Lśnienie

Nie pamiętam czy ja to kiedyś czytałam czy to mój pierwszy raz ale było warto. Horror nad horrorami, kanon twórczości Mistrza – bo tylko tam mogę określić Stephena Kinga i jego „Lśnienie”. Co to była za powieść. Perełka. Kunszt. I trwoga. Bo mimo tego hotelu Panorama, mimo że był lód, śnieg i inne zamiecie to wyobraź sobie że być może to nie w tym domu tkwiło to, co najgorsze. Może to tylko i wyłącznie omamy Jacka Torrance doprowadziły to tragedii. Już kiedyś to napisałam ale znowu powtarzam – „gdy rozum śpi budzą się demony”. Jack się stara, zaczął nowe życie, odciął się od nałogu alkoholowego i wraz z żoną i synkiem rozpoczął inny rozdział. Tak bardzo się starał być dobrym mężem i ojcem bo kochał i swoją rodzinę i swoje życie. Jednak nie potrafił żyć jak inni ludzie – czy to sprawił ten przeklęty hotel czy jego przeszłość – opanowała go ta zła strona jego osobowości. Jest teraz zagrożeniem – dla żony, dla syna i dla każdego, kto zetknie się z Panoramą. W tym miejscu czai się pierwotne zło. W tym człowieku czai się pierwotne zło. Uważaj aby nie pochłonął ciebie. „świat to trudne miejsce. Jemu nie zależy. Dzieją się na nim rzeczy straszne, których nikt nie potrafi wytłumaczyć. Pamiętaj jednak , żeby robić swoje”. Absolutnie polecam. Mistrz jest tylko jeden – nazywa się King.

Moim zdaniem to najlepsza powieść króla grozy.

Warto przeczytać.

Gorąco polecam.

„Lśnienie” Stephena Kinga to powieść uważana przez tysiące czytelników za horror wszech czasów. W tym tytule jest chyba wszystko, co kocham w powieściach grozy - powoli rozwijająca się akcja z klaustrofobicznym, upiornym, złowrogim, niesamowitym klimatem powieści, budowanym od samego początku, a kończącym się na epilogu, zahaczającym o motyw duchów i sił nadprzyrodzonych. Wątki przyprawiające o ciarki na ciele i doskonałe zakończenie. W pełni oddaje ona charakter i prawdziwą atmosferę klasycznej powieści grozy, z której głównie słynie King. Szybka akcja, w której roi się od naprawdę straszliwego horroru, którego można się bać. Świetnie opisuje sceny typowe dla powieści grozy, które niesłychanie potrafią oddziaływać na wyobraźnię czytelnika! Napięcie potęguje się wraz z kolejnymi stronami, aż do finału, który jest naprawdę zaskakujący i nieprzewidywalny. Do końca zastanawiałem się, jak zakończy się cała powieść i przyznam szczerze, że chociaż spodziewałem się czegoś zupełnie innego, to jednak nie czuję się zawiedziony. Sama historia i otoczenie starego hotelu usytuowanego w górach, który był świadkiem niejednych makabrycznych przeżyć, stanowi świetny punkt wyjścia dla stworzenia opowieści, która mrozi krew w żyłach czytelnika. Z pełnych grozy, zatopionych w ciemnościach zamków lub zabytkowych, nawiedzonych przez tajemnicze duchy wiktoriańskich rezydencji przenosi akcję do epokowego hotelu, który obciążony jest przerażającą i nieustannie żywą przeszłością. King mistrzowsko operuje słowem, tworząc namacalną aurę tajemnicy, obawy i ogarniającego obłąkania. Czyta się błyskawicznie, kartka goni kartkę, ciekawość zżera odbiorcę, przy okazji dostarczając mu dreszczy emocji, skoków adrenaliny i ciśnienia. „Lśnienie” to książka, która naprawdę potrafi przestraszyć! Po jej lekturze raczej nie zgodziłbym się na spędzenie zimy w hotelu na uboczu. Mam na swoim koncie kilka przeczytanych książek Stephena Kinga, ale dopiero ta sprawiła, że na moich plecach pojawiły się ciarki. Są momenty, które zapadają w pamięć na zawsze. Wizyta w pokoju 217 to moim zdaniem numer jeden pod względem ilości strachu. Niekwestionowany król grozy w swojej powieści popisał się ogromną wyobraźnią. Nikt inny nie wymyśliłby tak pokręconych, wręcz szalonych scen. Stopniowy upadek Jacka stanowi główne clue powieści. Napięcie i groza ulegają intensyfikacji wraz z kolejnymi, wpierw ledwie niepokojącymi, zaś później coraz bardziej niebezpiecznymi jego czynami. Odczuwamy wpierw głód alkoholowy i dekoncentrację Torrance'a, które w sposób zrozumiały i spójny przechodzą w narastającą frustrację i coraz częstsze wybuchy gniewu aż do ostatecznego obłędu i zniewolenia przez demona. W tej dramatycznej metamorfozie King przeprowadza znakomitą grę pozorów, ukazując prawdziwą naturę metafizycznego zła. Przez dłuższy czas pozostaje ono utajone, natomiast postępowanie Jacka wykazuje wszelkie symptomy paranoidalnego delirium, wyabstrahowanego od jakichkolwiek metafizycznych ingerencji. Zachowanie dozorcy wzbudza jeszcze większą grozę, aniżeli straszliwa historia obiektu. Dopiero u kresu powieści poznajemy w krótkim opisie postać skrytego demona, gdy Panorama ginie w pożodze, zaś w ostatnim ludzkim odruchu Jack ratuje syna i dokonuje własnego odkupienia. Genialna. Niesamowita. Straszna! Czyta się w przeraźliwym napięciu i na długo zapada w pamięć. Pozycja obowiązkowa.

