Lodowa Korona. Tom 1

„Lodowa korona” zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie, przede wszystkim tym, że ta powieść jest debiutem Grety Kelly. Byłam pewna, że autorka jest bardziej doświadczona, a wszystko przez to, że opowieść była całkowicie wciągająca i zaskoczyła mnie w najlepszy możliwy sposób. Od pierwszego słowa zachwycili mnie bohaterowie, magia i polityka, delikatnie tlący się romans, to było to! Dwa wrogie imperia, wrogie narody i walka, której wygranie może być niesamowicie trudne i pasjonujące. Czułam, że ta książka może mi się spodobać, kiedy tylko zobaczyłam ją w zapowiedziach. Lubię sile główne bohaterki, a ta znajdująca się tutaj właśnie taka jest.

Główną bohaterką książki autorstwa Grety Kelly pod tytułem „Lodowa korona” jest Askia jest dziedziczką tronu Lodowej Krainy, powinna zasiąść na tronie Seraveszu. Od miesięcy walczy na czele oddziału starając się odpierać najeźdźców. Walka bywa wyczerpująca, a wrogowie uparci i agresywni. Sama sobie nie poradzi musi otrzymać potrzebne wsparcie, Imperium Rovenu jest zbyt silne i wydaje się być niepowstrzymane. Królewna postanowiła wyruszyć po pomoc na dalekie południe wprost do cesarza imperium Visziru, swojego chrzestnego ojca. pomimo wszystkich swoich umiejętności władania ostrzem Askia nie może się równać z południowymi zwyczajami i zasadami dworu cesarskiego. Ilość wrogów w stolicy znacznie przewyższa liczebnie jej przyjaciół. Na szczęście nasza Askia posiada własną tajemnicę, swoją tajną bronią. Jest wiedźmą, a informacji o tym może przynieść jej śmierć. Jest gotowa zaryzykować wszystkim, aby ocalić swój lud. Nawet jeśli granie w drobne polityczne gry zapewni jej to, czego potrzebuje, zrobi to chociaż może być jednoznaczne z koniecznością poświęcenia własnych marzeń.

„Lodowa korona” to opowieść o niesamowitej księżniczce, czuję, że jej osobowość nie raz ukaże nam, z jaką łatwością może zaskoczyć czytelników. Fabuła powieści jest dynamiczna, a rozwój Askii został niesamowicie poprowadzony, z przyjemnością obserwowałam jak uczyła się grać w konieczne, polityczne gierki, zawierać sojusze i manipulować otaczającymi ją ludźmi. Była silna, czasem było mi jej żal, ponieważ nieustannie przedkładała ratowanie swojego ludu nad własne szczęście, tak jak powinna postąpić następczyni tronu. Nie możecie mi się dziwić, że wywarła na mnie tak spore wrażenie. Kibicowałam jej ze wszystkich sił nie mogąc się oderwać od czytanej książki. Nie można nie wspomnieć o tym, że w książce mamy wspaniałą obsadę bohaterów pobocznych, którzy wywołali we mnie całą gamę emocji. Nie byli mi obojętni, chociaż z początku starałam się postępować ostrożnie w obawie przed zdradą czy zawodem. Jestem bardzo ciekawa kontynuacji „Lodowej korony”, nie mogę się tego doczekać. Greta Kelly stworzyła rozległy, majestatyczny świat, bardzo podobał mi się także system magii. Nie jest to zbyt skomplikowany, ale istnieją zasady i konsekwencje jej używania.

Lodowa korona to już kolejna książka z gatunku fantastyki, za którą się zabrałam w tym roku. Zainteresowała mnie walka o utraconą koronę, dworskie rozgrywki i intrygi, zawirowania polityczne no i oczywiście zdetronizowana dziewczyna o magicznych zdolnościach widzenia zmarłych.

Askia została pozbawiona korony przez swojego kuzyna, który poddał się władcy obcego i potężnego królestwa. Księżniczka z wierną sobie armią Czarnych Wilków walczy z najeźdźcami i próbuje uratować swój kraj od zagłady i odzyskać koronę. Dziewczyna zdaje sobie jednak sprawę, że bez wsparcia cesarza innego imperium nie da rady wyprzeć wroga z królestwa i w jej kraju długo będzie jeszcze przelewać się krew niewinnych. Mimo pewnych oporów udaje się do imperium Visziru. Żyjąca i walcząca u boku swoich żołnierzy trafia nagle na pełen przepychu, sekretów i intryg dwór. Nie wie, kto jest jej wrogiem a kto przyjacielem. Nikomu nie może zaufać. Czy zdoła uzyskać pomoc militarną dla swojego kraju? Czy utrzyma w sekrecie, że jest wiedźmą śmierci? Ile jest w stanie poświęcić, by ratować swoich poddanych?

