Legendy Ahn. Kroniki mroku. Tom 3

Czasami zaczynam czytać książkę i od pierwszych stron mam poczucie, że to będzie dla mnie niezapomniana przygoda. Niekoniecznie książka musi się wyróżniać genialnym stylem, oryginalną fabułą, czy dobrze wykreowanymi bohaterami. Może mieć naprawdę sporo wad. Jednak to nic nie zmienia. Po prostu wiem, że ta powieść będzie odgrywać w moim życiu istotną rolę. Nigdy nie umiałam tego uczucia dokładnie ubrać w słowa. Nie jest to też coś częstego. Jak mam być szczera, to moje początkowe "czasami" zdarzyło się tylko kilka razy w życiu. A czy Wy macie takie książki?

Rezkin został postawiony przed całkowicie nowym zadaniem. Na szczęście był szkolony do takich działań od najmłodszych lat. Sytuacja może być niekonwencjonalna, przerażająca i wymagającą wybitnych umiejętności, ale Rezkin to wszystko potrafi. Czy to nie jest niesamowite, że jest tak wyjątkowy i utalentowany pod każdym względem? Na pewno tak, ale tak naprawdę Rezkinowi brakuje jednej podstawowej umiejętności – komunikacji międzyludzkiej i co za tym idzie empatii. A przynajmniej tak mogłoby się wydawać. Czy moje słowa się potwierdzą? Czy też ta nieludzka postać jest właśnie wyjątkowo ludzka?

"Kroniki Mroku" okazały się w moim przypadku strzałem w dziesiątkę! Są dokładnie typem książki, o której piszę we wprowadzeniu. Dosłownie od pierwszych stron zakochałam się w tej historii i byłam w stanie przymknąć oko na wszystkie wady pierwszego tomu. Jednak czym dalej, tym było jeszcze lepiej. Nie dość, że czuję z tym cyklem głęboką więź, to Kel Kade jako pisarka bardzo rozwinęła własne umiejętności pisarskie, tworząc opowieść niesamowicie rozbudowaną, pełną tajemnic i zachwycającą wnikliwą analizą osobowości głównego bohatera. Czego chcieć więcej? Kolejnych tomów!

Już od "Powiernika Mieczy" doceniałam pomysł na całościową koncepcję. Wydawał mi się bardzo ciekawy oraz sprawiał, że koniecznie chciałam wiedzieć, co będzie działo się dalej. W "Legendach Ahn" moje zamiłowanie do pomysłu jeszcze bardziej się pogłębiło, ponieważ pisarka wyszła poza sztywne ramy i swoje pierwotne koncepcje wykorzystała jako solidny fundament, na którym ciągle buduje coś nowego. Dzięki temu cykl zachowuje świeżość i za każdym razem potrafi mnie czymś zaskoczyć. Poza tym cały czas bawię się wyśmienicie, zastanawiając się, co tym razem mnie jako czytelnika czeka.

Styl Kel Kade jest już mi doskonale znany i dotychczas nigdy się na nim nie zawiodłam. Jest to typowy przykład powrotu do czegoś, co dobrze się zna i co daje poczucie bezpieczeństwa i rodzaj swoistej satysfakcji, że ponownie udało się nam spotkać. Pisarka dba, by był on dopracowany poprzez dokładne opisy miejsc, ludzi, broni i przede wszystkim przeżyć wewnętrznych bohatera. Mam wrażenie, że część czytelników może taki styl odebrać jako dość trudny i wręcz ciężki właśnie w odbiorze. Lecz gdy ja czytam, to mam poczucie szczegółowości, ale też przejrzystości. Tym bardziej że te liczne opisy intensywnie oddziałują na wyobraźnię i sprawiają, że jestem w stanie przenieść się do tego świata i podążać za bohaterami.

