Lichwiarz

Jak dla mnie super pozycja! Kryminał z fantastyką. Do końca trzyma w napięciu. Chętnie przeczytała bym o dalszych losach Białej

"Lichwiarz" to nie jest zwyczajny thriller. Nie bez powodu też, na okładce widnieje napis "...wciągnie czytelnika w otchłań pierwotnego szaleństwa". W przypadku tej książki dostałam to czego oczekiwałam po okładce, jak i po opisie.

Z góry uprzedzam, że sięgając po powieść Pana Tomasza musicie uzbroić się w cierpliwość. Akcja nie pędzi tu na łeb, na szyję, pierwsza połowa książki właściwie nie wyróżnia się niczym szczególnym. Biała, główna bohaterka, po stracie męża i ciężkim okresie powrotu do sprawności po wypadku postanawia wrócić na służbę, by uwolnić się od nawracających wspomnień. Nie widzi innego sposobu by zapomnieć o cierpieniu, tęsknocie czy bólu. Problem w tym, że sprawa do której została przydzielona nie jest zwyczajna. Śmierć młodej dziewczyny wydaje się być nieszczęśliwym wypadkiem, ale z czasem kolejnych zgonów zaczyna przybywać, a Biała czuje się coraz gorzej. Bywają momenty, gdzie nie wie czy to co się w około niej dzieje to prawda, czy kolejny koszmar. Zaczyna widzieć, czuć i słyszeć coś co nie ma prawa istnieć. Jej stan po terapiach pogarsza się zamiast przynosić spokój. I tu zaczyna się prawdziwa jazda. Książka nabiera rozpędu, wydarzenia stają się coraz bardziej nieprawdopodobne.

Wkrótce na jej drodze staną osoby które naprowadzą ją na ślad Lichwiarza. Kim jest, czego chce i jak go zniszczyć? To będzie trudne biorąc pod uwagę, że Biała nie chce uwierzyć w to co widzi. Pytanie, czy słusznie. Prawdziwe zło wychodzi na ulice, czy to ona popada w obłęd?

Opętanie, zjawy, święta inkwizycja, egzorcyzmy. To właśnie czeka Was w powieści Bartosiewicza i według mnie, książka zasługuje na uwagę. Ja, pomimo ciężkich początków dałam się porwać i nie żałuję ani chwili.

Jak bardzo jestem wdzięczny, że trafiłem na tę książkę. To rewelacyjna, wciągająca, a przede wszystkim mocno przerażająca historia zabójstw, które zbyt wiele łączy. Zmierzyć się z tym wszystkim musi młoda policjantka - Urszula Biała. Jeden z mroczniejszych kryminałów, jaki przeczytałem. Dodatkowo autor genialnie stworzył bohaterów! Zresztą, to nie jedyna rzecz, którą robi po mistrzowsku. Akcja pełna napięcia, mroczne tło i porywająca fabuła. Warto również zaznaczyć, że to książka dla ludzi o mocnych nerwach. Mimo iż czytelnik, zaczynając przygodę z nią, przepada na wiele godzin, warto się od niej na chwilę oderwać i zrobić sobie przerwę, by nie zwariować.

"... denatka owinięta w drut cierpiała na aichmofobię - lęk przed ostrymi przedmiotami. Niewyjaśnionych zabójstw i tragicznych wypadków zaczyna przybywać, a Biała z każdym dniem popada w większą paranoję, która zalewa jej umysł coraz mroczniejszymi wizjami."

Nie potrafię określić gatunku, który prezentuje ta książka, ale po co się ograniczać thriller, horror, fantastyka, bardzo, bardzo czarny humor.

Bardzo długa i niezwykle skomplikowana książka, powiedziałabym nawet, że jak dla mnie zbyt chaotyczna.

