Listy (nie)miłosne

Uwielbiam książki Natali Sonskiej bo każda historia przedstawiona w książce przenosi mnie w cudowny swiat bohaterow zarówno smutny i skomplikowany jak i szczesliwy i prosty, pełen dobrych wartości. Ksiazki kupowane w taniej książce to gwarancja udanego wieczoru😊

Jak wyrazić słowami coś więcej niż wdzięczność ?

Była z nim naprawdę szczęśliwa.

Planowali wspólnie przyszłość, mieli nawet spisaną listę rzeczy, które chcą zrobić razem.

Jednak ON odszedł, zostawiając tylko list.

I rozpacz, którą ona jeszcze długo będzie nosić w sercu.

Czy ktoś, kto od zawsze na nią czeka i jest gotów zrobić dla niej wszystko, dostanie swoją szansę ?

(Opis pochodzi z okładki książki)

Zosia to 24-letnia dziewczyna, która przechodzi ciężkie chwile po tym, jak zostawił ją narzeczony Igor bez konkretnego podania powodu nawet nie potrafił jej tego powiedzieć w twarz tylko rozstał się z nią z dnia na dzień zostawiając po sobie tylko list, w którym obwinia ją, że to z jej winy im się nie układało. Dziewczyna jednak nie potrafi o nim zapomnieć o tym, co do niego czuła i dalej czuje stara się znaleźć jakiś ważny powód dla którego zostawił ją bez słowa. Mieli wspólne plany, stworzyli nawet listę marzeń, którą będą razem wypełniać, żeby wypełnić pustkę po rozstaniu, dziewczyna postanawia opisywać Igorowi każdy dzień w listach, których nigdy nie wyśle.

Na szczęście Zosia nie jest w tym wszystkim sama, ma przyjaciół ma mamę oraz dziadków, których bardzo lubi odwiedzać i spędzać u nich czas. I jest Staszek przyjaciel, który od dawna się w niej podkochuje, wspiera ją w tym trudnym momencie i jest gotowy zrobić dla niej wszystko. Ona za to nie traktuję go tak poważnie jest mu wdzięczna, że z nią jest i nie chce go stracić. Gdy po jakimś czasie razem z przyjaciółmi postanawiają jechać na wakacje Zosia w drodze powrotnej, ulega ciężkiemu wypadkowi. Wtedy do niej dociera, że musi zapomnieć o Igorze i o tym, co do niego czuła a bardziej poświęcić uwagę bliskim, którzy ją kochają.

Niezależnie od tego, co na co dzień przysparza nam zmartwień, jeśli tęsknimy za uśmiechem, musimy sami zacząć się uśmiechać, a nie najpierw szukać uśmiechu u innych.

Historia Zosi pokazuję, że po rozstaniu z kimś, kogo bardzo kochamy bądź kochaliśmy, trzeba żyć dalej i choć czasami jest ciężko, to jeśli mamy wokół siebie bliskie osoby z czasem się uporamy z tym i zaczniemy nowy rozdział w swoim życiu.

Książka jest napisana lekkim językiem, czyta się ją bardzo przyjemnie, mimo że na początku mnie trochę nudziła z czasem, gdy zagłębiałam się w historię Zosi i jej bliskich ciekawiła mnie coraz bardziej. Śmieszyły mnie trochę wątki mamy Zosi, gdy zachowywała się jak nastolatka przed pierwszą randką.

Nie podobało mi się jednak to jak dziewczyna, wykorzystywała uczucia Staszka wiedząc, że ON jest w niej zakochany. A i oczywiście sposób, w jaki Igor postanowił rozstać się z dziewczyną ,chyba najgorszy z możliwych. Poza tym książkę oceniam na plus.

Autorka stworzyła piękną opowieść pełną bólu i cierpienia, ale także pełną uczuć, miłości matki do córki czy miłości przyjacielskiej. Każda odczuwana na inny sposób i w różnych relacjach.