Sama fabuła ekscytuje mnie poprzez wiele akcji i to poczucie, że tyle ważnych zdarzeń ma tam miejsce, że nie można się oderwać ani na chwilę. Jednak nie miałam też poczucia, że te wszystkie wydarzenia dzieją się zbyt szybko. Dla mnie to doskonałe trafienie w punkt pomiędzy akcją, a jej odpowiednim spowolnieniem. Sama historia wydaje się wyjątkowo przemyślana i logiczna, lecz dla czytelników początkowo jest owianą mgłą wielu tajemnic i niedopowiedzeń. Dlatego tak wspaniale jest odkrywać powoli wraz z Rezkinem tak olbrzymią liczbę sekretów i łączyć ją w zgrabny ciąg przyczynowo skutkowy. Na większość rzeczy nie byłam w stanie sama wpaść, ponieważ w powieści dominuje odejście od schematów i nieprzewidywalność.

Kolejnym elementem, który systematycznie mnie zadziwia i zachwyca, jest kreacja bohaterów. Historia przedstawia naprawdę wielu niesamowitych ludzi, którzy są dopracowani pod każdym względem. Reprezentują sobą różne charaktery i różne życiowe historie. Każdy z nich posiada własną historię poprzez opowieść z przeszłości i nadzieję na przyszłość. Niekoniecznie musimy te opowieści znać, ale ewidentnie one tam są i nadają barw tym osobom. Jednak bez wątpienia najbardziej wyjątkowym bohaterem jest sam Rezkin. Jego postać będzie dla mnie zawsze geniuszem. Autorka tworząc Rezkina, ujęła tak wiele elementów. Nie zapomniała o niczym – jest jego osobowość, jest jego charakter, temperament, ale też lata nauki, a później styczność ze światem wewnętrznym i nowo poznanymi ludźmi. W jego głębokich przemyśleniach to wszystko jest widoczne i jest widoczne jak z czasem zaczyna się powoli zmieniać. Ta zmiana jest po prostu wybitnie przedstawiona pod względem psychologicznym.

Książki fantasy mają to do siebie, że łatwo zapomnieć, że poza epickimi opowieściami one opowiadają również o wyjątkowo istotnych sprawach. Tak samo jest z "Legendami Ahn" i ogólnie całym cyklem "Kronik Mroku". Tutaj właśnie postać Rezkina przedstawia, w jaki sposób można tworzyć ludzi. Brzmi to dość okrutnie, ale dzięki modelowaniu, warunkowaniu czy karaniu można człowieka w pewien sposób uformować pod własne widzimisie. Niemniej jest to też duże uproszczenie, bo jak książka początkowo ukazuje potęgę takich działań, to z czasem można zobaczyć, że i one mają swoje granice i że mogą zostać zaburzone, zmienione i dzięki tym zmianom człowiek może stać się kimś całkiem innym. Tym bardziej że powieść ujmuje w tym również wątek zależności od sytuacji, kontekstu. Niekiedy poprzez brak wzajemnego zrozumienia można niszczyć ludzi. Należy się tego wystrzegać.

Jak sami czytacie, jestem zachwycona "Legendami Ahn". Tak naprawdę nie wymieniam tutaj żadnych wad, co jest dla mnie nietypowe. Oczywiście one istnieją, ale przy tak wielu niesamowitych zaletach blakną i są niedostrzegalne. Historia Rezkina skradła moje serce i sprawiła, że zaczęłam inaczej postrzegać świat. Nie można też zapomnieć, że to niezwykła powieść fantasy.

Po wydarzeniach na królewskim turnieju życie Rezkina jeszcze bardziej się komplikuje. Pod swoją opieką ma pełen statek uchodźców oraz grupę przyjaciół, którzy zaczynają widzieć w nim zimnokrwistego zabójcę. Jeśli zawiedzie, Ashai najprawdopodobniej popadnie w ruinę a lud, który w niego wierzy zostanie skazany na wieczną tułaczkę.

Ten tom jest zdecydowanie najlepszym do tej pory. W każdej części autorka zmienia nieco klimat historii dodając nowe wątki i wydarzenia, tutaj nie było inaczej. „Legendy Ahn” wprowadzają coś zupełnie nowego, tajemniczego i mistycznego do lekkiej i zabawnej historii, którą śledziliśmy na początku. Fani lekkiej strony tej historii nie muszą się obawiać, dostajemy również nieco bardziej luźne sceny i dialogi między bohaterami, jednak jest ich zdecydowanie mniej niż poprzednio. Nowy wątek, który wprowadziła autorka mocno mnie zaskoczył i zaintrygował. Sprawił, że trudno było mi przerwać czytanie, byłam okropnie ciekawa do czego to wszystko dąży.