Myślę, że ta książka może się podobać, ale trzeba wiedzieć do czego się siada. To odjechana historia, momentami zbyt mocno jak na moje możliwości. Na pewno przydługawa, ale widać, że autorowi pomysłów nie brakuje. Książka mimo chaosu i wielu wątków stoi na solidnej fabule, która ma sens od początku do końca. Książka zyskuje w drugiej połowie, ale myślę, że oceniałabym jeszcze wyżej gdyby było mniej wizji i dziwnych opisów, które wybijały mnie z rytmu.

Ogólnie najlepiej wyrobić sobie swoje zdanie, bo to pozycja co do której nie można zostać obojętnym 😀

Trzy rzeczy sprawiały, że Urszula Biała była szczęśliwa: mąż, praca i pies. Jedną z nich, ukochanego Piotra, odebrał jej wypadek. Powrót do pracy pozwala jej stanąć na nogi. Przydzielona sprawa wygląda na nieszczęśliwy wypadek. Dziewczyna po prostu ześlizgnęła się ze zbocza wprost na drut kolczasty. To może się zdarzyć, prawda? Co w takim razie na miejscu zbrodni robi nowiutkie auto z zerowym przebiegiem? Czy znaczenie ma fakt, że denatka panicznie bała się ostrzy? A tragiczne “wypadki” zaczynają się mnożyć, doprowadzając Białą do paranoi.

Siadam do tej recenzji z głową pełną myśli… Już dawno nie były tak mieszane. Z jednej strony fantastyczny pomysł na zagadkę kryminalną, a z drugiej… Ah! Pozwólcie, że Wam opowiem. “Lichwiarz” to historia niezwykle mroczna, wciągająca (no, może nie od samego początku), wzbudzająca skrajne emocje i pozwalająca niekiedy wpaść w czytelniczy trans. Opis obiecywał mi, że moja kryminalna dusza zostanie mile połechtana i tak się stało, ale… Zacznę od tego, że książka jest napisana bardzo szczegółowo, często nie pozostawiając już pola do popisu naszej wyobraźni. Zostałam zalana opisami i sytuacjami, z których zaledwie niewielki procent będzie miał znaczenie później. Pojawiły się także pewne nieścisłości. Mniej więcej do ⅓ objętości sprawa kryminalna właściwie nie posunęła się do przodu, a mnie zaczęła zalewać fala złości, bo przecież właśnie dla tego kryminału sięgnęłam po “Lichwiarza”. Akcja nabrała tempa i zdecydowanie poprawiła się w drugiej części książki. Nareszcie zaczęły mnożyć się wydarzenia mrożące krew w żyłach i zmuszające mnie do wstrzymania oddechu. Jednak czułam się trochę jak na huśtawce: świetne sceny przeplatano z tymi, w których autora ponosiły wodze fantazji, co nie zawsze było mi w smak. Zakończenie doskonale rozwiązało całą zagadkę, nie pozostawiając niedomówień. Wtedy dotarło do mnie, że mimo tych wszystkich zawiłości i przydługich opisów, fabuła była budowana bardzo logicznie. Bohaterowie… Tutaj również uczucia są różne. Tak naprawdę moją największą sympatię zdobył jeden z policjantów, Stańczak. Urszula Biała była hmm...bardzo specyficzną postacią. Co rusz śniła koszmary, miewała dziwne wizje i odpływała myślami w najmniej oczekiwanym momencie. Wystarczyło, że na chwilkę straciłam czujność podczas czytania i już nie wiedziałam, czy coś się dzieje naprawdę, czy to tylko jej sen. Mam bardzo twardy orzech do zgryzienia chcąc ostatecznie ocenić tę książkę. Jest w niej dużo dobrego, ale pewne elementy trochę zepsuły mi odbiór. Styl autora był całkiem przyjemny, z łatwością przemierzałam napisany przez niego tekst. Czy czułam jakieś emocje? Oczywiście! Były sceny napisane tak dobrze, że serce dudniło mi ze strachu w piersi, a świat dookoła na chwilę po prostu znikał. I myślę, że właśnie dla tych momentów warto rozważyć tę propozycję czytelniczą, mając na uwadze, że na pewne rzeczy trzeba będzie odrobinkę przymknąć oko.