Little Lies. Lies, Hearts & Truths. Tom 1

„Little Lies” to pierwszy tom serii „Lies, Hearts & Truths”, który skupia się na historii Lavender i Kodiaka. Ta książka była… ciężka. Pod wieloma względami. Począwszy od faktu, że ciężko mi było wdrożyć się w tą historię, ciężko mi się ją czytało i relacja bohaterów też była ciężka. A kończąc na tym, że autorka poruszyła tu ciężkie tematy takie jak trauma i związane z tym ataki paniki czy trudna przeszłość. Styl pisania autorki również nie był powalający, co tylko utrudniało mi czytania. Było trochę błędów logistycznych i nieścisłości. Fabuła skupia się na relacji Kodiaka i Lavender. Lubię motyw enemies to friends to lovers ale w tym przypadku nie był on plusem tej książki. Lavender jest niczym księżniczka chroniona przez wszystkich, w szczególności przez swojego brata bliźniaka – Rivera. Trauma z dzieciństwa, której nigdy nie zdołała w pełni przezwyciężyć, odcisnęła na niej trwałe piętno. Mimo nieustających starań rodziny i przyjaciół, by ochronić ją przed niebezpieczeństwami świata, jedyną osobą, która przynosiła jej ukojenie, był Kodiak. Tą dwójkę od zawsze łączyła specjalna więź – przyjaźń, która przemieniła się w obsesję, tak silną, że ich rodzicie postanowili coś z tym zrobić, oddzielając ich od siebie. Kodiak wyjechał i zostawił Lavender. Gdy po kilku latach się spotykają, dzieje się coś, co trwale zostawia ślad w Lavender i sprawia, że ta nienawidzi Kodiaka. Polubiłam Lavender i rozumiałam jej zachowanie. Była dość niezdarna, z pechem i trudną przeszłością. Pomimo to starała się jak mogła by pokazać, że daje sobie radę. Natomiast całkowicie nie rozumiałam Kodiaka i jego zachowania. Nawet to wytłumaczenie jakie miał, nie ocaliło go w moich oczach. Nagminnie ranił Lavender tak mocno, że nawet mnie bolało serce choć nie byłam do nich zbytnio przywiązana. Ich relacja była ciężka, pełna trudności i momentami toksyczna. Kochali się ale nienawidzili jednocześnie. Przyciągali się i odpychali. Kodiak ranił Lavender tłumacząc jej, że jej nie chce a jednocześnie zachowywał się jak pies ogrodnika. Ciężko mi się o tym czytało i ciężko mi było zrozumieć ich relację. Nie ukrywam, ta historia mnie zmęczyła ale nie zmienia to faktu, że jestem ciekawa historii innych bohaterów. Nie polecam ani nie odradzam bo myślę, że na własnej skórze trzeba się przekonać czy ta historia wam się spodoba, czy też nie.

Jest kilka nieścisłości, które mi przeszkadzały. Wiecie, Lavender przeżyła w dzieciństwie traumę, która ciągnie się za nią całe życie. Jest nieśmiała i „inna”. A nagle jest scena w której w odwecie paraduje w stringach na imprezie gdzie jest mnóstwo ludzi, żeby odegrać się na Kodiaku. Czytałam tę scenę kilka razy, bo nie mogłam tego zrozumieć. Nie wspomnę o tym, co później z nim wyprawiała. Tak nie zachowuje się osoba nieśmiała do tego z traumą. W ogóle ta trauma była na wyrost… rozumiem pomysł, jak najbardziej, tylko finalnie wyszło to źle.

Ich relacja była toksyczna, nie rozumiałam jej w ogóle, do tego ich pogodzenie było jakby… na siłę. Pstryk palcami i jesteśmy pogodzeni. Zupełnie tego nie kupuje.