Książkę czytało się dość szybko i przyjemnie. Plastyczne opisy działały na wyobraźnię, tworzyły ciekawy klimat, a dobrze wykreowani bohaterowie wzbudzali emocje i byli dodatkowym atutem podczas lektury. Spodobały mi się postacie księżniczki, królowej Ozury, Illii czy tajemniczych i okrutnych Szazirów. Porywcza i temperamentna Askia wychowana wśród wojów umiała władać mieczem, nożem, ale zupełnie nie miała obycia. Czuje się jej zagubienie, gdy znalazła się wśród możnych na dworze, otoczona dyplomatami, służbą i bogactwem. Szybko potrafiła zdobyć uznanie i szacunek gwardii cesarskiej, ale o przychylność i poważanie możnych musiała zawalczyć. Charakterek nie ułatwiał jej zadania. Czuć też było jej rosnąca determinację, by osiągnąć zaplanowany cel, jakim było zdobycie armii i wyzwolenie swojego królestwa.

Mam tylko jedno „ale”. Jak pamiętamy z lekcji historii od starożytności i w średniowieczu żyli władcy posiadający wiele żon. Nie od dziś wiadomo też, że poprzez małżeństwa zawierano sojusze, przymierza, a kochankowie i kochanki stawali się wasalami, ale mogli przy tym zadbać i o swoje interesy polityczne czy finansowe. Dlatego nie dziwi mnie ten zabieg w powieści fantasy, której akcja dzieje się na bogatym cesarskim dworze, jednak sprawy matrymonialne w pewnym momencie wysforowały się w fabule i tak już zostało do końca, co mnie drażniło i trochę rozczarowało. Liczyłam na więcej barwnych opisów dworskich intryg, sekretów, większej ilości politycznych zawirowań, opisów przygotowań do wojny. Przede wszystkim zabrakło mi magii. Magii przez duże M. Askia była wiedźmą śmierci, więc można by było stworzyć więcej przygód z jej magicznymi zdolnościami, jednak w pewnym momencie Greta Kelly skupiła się tylko na sprawach małżeńskich. Przyznam, że wtedy trochę opadły mi skrzydełka. Obraz Askii jako silnej kobiety nieodwracalnie się rozmył. Zakończenie było dość zaskakujące. Sprawiło, że mimo niedociągnięć i niedosytu nabrałam ochoty na kolejną część. Na szczęście Korona z lodu to tylko dylogia, więc nie trzeba będzie długo czekać na zakończenie historii Askii.

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuje Wydawnictwu REBIS

Ile można poświęcić, aby ratować kraj?

Bardzo możliwe, że nasza bohaterka będzie musiała oddać za własny lud nawet życie. Czy jednak do tego dojdzie, dowiecie się z pierwszej części dylogii:

Lodowa królowa- Greta Kelly

Na ponad czterystu stronach, obłożonych miękka okładka ze skrzydełkami, znajdziecie ciekawą historię z gatunku fantasy. Jak już wcześniej wspomniałam jest to pierwszy tom i to w dodatku bardzo dobry tom.

Historia mozno wciąga już od pierwszych stron, ilość intryg zwalszcza w drugiej połowy książki zaskakuje, a ich przemyślany bieg na prawdę zadziwia i bardzo pozytywnie zaskakuje czytelnika. Podczas czytania, nawet gdy już prawie byłam pewno co się może za chwilę wydarzyć, autorka zaskakuje swoim tokiem myślenia i pomysłem na dalszą część historii. Bardzo dobrze przemyślane polityczne rozgrywki i intrygi w które wplątana jest ksiazniczka prosząca o pomoc. Jak na dobrą książkę fantasy mamy także świetny wątek magii, w dodatku nie byle jakiej i należącej do nie byle kogo. Trochę żałuję, że magia musiała być ukrywana przez główną bohaterkę, ale mimo wszystko jestem bardzo tą częścią usatysfakcjonowana, a nawet do tego stopnia, że czekam na drugą część z wielką niecierpliwością.

Askia, księżniczka która pragnie końca wojny, nie spoczywa na laurach i naraża własne życie szukając pomocy u cesarza imperium Visziru. Ksiazniczka włada magią, czego nie może wyjawić bez narażania własnego życia. Czy jednak bez takiej ofiary los jej narodu nie jest z góry na przegranej pozycji?

