Latające Anioły

Rok 1941. Japonia uderza w Pearl Harbor, dwie przyjaciółki Audrey i Lizzie tracą kogoś bardzo bliskiego w tym ataku i po przejściu żałoby postanawiają zaangażować się w działania wojenne. Kobiety są wyszkolonymi pielęgniarkami o trafiają do Anglii, gdzie będą sprowadzać żołnierzy z frontu. Przyjaciółki z ogromnym poświęceniem ratując rannych, pracują u boku równie dzielnych kobiet: Alex, Louise, Pru oraz Emmy. Jak potoczy się ich życie na froncie? Z jakimi przeciwnościami będą musiały się zmierzy?

Nigdy wcześniej nie czytałam żadnej książki autorki, chociaż doskonale kojarzę jej książki, ponieważ kilkanaście lat temu moja Mama zaczytywała się w jej powieściach. Kiedy zobaczyłam, że będzie wydana jej nowa książka, związana dodatkowo z tematyką wojenną postanowiłam po nią sięgnąć. Pióro autorki przypadło mi do gustu, co sprawiło, że książkę przeczytałam w około dwie godziny. Akcja powieści początkowo jest dosyć stonowana, ale gdzieś w okolicach połowy zaczyna się prawdziwa akcja, pełna niebezpieczeństw, bólu, przerażenia i odwagi, na stronach tej powieści poznajemy sześć młodych kobiet, którą są zdeterminowane by pomagać na froncie rannym żołnierzom. Pokrótce możemy poznać każdą z nich, dowiedzieć się co skłoniło je do wstąpienia do wojskowych oddziałów lotniczej ewakuacji rannych oraz z jakimi trudami były zmuszone się tutaj mierzyć, a uwierzcie mi łatwo nie miało... latające bomby, ranni żołnierze, walka o wolność, jestem naprawdę pod wrażeniem. Autorka pokazuje jak ważną rolę odgrywały również kobiety w trakcie wojny, to dzięki ich odwadze wiele osób zostało uratowanych. Warto wspomnieć, że pokazana jest tutaj również cudowna siła przyjaźni, takiej ponad wszystko! Polecam! Moja ocena 8/10.

II wojna światowa. Europa walczy z nazizmem Hitlera, a w amerykańską bazę wojskową, Pearl Harbor, uderza Japonia. Dwie przyjaciółki, Lizzie i Audrey, na skutek tego uderzenia tracą bliską im osobę- brata i ukochanego mężczyznę w jednym. Postanawiają nadać swemu życiu nowy cel i jako wykwalifikowane pielęgniarki zgłaszają się do wojska. Trafiają do Anglii, gdzie wykonują niebezpieczne misje w oddziałach lotniczej ewakuacji rannych. Poznają odważnych żołnierzy i nie mniej odważnych ratowników oraz lekarzy. Wraz z nimi, jak i z innymi pielęgniarkami tworzą zespół, który dodaje im anielskie skrzydła...

"Latające anioły" to historia pełna odważnych kobiet. Kobiet, które urzekały dobrocią, lojalnością, a także otwartością na świat i ludzi.

Bardzo podobało mi się to, że Autorka jako główne bohaterki tej książki wybrała kobiety różniące się od siebie pochodzeniem, statusem życiowym i materialnym, a nawet kolorem skóry. Lizzie, Andrey, Alex Louise, Pru i Emma- każda z nich była wyjątkowa i bezsprzecznie zasługiwały na miano Latających Aniołów, niosąc pomoc i nadzieję tym, którzy ich potrzebowali. Dodatkowo Autorka zwróciła uwagę na to, że w czasach, gdy rozgrywała się fabuła książki( II wojna światowa) kobiety nie mogły całkowicie o sobie decydować. Bardzo często robiły to za nie rodziny, odrzucających ich marzenia, spostrzeżenia, czy nawet zwykłe, lekko rzucone pomysły. Poprzez historie bohaterek pokazuje również ból po stracie bliskich oraz próby pogodzenia się z żałobą. Przeplatając ze sobą losy dziewczyn, ich rodzinne historie, a także oddanie dla ojczyzny, Autorka stworzyła książkę będącym idealnym przykładem na to, że wartości takie jak miłość, przyjaźń, patriotyzm, empatia, szacunek są zawsze ważne i potrzebne. Nawet, gdy nie zna się planów na przyszłość, czy gdy dookoła panuje wojna- dobroć w sercu oraz bliskość życzliwych osób są darem, który trzeba doceniać i pielęgnować ❤️

