Listy w kolorze purpury

‘Listy w kolorze purpury’ to połączenie literatury obyczajowej z romansem. Historia ukazująca stratę, cierpienie, pełna bólu i smutku, a także skrytej tajemnicy, roli przyjaciół oraz nadziei na lepsze jutro. Ta pozycja potrafi poruszyć czytelnika, dlatego też na wszelki wypadek miejcie chusteczki pod ręką.

Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i powiem Wam, że bardzo udane. Pisze ona lekko i bardzo przyjemnie a za pomocą słów potrafi oddać wszystkie emocje bohaterów do tego stopnia, iż mocno oddziałują na czytelników. Stworzyła ona bardzo ciekawą i przede wszystkim chwytającą za serce fabułę. Niezmiernie spodobało mi się to, iż każdy rozdział zaczyna się od listu, który główna bohaterka kieruje do swojego ukochanego. Te wstępy przepełnione są mnóstwem emocji od strachu, żalu, smutku po wspomnienia radosnych chwil czy opisy swego rodzaju rozterek wewnętrznych dziewczyny. Autorka cudownie opisała nie tylko uczucia osoby, która straciła kogoś bardzo ważnego, ale także jej zachowanie, przemyślenia czy wątpliwości. Widzimy jej zagubienie, strach, smutek czy też poczucie winy, gdy powoli na nowo zaczyna się śmiać oraz żyć normalnie. Czytając historię Emery przeżywałam z nią wszystkie jej emocje. Nie raz serce zabiło mi mocniej a łza pociekła po policzku, gdy poczułąm jej rozpacz. Ogromne brawa dla autorki za tak cudowne ukazanie emocji. Jednak ta książka to nie tylko to, znajdziemy tu tajemnice z przeszłości, ukazanie jak ważni potrafią być prawdziwi przyjaciele czy też obserwować będziemy narodziny nowych uczuć.

Bohaterowie historii zostali dopracowani do perfekcji. Nie są idealni, wręcz przeciwnie: zgubieni, popełniający błędy i robiący, mogłoby się wydawać, głupie rzeczy pod wpływem emocji. Zachowanie Emery może sprawiać wrażenie, że momentami sama nie wie, co ze sobą zrobić. Może to dziwić, ale z drugiej strony jak ma się zachowywać dziewczyna, która cały czas żyła nadzieją i jest jej ona odbierana? Caleb od początku budził u mnie mieszane emocje. Arogancki i chamski panicz z bogatej rodziny, w którym coś mi nie pasowało. Z czasem odkryłam co to ale nie zdradzę Wam, abyście sami odkryli wszystkie jego oblicza.

‘Listy w kolorze purpury’ to bardzo poruszająca a momentami wręcz łamiąca serce historia, która daje nadzieję na to, że znów zaświeci słońce. Piękna i poruszająca historia, z którą spędziłam miło czas. Polecam Wam serdecznie tę pozycję oraz to aby mieć chusteczki obok tak na wszelki wypadek.

Biorąc do ręki "Listy w kolorze purpury" (swoją drogą przepiękna okładka w moim ulubionym kolorze), spodziewałam się raczej gorącego romansu. Otrzymałam zaś dramat z nutą romantyzmu. Cieszę się, że tak się stało, gdyż lubię ten gatunek. Oczywiście pojawiają się sceny erotyczne, ale jest ich niewiele.

Czy jest jakiś czas, po którym można stwierdzić, że już się nie kocha? Co zrobić, gdy ktoś zaginie? Zacząć układać sobie życie na nowo? Czy czekać do skutku, zastanawiając się, czy wróci, czy żyje? I czy prawdziwie kochać można tylko raz? Na te i inne pytania znajdziemy odpowiedzi w książce.

Katarzyna Muszyńska rozpisała fabułę na dwie historie: Emery i Cadena oraz Emery i Caleba. Pierwsza dotyczy wspomnień i listów, jakie dziewczyna pisze do zaginionego Cadena, które są przepiękne, przesiąknięte wielką miłością, cierpieniem, rozpaczą, tęsknotą. Z moich oczu leciały łzy, gdy je czytałam. Wraz z Emery czekałam i miałam nadzieję na powrót Cadena. Obie historie są równie ciekawe i obie wzbudzają emocje. Jednak to ta pierwsza przykuła moją uwagę w większym stopniu oraz okazała się bardziej wiarygodna.

Z kolei, jeśli chodzi o drugą relację, to nie mogłam zrozumieć nagłego przepływu uczuć Emery do Caleba. Zwłaszcza że rozmawiali ze sobą raptem dwa razy, a poza tym jawnie okazywał do niej niechęć, był wręcz chamski. Mnie do siebie długo przekonywał. Tym razem byłam twarda i chciałam, by męski bohater naprawdę się postarał. Z jakim skutkiem? O tym już musicie sami się przekonać. 