📖👁️ Książki, które zostają z nami na lata, trafiają się rzadko, ale właśnie one kształtują nas jako czytelników. Dla jednych będą to klasyki literatury pięknej, dla innych epickie fantasy, a dla takich jak ja… powieści grozy. Tak, kochani! Lśnienie Stephena Kinga to książka, na którą trafiłam jako nastolatka i która od tamtej pory nie opuściła mojej wyobraźni. Minęły lata, a ja wciąż nie potrafię wskazać lepszego horroru psychologicznego niż ten, który rozgrywa się w murach pewnego hotelu ukrytego głęboko w górach. Czas porozmawiać o Lśnieniu – powieści, której nie da się zapomnieć, zwłaszcza po obejrzeniu jej filmowej adaptacji.

📖👁️ Jack Torrance, były nauczyciel i początkujący pisarz, otrzymuje posadę zimowego stróża w opuszczonym hotelu Panorama. Razem z żoną Wendy i pięcioletnim synem Dannym przenosi się do górskiego kurortu, który zimą zostaje całkowicie odcięty od świata. Dla Jacka to nowy początek, dla Wendy – nadzieja na odbudowanie rodziny, a dla Danny’ego… początek koszmaru.

📖👁️ Chłopiec posiada niezwykły dar zwany lśnieniem – zdolność widzenia rzeczy, których inni nie dostrzegają. Od pierwszych dni czuje, że w hotelu czai się coś złowrogiego. Panorama nie jest zwykłym budynkiem – to miejsce, które żyje własnym, mrocznym życiem, karmiąc się dawnymi tragediami i powoli przejmując kontrolę nad Jackiem. W miarę jak izolacja i nadprzyrodzone siły zaczynają wpływać na Torrance’a, rodzinny pobyt w hotelu zamienia się w walkę o przetrwanie.

📖👁️ Lśnienie to absolutna klasyka gatunku, horror, który wnika pod skórę i zostaje w głowie na długo po przewróceniu ostatniej strony. King nie śpieszy się z akcją – jego historia jest powolna, pełna narastającego napięcia. Atmosfera jest duszna, wręcz leniwa, ale kiedy przychodzi moment uderzenia, robi to z pełną siłą. Właśnie dlatego warto dać się wciągnąć w tę opowieść – nie dla tanich straszaków, ale dla psychologicznej głębi i perfekcyjnie budowanej grozy.

ㅤ

📽️🔪 Filmowa adaptacja to zupełnie inna bestia, ale równie imponująca. Już sam początek – hipnotyzująca, ciężka muzyka i ujęcia kręcone z helikoptera – zapowiada dzieło wyjątkowe. Lśnienie, w reżyserii Stanleya Kubricka z 1980 roku, to jeden z najbardziej ikonicznych horrorów wszech czasów. Jack Nicholson w roli Jacka Torrance’a stworzył postać, której szaleństwo i destrukcyjna siła przeszły do historii kina. Shelley Duvall jako Wendy i Danny Lloyd jako Danny również świetnie oddali atmosferę narastającej paranoi i strachu.

ㅤ

📽️🔪 Kubrick postawił na psychologiczną dezintegrację bohatera i klaustrofobiczny klimat, rezygnując z wielu elementów nadprzyrodzonych, które były kluczowe w książce. Film pełen jest symboliki, niepokojących ujęć i niedopowiedzeń, które do dziś są analizowane przez fanów i krytyków. Sceny takie jak Here’s Johnny!, bliźniaczki na korytarzu czy krwawe windy na zawsze zapisały się w popkulturze.

ㅤ

📽️🔪 A jednak… Stephen King nigdy nie był zadowolony z tej adaptacji. Do dziś trudno mi w to uwierzyć! Lśnienie Kubricka to arcydzieło grozy, którego siła tkwi w budowaniu napięcia i wizualnym majstersztyku. Być może problemem dla Kinga było to, że film dość mocno odbiega od książkowego pierwowzoru? Jak sądzicie – miał rację, krytykując tę wersję, czy może jednak powinniśmy traktować ją jako osobne, równie genialne dzieło?

Czy istnieją takie moce, które zmieniają człowieka i są w stanie doprowadzić go do obłędu?

Nasz bohater, Jack Torrance, otrzymuje propozycję pracy na okres zimy. Wraz ze swoją rodziną, żoną- Wendy oraz synkiem - Dannym, ma pilnować hotelu Panorama, położonego 64 km od najbliższego miasta...do którego notabene droga jest odcięta w miesiącach listopad-kwiecień.

Nasi bohaterowie muszą pozostać przez pół roku, w jednym miejscu, z brakiem jakichkolwiek perspektyw wyrwania się z tego miejsca.

Jak długo człowiek może wytrzymać bez kontaktu ze społeczeństwem? W dodatku z nadprzyrodzonymi mocami atakującymi w najmniej spodziewanym momencie?

Ponadto najmłodszy członek rodziny, ma zdolności parapsychiczne i odkrywa, że w hotelu nie mieszkają sami…

Danny ma możliwość zobaczenia makabrycznych wydarzeń, które rozegrały się w hotelu w przeszłości. Spotyka się z duchami osób, które zginęły w hotelu w tragicznych okolicznościach. Bynajmniej nie są to duchy podobne do “Kacpra”, które chcą mu umilić czas.

Jego ojciec nie wierząc w pozaziemskie siły, zaczyna być coraz bardziej drażliwy, nerwowy. Czy przez jego negatywną zmianę i opętanie dojdzie do katastrofy? Gdzie są granice wytrzymałości człowieka i jak łatwo je przekroczyć?