Nachodzi Was czasami potrzeba zmian, choćby tych niewielkich? U mnie przejawia się to nieczęsto, ale zawsze niespodziewanie. Tak więc na moment porzuciłam romanse, thrillery i powieści grozy na rzecz pewnej fantastyki, która okazała się wyborną, wartą zapamiętania przygodą.

Dobrze jest czasami zanurzyć się w czymś nowym, poznać inne tematy i uciec od znanych schematów. Dobrze jest również poznawać nowe nazwiska, które zapadają w pamięć. Jestem pewna, że w świcie Greta Kelly odbije się echem, ponieważ zaskakująco dobrze poradziła sobie z własnym wyzwaniem i stworzyła pełną dynamiki, zaskoczeń oraz wartości powieść. Całość czytałam z przyspieszonym biciem serca, zauroczona światem przedstawianym, panującymi w nim zasadami a także zauroczona główną bohaterką, której siła i wola walki stanowił nie mały wzór do naśladowania.

Askia, dziedziczka Lodowej Korony, oczekuje na czas, gdy zasiądzie na tronie Saraveusz. Aktualnie walczy jednak na równi z wojownikami, by odpędzić wszystkich najeźdźców. By wygrać dziewczyna musi szukać pomocy u swojego ojca chrzestnego, ponieważ niepowstrzymany szalony władca imperium Rovenu wydaje się mieć ponadprzeciętne pokłady armii. Tak Askia wejdzie do gniazda os, zmuszona ukrywać swoją prawdziwą naturę wiedźmy władającej magią, konfrontując się z polityką, intrygami i zdradami.

Dzieje się wiele, akcja jest dynamiczna, pojawia się mnóstwo zaskoczeń a całość dopełniają intrygi, wyzwania czy zdrady napędzające machinę wydarzeń. Każdy czyn, każdy ruch bohaterów okazał się w pełni zaplanowany i nie jednostronny, a prowadzący nas do efektu motyla, który rozlał się na wszystkie karty powieści. Pozornie nieznaczące sygnały odbiły się w późniejszym etapie, udowadniając, że czytanie między wierszami oraz dopatrywanie się ukrytych znaczeń było wyznacznikiem spotęgowanych atrakcji. Mogłabym więc zachwycać się nad fabułą, ale wówczas nie starczyłoby mi miejsca na wzmiankę o głównej bohaterce a jest przecież o czym mówić! Askia to żywioł, hart ducha i niezależność w osobie wyjątkowej kobiety walczącej o przetrwanie, która kierowała się w życiu konkretnymi wartościami. Jej złożony portret psychologiczny chodzi mi po głowie na długo po zamknięciu ostatniej strony i przyznaję, że chciałabym jak najszybciej poznać ciąg dalszy jej przygód.

"Lodowa Korona" bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Nie spodziewałam się tak emocjonującej i ekscytującej opowieści, która pięknie wypełniła wszystkie zakamarki mojej wyobraźni. Żyłam losami Askii, wraz z nią próbowałam rozwikłać intrygi i po prostu wspaniale się bawiłam. To również udowadnia, że lektura dedykowana jest każdemu czytelnikowi żądnemu wielkiej literackiej wyprawy, bez względu na upodobania. Wspomniałam o przetaczającej się tutaj magii? Nie? O tym więc musicie więcej poczytać sami. Gorąco polecam!

Już od pierwszych stron ta powieść całkowicie mnie wciągnęła. W przeciągu kilku pierwszych rozdziałów ścisnęła mnie za gardło i nawet zaszkliły mi się oczy ze wzruszenia, choć to się wyjątkowo rzadko zdarza 😏

Już na samym początku zostajemy wrzuceni na głęboką wodę wydarzeń i powoli odkrywamy kim jest młoda, zadziorna i pewna siebie dziewczyna, która musi pozyskać sojuszników w walce z najeźdźcą swego królestwa.

Askia na czele legionu swoich wiernych żołnierzy przybywa do miasta, w którym ma nadzieję spotkać wysłannika zamorskiego imperium, by omówić z nim sojusz. Jak szybko się okazuje, zdobycie wojska nie będzie łatwe, a młoda Askia będzie musiała odbyć morską podróż oraz poznać pisane i niepisane reguły, które obowiązują na dworze cesarza imperium.

