Laurka

✨️Kto i za co pokocha?

Proszę Państwa, tę książkę pokochają fani thrillerów psychologicznych i tego jestem pewna. Motyw psychologii człowieka, mierzenia się z traumą i zespołem stresu pourazowego grają w tej historii pierwsze skrzypce. Ale jak grają! To prawdziwa symfonia emocji. Alicja Sinicka kolejny raz udowodniła, że jest mistrzynią w swoim fachu. Napisała opowieść duszną, hermetyczną, mącącą w głowach czytelników. Im bliżej końca, tym sytuacja zdaje się gmatwać jeszcze bardziej.

I właśnie za to zgrabne mylenie i wprowadzenie kontrolowanego chaosu, które namiesza Ci w głowie, pokochasz "Laurkę". Pokochasz też za plot twist i za duszną, ciężką, czasami może się wydawać wręcz oniryczną atmosferę.

✨️Czy ja pokochałam?

Bardzo! To jest taki rodzaj thrillera, jaki kocham, czyli nieskomplikowana, ale trzymająca w napięciu fabuła, angażująca akcja i odpowiednia liczba postaci, którą jestem w stanie ogarnąć bez potrzeby wracania do poprzednich rozdziałów, aby przypomnieć sobie, kto jest kim. No i emocje, które się udzielają. Naprawdę, pod tym względem ta książka jest sztosem. Perspektywa głównej bohaterki pozwala na współodczuwanie z nią, a mętlik i dezorientacja doprowadzały mnie do obłędu. No i jak nie kochać takiej powieści? No nie da się nie kochać!

✨️Czy polecam?

Kto nie przeczyta, ten trąba! Czyli znaczy, że polecam i to z całego serca. To thriller psychologiczny, który, choć zaczyna się spokojnie i właściwie cały czas prowadzony jest ze spokojem, to sukcesywnie odkrywa karty, funduje plot twist i osacza czytelnika różnymi rodzajami mroku.

✨️O czym jest?

_

Joanna mierzy się z zespołem stresu pourazowego po napadzie, które miało miejsce w jej domu. Wraz z mężem przeprowadzili się do nowego domu, w spokojnej okolicy. Sielankowy krajobraz, obecność życzliwych sąsiadów i ich rodzin zdają się tym, czego szukali po przebytych doświadczeniach. Gdy córka sąsiadki wręcza Joannie laurkę z narysowanym sercem i napisem „POMOCY”, ta zaczyna czuć niepokój, a bezpieczeństwo, które odnalazła w nowym miejscu powoli zmieniać się w strach. Wkrótce nabiera przekonania, że nowe miejsce może być groźniejsze niż to, przed którym uciekła.

__

Dawno nie czytałam tak świetnego thrillera psychologicznego! A ostatnio na dobrą książkę bardzo ciężko jest mi trafić. Bo albo w moje ręce trafia coś średniego (co oczywiście nie jest aż taką tragedią), albo coś przy czym mój mózg ma ochotę wyłączyć się na tydzień (co sobie przypomnę Stalkera to aż mi się ciśnienie dźwiga...). "Laurka" urzekła mnie oczywiście swoją okładką, a dodatkowo zaciekawiła opisem. Z książkami Alicji Sinickiej nie miałam wcześniej styczności - w sensie, tymi pisanymi przez nią samą. Kiedyś czytałam "Estrogen" - ale tam były aż trzy autorki i każda zajmowała się innym bohaterem - średnio mi się ta książka podobała i w sumie nie bardzo nawet pamiętam o czym ona była, co zresztą mówi samo przez się. Po przeczytaniu "Laurki" już wiem, że muszę nadrobić poprzednie książki pani Sinickiej - no nie widzę po prostu innej możliwości! Lekkie pióro, idealne budowanie napięcia, świetnie wykreowani bohaterowie i zaskoczenie - czyli to, co ja uwielbiam najbardziej - ahhh! No dla mnie ta historia jest z pewnością w top 3, które przeczytałam w tym roku!

Główna bohaterka Joanna wraz z mężem, zostaje napadnięta we własnym domu. Ich dotychczasowe życie zmienia się w piekło - bynajmniej dla kobiety, bo to właśnie ona zmagać się będzie z zespołem stresu pourazowego. Małżeństwo postanawia się przeprowadzić, oczywiście wybierając jedno z bezpieczniejszych "osiedli". I wszystko mogłoby się wydawać ok, gdyby nie to, że pewnego dnia Joanna dostaje od dziecka sąsiadki laurkę z napisem "Pomocy". I od tego momentu zaczynają dziać się różne rzeczy, które wprowadzają po raz kolejny do życia bohaterki niepokój i niepewność...

