszny los. Ich własny ojciec go zgotował i chociaż próbowały już nie raz, nie udało się im uciec, a wręcz jest jeszcze gorzej, zostają rozdzielone. Maxine dostała propozycję, zawarła układ z samym „diabłem”, aby uratować siostrę. Kiedy odkrywa, że to nic nie dało, jest załamana.

Siostry zostają uratowane, a wszystko dzięki Luce. Chociaż początkowo Maxine nie rozumie, co ON robi, kiedy niszczy jej suknie i powoduje na jej ciele rany, szybko zaczyna wszystko rozumieć. Kobieta boi się, że jak wyjdzie na jaw, że ona była całkowicie inaczej traktowana niż Mii, nikt nie uwierzy w jej słowa. Na dodatek Luca często stoi pod domem jej ciotki, w którym obecnie mieszkają. Niby są wolne, jednak nie tak naprawdę, a przeszłość wraca w najmniej oczekiwanym momencie, sprawiając, że Maxine znowu traci wszystko, a jedyną osobą, która wyciąga do niej pomocną dłoń, znowu jest Luca. Co się stanie? Co czuje do niej Luca? Czy Maxine ma szansę na szczęście? Czy zaufa mężczyźnie? Czy Luca otworzy serce dla kobiety?.....

Cała recenzja na moim blogu - [Adres usunięty]

"Stworzono mnie z zemsty, a zrodzono z nienawiści. W moich żyłach płynie trucizna. Ciało pokrywają blizny, a wnętrze wypełnia demon, dziedzictwo mojego ojca. Rozpycha się, rozdzierając mnie od środka, by się uwolnić i to właśnie teraz."

"Luca" jest trzecim tomem cyklu Synowie zemsty opowiadającej o rodzinie rodu Valentich. Jak zwykle byłam bardzo ciekawa, co też takiego autorka tym razem mi zaserwuje. A powiem Wam, że dzieje się całkiem dużo, mimo iż ta część jest najcieńsza.

Sylwetki bohaterów są tak skrojone, iż budzą w czytelniku skrajne emocje i uczucia. Ich cechy charakteru, problemy czy nawet wygląd sprawiają, że z jednej strony ich kochamy, by w drugiej zasiać w nas ziarno niepewności...

"Skupiam wzrok na drzwiach, a pierwsze co przychodzi mi do głowy, to ucieczka. Wiem jednak, że tym razem nie mam szans."

Poza tym autorka ponownie uchyla rąbka tego, co słychać u bohaterów, z którymi mieliśmy przyjemność się poznać w dwóch wcześniejszych tomach. I ku mojej uciesze, pojawiła się zwariowana babcia Helen. I ktoś jeszcze...

Historia to udowadnia, że każdy zasługuje na szczęście. Często pomagamy innym, ratujemy ich, ale tu widzimy, że najtrudniej przychodzi nam ocalenie samego siebie. Bowiem demony przeszłości nie śpią, ale tylko od nas samych zależy, jakie podejmiemy decyzje i czy zawalczymy o to, na czym nam najbardziej zależy.

"Tym razem nie muszę powtarzać dwa razy. Ochroniarz wychodzi, a ja dolewam sobie alkohol i zastanawiam się nad jego słowami. Nie jestem jak Rhys czy Antonio, jestem tym najgorszym, noszącym piętno przeszłości. Tym, który mógł wszystko powstrzymać, ale tego nie zrobił."

Agnieszka Siepielska wie jak zgrać różne elementy fabuły, by powstała spójna całość. Udanie łączy romans, sensację i humor. Ten ostatni aspekt to jest coś, co uwielbiam w tej serii. Słowne przekomarzanki między bohaterami i ich cięty język doskonale równoważą poważniejsze tony powieści. Autorka świetnie buduje napięcie napędzając akcję co rusz to nowymi zaskakującymi zdarzeniami, sytuacjami, intrygami i tajemnicami.

"Luca" to romans mafijny z tajemnicami z przyszłości, w którym wkraczamy do świata naznaczonego brutalnością, mrokiem, tajemnicami, chęcią zemsty, namiętnością, miłością i potrzebą normalności. Tu nie ma miejsca na nudę. Czy Luka ma w sobie pierwiastek dobra, namiastkę człowieczeństwa? Tego Wam nie zdradzę, ale i tak temu niebezpiecznemu facetowi... Wróć. DIABŁOWI udało się podbić moje serce! Sprawdźcie czy i Wasze zdobędzie!

"Luca" to trzeci tom serii Agnieszki Siepielskiej, którą można nazwać mafijną. Od razu podpowiem, że niekoniecznie musicie obawiać się spojlerów :)

Więc... o czym jest ta część? O Luce, czyli kuzynie dwóch poprzednich Rhysa i Antonio. I o Maxine, dziewczynie, której niestety przyszło żyć wśród osób powiązanych z mafią. Jak sama mówi, przechodzi z rąk do rąk, jest wiecznie czyjąś własnością tak jak jej siostra Mia. Okazuje się, że Luca ma obsesję na punkcie Maxine i tak zaczyna się jedna, wielka akcja, miłość, pożądanie i mordobicie. Ale czy na pewno?

