Hungerstone

Q: Czy podczas lektury doszukujecie się podobieństw do innych dzieł kultury?

Podczas czytania "Hungerstone" do głowy od razu przyszło mi parę dzieł kultury, z którymi skojarzyła mi się ta powieść i właśnie od tego zacznę swoją recenzję. Miejsce akcji przywodziło mi na myśl "Wichrowe wzgórza", a przynajmniej tak sobie to wyobrażałem. Retrospekcje miały klimat rodem z "Bridgertonów", choć nieco mroczniejszy i brutalniejszy. A jeden aspekt z fabuły od razu skojarzył mi się z "Crimson Peak. Wzgórze krwi". Jeśli jesteście zatem fanami, któregoś z tych dzieł to może zaciekawi Was powieść Kat Dunn.

Bardzo pozytywnie zaskoczyła mnie ta książka, bo byłem przekonany, że będzie to powieść skupiona na lesbijskim wątku wampirycznym, ale w takim wydaniu raczej wulgarnym, że powieść będzie przepełniona akcją, może momentami dziwną. Natomiast "Hungerstone" to tytuł, w którym wątek wampiryzmu jest bardzo fajnie ukazany, ponieważ jest delikatny i taki pośredni, a jednocześnie wpływający mocno na fabułę. Powiedziałbym, że jest katalizatorem wszelkich działań. Postać Carmilli jest uczestnikiem wydarzeń, ale nie ich centralną postacią, nie odbiera tego tytułu Lenore, głównej bohaterze, a raczej popycha ją do działania. Dzięki temu ta książka według mnie wiele zyskuje i również dlatego tak mi się podobała.

Ponadto, sądziłem że książka będzie obejmowała przygotowania do polowanie, samo polowanie i czas po nich, tymczasem 3/4 książki, jeśli nie więcej to planowanie tego wydarzenia, co mnie zaskoczyło, ale dzięki temu mamy takie ciągłe napięcie i emocje z tym związane. Do tego książka podzielona jest na 2 części i bardzo podobała mi się przemiana bohaterki, a same wydarzenia z drugiej części książki oraz zakończenie były niesamowicie satysfakcjonujące.

Autorka wielką wagę przykłada do szczegółów historycznych, choć sama przyznaje, że niektóre rzeczy musiała dopasować do realiów książki. Ale dzięki takiej wierności można odczuć klimat tamtych czasów, co jest dużym plusem tej powieści. A czy jest tu również klimat jak z horroru? Po części, ale zwykle jest on taki ukryty, delikatny, niebezpośredni, jak wspomniany wcześniej wampiryzm.

"Hungerstone" to bardzo dobra powieść, zaskoczyła mnie swoim podejściem, klimatem i taką delikatnością w bądź co bądź dosyć brutalnej rzeczywistości i fabule. Jeśli jesteście fanami wspomnianych na początku dzieł, to myślę że jest to coś, co może Wam podpasować.

Więcej moich recenzji znajdziecie na Instagramie @[Adres usunięty]zje oraz TikToku o tej samej nazwie, gdzie serdecznie zapraszam.

Zdarzyło ci się czytać powieść gotycką?

„Hungerstone” Kat Dunn to jedna z tych historii, które wciągają Cię w sam środek czegoś niepokojącego, gęstego i momentami wręcz duszącego. To książka, którą się chłonie, albo która chłonie Ciebie.

Poznajemy Lenore - kobietę, która na pierwszy rzut oka ma wszystko: status, bezpieczeństwo, stabilizację. Ale im dalej wchodzimy w jej historię, tym wyraźniej widzę, że to tylko fasada. Bo pod nią kryje się coś znacznie bardziej niewygodnego - pustka. I właśnie w tę pustkę zaczyna powoli wdzierać się coś nieznanego, niebezpiecznego… a jednocześnie dziwnie pociągającego.