Zapewne podczas czytania będziecie się zastanawiać, dlaczego Igor zostawił ją bez słowa wyjaśnień ? Czy może jednak wróci i jej wszystko wyjaśni ? Czy Zosia zapomni o narzeczonym i otworzy się na nową miłość?

Wszystkie odpowiedzi znajdziecie w zakończeniu książki.

Wierzysz w zrządzenie losu? W to, że często bawi się ON naszym życiem? Ja trochę tak. Już nie raz się o tym przekonałam. Mam tylko nadzieję, że następnym razem okaże się łaskawszy

Jak można wyrazić słowami coś więcej niż wdzięczność?

Była z nim naprawdę szczęśliwa. Planowali wspólnie przyszłość, mieli nawet spisaną listę rzeczy, które chcą zrobić razem. Jednak ON odszedł, zostawiając tylko list. I rozpacz, którą ona jeszcze długo będzie nosić w sercu. Czy ktoś, kto od zawsze na nią czeka i jest gotów zrobić dla niej wszystko, dostanie swoją szansę?

"Kiedy się o coś dba, czas nie ma prawa tego zniszczyć. Trzeba tylko osób, które bardzo tego chcą, które pragną utrzymania niezmiennie pewnego stanu, które będą dbać, by nic się nie zmieniło. Potrzeba osób, którym po prostu bardzo zależy, dla których pewne rzeczy mają ogromne znaczenie. To daje poczucie spokoju i pewności."

To w żaden sposób nie jest kolejny banalny romans. Oczywiście motywem przewodnim jest miłość, lecz jest to uczucie nie tylko kobiety i mężczyzny, ale i miłość rodzicielska, siostrzana czy po stracie ukochanej osoby. Tak wiec znajdziemy tu różne jej odcienie i każda z nich będzie wyjątkowo interesująca.

Osobiście niezwykle ciekawym zabiegiem okazało się dla mnie użycie tytułowych listów, w których opisane zostały minione wydarzenia. List, który pozostawił po sobie Igor, chwycił mnie za serce. Emocje, jakie z niego płyną, odczuwa się każdą cząstką ciała. Trafiają w głąb duszy i zostają tam na długo. Dlaczego Igor zerwał z Zosią? Co nim kierowało? Jednak nie tylko wracamy do tego, co było, ale również towarzyszymy Zosi w czasie teraźniejszym. Moją ogromną sympatię zdobył pomocny, opiekuńczy i wspierający Staś zakochany w Zosi. Czy dziewczyna w końcu odwzajemni jego uczucie? Czy było to uczciwe z jej strony, by wykorzystywać jego dobroć i uczucie, z którego przecież musiała zdawać sobie sprawę? Czy nie była egoistyczna w swoich poczynaniach, kiedy postanowiła się odkochać pisząc listy do byłego narzeczonego, ale nigdy ich nie wysyłając? Mnóstwo pytań kłębiło się w mojej głowie podczas lektury. Niemniej jednak uważam, że był to trafiony pomysł ze strony autorki, gdyż idealnie oddaje to, jak ewoluuje uczucie głównej bohaterki. Ogólnie bardzo zżyłam się z bohaterami powieści. Kibicowałam im i przede wszystkim czułam, że są prawdziwi w swoich poczynaniach, podejmowanych decyzjach.

"Starała się robić dobrą minę do złej gry, ale tylko ona wiedziała, ile łez ją to kosztowało, kiedy zostawała zupełnie sama ze swoimi zranionymi uczuciami. Podejmowała wiele prób pogodzenia się z rzeczywistością, cały czas jednak nieuleczona miłość była silniejsza."

Historia "Listów (nie)miłosnych" zawiera wiele intryg, kłamstw, pełna jest emocji i uczuć. Akcja rozwija się stopniowo, wraz z upływem stron nabiera tempa, by zaskoczyć czytelnika kierunkiem, w jakim zmierzają wydarzenia. Wszystko jest spójne, wyważone i przemyślane. Natalia Sońska historią tą przekazuje nam, że sami jesteśmy kowalami swojego losu, że nikt nie powinien chronić nas przed tym, co nieuchronne, że przeszkody, jakie na drodze stawia nam życie, musimy pokonać sami. Nawet, gdy niejednokrotnie przyjdzie się nam sparzyć.