Równie ważnym plusem było to, że Autorka skupiła się na historiach bohaterek oraz ich misjach, a nie tworzyła niepotrzebnych wątków, czy opisów wydarzeń wojennych, których nie były częścią. To konkretną, bardzo emocjonalna książka, która jest przemyślana w każdym szczególe. Polecam z całego ❤️

BRUNETTE BOOKS

"Latające anioły" to historia o młodych i walecznych pielęgniarkach, które w czasie drugiej wojny światowej zgłosiły się do wojskowych oddziałów lotniczej ewakuacji rannych. Audrey, Lizzie, Alex, Louise, Pru i Emma to odważne i silne kobiety, które zaangażowały się w działania wojenne dołączając do zespołu, który wykonuje niebezpieczne misje sprowadzając żołnierzy z frontu. Pielęgniarki ratowały rannych żołnierzy ryzykując wszystkim dla dobra pacjentów. Te kobiety nie robiły tego dla awansu czy pieniądzy. Robiły to z potrzeby serca.

Czeka Was bardzo emocjonalna i wzruszająca lektura. Autorka wymyśliła ciekawą i wciągającą fabułę. Ciekawie wykreowani bohaterowie. Historia tych kobiet zaintrygowała mnie bardzo i z wielką ciekawością śledziłam ich losy. Codziennie towarzyszyła im śmierć, a misja, której podjęły się była bardzo niebezpieczna. Ich odwaga, determinacja i przyjaźń pod niebem, z którego leciały bomby wzbudzają podziw czytelnika. Pomimo trudności jakie je spotykały potrafiły poświęcić się dla dobra innych i pomagać stawiając swoje potrzeby na samym końcu.

Przyszykujcie sobie chusteczki, bo podczas czytania polecą Wam łzy.

Chociaż autorka porusza trudne tematy ja uwielbiam czytać takie emocjonalne i wartościowe książki. Jestem bardzo usatysfakcjonowana tą lekturą. Przeczytałam ją w błyskawicznym tempie. Spodobał mi się styl autorki i na pewno przeczytam jej kolejne książki.

Na koniec dodam, że okładka jest piękna i bardzo przyciąga wzrok.

Warto mieć tę książkę w swojej biblioteczce i poświęcić jej swój czas.

Rewelacja!

Polecam!

#latająceanioły to piękna historia wspaniałych i honorowych ludzi o czystych sercach, gotowych pomóc bezbronnym i rannym w niebezpieczeństwie każdego dnia. Którzy niezależnie od trudności jakie spotkali na drodze byli gotów nieść pomoc, tym samym swoje przyjemności stawiali na samym końcu w łańcuchu wszelkich potrzeb. Najpierw myśleli o innych. ZAWSZE. Gdzie ludzie się bali powołania, oni wychodzili przed szereg gotów wyciągnąć pomocną dłoń.  Codziennie w nadzwyczaj ciężkich warunkach stawali na pokładzie samolotu, by wyruszać w misjach ratunkowych i wyciągać z opresji okaleczonych żołnierzy. Ich lojalność i odwaga, a przede wszystkim dojrzałość, bo każde z nich wybrało świadomie swoją przyszłość było ich wzajemną siłą, która nie tylko podtrzymywała ich na duchu, kiedy było naprawdę źle, ale rozumiała jak nikt inny.

Nie robili tego dla sławy, atencji czy pieniędzy, lecz prosto z serca. Chociaż początkowo każdy poszedł na studia pielęgniarskie z innych pobudek potrafili zamienić to w pasję. Nie przyznam się ile razy płakałam podczas czytania tej książki, ale oficjalnie powiem, że nawet nie próbowałam powstrzymywać łez. Dostaliśmy głównie żeńskie postacie, ale każda z nich miała inne doświadczenia i problemy życiowe, inne motywacje początkowe jeśli chodzi o samo pielęgniarstwo, ale łącząc je razem mamy grupę cudownych i silnych kobiet oraz ich przyjaciół. Zdeterminowanych i walecznych niż nie jedno z nas. Oddanych dla tych w co wierzą za cenę własnego szczęścia. I przede wszystkim: szlachetnych z natury.