Autorka zawarła w książce motyw tajemnicy rodzinnej. Bohaterowie będą musieli zmierzyć się z tym, co odkryją. A prawda okaże się szokująca... Ja sama nie mogłam w to uwierzyć... 

"Listy w kolorze purpury" to niezwykle wzruszająca powieść o  sile prawdziwej miłości, stracie, bólu, tęsknocie, walce o samego siebie, roli przyjaźni. To książka, która rozdziera serce, ale i daje nadzieję na lepsze jutro. Przywraca wiarę w to, że każdemu pisane jest szczęście.

Wiem to nie od dziś, że nie tylko ja lubię sięgać po książki, w których bohater jest żołnierzem. Co ja mówię. Jest nas tysiące! To nas kręci, bo ów zawód utożsamiany jest z męstwem, odwagą, gotowością do poświęcenia i dobrą kondycją fizyczną. Czegoś chcieć więcej? Po książkę z takim właśnie męskim ciachem sięgnęłam kolejny raz także i ja. „Listy w kolorze purpury” stworzona wyobraźnią i ręką Katarzyny Muszyńskiej dotarła do mnie dzięki uprzejmości TaniaK[Adres usunięty]. Co mogę o niej powiedzieć? O tym przeczytacie w dzisiejszej recenzji.

ZARYS FABUŁY

Przeszłość nie potraktowała Emery sprawiedliwie. Była zakochana i szczęśliwa z człowiekiem, który był jej oddany. Ale Caden zaginął. Jako żołnierz misji w Afganistanie przepadł bez śladu i choć wszyscy rozsądnie myślący wiedzą, że już nie powróci i że nie ma najmniejszych szans na to, by przetrwał, Emery wciąż w to wierzy. I pisze listy licząc na to, że Caden kiedyś je przeczyta.

Okazuje się, że Caden pozostawił po sobie testament, a po jego odczytaniu na Emery zostaje wylana fala nienawiści. Dziewczyna jako jedyna nie chce jego symbolicznego pogrzebu, nie chce żadnych pieniędzy i nie rozumie tylko jednego. Dlaczego brat Cadena, Caleb, tak bardzo ją nienawidzi? Warto jednak mieć na uwadze to, że nienawiść i miłość dzieli bardzo cienka granica.

NIENAWIDZĄ SIĘ, CZY JEDNAK LUBIĄ?

Główna bohaterka powieści to młoda dziewczyna, której świat zawalił się dwa lata temu. Wesoła i przyjacielska osóbka stała się swoim cieniem. Unikając kontaktów z przeszłości, bo przypominają jej o tym, kogo utraciła. Wierząca w powrót człowieka, którego inni pogrzebali staje w ogniu nienawiści. A to ze strony Caleba, brata jej zmarłego ukochanego. Chłopak pochodzący z wojskowej rodziny, w której służba ojczyźnie była priorytetem, nie wiadomo czemu po prostu jej nie lubi. Zrzuca na nią winę niewiadomo za co. Wyżywa się na niej przy każdej okazji pokazując, jak aroganckim dupkiem potrafi być. Do czasu. Przyznaję, że jego przemiana nastąpiła dość szybko, co trochę mnie zaskoczyło. Byłam ciekawa co stanie się potem, skoro relacje tej dwójki zaczęły się normować na całkiem wczesnym etapie. Ale autorka zadbała o mocne wrażenia, a pozostałe wątki zdecydowanie wypełniły fabułę.

TAJEMNICE, LISTY I MIŁOŚCI

Czytelnik spotyka się tutaj z wieloma istotnymi postaciami drugoplanowymi, które nie zostały wymienione jedynie z imienia, ale coś wniosły. Jest matka Emery, która teraz chce być trochę bardziej wyzwolona. Są bliźniacy, dla których ktoś przygotował plan na życie. Znajomi, którzy chcą, by Emery wróciła do normalność oraz oczywiście rodzina Caleba. Zapatrzona w pieniądze matka i ojciec. A z tym ostatnim wiąże się całkiem ciekawy sekret. Są bohaterowie stający się sercem zagadki i śledztwa oraz skomplikowane relacje rodzinne, które obok miłości zdają się przewodniczyć treści tej historii. Sama relacja głównych bohaterów ma swoje etapy. Nienawiść dość szybko przeradza się we wsparcie, ale nie w miłość. Tutaj potrzeba czasu, więc jeśli lubicie romanse, w których od razu zostaje wylana kawa na ławę, nie tędy droga. W powieści przeplatają się także listy Emery pisane do zaginionego ukochanego. Tworzone tak, by mógł wrócić i je przeczytać, stanowiące terapię dla bohaterki i element wzruszenia dla czytelnika, a już na pewno jest tak w przypadku pewnego listu na samym końcu.