Jestem zachwycona lekkością pióra autorki. Książkę czyta się dosłownie na raz, nie mogąc nawet na moment jej odłożyć ( no może nie, że "nie mogąc", po prostu - nie chcąc!). Cała historia niby wydaje się spokojna, ale autorka w tak świetny sposób wykreowała postać Joanny, że pomimo tego, że nic dynamicznego się nie dzieje, czytelnik ciągle w głowie czuje taki narastający niepokój. Główna bohaterka ma zespół stresu pourazowego i próbuje stanąć w końcu na nogi - wszystkie opisy przemyśleń, czy tego co robi, pozwalają coraz bardziej zagłębić się w jej psychikę. A powiem szczerze, że to momentami nas samych wprawia w takie lekkie wątpliwości odnośnie tego, co tak naprawdę jest prawdą, a co przewrażliwieniem ze strony Joanny. No bo czasami nawet dla niej samej, niektóre wydarzenia wydają się niewytłumaczalne - zważywszy na to, że oprócz terapii w grupach, kobieta preferuje również terapię alkoholową, którą uskutecznia każdego wieczoru - czasami aż do całkowitego odcięcia...No i z tego właśnie względu, skoro ona sama nie wie co się wydarzyło, to jak my mamy wierzyć w jej tłumaczenia :P I w taki właśnie genialny sposób autorka zasiewa w czytelniku tą nutkę napięcia i niepewności. Dzięki temu, możemy snuć domysły, próbując rozwikłać różne wydarzenia i tajemnice, finalnie jednak zauważając, że nasz zmysł Sherlocka Holmesa nigdy by nie wpadł na to, co wymyśliła dla nas autorka... I jak do połowy książki wszystko wydawało mi się w miarę spokojne, tak od drugiej połowy, zostałam tak mocno zaskoczona, że chyba pierwszy raz w życiu czytałam jedno zdanie trzy razy, nie dowierzając w to, co się właśnie od...waliło. Alicja Sinicka stworzyła naprawdę ciekawą i zagadkową historię, w której nic nie jest tak oczywiste, jakim mogłoby się wydawać. Bohaterowie wykreowani są fenomenalnie - do samego końca nie wiadomo, które z nich okaże się tym dobrym, a kto tym złym! Wszystko finalnie jest logiczne - a to też bardzo ważne, przy tworzeniu różnych zawiłych sytuacji. Autorka również świetnie domknęła wszystkie wątki, także nie zostajemy z żadnymi dodatkowymi pytaniami, po przeczytaniu całej tej historii. No ja jestem po prostu zachwycona tą książką! Z przyjemnością bym o niej zapomniała, żeby móc na nowo ją przeczytać! Ogromnie polecam!

Uwielbiam książki, w których panuje niewytłumaczalny mrok, gęsta atmosfera emanuje z każdej strony, a trudne, realne problemy sprawiają, że wiarygodność, prawda i przekaz grają tutaj pierwsze skrzypce. Uwielbiam, gdy gęsia skórka pojawia się regularnie, a z pozoru niewinne sytuacje doprowadzają do momentu, w którym u czytelnika opada szczęka i trudno pozbierać ją z podłogi do samego końca lektury.

To była właśnie taka książka.

Joanna cierpi na zespół stresu pourazowego, jest kłębkiem nerwów, a w jej głowie dzieje się naprawdę wiele. Prowadzenie narracji pierwszoosobowej postaci z problemami psychicznymi samo w sobie jest nie lada wyzwaniem, ale to, co zrobiła Alicja Sinicka przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Genialnie utożsamiła się z główną bohaterką, opisując jej rollercoaster emocjonalny i łącząc to z tragicznymi wydarzeniami, dziejącymi się w sąsiedztwie. Joanna jest bohaterką niejednoznaczną, nieprzewidywalną, a jednak wywołującą takie współczucie, że nie sposób nie chcieć dla niej dobrego zakończenia.