W historii znajdziemy moje ulubione motywy: hate-love, pierwszą miłość (do tego w koledze brata) i sportowców. Tylko, że znowu zaczynają się schody. Bo o sporcie to dużo tutaj nie ma, no chyba, że zaliczamy do tego imprezy i zawieszone na szyjach dziewczyny, które nie mają do siebie w ogóle szacunku, a te dialogi… matko boska. Moja córka chyba, będzie miała zakaz wychodzenia do 30-tki, jeśli tak wyglądają teraz imprezy młodzieży. Akcja dzieje się trochę wolno, do tego rozdziały poprzeplatane są przeszłością żebyśmy mogli zrozumieć zażyłość tej dwójki. Dla mnie osobiście nic to nie wniosło, dalej ich relacja to dla mnie jedna wielka zagadka. A ich zachowanie jest dla mnie zupełnie niezrozumiałe.

Wielka szkoda, bo ta historia miała wielki potencjał, który został według mnie zmarnowany. A może po prostu jestem za stara na takie historie. Nie sięgnę po kolejne tomy, bo tak jak wspomniałam, mimo, że pomysł na fabułę był ciekawy, to czegoś tu zabrakło. Autorka więcej skupiła się na zbędnych opisach niż na bohaterach i skupieniu się na traumie, wyjściu z tego, i pogłębieniu relacji. A szkoda.

*To jest moja prywatna opinia. Zachęcam do przeczytania i wyrobienia sobie własnego zdania.

Witajcie kochani 🧡 🍂 jak dajecie radę w ciemnym listopadzie? Macie jakieś sprawdzone sposoby na przeżycie ?

Little lies jak ja Wspaniale bawiłam się przy tej książce, jaka ona jest cudowna. Czegoś takie potrzebowałam w ten zimny i szary listopadowy dzień.

Lavender przeżywa w dzieciństwie ogromną traumę, niestety piętno wydarzeń z przeszłości ciągnie się za nią latami. Nasza bohaterka nie poddaje się i dzielnie stawia czoła słabością. Ma przy sobie cudownego przyjaciela, który jest jej bratnią duszą. Potrafi jak nikt inny jej pomóc i uspokoić. Niestety pewno dnia wszystko się kończy a ich drogi powoli się rozchodzą aż do momentu kiedy oboje spotykają się na studiach.

Cudowna główna bohaterka, wspaniale wykreowana. Dzielna i waleczna dziewczyna. Ma swoje zdanie potrafi potrząsnąć bandą facetów. Ma charakter i styl. Czuje że mogłabym się z nią zaprzyjaźnić. To mądra i wartościowa dziewczyna. Główny bohater to kawał drania. Jego zachowanie wobec Lavender jest okrutne i na początku zupełnie niezrozumiałe. Wszystko się zmienia gdy Kodiak wyjawia tajemnice którą skrywa od lat. Relacja między bohaterami nie należy do najprostszych mamy to wątek przyjaciele z dzieciństwa i to w wydaniu najlepszym z możliwych. Jest zabawnie czarująco bywa nawet gorąco.

Książka napisana niebywale lekko czyta się ją błyskawicznie. Autorka porusza ważne i trudne tematy ale w bardzo dyskretny sposób. Mamy tu wiele humorystycznych momentów a nawet kilka spicy scen. Wszystko to tworzy cudowną całość przez którą się płynie. Nawet nie wiedziałam kiedy naszedł koniec.

Bardzo bardzo polecam.

4.75/5 ⭐

Współpraca reklamowa z @wydawnictwopapieroweserca

#littlelies

#papieroweserca #wydawnictwopapieroweserca #hhunting #lavender #kodiak #friendstolovers

Wiecie, że lubię dziwne książki, prawda? A ta była dziwna, oj tak. Pod wieloma względami bardzo nietypowa i dość nierówna. Ale jeżeli spojrzę na nią całościowo, to w tej dziwności jest jakiś urok. To powieść o toksycznej relacji między dwojgiem przyjaciół, których w rzeczywistości łączy coś więcej. Nie nazwałabym tej historii piękną. Raczej bolesną, niebezpieczną, trudną. Idealna dla fanów motywów friends-to-enemies-to-lovers i drugiej szansy.