Historia osadzona w czasach drugiej wojny światowej pełna współczucia i życzliwości jednocześnie, bólu i ogromnych strat, ale i stereotypów. O tym, gdzie jest miejsce kobiet w domu, jak ciężko im było osiągnąć odpowiednie wykształcenie, jak były traktowane ze względu na inny kolor skóry czy status społeczny. O niespełnionych marzeń, ogromnej niesprawiedliwości do świata i oczywiście nadziei. Wielokrotnie łapałam się na tym, że całą sobą chciałam przytulić jedną z bohaterek. Zadziałała magia listów, surowych rodziców, prawdziwych przyjaźni i pierwszych miłości. Zapierająca dech w piersiach i niezwykle emocjonująca powieść, którą z czystym sumieniem polecam dla czytelników w każdym wieku.

„Wojna była okrutna dla wszystkich i wszyscy będziemy śnili koszmary o rzeczach, których już nie zapomnimy.”

II wojna światowa, japoński atak na Pearl Harbor zmienia wszystko. Audrey wyjeżdża na studia, tam poznaje Lizzie. Obydwie podejmują decyzję o czynnej walce z wrogiem. Jako wyszkolone pielęgniarki dołączają do zespołu, który będzie sprowadzał żołnierzy z linii frontu. Zostają wysłane do Anglii. Na ich drodze staje Alex, Luisa i Emma.

Morze emocji… Fabuła ciekawie utkana, realna, zabiera nas w trudny, niebezpieczny czas. Młode kobiety zostawiają za sobą całe dotychczasowe życie, podejmują decyzje, które całkowicie zmienią ich życie.

Historia przyjaciółek przykuwa uwagę, ich codzienność jest bardzo trudna, misja, której się podjęły bardzo niebezpieczna. Nigdy nie mogły być pewne co przyniesie jutro. Śmierć towarzyszy im nieustannie. Z niepokojem i nadzieją śledziłam ich zmagania. Widzimy ich rozterki, osobiste tragedie, determinację. Wydawały się tak silne i jednocześnie kruche. Każda z dziewczyn jest inna, łączy je praca i wspólny cel. Mają swoje marzenia, o szczęśliwej rodzinie, dzieciach. Czas pokaże, czy się spełnią. Miłość, która przychodzi dość niespodziewanie, poniesione bolesne straty, żałoba, walka o równouprawnienie, szczera gotowa na wszystko przyjaźń.

Postawa, determinacja i siła charakteru tych kobiet imponują, wzbudzają szacunek.

Wartościowa, poruszająca, smutna o poświęceniu, lojalności, miłości i poniesionych stratach. Nadzieję może przynieść tylko zakończenie wojny… Serdecznie polecam, Tatiasza i jej książki :)

Co to była za historia. Do tej pory jestem nią totalnie oczarowana. Praktycznie przez cały czas czytania miałam gęsią skórkę. Pokochałam tę historię całym serduchem i chodź trochę czasu mi zabrało przeczytanie tej książki to bezsprzecznie mnie ona pochłonęła i polecam ją każdemu.

.

Często mówię, że historie, w których na pierwszym planie jest wojna nie są dla mnie. Ale najwyraźniej jest na mnie sposób. Tu wojna jest środkiem przekazu ludzkich uczuć i emocji. To co płynie z tej książki jest niesamowite. To jak silni to byli ludzie, którzy walczyli wspólnie by pokonać wroga jest dla mnie niepojęte. A zwłaszcza siła i wytrwałość kobiet. Ich odwaga jest dla mnie wzorem. Nie wiem czy kiedykolwiek potrafiłabym stanąć na ich miejscu. Podziw to idealne słowo by określić mój stosunek do tych niesamowitych pielęgniarek lotniczych, latających aniołów, których losy są przedstawione na kartach tej książki.

.