Jeśli ktoś zna tę serię, to wie, że było zabawnie do tej pory, ale także było dużo akcji, pościgów, porwań, strzelanin i to wszystko kręciło się wokół uczuć. Była babcia Helen, dzięki której było bardzo wesoło, bo jej teksty potrafiły zwalić z nóg największego siłacza. Mężczyźni, którzy nie wahają się zabić, a dla własnej kobiety zrobią wszystko i właśnie te szalone kobiety, którym przyszło wiele przejść, ale zaczęły nowe, bardzo emocjonujące życie przy swoich facetach.

Patrząc na to, co opisałam wyżej i tym razem spodziewałam się czegoś podobnego. W końcu to seria i mimo pewnych odchyleń założyłam, że Agnieszka Siepielska zabierze nas znów do tego świata. Boże, jak ja się zawiodłam. Już Wam opowiadam dlaczego.

Książka ma ledwie 200 stron i to dosyć sporą czcionką drukowana. To mnie zdziwiło, ale stwierdziłam, że ok, może to zakończenie serii i pójdzie szybko, zwięźle i na temat. Cóż, okazało się, że jest tak bardzo po łebkach, tak wiele jest pominięte... czyżby autorkę gonił deadline i olała po całości tę część? Takie mam wrażenie.

Luca miał być bad boyem, jak sam o sobie mówi, wręcz diabłem, w którym próżno doszukiwać się dobra, a w tej części pokazano nam ciepłą, rozmemłaną kluchę na parze. A fu. Niby taki niegrzeczny, zaborczy, a jak przychodzi co do czego... Rhys i Antonio to były faktycznie takie charaktery, a tutaj to totalna porażka.

Maxine i Mia. Obu tych dziewczyn historię mocno autorka nam okroiła. Nie dowiadujemy się o niech w zasadzie nic. Ot, są. Obie nijakie, bez charakteru. Jedyne co wiemy, to że zostały pokrzywdzone przez los. A można było tak ciekawie rozwinąć ich wątki. Ale widocznie zabrakło czasu lub pomysłu.

Sama akcja. Nie dzieje się praktycznie nic. Na hura Luca znajduje Maxine, zabiera ją do siebie, ta rozpacza za siostrą, ale w sumie co tam, bardziej myśli o facecie. W końcu lądują w łóżku i w zasadzie koniec pieśni.

I kolejny zarzut. Gdzie bohaterowie z poprzednich tomów? No, pojawili się całe dwa razy. Wielka szkoda, bo Zarówno Helen, jak i cała reszta mocno podciągała całość dając wiele humoru.

Czyli suma summarum... tragedia. Nie spodziewałam się, że będę musiała trzeci tom tak objechać. Widać, że był pisany w pośpiechu i bardzo olewczo. Przynajmniej nie znajdziecie w niej wiele błędów, choć jeden z nich, który jest na bodajże drugiej czy trzeciej stronie wywołał we mnie mieszane uczucia.

Nie polecam. Szkoda na nią czasu. I myślę, że to ostatnia książka tej autorki, po jaką sięgnęłam skoro zaczyna się podejście "napisać, aby napisać" i wydawnictwo również powinno się zastanowić nad tym, co wydaje. To niedokończona książka, a wręcz jej szkic.

Ode mnie 2/10 gwiazdek. Przykro to pisać, bo naprawdę podobały mi się obie poprzednie części, a także "Dama Paxtona", której bohaterowie pojawili się i w tej historii. Czasami lepiej poczekać, wydać później, a dopracować powieść.

Wydawnictwu Niezwykłe dziękuję za egzemplarz!

Książka wciągająca. Za szybko się czyta. I czekam na następne książki tej serii. Ale Luka i Helen wymiatają razem. Pierwsze spotkanie Maxine z Helen. I czekam na następne częci ,,synowie zemsy,, . Może tak o Leonardo i Harley.

Książkę pochłonęłam błyskawicznie. Cieniutka zaledwie 200 stron, które czyta się z wypiekami na twarzy.

Luca uważa siebie za potwora. Mroczny, bezwzględny. Żeby go zrozumieć trzeba przeczytać dwie poprzednie części: Rhys i Antonio. Uwielbiam tą serię.

Autorka świetnie wykreowała bohaterów. Tych, których znamy z poprzednich części nadal uwielbiam i tych zupełnie nowych. Akcja rozwija się szybko i tak wciąga, że nie sposób się oderwać.

Maxine, dziewczyna której życie nie oszczędzało. Czy znajdzie szczęście i spokój? Czy Luca odnajdzie w sobie dobro k człowieczeństwo?

Ta książka jest pełna emocji. Dużą rolę odegrają Viviana i Alysha. Czekam na część następną. Mam nadzieję, że to nie koniec serii "synowie zemsty".