Co będzie w stanie poświęcić, by pozyskać armię, która wyzwoli jej poddanych? Czy zgodzi się na wszystko i ugnie się pod żądaniami pierwszej żony cesarza? zrezygnuje ze swych pragnień i wolności? I co takiego ukrywa księżniczka?

Przeczytajcie sami ☺️

Ja z niecierpliwością czekam na kolejny tom tej serii. Mam nadzieję, że szybko zostanie on wydany w Polsce, gdyż ta część kończy się w bardzo intrygującym momencie!

Jak więc widzicie - motyw silnej księżniczki jest dosyć znany, jednak pomimo tego, książka czerpiąca z niego wciąż może zachwycać. Mamy tu do czynienia z oddaniem, dworskimi intrygami, zdradą i magicznymi mocami. Jest wszystko to, co uwielbiam w książkach fantasy ☺️ i nigdy nie mam dość!

Polecam Wam gorąco "Lodową koronę

"Lodowa korona" to kawał dobrej fantastyki! Jestem zachwycona tą historią!

Książka naprawdę wciąga, ciężko się od niej oderwać. Nawet nie wiem kiedy ją przeczytałam.

Bardzo polubiłam bohaterów, to intrygujące postacie. Inne niż na pierwszy rzut oka mogło by się wydawać, o wiele bardziej złożone.

Dużo się dzieje, nie da się przewidzieć, tak naprawdę, w jakim kierunku potoczy się historia. Wydarzenia są zaskakujące, choć nie zawsze mi się podobało jak zostały rozwiązane niektóre wątki. Jestem trochę rozczarowana zakończeniem, ale nie mogę się doczekać kiedy sięgnę po drugą część. Jestem bardzo ciekawa jak autorka dalej poprowadzi fabułę!

To naprawdę świetny tytuł. Znajdziemy tutaj polityczne intrygi, magię, przyjaźń. To książka, którą po prostu musicie przeczytać!

Zdecydowanie polecam!

Askia jest dziedziczką tronu Seraveszu, ale jej państwo zostaje podbite przez imperium Rovenu. Przed objęciem prawowitego tronu Askia musi wywalczyć sobie pozycję i pozyskać sprzymierzeńców w bitwie. Wychowując się wśród wojowników, nosząc blizny fizyczne i psychiczne, które spowodowała śmierć rodziców, Askia jest bohaterką, która nie boi się ubrudzić sobie rąk i chce walczyć ramię w ramię ze swoimi żołnierzami. Jednak szukając pomocy w innym królestwie zostaje zmuszona do przyjęcia panujących praw na dworze, gdzie kobieta nie ma za wiele do powiedzenia.

Nie ukrywam, że poznając pierwsze rozdziały byłam nastawiona na sceny batalistyczne, tym bardziej poznając charakter Askii. Cieszyło mnie to, że trafiłam na fantastykę z silną bohaterką, a tu autorka wykorzystała ją w innym celu, który nie był tak ekscytujący. Od kiedy Askia trafia do Visziru, gdzie szuka pomocy mierzy się z polityką, walką z radą Wezyrów, dworską etykietą, która przez pierwsze tygodnie zabrania jej porozmawiania z cesarzem bez audiencji u jego żony. Z resztą w królestwie panuje poligamia co będzie miało ogromne znaczenie dla późniejszej akcji.

Liczyłam, że ten dworski mozolny trud Askii, gdzie musi tłamścić siebie potrwa jakiś czas, ale na pewno, że nie będzie to trwało do końca książki, a tak właśnie było. Ta książka to pierwsza część dylogii, więc gdzieś tak w środku liczę na to, że ta druga część pokaże prawdziwą moc, ale to tylko moje gdybanie. Pierwszej brakuje dynamki i wykorzystaniu potencjału silnej kobiety. Wiem, że to ukazanie walki jak dobra królowa musi rezygnować z siebie mając przede wszystkim na względzie dobro poddanych, ale trochę tego dla mnie za dużo. Magia występująca w książce jest dobrze rozegrana, jednak muszę przyznać, że nie wyróżnia się niczym szczególnym. Liczę, że ta dylogia jeszcze mnie zaskoczy, ale części pierwszej się to do końca nie udało.

„Lodowa korona” to pierwszy tom dylogii. Jest zarówno debiutem Grety Kelly i muszę przyznać, że bardzo dobrym debiutem.