"Wierzysz w zrządzenie losu? W to, że często bawi się ON naszym życiem? Ja trochę tak. Już nie raz się o tym przekonałam. Mam tylko nadzieję, że następnym razem okaże się łaskawszy."

"Listy (nie)miłosne" to niespieszna, wzruszająca, mądra i życiowa powieść o nieszczęśliwej miłości, prawdziwej przyjaźni, zaufaniu, zatraceniu, bólu, stracie, przebaczeniu. Niech Was nie zwiedzie przepiękna, romantyczna okładka, bo to, co spotkacie na kartach tej książki, zaskoczy i urzeknie Was w równym stopniu jak mnie. Już nie mogę doczekać się opowieści Igora, który się tu pojawia, a w "Piosenkach (nie)miłosnych" będzie głównym bohaterem.

Przygody z polską powieścią kobiecą ciąg dalszy. Choć wieść gminna niesie, że Natasza Sońska pisać umie a jej powieści wzbudzają skrajne emocje, to mnie niestety nie była w stanie porwać. Pomysł wydał mi się oklepany, młoda kobieta zostawiona przez mężczyznę, wpada w ramiona innego, który pomoże jej się wylizać i wyleczyć złamane serce. W przypadku takich scenariuszy mogą być tylko dwa zakończenia : powrót starego albo rozkwit nowej miłości. Na próżno czekać na zwroty akcji, momenty kulminacyjne, dreszczyk emocji czy chociażby zabawne pomyłki. Jest to typowa powieść obyczajowa jakiej spodziewają się tysiące polskich czytelniczek. Rodzima autorka jak zwykle nie zawodzi, a pozytywne komentarze sypią się jak z rękawa. Czemu ja w takim razie podchodzę do tej powieści z dystansem i sceptycyzmem?

Zosia została porzucona przez mężczyznę, który wydawał się być miłością jej życia. Igor odszedł pozostawiając po sobie list i mnóstwo wspomnień. Po kilku miesiącach od rozstania, dziewczyna zaczyna spotykać się ze Staszkiem, który jest w niej bezgranicznie zakochany. By pozbyć się wspomnień razem próbują zrealizować wszystkie punkty ze specjalnej listy, którą Zosia stworzyła wraz z byłym chłopakiem. Ma to być formą terapii, która pozwoli dziewczynie odnaleźć się w nowej rzeczywistości bez Igora. Czy Staszek dostanie swoją szansę na szczęście u boku ukochanej? Czy jest ON jedynie "plastrem" na złamane serce"?

Choć zdążyłam się przyzwyczaić do faktu, że większość kobiecych bohaterek w polskiej literaturze obyczajowej, jest mało rozgarniętych, nudnych i stylizowanych na typowe, nowoczesne, matki polki, to za każdym razem kiedy spotykam kogoś kto wpasowuje się w ten schemat, nie mogę oprzeć się westchnieniu. Dlaczego ja nie znam takich kobiet? Dlaczego moje koleżanki czy przyjaciółki nie umawiają się na herbatki, nie jedzą szarlotki, nie chodzą wcześnie spać bo je głowa boli i nie są takie flegmatyczne? Tym razem nie dość, że nasza główna bohaterka jest dwudziestoletnią "babcią" to na domiar złego jest nieczuła i egoistyczna. Rozumiem, że rozstanie, szczególnie w przypadku długoletniego związku, może poważnie nadszarpnąć psychikę, jednak czy od razu musimy zadawać ból innym? Po co Zofia spotykała się ze Staszkiem, skoro wszyscy dookoła (nawet ON sam) wiedzieli, że go nie kocha i traktuje jak "wróbla w garści". Tylko po to by nie chodzić samej do kina czy móc z kim wyprowadzać psa? Nie rozumiem dlaczego autorka w ogóle wprowadziła motyw tego związku. Nie wystarczyło połączyć Zofię i Staszka przyjaźnią? Byłoby bardziej wiarygodnie i mój stosunek do protagonistki z pewnością by był bardziej pozytywny. Chociaż fakt pozostawania w związku bez "miłości" nie jest jedyną rzeczą, która wpłynęła na mój odbiór bohaterki. Zosia jest istotą leniwą, niesamodzielną i dziecinną. Ma 24 lata a nadal bierze pieniądze od matki, wraca do domku wczesnym wieczorem i zamiast szukać pracy, zawraca głowę swoim, nieco bardziej zorganizowanym i odpowiedzialnym znajomym. W sumie się nie dziwię, że jak w końcu znalazła sobie posadkę, to najbliżsi wyprawili jej przyjęcie. Kolejna rzecz do korekty to zdolności kucharskie głównej bohaterki. Jedną z rzeczy na (nie)miłosnej liście jest ugotowanie skomplikowanej potrawy. Kiedy ten punkt jest omawiany Zofia przyznaje się, że nie potrafi gotować i przypala nawet wodę...nie za bardzo wiem jak to się ma do tego, że przygotowała kilkudaniową kolację dla swojego brata i jego dziewczyny oraz kilkukrotnie w tekście chwalone są jej zdolności kulinarne? Czyżby talent wrodzony, który ujawnił się znienacka?