W tym przypadku wojna jest pokazana jako coś co było codziennością milionów ludzi, coś z czym musieli żyć i pamiętać jaki cel im przyświeca. Wojna jednak stała się też czymś co już nierozerwalnie połączyło tych ludzi. Wszystkie opisane bohaterki: Audrey, Lizzie, Emmy, Louise, Alex, Pru zostały boleśnie przez wojnę doświadczone jednak nigdy się nie poddały. To dlatego darzę je takim szacunkiem, mimo że może są to postacie fikcyjne. Jednak jestem przekonana, że w prawdziwym świecie też były takie kobiety. Zawsze pierwsze niosąc pomoc potrzebującym.

.

Nie wiem co jeszcze mogę napisać o tej książce oprócz tego żebyście czytali, bo jest to historia warta poznania, cudowna i oryginalna. Niesamowita. Polecam, polecam i jeszcze raz polecam.

Audrey nigdy nie miała łatwego życia, jednak ona nie narzekała. Jej brat poszedł do wojska, a ona została z chorą matką. Młoda dziewczyna, zamiast jak inne spotykać się ze znajomymi, przeżywać pierwsze miłości, bawić się, korzystać z młodości, bez słowa sprzeciwu zajmowała się mamą. To ze względu na jej chorobę wybrała szkołę pielęgniarstwa. Chciała dowiedzieć się, jak może lepiej się nią zajmować, jak ulżyć jej cierpieniu. To w tej szkole poznaje Lizzie - dziewczynę z dobrego domu, która chciała być lekarzem, jednak jej rodzice na to nie zezwolili i tak trafiła na pielęgniarstwo.

Obie dziewczyny bardzo się zaprzyjaźniły, wspólnie przeżywały sukcesy i porażki. Kiedy wybuchła wojna Lizzie pierwsza dołączyła do niej, aby nieść pomoc rannym, a kiedy zmarła mama Audrey, również ona się zaciągnęła. Tam poznały również inne dzielne kobiety, które w pocie czoła pomagały innym. Jak potoczyły się losy przyjaciółek? Jak wpłynęła na nie wojna? Jak je zmieniła?

Historia w książce wielokrotnie wywoływała w moich oczach świeczki. To opowieść o miłości do rodziny, poświęceniu, marzeniach, bezinteresownemu niesieniu pomocy, okrutnej wojnie. Książkę czyta się szybko, osobiście nie mogłam się od niej oderwać, a poznana historia tych dzielnych kobiet zostanie w mojej pamięci na długo.

Bohaterów, a raczej bohaterek mamy kilka. Początkowo poznajemy Audrey, później Lizzie, a kiedy kobiety trafiają do „Latających aniołów”, również inne bohaterki. Każda z nich jest inna, każda wiele wnosi do historii, jednak nie o każdej mogę więcej napisać bez zdradzania zbyt wiele z książki.

Audrey jest bohaterką, którą podziwiałam praktycznie od samego początku. Poświęciła swoje lata młodości, opiekując się mamą i dla niej to nie było coś dziwnego. Kiedy tylko dowiedzieli się o chorobie, wiedziała, że to ona się nią zajmie. To bohaterka odważna, dobra, pomocna, uczynna. Jej po prostu nie da się nie lubić.

Lizzie miała swoje plany i marzenia, niestety zupełnie inne niż jej rodzice. Chciała zostać lekarzem i niby mogła się przeciwstawić, jednak prawda jest taka, że nie byłoby jej stać na naukę w tym kierunku. Pogodziła się z losem i poszła do szkoły pielęgniarskiej, jednak daleko od domu. Kiedy nastała wojna sprzeciwiła się rodzicom i wbrew ich woli zaciągnęła się do wojska. Nie wyobrażała sobie postąpić inaczej. To kobieta wywodząca się z wyższych sfer, jednak nigdy nie czuła się lepsza, nie pomiatała innymi. To bohaterka odważna, dobra, pomocna innym.

„Latające Anioły” to książka, którą według mnie zdecydowanie warto przeczytać. Ze swojej strony polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

@recenzje_ksiazek_niezwyklych_

.

⭐Recenzja⭐

✈️ "Latające anioły" to powieść historyczna światowej sławy autorki romansów Danielle Steel.

