Letarg

O Autorze dowiedziałem się przypadkiem i postanowiłem zakupić jego książkę "Letarg''. Nie spodziewałem się niczego niesamowitego i powieść zacząłem czytać raczej z ciekawości, ale mocno pozytywnie się zaskoczyłem. Poznajemy tutaj życie Adama Lanke, którego świat nagle przewraca się do góry nogami. Fabuła super, wciąga od samego początku do tego bardzo mroczny klimat, których może niektórych przytłoczyć, ale dla fanów tajemniczych historii idealny. Historię wchłania sie bardzo szybko, przynajmniej ja byłem ciągle zaciekawiony co zaraz się wydarzy. Podsumowując, nic tylko kupować i czytać:)

Żona, dwójka dzieci… Czego więcej potrzeba do szczęścia Adamowi Lanke? Nie spodziewają się, że zwyczajny wyjazd na zakupy zmieni się w tragedię, która na zawsze odmieni ich życie.

Sięgałam po tę książkę pełna nadziei na naprawdę miażdżący thriller psychologiczny. Czy oczekiwania zostały spełnione? “Letarg” to pamiętnik człowieka, którego życie rujnuje jedno niespodziewane wydarzenie. A przynajmniej tak mi się wydawało… Pomysł na fabułę mnie kupił! Strona za stroną obserwujemy, jak codzienność Adama Lanke ulega zmianom, jak zmienia się on i jego bliscy. Bardzo spodobało mi się prowadzenie akcji. W płynny sposób przenosimy się między powolnymi rozmyślaniami głównego bohatera do scen, w których emocje sięgają zenitu, a po plecach przebiega nam dreszcz niepokoju. I uwierzcie mi, że te emocje naprawdę się czuje. Kluczowe sceny akcji są świetnie skonstruowane, pozwalając czytelnikowi wejść w skórę postaci drżących o własne życie. A zakończenie? Cóż… Spodziewajcie się niespodziewanego. Mnie zmiotło! W głowie nie pojawiła mi się nawet iskierka, że całość może skończyć się właśnie tak. Jeśli chodzi o bohaterów to ciężko tu kogokolwiek obdarzyć sympatią. We mnie wzbudziło się przede wszystkim współczucie i ogromna ciekawość, jak dalej potoczą się ich losy. “Letarg” czyta się bardzo przyjemnie, bo choć to debiut (nadal w to nie wierzę!), to styl Kamila Piechury jest bardzo przystępny. Nie żałuję żadnej minuty spędzonej z tą książką. Rzekłabym nawet, że za szybko się skończyła. Pozostaje mi tylko polecić Wam tę lekturę. Jestem pewna, że po zakończeniu pozostawi w Was niemałe spustoszenie, dokładnie takie, jakie pozostawiła we mnie.

„[...] ludzie nie są w stanie utożsamić się z cierpieniem i traumą, dopóki sami nie zostaną doświadczeni przez los Boga czy co tam jeszcze przyjdzie im do głowy”, czyli spektrum szaleństwa.

Letarg to debiutancka powieść Kamila Piechury. Już sam opis zwiastuje iście szaleńczą przygodę, jaką zgotował swoim bohaterom autor. To właśnie dlatego postanowiłam sięgnąć po tę książkę.

Adam Lanke wiedzie ustabilizowane życie u boku kochającej żony i dwójki dzieci. Spokój rodziny zostaje jednak zburzony podczas sobotniego wyjazdu na zakupy. To miał być zwyczajny dzień, zwyczajne popołudnie... Nic nie zapowiadało dramatu. Echo wystrzału rozchodzące się po galerii handlowej stanowi jedynie początek makabrycznych wydarzeń, które wciągną Adama Lankego i jego bliskich w otchłań tragedii, a z czasem i nieludzkiego obłędu.

Wstrząsająca historia, nietuzinkowi bohaterowie, oniryczny klimat. Kamil Piechura w wyrafinowany sposób zaprasza czytelnika do mrocznego świata, gdzie nikomu nie można ufać, a zwłaszcza samemu sobie i własnym zmysłom.