Zabrakło mi tutaj perspektywy Igora. O ileż pełniejszy byłby obraz i wydźwięk tej powieści gdyby i ON został dopuszczony do głosu. Ponieważ autorka na początku nie zdradza nam przyczyny zerwania to wymyślałam w głowie różne, nawet te nieprawdopodobne, scenariusze. Może był gejem? Może chorował na HIV i nie chciał zarazić partnerki? Niestety powód okazał się banalny i jedyne co wywołał to uniesienie brwi. Reszta bohaterów (oprócz naiwnego pantoflarza Staszka,nad którym nie zamierzam się rozwodzić) to postaci epizodyczne, którym nie zostało poświęcone zbyt wiele czasu. Może w kolejnych tomach?

"Listy (nie)miłosne" są zdecydowanie książką o miłości a konkretnie o jej braku. Zofia, by zapomnieć o byłym narzeczonym, poddaje się dość zadziwiającej terapii, jaką jest pisanie listów do ukochanego, który ją zostawił. Na dobrą sprawę, by poznać całą fabułę tej książki i co najważniejsze wszystkie myśli kłębiące się w głowie głównej bohaterki, wystarczyło przeczytać właśnie te epistoły. Drugim elementem terapii było zrealizowanie wyzwań wymyślonych wspólnie z byłym. Nie wiem kim trzeba być, jak bardzo głupim czy zakochanym człowiekiem, by się na coś takiego zgodzić. Spełniać marzenia swojego poprzednika i do tego czerpać z tego przyjemność. Pomysł co prawda był ciekawy, choć nieco ściągnięty z powieści Greena "Papierowe miasta", lecz wydał by się o wiele bardziej wiarygodny jeśli Staszek byłby jedynie przyjacielem. Rozumiem, że autorka chciała przedstawić proces narodzin miłości, jednak nie wydaje mi się, żeby człowiek był w stanie to uczucie w sobie wyhodować. A czy naszej bohaterce się udało? Tego wam oczywiście nie zdradzę.

Pozytywną postacią w książce była mama Zofii, kobitka w sile wieku, zamożna wdowa, która postanowiła otworzyć się na świat i czekające na nią możliwości. Zakochała się i postanowiła walczyć o swoje. Muszę przyznać, że była dowodem na to, że człowiek zakochany głupieje, jednak w jej przypadku było to raczej zabawne i pocieszne niż śmieszne i żałosne. Postać ta przekazuje nam czytelny sygnał, że nigdy nie jest za późno na zmiany. Daje nadzieję i wiarę w lepsze jutro.

