Łowcy ognia. Komisarz Malin Fors. Tom 9

Jak sobie pomyślę, że to już jedenaste moje spotkanie z Kallentoftem i dziewiąte z komisarz Fors to nie chce mi się w to wierzyć. Czuję, jak bym tę przygodę zaczęła niedawno, a już na pewno chcę by trwała. Wiem, że czeka na mnie co najmniej "Zapach diabła", ale niedługo pojawi się też "Bambi". Więc o to, co niedługo martwić się nie muszę, ale to tylko dwie pozycje, a co później?

Jest wczesny wrześniowy ranek, gdy od strony Linköpingu unosi się chmura dymu i odór spalenizny. To płonie fabryka farb. W tym czasie Malin stoi jak wmurowana i patrzy na zwęglone zwłoki kobiety w lesie. Nie wie, jak do nich dotarła, ani co robiła w tym lesie. Zaledwie dzień wcześniej w kontenerze na śmieci znaleziono zwłoki ciałko małego chłopca. Został zamordowany ciosem w głowę. Pochodził z rozbitej rodziny, a czas często spędzał sam. Okazuje się, że szczególnie wieczorami i nocami lubił chodzić do lasu. Miał zaledwie dziewięć lat i Malin nie rozumie jak takie małe dziecko, mogło zostawać samo bez opieki. Gdy dowiaduje się, dlaczego tak jest - jego matka jest alkoholiczką, a ojciec nie żyje - zaczyna się u niej wewnętrzna walka, bo sama przez lata zaniedbywała rodzinę, a szczególnie córkę właśnie przez nadużywanie alkoholu. Choć nic na to nie wskazuje, to Fors czuje, że sprawa spalonej kobiety oraz zamordowanego chłopca się łączą. Coś musi łączyć tych dwoje i dla Malin liczy się tylko to by to odkryć. Jeśli znajdzie początek nitki to trafi do kłębka. Jak zwykle pomagają jej w tym niezastąpieni kompani z pracy - Zeke, Karin, Johan i Elin. Tyle że po ostatnich wydarzeniach myśli komisarz krążą gdzieś jeszcze. Panicznie martwi się o Daniela, z którym na reszcie odważyła się stworzyć związek. Choć czuje, że zaczyna być nadopiekuńcza, nie potrafi inaczej.

Czy Malin i reszcie uda się rozwikłać tę sprawę? Czy morderstwa kobiety i chłopczyka faktycznie się łączą? Czy komisarz Fors odpuści Danielowi i przestanie być wobec niego nadopiekuńcza? A może pod wpływem wielu emocji znów zajrzy do kieliszka?

Wiele pytań, wiele wątków i jakże mało odpowiedzi czy wskazówek. To klasyczny sposób na zwabienie czytelnika, który stosuje Kallentoft. Do tego język, którym się posługuje. Czytając, mogło by się powiedzieć zwykły kryminał, dostajemy język z wyższej półki. Lekko melancholijny, wymiarowy. Trwały zabieg Monsa czyli wypowiedzi osób, które zginęły. Ja się zakochałam. Prawdą jest, że nie od pierwszej strony, pierwszej czytanej książki. Trzeba się wczytać, wejść w świat, jaki tworzy autor. Potem ciężko bez niego żyć.

Więcej na:

[Adres usunięty]

Jakie to uczucie, gdy widzisz przed sobą zwinięte w kłębek ludzkie spalone szczątki? Coś co było kiedyś człowiekiem jest teraz nieokreśloną masą zwęglonego mięsa i kości. Potrafisz wyobrazić sobie to czym piszę? Mons Kallentoft to zrobił i przelał na papier intrygującą powieść, która opiera się na jednym z żywiołów – ogniu…