Bohaterowie to kolejny ogromny plus tego tomu. Po każdym z nich widać pewne zmiany, na wszystkich piętno odcisnęły wydarzenia na turnieju i nawet Frisha przestał być tak irytująca. Niezwykle podoba mi się ten kontrast, mimo że nie którzy mogą uważać, że Frisha lub Sheila są zbyt przerysowane, to dzięki temu teraz doskonale widać w ich zachowaniu skutki niedawnych wydarzeń. Sporą zmianę widać również w Rezkinie, jednak czym jest to spowodowane wam nie ujawnię.

Kroniki Mroku z tomu na tom stają się coraz poważniejsze i cięższe, uwielbiam kiedy lekka historia ewoluuje na przestrzeni kolejnych książek. Boję się tego, co Kel Kade zaserwuje nam w tomie czwartym, wydarzyć może się wszystko.

Kroniki mroku są serią, na której każdy tom wyczekuję z utęsknieniem, a wszystko, dlatego, że bardzo polubiłam postać głównego bohatera. Jest nieszablonowy, inny i opuszczenie poukładanego, niezbyt wymagającego świata w izolacji, której był przez tak długi czas miało swoje odzwierciedlenie w treści powieści, jak i samym Rezkinie. Byłam ciekawa jego dalszych losów, jak Kel Kade pokieruje jego drogą. „Legendy Ahn” budziły we mnie ekscytację, okładka jest utrzymana w stylu, który pasuje do dwóch poprzednich tomów. Czego chcieć więcej?

Głównym bohaterem książki „Legendy Ahn” autorstwa Kel Kade jest chłopak o imieniu Rezkin, jest on wojownikiem, którego celem jest przywrócenie porządku w Ashai po wydarzeniach mających miejsce podczas Turnieju Króla. Chaos zmienił dawnych sojuszników i partnerów handlowych we wrogów. Przed Rezkinem nie łatwe zadanie, musi zapewnić ludziom bezpieczeństwo, czuł się za nich odpowiedzialny, a widmo szalonego króla, który tylko czekał na jego potknięcie niczego nie ułatwiało. Taki człowiek jest gotów do wszystkiego, wydaje się dążyć do zniszczenia. Inne kraje spoglądają na ocalałych, uchodźców wrogo, były wobec nich podejrzliwe, co zwiastuje trudności ze znalezieniem azylu. Czy mu się to uda? Czy przyjacile nadal będą mu ufać i jego decyzjom?

W „Legendach Ahn” Kel Kade zadbała o to, aby bardziej rozbudować uniwersum i ukazać jego wielkość czytelnikowi, co bardzo mi się podobało. Rzuca też więcej światła na system magii, który jest skomplikowany i bardzo ciekawy. Czytałam szczegóły dotyczące tego z zapartym tchem. Z przyjemnością przyglądałam się, jak na przestrzeni tych trzech książek Rekin się zmieniał, dorastał stał bardziej dojrzały. Zaakceptował swój prawdziwy cel i odpowiedzialność nie tylko za siebie, ale innych ludzi. Jest pełen tajemnic, nie ujawnia informacji o sobie, gdy nie jest to dla niego korzystne. „Legendy Ahn” podobnie jak w poprzednich tomach jest mieszanką niesamowitej akcji, intrygi i zabawnych momentów, dzięki czemu z każdym czytanym zdaniem chce się bardziej scalać z historią. Słyszałam opinię, że „Legendy Ahn” są inne niż poprzednie tomy, myślę, że nie ma w tym niczego złego. W pierwszych dwóch książkach Rezkin był otoczony przez przyjaciół, którzy widzieli w nim tylko perfekcję, same dobre cechy. Tutaj przebywający z nim, jak i sam bohater doświadczają pewnych wątpliwości, które miejmy nadzieję pomogą mu odkryć, kim na prawdę jest.

To już trzeci tom Kronik Mroku, czy i tym razem Rezkin poradzi sobie z przeciwnościami losu? Zapraszam do zapoznania się z ,,Legendami Ahn”.