PODSUMOWANIE

Powieść ma sentymentalny, wzruszający, miłosny klimat. Utrzymana została w aurze nadziei towarzyszącej fabule, jest namiętność, ale bez wybitnie ostrych scen, tak by pasowało do całości. Pojawia się motyw przyjaźni, rodzinnych sekretów, śledztwa, które w końcu przynosi zaskakujące wieści. Akcja jest wartka, dużo się dzieje, co dla fanów powieści obyczajowych i zarazem mocno osadzonych w takich życiowych realiach, może nieco zachwiać wiarygodnością. Ale bez przesady. Mi się podobało. Trochę nie umiałam zaskoczyć, kiedy przyszło mi się zetknąć z narracją trzecioosobową, bo ostatnio raczej rzadko mam z nią do czynienia. Ale z czasem się udało. „Listy w kolorze purpury” to dobry romans. Poruszający, wielowątkowy, ciepły. Dla mnie siedem w skali dziesięciu.

Najlepsza książka jaką czytałam w ostatnim czasie. Wciągająca, dynamiczna historia o pięknej bohaterce, jej życiu miłosnym oraz rozwiązywaniu tajemnic. Zwrotach akcji, których nikt się nie spodziewa. Momentami czułam jakbym czytała powieść romantyczno szpiegowską. Polecam z całego serduszka przeczytać! W głębi duszy mam nadzieje, że kiedyś powstanie druga część dalszych przygód historii Emery i jej miłości.

"Za każdym razem, gdy jestem pewna, że nie zniosę już niczego więcej, nagle następuje wielkie bum, po którym okazuje się, że życie jeszcze bardziej chce mi dokopać, a ja jak gdyby nigdy nic nadstawiał drugi policzek."

@kmuszynska_strona_autorska

Emery znalazła swoją wielką miłość, kochała najmocniej jak umiała, była w związku, który miał być na wieki, niestety los chciał inaczej. Caden znika podczas misji w Afganistanie, czas gna do przodu, tylko ona wciąż wierzy, że po tych kilku latach wróci cały i zdrowy, że się odnajdzie, podczas gdy inni chcą już się pożegnać. Wciąż pisze do niego listy. Rodzina i znajomi szykują się do pochówku, a ona wciąż nie może się otrząsnąć. Nad Emery zbierają się także czarne chmury, bowiem rodzice chłopaka pałają do niej nienawiścią, starszy brat Caleb atakuje i przybliża się coraz bardziej, a demony przeszłości nagle zaczynają wyłazić ze swoich dziur. Los szykuje dla niej jeszcze kilka niespodzianek, mniej lub bardziej przyjemnych. Emery to wojowniczka, która wszelkie trudności uniesie na swoich barkach, nie będzie się użalała, ale i ona kiedyś przekroczy swoje granice i pęknie jak tama, dając wszystkiemu upust.

Bardzo piękna, zaskakująca i ekscytująca historia miłości, której nie sposób zakończyć od tak. Ludzie umierają, giną, znikają, i tak samo jak Emery jest nam się ciezko z tym pogodzić. Ciężko zamknąć pewien etap, ruszyć do przodu i nie obracać się za siebie, nie da się. Wszystkie cierpienia i żale muszą zostać przetrawione, musimy nauczyć się z nimi po prostu żyć. Przyjaciele zaginionego chłopaka wciąż próbują naprawić z nią relację, jego starszy brat zaczyna się niebezpiecznie zbliżać, najpierw atakując, później wyciągając pomocną dłoń. Sam nie wie co, czuje do dziewczyny, ale tak samo jak jego młodzszy brat, pragnie otoczyć ją opieką. Rodzina Emery jest skomplikowana i rozbita, natomiast rodzina chłopaków, to dopiero niekończąca się opowieść. Wraz z odczytaniem testamentu, na jaw zaczną wychodzić sekrety, zarówno te dotyczące jej własnych spraw jak i tych związanych z chłopakami. Jakby z otwarciem ostatniej woli została otworzyła puszka pandory, wypuszczając wszystkie demony na wolność. Kiedy już Emery i Caleb dojdą, do porozumienia spróbują naprawić to, co zepsute, odkryć nieodkryte, rozwiązać niewyjaśnione zagadki, i nauczyć się żyć na nowo, bo ich serca wciąż biją i czują, tym samym zaczynając czuć do siebie coraz więcej. Mimo tragedii, jaka dotknęła oboje, wciąż trwają, czas pozwala im powoli oswoić się ze stratą, ale nie mogą pozwolić, by to co zaczęło się między mini rozwijać poszło na straty, muszą dać temu uczuciu rozwinąć swoją siłę i skrzydła, które mogą ich unieść jeszcze daleko. Książka ta kradnie serca i dusze, wywołuje masę łez wzruszenia, szczęścia, powoduje napady złości na zaistniałe wydarzenia, uczy, że los potrafi być bardzo przebiegłą żmiją, która nie tylko ściąga na nas zło, ale potrafi też sprawić, by dobro powróciło do naszego życia. Bardzo polecam jest to pierwsze moje spotkanie z twórczością autorki, i już wiem, że nie będzie ono ostatnie.