Książka od pierwszy stron porywa do świata pełnego zdrad, magii i bohaterskich wyczynów. Nie zabraknie tutaj również miłości i wrażliwości. Bardzo polubiłam główną bohaterkę, księżniczkę, która z jednej strony była odważna i zdeterminowana by odzyskać swoje królestwo. A z drugiej strony była bardzo subtelna i delikatna. Ashia, bo o niej jest mowa, jest dziedziczką Lodowej Korony. Od miesięcy wraz ze swoją armią walczy z brutalnymi najeźdźcami. Zmuszona jest do szukania pomocy na dalekim południu, u swojego ojca chrzestnego. Książczynka posiada magiczne zdolności. Jest wiedźmą a swoje moce ukrywa przed innymi. Dlaczego? Czy Ashi uda się uwolnić swój lud? Przekonacie się sami.

To co lubię w fantastyce to magię i mroczne klimaty. I tutaj tego nie zabrakło. Od pierwszych stron czuć było, że księżniczka udaje się w niebezpieczną podróż. Bardzo lubię również dynamiczną akcję, która potrafi zaskoczyć. I tak również było tutaj. Oprócz Ashi, która uwielbiam i która zmienia się wraz z kolejną stroną, inni bohaterowie również dostarczyli wielu emocji. Nie jeden raz wzruszyli, ale również irytowali. Każda z tych postaci jest barwna i każda jest inna.

Autorka świetnie w swojej powieści połączyła intrygi polityczne z elementami fantastyki, a dodatkowo wplotła w to wątek obyczajowy. Nie każdemu to udaje się, ale Greta Kelly poradziła sobie z tym zabiegiem wspaniale.

Biorąc do ręki tę książkę, od razu zwróciłam uwagę na zamieszczoną mapkę tej części świata, w której autorka umiejscowiła fabułę powieści. W trakcie lektury łatwiej było sobie zatem wyobrazić opisywane miejsca akcji.

Główną bohaterką "Lodowa korony" jest Askia Poritska e-Nimri, która jest dziedziczką tronu Seraveszu walczącą o wolność swojego królestwa.

Niestety, jej kuzyn nie dość, że zamordował dziadka to ukradł Lodową Koronę siłą przejmując tron, wykorzystując do tego armię Cesarza Radovana.

Żołnierze roveńscy nie opuścili Seraveszu, za to sieją spustoszenie w miastach i wioskach, wszystko niszcząc i paląc oraz mordując mieszkańców.

Mimo tego, że Askia razem ze swoim oddziałem wiernych wojowników, walczy od wielu miesięcy z brutalnymi najeźdźcami, to jest ich zbyt mało, że by pokonać armię Radovana. Jak tak dalej będzie, to ziemie należące do Askii mogą w końcu stać się prowincją Rovenu...

"Mój kuzyn nazywa siebie królem, lecz zawłaszczył Lodową Koronę dzięki roveńskiej armii, przelewając krew rodaków. Ta sama armia gwarantuje teraz jego posłuszeństwo wobec Radowana."

"Ale w miejsce każdego zabitego przez nas żołnierza Roven przysyłał dwóch nowych. To nas bynajmniej nie zniechęciło. Wojna to wojna. Raz zwyciężaliśmy, to znów przegrywaliśmy, ale się nie poddawaliśmy."

Dlatego księżniczka chce udać się po pomoc na południe, do cesarza imperium Visziru, dobrego przyjaciela jej zmarłych rodziców. Askia zrobi wszystko, aby znaleźć sposób na odzyskanie tronu, odparcie inwazji i ochronę swojego ludu. Gotowa jest na wszystko. Jednocześnie dziewczyna ukrywa wielką tajemnicę, co nie jest łatwą sprawą. Otóż Askia jest... wiedźmą posiadającą magiczną moc, a w tym świecie nie są one bezpieczne, poluje się wręcz na takie osoby, które mają różne moce. Ojciec księżniczki miał moc uzdrawiania i to on właśnie przestrzegał córkę przed tym, żeby nikomu nie zdradziła, że posiada ten rzadki dar. Ujawnienie tej tajemnicy może narazić ją na śmierć.

Cesarz imperium viszirskiego jest ojcem chrzestnym Askii, co jednak nie będzie miało wpływu na decyzję w sprawie pomocy w wojnie z Radovanem, który zresztą oferuje pokój w zamian za to, że księżniczka zostanie jego żoną. Na to jednak Askia nie chce się zgodzić, gdyż nie ufa w jego dobre intencje.

Co zatem musi zrobić księżniczka, co poświęcić, żeby ocalić swój kraj? Czy otrzyma pomoc od Cesarza Armaana?