✈️ Jest rok 1941. Audrey i Lizzie postanawiają zaangażować się w działania wojenne, i jako ochotniczki zostają wysłane do Anglii, gdzie niosą pomoc rannym żołnierzom, oraz sprowadzają ich z frontu. Razem z koleżankami Louise, Pru, Alex i Emmą wypełniają swoją misję, i choć różni je prawie wszystko, kobiety jednoczą się, i z oddaniem oraz narażeniem życia pomagają potrzebującym, opatrują rannych i wspierają żołnierzy w walce o wolność.

✈️ Zapewne każdy mól książkowy słyszał o Danielle Steel. Ja już od najmłodszych lat zaczytywałam się w jej powieściach, gdyż moja mama ją uwielbia, i zawsze wykradałam jej książki, i czytałam wieczorami w ukryciu.

Ale już od dłuższego czasu nie miałam okazji przeczytać żadnej powieści jej autorstwa, także jak tylko zobaczyłam tą książkę, to po prostu musiałam ją mieć.

Jest to cudowna historia o miłości, przyjaźni i poświęceniu w trudnym i okrutnym czasie wojny. Odwaga i bohaterstwo tych kobiet bardzo mi imponowało, i byłam pełna podziwu dla ich heroicznej pracy ratowania ludzkiego życia z narażeniem własnego.

Bardzo lubię książki o tematyce wojennej, i ta pozycja jest naprawdę warta uwagi, więc jeśli szukacie emocjonującej historii o sile kobiet, bezinteresowności i empatii, która inspiruje to gorąco polecam.

Danielle Steel to jedna z najpopularniejszych Autorek powieści romantycznych. Minęło dobrych kilka lat, od kiedy przeczytałam jej ostatnią powieść. Więc gdy tylko pojawiła się zapowiedź "Latające Anioły" nie mogłam sobie odmówić powrotu do młodzieńczych lat, tym samym chciałam przekonać się, czy po kilkuletniej przerwie powieść Steel zachwyci mnie równie mocno, jak kiedyś.

Rok 1941. Audrey i Lizzie, dwie młode dziewczyny, wyszkolone pielęgniarki, zgłaszają się jako ochotniczki do oddziałów lotniczej ewakuacji rannych. Zostają wysłane do Anglii, gdzie trafiają do zespołu, który sprowadza rannych żołnierzy z frontu.

"Latające Anioły" to zdecydowanie powieść inna niż te, które miałam przyjemność czytać. Początek historii Audrey i Lizzie strasznie mi się dłużył, spowodowane to było za bardzo rozbudowanymi opisami i małą ilością dialogów. Jednak z każdym kolejnym rozdziałem historia robiła się coraz ciekawsza i chłonęłam strona po stronie, z ogromnym zaciekawieniem śledząc losy przyjaciółek. Autorka miała świetny pomysł na fabułę i uważam, że w pełni go wykorzystała. Przedstawiła nam silne kobiety, które w czasie wojny odegrały ważną rolę, służąc swoją pomocą wielu rannym żołnierzom. Duży plus również za to, iż tym razem Steel nie skupia całej uwagi na wątku romantycznym, jak to bywało we wcześniejszych powieściach.

"Latające Anioły" to bardzo dobrze napisana powieść o sile i determinacji kobiet w czasie wojny. Choć nie wzbudziła we mnie większych emocji i na pewno nie zostanie w mojej pamięci na długo, uważam, że jest to pozycja godna uwagi i z całego serca polecam.

„Latające anioły” to książka autorstwa Danielle Steel, wydana przez Wydawnictwo Luna.

Audrey nie ma łatwego życia. W młodym wieku straciła ojca, który zachorował na raka, a niedługo później okazało się, że jej matka choruje na Parkinsona. Dziewczyna poświęca swoją młodość na opiekowanie się rodzicami. Nie ma znajomych, nigdzie nie wychodzi. Jej jedyną odskocznią od problemów są książki. Jednak dziewczyna nie narzeka na swój los – jest dzielna, pomocna, opiekuńcza. Ze względu na sytuację rodzinną, Audrey postanawia szkolić się na pielęgniarkę, aby móc jeszcze bardziej pomagać mamie przy jej pogarszającym się stanie zdrowia.