Pojawienie się Carmilli zmienia wszystko. I nie chodzi tylko o tajemnicę czy aurę grozy, którą ze sobą niesie. Chodzi o to, co budzi w Lenore. Pragnienia, które przez lata były tłumione. Potrzeby, których nawet nie potrafiła nazwać. To, co najbardziej mnie poruszyło, to sposób, w jaki ta relacja nie jest oczywista - balansuje gdzieś pomiędzy fascynacją, niepokojem a czymś, co trudno jednoznacznie zdefiniować.

Ogromnym atutem tej książki jest klimat. Surowe odludzia Peak District, rozpadająca się posiadłość, cisza, która nie daje spokoju - to wszystko tworzy tło, które wręcz przytłacza swoją obecnością. Miałam wrażenie, że ta przestrzeń żyje własnym życiem i wciąga bohaterów coraz głębiej w coś, z czego nie da się już tak łatwo wyjść.

Ale „Hungerstone” to nie tylko gotycka opowieść. To historia o kobiecym przebudzeniu. O momencie, w którym zaczynasz zadawać sobie pytania, których wcześniej unikałaś. O tym, jak długo można żyć według cudzych zasad, zanim coś w Tobie zacznie się buntować.

Motyw głodu - obecny niemal na każdej stronie - działa tu na wielu poziomach. To nie tylko fizyczność. To głód wolności, bliskości, sensu. I właśnie ta wielowarstwowość sprawia, że ta historia zostaje w głowie na długo po zakończeniu.

Muszę przyznać, że nie jest to książka dla każdego. Bywa dziwna, momentami niepokojąca, czasem wręcz niewygodna. Ale jeśli pozwolisz sobie w nią wejść może okazać się być doświadczeniem, którego nie zapomnisz.

„Hungerstone” nie daje prostych odpowiedzi. Zostawia Cię raczej z pytaniem, które wraca jak echo: czego tak naprawdę pragniesz?

Ocena: 8/10

„Hungerstone” to historia początkowo niepozorna, która stopniowo wślizguje się do czytelniczego umysłu wciągając w powieść na całego. Historii nie można zaszufladkować ani jako horror, ani jako klasyczny gotyk, ona bardzo sprawnie lawiruje gdzieś nad psychologicznym głodem i to takim na wielu płaszczyznach od cielesnego po emocjonalny.

Książka jest otoczona dość ciężkim klimatem, w którym osadzona jest Lenore, która funkcjonuje w małżeństwie, które jest „puste” niczym dusza teściowej. Autorka pokazuje starą prawdę, że funkcjonowanie w roli dla nas nieprzeznaczonej zacznie z czasem uwierać. A cały ten życiowy dyskomfort nabiera jeszcze bardziej dusznej aury w odizolowanej posiadłości, przesiąkniętej chłodem i niewypowiedzianym niepokojem i czymś trudnym do zdefiniowania.

Historia nabiera jeszcze innego wymiaru, gdy pojawia się postać Carmilli, właśnie wtedy miedzy nią a Lenore nawiązuje się relacja, pełna fascynacji, lęku, która z jednej strony może być wyzwoleniem, ale i prowadzić do zatracenia. To właśnie w następstwie tej relacji Lenore zaczyna się zmieniać, widząc samą siebie bez złudzeń.

Dla mnie jednak nieustannie na pierwszy plan wybijał się motyw „głodu” i to szeroko pojętego, ponieważ dotykał wielu sfer życia. W tym wszystkim jest tez choroba dotykająca dziewcząt z okolic i jest w tym wszystkim jakaś metaforyczność w pochłanianiu słabszych jednostek.

Nie ma się co czarować, że jest to książka dla każdego, bo nie jest. Tempo jest dość zmienne, a introspekcję mogą mniej cierpliwych odrzucić. Jednak sympatycy sączących się historii, gdzie nuty horroru są pisane na obyczajowej pięciolinii, książka może się okazać ciekawym doświadczeniem. Historia pokazuje jaki efekt może przynieść tłumiony latami głód, gdy w końcu znajdzie ujście.