Po rzezi, która miała miejsce po królewskim turnieju, Rezkin razem z przyjaciółmi i ocalałymi z pogromu poszukują miejsca, w którym mogliby schronić się przed oszalałym władcą. Główny bohater próbuje zapewnić wszystkim bezpieczeństwo, a żeby tego dokonać, nie cofnie się przed niczym, nawet zawrze pakt z magiczną istotą. Tylko czy na pewno jest to dobra decyzja?

Przyznam szczerze, że początek czytało mi się bardzo ciężko, a to dlatego, że nie pamiętałam dokładnie, co działo się w poprzednich tomach i zanim sobie wszystko przypomniałam, nie widziałam jakie wydarzenia doprowadziły do obecnej sytuacji, przez co byłam trochę, zdezorientowana. W tym przypadku przydałoby się jakieś małe przypomnienie na początku tomu, bo jeśli chodzi o samych bohaterów, to taki spis znajduje się na końcu i jeśli nie pamiętałam, kto jest kim, to wystarczyło, że tam zajrzałam. Na szczęście, gdy w miarę już sobie przypomniałam poprzednie wydarzenia, książkę czytałam z wielkim zainteresowaniem.

Autorka i tym razem nie daje wytchnienia wszystkim bohaterom. W „Legendach Ahn” dzieje się naprawdę dużo. Bardzo podobało mi się, to, że został wprowadzony motyw związanych z magicznymi istotami, jak elfy czy bóstwa.

Na plus oceniam też duży rozwój bohaterów, zwłaszcza tych męskich. Rezkin zaczyna mieć wątpliwości co do zasad, którymi kierował się całe dotychczasowe życie, oraz coraz więcej dylematów. Z kolei Tamarin zaczyna wierzyć w siebie, zdobywa też nowe umiejętności, a Malcius zmienia swoje myślenie o osobach niższym od siebie stanem. Mam wrażenie, że tylko żeńskie bohaterki nie przechodzą jakieś większej przemiany, z resztą poza jedną nową bohaterką, stare nie pojawiają się aż tak często.

W „Legendach Ahn” nie ma już elementów komediowych, zrobiło się bardzo poważnie, nawet groźnie. Co dla jednych może być plusem, a dla drugich minusem. Dla mnie jest to plus.

Co do samego wydania, nie mam co do czego się przyczepić, jestem wielką fanką mapek, a tu są nawet dwie.

Podsumowując, poza brakiem streszczenia na początku książki, z „Legend Ahn” jestem bardzo zadowolona, zwłaszcza z około stu ostatnich stron, które czytałam z zapartym tchem. Jestem bardzo ciekawa jak zakończy się podróż Rezkina i jego towarzyszy.

Recenzja dostępna na stronie Kosz z Książkami.

Po przeczytaniu drugiego tomu byłam ogromnie ciekawa, w jakim kierunku będzie zmierzała dalsza akcja i wprost nie mogłam się doczekać kontynuacji.

Historia od początku bardzo mnie wciągnęła i jak zwykle byłam oczarowana intrygującym światem i bohaterami (zwłaszcza Rezkinem 😜). W tej części poznajemy kilku naprawdę ciekawych postaci, o których z przyjemnością mi się czytało i interesowały mnie ich kolejne przygody. Oprócz tych znanych z poprzednich części myślę, że najbardziej zapadli mi w pamięć księżniczka Ilanet, Xa oraz Bilior, (którego wprawdzie nie da się zbytnio lubić, ale wątek z nim niezwykle mnie zainteresował).

Bardzo spodobało mi się wprowadzenie przez autorkę nowych motywów ([Adres usunięty]. pojawienie się fae i czegoś w rodzaju duchów), które znacznie urozmaiciły tę książkę i dodały jej niesamowitego klimatu. Przyznać jednak muszę, że jakoś od połowy akcja straciła wcześniejszą dynamikę i stała się bardziej rozwlekła i mniej angażująca, przez co lektura odrobinę mi się dłużyła.

Podsumowując, w dalszym ciągu jestem zakochana w tej serii na zabój i z pewnością będę ją kontynuować, jednak ten tom był momentami trochę nierówny i koniec końców mam wrażenie, że troszkę lepiej się bawiłam przy "Królestwie obłędu", ale i tak pomimo tych kilku drobnych wad i niedociągnięć mogę Wam tę powieść szczerze polecić 😄.