Historię poznajemy z perspektywy księżniczki Askii, gdyż jest ona narratorką. Trochę zakręcona i nieprzewidywalna fabuła wprowadza pewien jakby mętlik w głowie a jednocześnie uniemożliwiając odłożenie książki na później, gdyż ciekawość jest silniejsza...

Te dworskie niuanse, rytuały oraz walka o wpływy i przetrwanie są dość intrygujące, tym bardziej, że w grę wchodzą różne tajemne moce. Okazuje się, że na cesarskim dworze jest więcej osób mających moc, lecz do tej pory ukrywających ją przed innymi.

Podobała mi się ta opowieść i sama księżniczka i jej przygody, podziwiałam ją i jej zaangażowanie w walkę z najeźdźcą, z którym od samego początku nie miała żadnych szans, lecz się nie poddała...

Nasunęło mi się pod koniec lektury pewne skojarzenie z inną historią i inną księżniczką. Chodzi o księżniczkę Anastazję z książki "Dziedzictwo krwi"...

Być może takie właśnie są te księżniczki z tych zamorskich, dalekich krajów, bo można znaleźć w tych książkach kilka podobieństw.

Mimo to "Lodowa korona" podobała mi się a jej lektura przebiegła lekko i szybko, aż żal, że się skończyła i to w takim momencie, że chciałoby się od razu złapać za następną część. Mam nadzieję, że autorka nie każe zbyt długo na nią czekać.

Książka może się podobać wielu czytelnikom, nie tylko fanom fantazy, zatem zachęcam do lektury.

Dziękuję Wydawnictwu REBIS za możliwość przeczytania książki w ramach akcji recenzenckiej Lubimy czytać.

Seravesz płonie. Gdy jej kuzyn podstępem zamordował dziada i zaprosił na ich ziemie władcę Rovenów świat rozgorzał wojną. Jednak Askia nie przypomina księżniczek rodem z Disneya i nie pozwoli zamknąć się w wysokiej wierzy, by smętnie czekać na ratunek księcia. Na czele Czarnych Wilków kąsa i szarpie siły wroga tak długo jak starcza jej sił. Ale nie jest naiwna, wie że bez prawdziwej armii nie zdoła pokonać Radovana i żeby ją zdobyć jest gotowa poświęcić wszystko… nawet samą siebie.

Lodowa Korona to książka w której znalazłam tyle samo plusów co minusów. Z jednej strony mamy tu kawał fajnego kobiecego fantasy, napisanego bardzo przyjemnym stylem – bo akurat lekkości pióra autorce nie można odmówić. Z drugiej zaś mamy oklepane do bólu wątki i świat fantastyczny pozlepiany z prawdziwych kultur i randomwych liter.

Ale może zacznijmy od tych zalet. Niewątpliwym pozytywem tej książki jest jej główna bohatera. Askia mimo młodego wieku, nie jest niewolnicą swoich hormonów i erotycznych fantazji. Ma określony cel i żeby go zdobyć poświęci nawet swoją niezależność, za wolność jej ludu gotowa jest zapłacić każdą cenę. Jest dumna, inteligentna i odważna, jeśli szukacie księżniczki, która zaleje się łzami i pozwoli zacnym rycerzom odwalać brudną robotę, to zdecydowanie źle trafiliście – Askia gdy przychodzi do walki nie boi się stanąć w pierwszym szeregu, ramie w ramie z prostymi żołnierzami.

Bardzo ciekawie jest również rozpisane samo „dochodzenie do celu” przeszkody, które musi pokonać, sypiące się plany, tworzone na nowo pod wpływem chwili, polityczne przepychanki i traumy z którymi wciąż trudno jej się pogodzić.

Co do minusów, niestety też jest ich kilka. Po pierwsze odnoszę wrażenie, że autorka nie bardzo miała pomysł na to w jakim świecie ma się rozgrywać akcja. Naprawdę nie trzeba być geniuszem, żeby w opisywanych krajach dostrzec rzeczywiste pierwowzory, czego nie jestem fanką. A już fragment gdzie na Roven najeżdżają dwa sąsiednie państwa wywołując wojnę… „Wszystko ma swój koniec. Nawet pokój. Dwa sąsiednie państwa, Polzi i Nivlaand, wszczęły wojnę. Południe Rovenu zalało mrowie uchodźców, zmuszając Radovana do działania[…] a Radovan znalazł sobie żonę. Nazywała się Katarzyna. Była nivlaandzką księżniczką i posiadała dar uzdrawiania”. – może ja jestem dziwna, ale to aż zakuło mnie w oczy. Greta Kelly bez większego zastanowienia miesza sobie kulturę Rosji, krajów środkowe Europejskich, Turcji i Indii. Kraje zdobią złote pałace otoczone minaretami, na dziedzińcach trenuje Gwardia Kazańska a wprost z mroźnych gór, pełnych silnych, rumianych mężczyzn: Miszów, Vitalijów czy Iliów przenosimy się wprost na plan Wspaniałego Stulecia, żeby pokłonić się przed sułtanem. Na szczęście nie Sulejmanem xD