Malin Fors znajduje w lesie zwęglone zwłoki kobiety. W rejonie przemysłowym pod Linköpingiem płonie fabryka farb. Dzień wcześniej w kontenerze na śmieci zostają znalezione zwłoki dziewięcioletniego chłopca. Często wymykał się z domu, pochodził z rozbitej rodziny. Malin przeczuwa, że istnieje pewien związek pomiędzy tymi dwoma zabójstwami. Czy ma rację? „Ból jest jak najgorętsze wnętrze gazowego płomienia. Nie pomarańczowy czy czerwony, lecz bezlitośnie błękitny jak lód lodowców w domu.” Malin to kobieta po przejściach. Jest osobą inteligentną i dojrzałą, która patrzy na świat racjonalnie. Przez to mamy rzeczywistego głównego bohatera, który budzi nasze zaufanie. Jest to dosyć istotny fakt ze względu na to, iż powieść nie jest przez to przerysowana. „Ktoś cię podpala i płoniesz, topisz się i krzyczysz, wykrzykujesz w noc przesłanie o wszystkich niesprawiedliwościach tego świata.” Powieść jest kryminałem łączącym w sobie w dużej mierze wątki obyczajowe z naciskiem na refleksje dotyczące wartości ludzkiego życia. Ile tak naprawdę jesteśmy warci? Są wśród nas łowcy i ofiary. Tylko czy my wszyscy tak naprawdę nie jesteśmy ofiarami kryjącymi się pod powłoką codzienności oraz obojętności na ludzkie cierpienie? „Śmierć może przyjść do nas kiedykolwiek, jakkolwiek, wszystko się ze sobą łączy i czasem to dostrzegamy.” Myślę, że książka Monsa Kallentofta „Łowcy ognia” jest idealnym przykładem skandynawskiej literatury kryminalnej. Bohaterowie nie są „nieśmiertelni” bądź „nieczuli na urazy”, mamy tutaj do czynienia z typowym skandynawskim klimatem i dziką przyrodą, co może być gratką dla miłośników literatury krajów nordyckich. Akcja biegnie własnym torem. Są tutaj momenty trzymające w napięciu, lecz i takie, które nieco spowalniają tempo. Cieszy mnie fakt, iż autor dobrze skonstruował cały trzon powieści, przez co wszystkie wydarzenia idealnie się ze sobą zgrywają. Styl pisarski Monsa Kallentofta jest prosty i przyjemny. Książkę czyta się szybko ze względu na już wspomniany przeze mnie styl pisarza, jak i przez to, że powieść ma niewiele ponad trzysta stron i nie jest opasłym tomiskiem. Podoba mi się, że autor wplótł do historii przemyślenia osób zamordowanych. Utwór skupia się również na relacjach rodzinnych oraz walce z przeciwnościami losu. Na pomyłkach i wyzysku. Przechodząc do meritum – jest to moja pierwsza książka Monsa Kallentofta i z pewnością nie ostatnia. Czy mogłabym się do czegoś przyczepić? Myślę, że nie ma takiej rzeczy, która szczególnie wpadłaby mi w oko. Książkę przeczytałam w jeden dzień i nie żałuję spędzonego przy niej czasu.

Zatraceni w kartkach

Niedawno dostałem maila, że przyjdą do mnie książki od wydawnictwa. Jedną z nich miała być czwarta część serii żywioły pt. "Łowcy ognia". Na początku się trochę przeraziłem, bo o tej książce w internecie... pusto!

Jedyna informacja to ta zawarta na stronie wydawnictwa. Jednak żadnej recenzji nie widziałem.

Od razu zacząłem szukać informacji o autorze, bo nigdy wcześniej o nim nie usłyszałem. Dowiedziałem się, że w swoich dziełach porusza aktualne problemy Szwecji, więc szukałem czego mógłbym się spodziewać w tej książce na podstawie nowinek politycznych.

Chyba nigdy nie przygotowałem się tak szybko do opracowania tematyki i metaforyki powieści.

Muszę być szczery. Było to moje drugie spotkanie z powieścią kryminalną. Co prawda dopiero wchodzę w ten świat, ale z każdą nową historią, powieścią, opowiadaniem coraz bardziej ją lubię.

Łowcy ognia to czwarta część serii inspirowanej żywiołami. Jak się domyślacie, wcześniejsze publikacje dotyczyły ziemi, wody i powietrza (nie koniecznie w tej kolejności).

Malin Fors to kobieta po przejściach. O jej problemach dowiadujemy się z myśli, które podsyła nam narrator. Nasza pani detektyw mieszka z Danielem, to jej facet. Jest dziennikarzem. Malin współpracuje z Zekem. Narrator zna myśli naszej bohaterki, ale tylko jej. Dzięki nim poznajemy sytuacje i życie osób drugoplanowych.

Naszym narratorem są między innymi ofiary. Chłopiec i kobieta. Poznajemy historię chłopca, jego trudne życie i próby radzenia sobie z rzeczywistością. Jako duch jest zagubiony, szuka ojca i stara się pocieszyć mamę. Niestety ona go nie może usłyszeć.

Oprócz tego wszystkiego co jakiś czas przeplata się historia robotnika, który żyje w trudnych warunkach. Kim ON jest?

Nie do końca rozumiałem o co z tym chodzi. Wszystko jednak się wyjaśnia, więc spokojnie.

Książka ma około 300 stron. Podzielona jest na 3 części no i oczywiście rozdziały. Na ogół nie jestem fanem twardej oprawy, ale tutaj mi ona nie przeszkadzała. Może dlatego, że powieść jest cienka? Spokojnie, to nie czyni jej uboższej.

Było to moje drugie spotkanie z powieścią tego gatunku. Jestem bardzo zadowolony, że podjąłem się przeczytania czegoś z nowego gatunku. Jak na razie obie powieści się od siebie różnią.

Podsumowując

Powieść Monsa Kallentofta bardzo mi się podobała. Z chęcią sięgnę po kolejne książki autora. W książce występowały Szwedzkie nazwy miast i nazwiska. Przez to trochę ciężko mi się czytało, ale to zrozumiałe. Lekka powieść kryminalna na coraz dłuższe wieczory to dobry pomysł.

Zachęcam Wam do podjęcia się tej powieści, ale i innych, które napisał Mons Kallentoft.