Pierwszy rozdział wciągnął mnie niemal od razu. Zaintrygowała mnie narracja – nasz główny bohater pisze pamiętnik, rozmawiając z pluszowym misiem swojej córki. Ma to być dla niego forma terapii. Czytelnik dostał możliwość wejścia w głowę Adama i im dalej tym historia coraz bardziej staje się zagmatwana i nie wiadomo, czy to o czym pisze główny bohater to prawda, czy może wytwór jego psychiki. Dostajemy także punkt widzenia innych postaci, dzięki czemu możemy poznać szerszą perspektywę wydarzeń. Letarg przedstawia szaleństwo, do którego nie można uciec. Kamil Piechura stworzył nietuzinkowych bohaterów i oryginalną fabułę. Umiejętnie manipuluje czytelnikiem i wprowadza zamęt. Całość jest przemyślana, a sama historia hipnotyzuje.

Letarg ukazuje rodzicielską miłość i tragedię rodziny, która stara się jakoś z nią poradzić. Z jednej strony sielanka rodzinna z drugiej dramatyczne wydarzenia, które na zawsze odmienią życia bohaterów. Historia jest utrzymana w onirycznym klimacie, który z każdą kolejną stroną coraz bardziej pochłania czytelnika. Letarg to thriller psychologiczny, który trzyma w napięciu do samego końca. Czyta się ją bardzo szybko – to lektura na raz (liczy prawie 300 stron). Nie można się od niej oderwać. Zupełnie nie spodziewałam się, że tak mnie ona wciągnie. Warto przypomnieć, że jest to debiut autora i już nie mogę doczekać kolejnych jego książek.

Będąc w trakcie czytania książki wiedziałam co chcę o niej napisać w swojej opinii. Ostatni rozdział zburzył mi cały zamysł i całkowicie zmienił finalny odbiór "Letargu".

Niepomierne nieszczęścia, jakie spadają na rodzinę Lanke, doprowadzają głowę rodziny, Adama, do załamania psychicznego. Ciężko to nawet nazwać załamaniem, bo skala zniszczeń jego umysłu jest horrendalna. Choć ani on, ani jego żona nie mieli łatwego dzieciństwa, a przeszłość ciągnie się za nimi definiując przyszłość, stworzyli kochającą się rodzinę. Wrażliwość, ciepło, szacunek to to co przekazali swojej dwójce dzieci - 18-letniemu Danielowi i 5-letniej słodkiej Oliwce. Jednak życie zrzuca na ich barki cały szereg nieszczęść traumatyzując rodzinę coraz bardziej, wpędzając w macki obłędu, który z każdym dniem staje się coraz głębszy, mroczniejszy i trudniejszy do pokonania.

Powieść ma formę pamiętnika, gdzie autor oddał narracyjny głos Adamowi. Psychiatra zalecił mu mówienie o traumatycznych zdarzeniach i uczuciach, które go dręczą. To z jego wspomnień, uzewnętrznień czytelnik dowiaduje się co doprowadziło do bezgranicznego szaleństwa. Na obiekt do zwierzeń bohater wybrał misia córki, który został w pewien sposób spersonifikowany.

"Po­sta­ram się pisać au­ten­tycz­nie i sta­ran­nie, ale dru­gie­go Kinga się nie spo­dzie­waj, bo to nie ten typ hi­sto­rii, w któ­rej ktoś do­bie­ra sobie ele­men­ty tak, aby sta­no­wi­ły ład­nie brzmią­cą ca­łość. To, co zo­sta­nie za­war­te na bia­łych stro­nach tego dzien­ni­ka, bę­dzie tylko swo­bod­nym zlep­kiem prze­my­śleń oraz biegu wy­da­rzeń, przez które prze­szła moja ro­dzi­na. Bez ko­lo­ry­za­cji, bez spo­ufa­la­nia się z emo­cja­mi." - ten cytat z książki był dokładnym przeciwieństwem tego, co od niej dostałam.