Mamy tu idealny przykład na to, jak umiejętność opisywania historii wpływa na jakość książki. Akcja nie jest dynamiczna, nie dzieje się tu zbyt dużo, a jednak.. trzyma w napięciu do samego końca tak, że ciężko oderwać się od lektury. Emocje odczuwane wraz z Joanną wywołują niepokój, niepewność i.. niezłą frajdę podczas czytania. Naprawdę miałam gesią skórkę.

Finał może i był dosyć przewidywalny, ale mam wrażenie, że kompletnie nie o to tutaj chodziło. Przekaz, emocje oraz momenty zaskoczenia docierają do czytelnika dużo wcześniej i dosłownie powalają na ziemię swoją mocą. Powieści Alicji Sinickiej to po prostu jakość sama w sobie, a "Laurka" to kolejny thriller psychologiczny na bardzo wysokim poziomie.

Czy potrafił(a)byś zignorować wołanie o pomoc, które przyszłoby do Ciebie w tak niewinnej formie jak dziecięca laurka?

Sięgając po „Laurkę” Alicji Sienickiej miałam w głowie dość konkretny obraz - thriller psychologiczny, który wciąga i trzyma w napięciu, a przy tym naprawdę duże oczekiwania. I owszem, to wszystko tu jest, ale nie spodziewałam się, że ta historia aż tak mocno zagra na moich emocjach. Niepokój sączy się z tej historii powoli, metodycznie, niemal niezauważalnie, a to sprawia, że tak mocno w nas uderza.

Poznajemy Joannę - kobietę po traumie, która próbuje poskładać siebie na nowo. Włamanie do domu, zamaskowani napastnicy, poczucie zagrożenia, które nie znika wraz z upływem czasu. I to uczucie strachu nie jest „literackie”. Ono jest bardzo prawdziwe i wręcz namacalne. Nowy dom ma być dla kobiety początkiem. Cicha okolica, zadbane ogródki, sąsiedzi, którzy wydają się… idealni. I właśnie to „idealni” zapaliło mi pierwszą lampkę ostrzegawczą, bo jeśli coś wygląda zbyt dobrze, to zazwyczaj coś się pod tym kryje.

I wtedy pojawia się ona - LAURKA. Niby nic. Zwykła kartka namalowana przez dziecko, ale jedno słowo: „POMOCY” zmienia tutaj wszystko.

Od tego momentu każdy gest, każde spojrzenie, każde zdanie zaczęło mieć dla mnie nowe znaczenie. Zaczęłam czytać uważniej, doszukiwać się jakiś podejrzanych znaków i dokładnie to samo dzieje się z Joanną. Tylko że tu pojawia się pytanie, które nie daje spokoju: czy ona naprawdę widzi więcej… czy może trauma zaczyna przejmować kontrolę nad jej rzeczywistością? I tutaj pojawia coś, co Alicja Sinicka robi naprawdę dobrze. Buduje napięcie na granicy prawdy i wyobrażeń. Miesza prawdę z wyobrażeniami, w taki sposób, że niczego nie możemy być pewni.

I choć nie dostajemy tu dynamicznej akcji od pierwszych stron. Wręcz przeciwnie - momentami jest spokojnie, a nawet zbyt spokojnie. To dostajemy ten rodzaj ciszy, w której czujesz, że zaraz coś pęknie, a kiedy w końcu pęka… trudno się po tym pozbierać.

Największą siłą „Laurki” jest dla mnie to, jak bardzo wszystko jest „zwyczajne”. Sąsiedztwo, które każdy z nas zna. Ludzie, których mijamy codziennie. I ta myśl, która pojawia się gdzieś z tyłu głowy: ile tak naprawdę wiemy o tych, którzy mieszkają obok?

Bohaterka nie jest łatwa i to też mi się podobało. Nie zawsze ją rozumiałam. Czasem się z nią nie zgadzałam. Ale przez to była tak prawdziwa. A kiedy zaczynają wychodzić na jaw kolejne elementy tej układanki… nagle wszystko zaczyna wyglądać inaczej. A moment, kiedy zorientowałam się, że zostałam poprowadzona dokładnie tam, gdzie chciała autorka… był naprawdę satysfakcjonujący.

Zakończenie? Powiem tylko tyle - warto było czekać. Bo to jeden z tych twistów, które nie tylko zaskakują, ale też zmuszają do cofnięcia się myślami do początku i zadania sobie pytania: „jak mogłam tego nie zauważyć?”.