Nie jestem fanką tego typu zabiegów w książkach, zdecydowanie wolę światy tworzone od zera albo chociaż nieco mniej nachalne wzorowanie się na istniejących w rzeczywistości.

Kolejnym co nieco mnie zniechęciło, było uczucie deja vu, które nieustannie towarzyszyło mi przy czytaniu. Niestety a może właśnie stety kilka miesięcy temu miałam okazję czytać trylogię Dziedzictwa Krwii Amelie Whe Zhao i podobieństwo kuło mnie w oczy. Młodziutka księżniczka odarta z tytułu i władzy? Jest. Konieczność ukrywania swojej magii, bo tak kazał ojciec? Jest. Krwawa walka o swój lud. Jest. Podróż za morze w poszukiwaniu sojuszników? Też mamy. Uczucie do niższego stanem mężczyzny? Odhaczamy. Zły władca kradnący magię… o, to też jest.

A i tak wszystko to przyćmiewa Dwulicowe bóstwo xD Zerknęłam sobie do źródeł i w oryginalnej wersji mamy Two-Faced God co można przetłumaczyć dwojako: jako Boga o Dwóch Twarzach/ Dwóch Obliczach lub jak w polskim tłumaczeniu Lodowej Korny gdzie z dwoistego bóstwa łączącego w sobie noc i dzień zrobiono boga zakłamanego i fałszywego. Dwulicowy bowiem cyt. za słownikiem języka polskiego PWN to: obłudny, mówiący co innego zależnie od okoliczności i rozmówcy.

Jednak jest to niuans dotyczący tłumaczenia a nie treści samej książki.

Podsumowując: Lodowa korona to książka która jednocześnie pozostawia po sobie niesmak i niedosyt. Jej największą zaletą jest misternie utkana intryga i mnogość bohaterów, którzy nie stanowią szarej zbitej masy a osobne, barwne jednostki. Również wysiłek poświęcony na stworzenie świata, w którym rozgrywa się opowieść jest godny poklasku, niestety już sposób w jaki autorka pomieszała kultury nie tworząc z nich nowej, ciekawsze całości nie jest. Mimo wszystko to naprawdę kawał dobrego fantasy, który sprawia, że człowiek ma ochotę sięgnąć po kolejną książkę autorki i przymknąć oko na niedociągnięcia. Jak dla mnie 6/10

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Domowi wydawniczemu Rebis

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

#współpracareklamowa

„Tonęłam. Ciemna lodowata woda zamknęła się nade mną. Odcięła powietrze. Nie mogłam się ruszyć, nie byłam w stanie nic powiedzieć. Wrogowie otaczali mnie ze wszystkich stron. Ten, który chciał mi odebrać przyszłość, i ci, którzy skradli mi przeszłość”.

To była tak zakręcona lektura, a jej nieprzewidywalność wprowadziła niezły mętlik w mojej głowie! Pełna brutalności, poświęceń i determinacji o walkę i dobro własnego królestwa.

Askia jest sprawiedliwa, waleczna i zdolna niemal do wszystkiego, aby zepchnąć wrogów i odzyskać należne jej miejsce. To, jaką siłą wykazała się podczas wszelkich przeciwności, dbając o dobro swoich ludzi było, za każdym razem, godne podziwu.

Rozwijające się relacje były tak różnorodne, a charaktery bohaterów nieprzewidywalne, że zagadką stawało się, co jeszcze może się wydarzyć.

Ta walka o przetrwanie była nieokiełznana, zwłaszcza, że w grę wchodziły jeszcze moce… nie z tego świata!

Podobało mi się, jak Askia manewruje półśrodkami, aby dojść do obranego sobie celu. Ta powieść to dobry przykład tego, że „wszystkie chwyty dozwolone”, bo naprawdę bohaterowie łapali się takich rzeczy i argumentów, że były one świeże, zaskakujące, emocjonalne i pełne uznania.