Porównanie do Kinga - w powieści znalazło się bardzo dużo wszelakiej maści opisów, które swoją objętością nieco przypominały książki wspomnianego mistrza grozy, który jak wiadomo lubi pisać obszernie. Osobiście uważam, że filozofowania było za dużo. Nie budowało to niepokoju, a wyrywało czytelnika ze stanu napięcia.

"Swobodny zlepek przemyśleń oraz biegu wydarzeń" - fabuła zdawała się systematyczna, chronologiczna i poukładana. Fakt - znalazły się w niej urwane wspomnienia, ale dotyczyły opowiadanej historii przez jednego z bohaterów, a wiadomo, że ludzki umysł płata figle i pamięć może być zawodna. Również z tego powodu była trochę przekoloryzowana.

Jest to debiut autora, jednak ciężko się tego domyślić czytając tak dopracowaną, dojrzałą powieść. Używając metafor nadaje głębi cierpienia i podkreśla dramatyczne relacje, które zawarte są w tej historii. Pisarzowi udało się scedować na czytelnika odczuwanie wszystkich koszmarnych emocji.

Historia nieoczywista, od początku podskórnie czuć zbliżający się dramat. Dziwny, niejednoznaczny wstęp, który nasuwa sporo pytań. Najpierw dziwna rozmowa z pluszową zabawką i dość sugestywne wyznanie. Kolejno pewnego rodzaju kartka z kalendarza i zwierzenia dotyczące młodości, problemów rodzinnych, choroby matki, oraz poznania przyszłej żony. Wszystko to płynnie przechodzi do teraźniejszości i tego jedynego tragicznego wydarzenia, które na zawsze zmieniło rodzinę Lanke.

Autor ukazuje idealny kontrast dojrzałości dziecka. Kilkuletnia Oli, nie do końca świadoma rangi zagrożenia żyje dalej, przechodząc szybko do porządku dziennego. Za to kilkunastoletni Dan w zderzeniu ze śmiertelnym niebezpieczeństwem traci grunt pod nogami. Mocno przeżywa to, czego był świadkiem i nie potrafi sam sobie ze wszystkimi poradzić, gubi się we własnych emocjach. Od razu nasuwa się myśl, jak ważna jest w tym miejscu rola najbliższych, ale także specjalistyczna pomoc z zewnątrz.

Pochylając się nad traumą dzieci jednocześnie otrzymujemy studium upadku człowieka dorosłego, ojca, głowy rodziny, która z założenia ma trzymać wszystkich razem, wspierać, radzić i pomagać. Nie tym razem.

Wnikamy niemal do umysłu Adama Lanke. Dajemy się omotać dziwnym, a wręcz przerażającym sennym wizjom bohatera. Strach miesza się z obłędem, a na pierwszy plan wychodzić pytanie o to, co jest tylko iluzją, a co rzeczywistością.

Książka w całości jest skonstruowana w taki sposób, by nie być niczego pewnym na 100%.

Kiedy myślimy, że osiągnęliśmy punkt kulminacyjny, granicę wytrzymałości, przychodzi kolejny, tym razem miażdżący cios. Łzy same napływają do oczu i nic nie jest w stanie ich zatrzymać. Karuzela dopiero się rozkręca i trzeba mocno się trzymać, by za szybko z niej nie spaść. A musicie wiedzieć, że ostatecznie i tak zaliczycie glebę, bo zakończenie ponownie wywróci wszystko do góry nogami. Tylko od Was zależy czy wejdziecie w tę grę.

Bałam się trochę, że to będzie ociekająca brutalnością historia jakich ostatnio wiele. Na szczęście Kamil Piechura nie poszedł na łatwiznę, zagrał emocjami i warstwą psychologiczną, co mi osobiście bardzo odpowiadało.

Cieszę się, że mogłam poznać pióro kolejnego bardzo obiecującego polskiego Autora. Polecam!