Ocena: 8/10 - „Laurka” to thriller, który nie krzyczy. On szepcze. Ale robi to tak skutecznie, że ten szept zostaje w głowie na długo.

Od pierwszej strony czuć ten specyficzny, siniczkowski klimat – melancholijny, ale z delikatnym światełkiem na horyzoncie. Sięgając po „Laurkę”, wiedziałam, że autorka znów podrapie mnie pod skórę. I nie pomyliłam się 🌧️☕

Fabuła? Z pozoru prosta – wracamy do przeszłości przez tytułową laurkę. Autorka jednak buduje historię, która wciąga jak bagno. To opowieść o tym, co chowamy głęboko w szufladach pamięci i co potrafi zniszczyć rodzinę, ale też ją połączyć na nowo. Żadnych spoilerów, ale przygotujcie się na odkrywanie sekretów, które bolą.

Bohaterowie to prawdziwy majstersztyk. Nie są idealni, często irytują, ale przede wszystkim są PORUSZAJĄCY. Ich emocje aż kipią z kartek. Czujesz tę niewypowiedzianą złość, tęsknotę i ogromną potrzebę przebaczenia. Czytałam z wypiekami, przeżywając każdą ich decyzję, nawet te najgorsze.

Bohaterowie „Laurki” – kto jest kim? 🕵️‍♀️

Joanna – nasza główna bohaterka. To postać, która od razu wzbudza empatię. Kobieta zmagająca się z zespołem stresu pourazowego po brutalnym włamaniu. Alicja Sinicka genialnie oddaje jej stan psychiczny – paranoję, lęk przed ciemnością, potrzebę kontroli. Ale Joanna to nie tylko ofiara. To także ktoś, kto mimo własnych demonów, potrafi wyczuć niebezpieczeństwo grożące innym. Jej instynkt opiekuńczy, zwłaszcza w stosunku do małej sąsiadki, jest tym, co napędza akcję. Przyglądanie się, jak jej niepewność przeplata się z determinacją, to jedna z największych przyjemności tej powieści.

Mąż Joanny u jej boku próbuje zacząć wszystko od nowa. Na pierwszy rzut oka to wspierający partner, ale czy na pewno? W thrillerach Alicji Sinickiej nic nie jest czarno-białe, a jego rola w tej historii z pewnością skrywa więcej, niż sugeruje pobieżny opis. Warto go obserwować z dużą dozą podejrzliwości.

Dziewczynka z sąsiedztwa – katalizator całej historii. To właśnie jej laurka z napisem „POMOCY” sprawia, że Joanna zaczyna widzieć zagrożenie tam, gdzie inni widzą tylko sielankę. Ta postać jest kluczowa, bo reprezentuje niewinność, która może okazać się pułapką. Sąsiedzi – mieszkańcy pozornie spokojnej okolicy. Wypielęgnowane ogródki i uśmiechnięte rodziny to tylko fasada. Autorka buduje z nich galerię postaci, z których każda może być zarówno ofiarą, jak i sprawcą.

To, co w bohaterach Sinickiej jest najbardziej fascynujące, to ich dwuznaczność. Żadna z tych osób nie jest jednoznacznie dobra ani zła. Autorka świetnie portretuje, jak traumy z przeszłości kształtują nasze postrzeganie teraźniejszości. I zadaje czytelnikowi podstępne pytanie: czy Joannie można ufać? Czy jej paranoja to objaw choroby, czy raczej wyczulony radar na prawdziwe zło?

Akcja płynie niespiesznie, ale celnie. Alicja Sinicka nie pędzi na złamanie karku, tylko precyzyjnie rozkłada karty. Jej styl jest prosty, a jednocześnie tak plastyczny, że widzę przed oczami te stare, zakurzone pokoje i słyszę deszcz za oknem. To literacki comfort read, który jednak potrafi wbić w fotel swoją intensywnością.

📌 DLA KOGO?

Jeśli lubicie:

✅ historie rodzinne z drugim dnem,

✅ bohaterów, którzy skrywają tajemnice,

✅ emocje, przy których łza kręci się w oku,

✅ styl obyczajowy z nutką nostalgii...

to ta książka jest dla Was! Idealna na wiosenne wieczory pod kocem.

Moja ocena: 9/10 🌟 (odejmuję tylko za to, że chwilami chciałam potrząsnąć bohaterami – ale to chyba dobrze, że tak ich przeżywałam).

BRUNETTE BOOKS