Całość napawa mnie ekscytacją! Każdy zwrot akcji powodował, że błądziłam wzrokiem oczekując czegoś niewyobrażalnego! I w większości przypadków to właśnie dostałam. Greta Kelly nie boi się przekraczać granic, nie boi się chwycić czegoś niedozwolonego i wpleść do fabuły w sposób nieoczywisty. Tak właśnie zrobiła z romantycznym wątkiem. Miłość, którą ukazywali bohaterowie była różna. Każdy odczuwał ją inaczej i żył nią inaczej. I z jednej strony zapierało to dech w piersi, a z drugiej sprawiało, że wkurzałam się tak, jak nigdy.

Poznajcie historię, która swoim kolorytem chwyci Waszą duszę w całości i już jej nie odda. Osłupienie gwarantowane!💙

Co czego zdolna jest kobieta gdy jej zależy?

Amerykanka Greta Kelly, autorka „Lodowej korony” zapewnia, że wiedźmą nie jest. Skąd zatem u niej znajomość wiedźm różnego talentu i charakteru? Dopuszczam możliwość, że mija się z prawdą…. Bohaterką napisanej przez nią książki jest młoda dziewczyna Askia obdarzona talentem wiedźmy. Niestety taki magiczny dar, jest brzemieniem i zagrożeniem w czasach, których żyje. W jej świecie poluje się na takie kobiety, dlatego ukrywają przed bliźnimi co potrafią. Ojciec Askii, Sevilin był wspaniałym uzdrowicielem, miał magiczną moc leczenia ludzi a zdolności uzdrowicielskie to najczystszy rodzaj mocy. Askia Poritska e-Nimri, jest dziedziczką tronu Seraveszu, księżniczką walczącą o wolność swojego królestwa. Szuka poparcia poza granicami państwa, u swojego ojca chrzestnego Armaana ibin Viszri X, cesarza imperium Visziru. Musi szybko dorosnąć oraz nauczyć się trudnej sztuki dyplomacji, bo na dworze polityczne intrygi, sojusze i plotki to codzienność. Armia brutalnych najeźdźców z imperium Rovenu pustoszy ziemie ojczyzny Askii. To ona wypełniła świat śmiercią i zdradą. Ciężar odpowiedzialności za los królestwa przytłacza księżniczkę. Askia jest inteligentna i bezkompromisowa, ale serce ma gorące. Które z tych cech zwyciężą gdy przyjdzie podejmować decyzje? Nad królestwem Seraveszu powiewa chorągiew a na niej , czarny wilk na błękitnym polu. Generał Arkady i Askia dowodzą Legionemn Czarnych Wilków, w których szeregach są również olbrzymy z północy. Niestety bez militarnego wsparcia Visziru Imperium Rovenu rozbije tę armię a potem wchłonie ojczyznę Askii. Seravesz zostanie kolejną prowincją imperium Rovenu. Czy Viszir wesprze młodą władczynię? „Lodowa korona” to debiut fantasy Grety Kelly. Jest on pierwszym tomem dylogii opowiadającej o zdeterminowanej księżniczce, która jest na tyle odważna, by walczyć z bronią w ręku, przeciwstawić się silnemu wrogowi i pozostać wrażliwą, młodą dziewczyną oraz utalentowaną wiedźmą. Autorka plastycznie przedstawia świat powieści. Opisuje go dokładnie nie przesadzając z liczbą słów. Wie ,że czytelnicy nie lubią długich opisów, że szybo się nudzą i nie wybaczają dłużyzn. W tekście wiele słów starych, mało znanych, ale pasujących do opisywanych miejsc. Myślę nie tylko o pelerynach i eliksirach, bo te znamy, ale o torkwesie ( rodzaj naszyjnika),o grymuarze ( księga wiedzy magicznej),falchionie (jednoręczny, jednosieczny miecz),bułacie ( szabla orientalna) i innych starych przedmiotach. Bohaterom powieści towarzyszą wszędobylskie, przeźroczyste sylwetki ciekawskich duchów a oni sami są charakterni, dobrze zarysowani i różnorodni. Gdyby tak dodać jeszcze więcej magii…. Opisy przyrody, pięknych dworskich strojów i zamku błyszczą od złota i nasyconych barw kamieni szlachetnych. W tle słychać przyciszone rozmowy, dźwięki muzyki i ….. szczęk oręża. Ze względu na dramatyczne zakończenie tomu pierwszego historii o rudowłosej, skrywającej magiczne moce Askii, trzeba uzbroić się w cierpliwość w oczekiwaniu na drugi tom tej ciekawej i płynącej wartko opowieści.