Ciężko jest recenzować książkę, która praktycznie nie ma fabuły, bo parę wyjść do knajpy i wyjazdów w plener nie można nazwać wciągającym scenariuszem. Liczyłam na to, że język i styl autorki, okażą się czymś wyjątkowym, w końcu setki czytelniczek nie mogą się mylić. I choć książka została napisana poprawnie to w większości opierała się na ciągłych powtórzeniach i monotonii. Jednak trudno się temu dziwić w przypadku, kiedy nasza główna bohaterka, jest postacią raczej depresyjną. Zastanawiam się jaka treść znajdzie się w następnych tomach, gdyż jedyne co przychodzi mi do głowy to kolejne nudne sprawozdanie z kolejnych nudnych dni z życia nieciekawych bohaterów. Już w "Na Wspólnej" się więcej dzieje. Niestety ja odpadam. Myślę jednak, że i bez mojej rekomendacji, książka ta znakomicie się sprzeda i poradzi na rynku. To jest to co lubią polskie czytelniczki a gusta ciężko jest zmienić. I nie warto o nich dyskutować.

Zapomniałam już jak to jest, kiedy sięga się po literaturę obyczajową. Swego czasu czytałam jej bardzo dużo, w ostatnich miesiącach zeszła na dalszy plan. Aż do teraz! Czy powrót był wartościowy, a sama książka warta uwagi?

'Opuścił głowę i zaczął bawić się źdźbłem trawy wystającym spod koca. Czuł, że słowa, które płynęły z jej ust, nie układały się w naturalną melodię, lecz były wyuczoną na pamięć partyturą.'

Zosia jest studentką. Chwilę po zaręczynach jej narzeczony zostawił ją samą, bez szczegółowych wyjaśnień. Wysłał tylko list z informacją, że nie mogą być dłużej razem. Dziewczyna nie rozumie zachowania Igora, jest zrozpaczona. Jedyną pomocą w zaistniałej sytuacji jest wsparcie przyjaciół i Staszka - chłopaka który od dawna się w niej podkochuje. Czy dziewczyna poradzi sobie z rozstaniem i otworzy się na nową miłość?

Staszek jest młodym mężczyzną, który jest całkowicie oddany Zosi. Tworzą wspólnie związek, w który ON jest zaangażowany maksymalnie. A Zosia? Traktuje go jako przyjaciela, odskocznię od rozstania. W celu zapomnienia i poradzenia sobie z zaistniałą sytuacją pisze listy do Igora. Jednocześnie powoli otwiera się na Staszka, bardzo chce traktować go jako kogoś więcej niż tylko przyjaciela. Czy same chęci wystarczą?

Zosia jest wdzięczna Staszkowi za to, że jest przy niej. Czy jednak wdzięczność jest wystarczająca, aby budować związek? Chłopak jest niesamowicie cierpliwy. Nie oczekuje niczego w zamian za swoje uczucie. W każdy możliwy sposób stara się pomóc Zosi z uporaniem się ze swoim życiem. Postanawiają nawet razem wykonać zadania z listy, którą utworzyła wraz z Igorem kiedy byli jeszcze parą. Uważam, że sama wdzięczność nie jest wystarczająca. Nie jest to dobra podstawa do tworzenia związku. Przyjaźni, owszem. Nie pochwalam zachowania Zosi, a sam Staszek wydaje mi się być po prostu naiwny.

'Tylko kiedy miałaby skończyć, kiedy miałaby napisać ten ostatni list? Czy to poczuje? Czy nadejdzie taki dzień, że będzie wiedziała, że już się uwolniła? Pokręciła głową, gubiąc się we własnych rozmyślaniach.'

Historia jest lekka i przyjemna. Czyta się ją szybko. Dialogi momentami są banalne, a zachowanie głównej bohaterki trochę nieprzemyślane. Sam temat zakończenia związku przez Igora został potraktowany bardzo powierzchownie, nie otrzymujemy jasnych wyjaśnień. Jednak bez tego historia ma swój sens i można spędzić przy niej miły wieczór lub dwa :)

'-Kiedy spadła ta gwiazda, pomyślałem życzenie - wzruszył ramionami.

- Wierzysz w takie rzeczy?

- Wierzę we wszystko, co daje nadzieję.'