Lavender Waters od najmłodszych lat żyje pod kloszem – jej dziecięca trauma wciąż rzuca cień na dorosłe życie. Jedyną osobą, która mogła ukoić jej strach, był Kodiak. Mimo dobrych chęci, ich relacja szybko przerodziła się w zgubną obsesję, która pogrążała ich oboje. On bał się, że nie zdoła jej ochronić, ona nie potrafiła bez tej ochrony funkcjonować. Zamknięci w błędnym kole wzajemnie się skrzywdzili. Kiedy spotykają się po latach, postarają się zmierzyć z prawdą skrytą za drobnymi kłamstwami, które ich łączyły.

Autorka połączyła trudny temat traum z przepracowaniem ich, jak na mój gust, dosyć nietypowy, a chwilami kontrowersyjny sposób. Mimo iż skończyłam czytać tę książkę kilka dni temu, to wciąż, kiedy o niej myślę, czuje niesmak połączony z zaintrygowaniem. To jedna z tych powieści, o których myślisz zarówno podczas gdy musisz ją na chwilę odłożyć, jak i po jej zakończeniu.

Relacja między Lavender a Kodiakiem jest oparta na wielkim żalu i rozczarowaniach. Ich przykład pokazuje, że czasami chcąc dla kogoś dobrze, można niesamowicie skrzywdzić zarówno tę osobę, jak i siebie. W ich przypadku pod płaszczykiem opiekuńczości dochodziło do destrukcyjnych zachowań, które zniszczyły łączącą ich przyjaźń i perspektywę na miłość. Teraz mają szansę wyjaśnić sobie wszystko i spróbować dać sobie szansę na odzyskanie siebie i wzajemnego zaufania.

Polecam tę książkę, ale zdecydowanie czytelnikom 18+. Jest w niej sporo triggerujących treści oraz mocnych scen ero*ycznych, dlatego wiem, że nie każdemu ta historia przypadnie do gustu i nie każdy będzie umiał się w niej odnaleźć.

Zdecydowanie dziwna książka, ale warta przeczytania. Z niecierpliwością czekam na drugi tom tej serii.

„Little Lies” jest książką pełną sprzeczności, i takie też uczucia wywołuje w czytelniku. W jednym rozdziale pęka serce któregoś bohatera, przy tym i nasze, bo autorka zdołała swietnie oddać emocje towarzyszące wykreowanym postaciom. Zaraz po tym nadchodzi skrajna irytacja, bo główna bohaterka będąca szarą myszką straumatyzowaną przez dzieciństwo robi coś absurdalnego dla osoby takiej jak ona.

Lubię książki takie jak ta, gdzie występuje jakaś grupa znajomych (w tym wypadku dzieci przyjaciół). Dzieje się wiele, czasem nawet aż za dużo, przy czym czytelnikowi dane jest poznać poboczne postacie w nadziei, że i one dostaną swoją historię.

Helena Hunting w „Little Lies” pokazała, jak niebezpieczne jest uwarunkowanie swojego bezpieczeństwa i radości od drugiej osoby. Idealnie zobrazowała fakt, iż nie możemy zaznać tego wszystkiego dopóki nie poczujemy się dobrze sami ze sobą, nie przepracujemy traum, lęków, osobistych potworów. Relacja łącząca w dzieciństwie Lavender i Kodiaka była piękna, ale i bardzo destrukcyjna, niezrozumiała dla dorosłych odpowiedzialnych za dwoje dzieci. Gdy ci dorośli między nimi nie było szarości, była tylko czerń i biel: miłość lub nienawiść. Zastanawiałam się, co by było, gdyby tej dwójki nie rozdzielono, jakby mogły potoczyć się ich losy, życia.

Kończąc lekturę „Little Lies” w mojej głowie panuje chaos. Z jednaj strony całość podobała mi się, wzbudziła skrajne emocje; z drugiej poziom irytacji w niektórych momentach był naprawdę wysoki. Myśle, ze ta książka będzie miała po prostu swoich przeciwników i zwolenników, ja zaliczam się do drugiej grupy, ponieważ pozytywne odczucia zdecydowanie przeważyły nad negatywnymi. A i chwilami czułam wzruszenie.