Niestety czasy, w których żyje Audrey to czasy wojny, niewyobrażalnych strat ludzkich, cierpienia. Jest rok 1941 i zostaje przeprowadzony japoński nalot na amerykańskie bazy floty i lotnictwa w Pearl Harbor na Hawajach. Jest to atak na najważniejszą bazę amerykańskiej Floty Pacyfiku oraz kilka baz armii amerykańskiej. Nalot ten wciąga Stany Zjednoczone do II wojny światowej.

Audrey wyjeżdża na studia, gdzie poznaje Lizzie. Obie dziewczyny doświadczają straty bliskiej osoby podczas ataku, a po czasie żałoby postanawiają włączyć się w działania wojenne.

Dziewczyny zostają wyszkolone na pielęgniarki i zgłaszają się do wojskowych oddziałów lotniczej ewakuacji rannych. Zostają wysłane do Anglii. Zespół, do którego dołączają, sprowadza żołnierzy z frontu. Będzie to niebezpieczna misja, w której liczy się odwaga, brawura, zaangażowanie i lojalność.

Audrey i Lizzie pracują u boku koleżanek, od których mogą się wiele nauczyć – mają wsparcie Alex, Louise, Pru i Emmy. Na pierwszy rzut oka różni je wszystko – status społeczny, kolor skóry, doświadczenia życiowe. Jednak łączy je to, co okazuje się najważniejsze – przede wszystkim są to kobiety o złotym sercu, które chcą zmienić świat na lepsze. Ramię w ramię przezwyciężają trud życia i z oddaniem wypełniają swoją misję.

Dziewczyny z ogromnym poświęceniem ratują żołnierzy, opatrują rannych, są dla nich wsparciem. Dają z siebie wszystko, a nawet i więcej. Latające Anioły walczą o wolność, poświęcają się dla dobra innych, ryzykują wszystkim. Przede wszystkim – nie poddają się, są ambitne, zdolne i zdeterminowane. Ryzykują własnym życiem dla możliwości uratowania życia cudzego. Są od stóp do głów przepełnione udzielającą się nadzieją i niesamowitym podejściem do świata i wiarą.

I tak oto dziewczyny próbują odnaleźć się w wojennej rzeczywistości, gdzie cierpienie jest na porządku dziennym, a podejmowanie trudnych decyzji to chleb powszedni. Wszystko to składa się na pytanie - ile tak naprawdę jest w stanie znieść człowiek? Książka opisuje trud i zaangażowanie kobiet podczas wojny, ich doświadczenia, współpracę przekształcającą się w niezwykłe wsparcie i przyjaźń. Porusza także tematykę emancypacji kobiet, walki o swoje prawa i możliwość decydowania o własnym losie. Autorka w genialny sposób, przejmujący, emocjonalny i refleksyjny przedstawia nam tak bardzo znaczącą rolę kobiet w trakcie wojny. Kobiety te, niepewne kolejnych dni i własnej przyszłości, musiały zmierzać się nie tylko z dramatycznymi wydarzeniami, ale także własnymi uczuciami, obawami, lękami i pragnieniami.

„Latające anioły” to książka ciężka i trudna. Nie chodzi tutaj o sposób pisania autorki czy słownictwo, którego nie rozumiemy, wręcz przeciwnie. Autorka w sposób bardzo przekonujący stara się dotrzeć do czytelnika. Co prawda na początku miałam wrażenie, że każdy akapit jest osobnym bytem, w którym muszę się odnaleźć, ale przyzwyczaiłam się do tego bardzo szybko. Co więc w książce jest takiego ciężkiego? Ogrom emocji, których dostarcza i jednostkowe spojrzenie na świat pełen cierpienia, brutalności, niesprawiedliwości, co składa się na przerażające warunki, doświadczenia i ogląd na sytuację na świecie.

Przytłaczająca, a zarazem motywująca i skłaniająca do refleksji jest także świadomość tego, jak ciężkie decyzje musiały podejmować bohaterki. Ich nakład siły, odwagi, determinacji jest wprost zaraźliwy, przekonujący, udzielający się. Autorka stworzyła postaci, które zapadają w pamięć i imponują czytelnikowi.

„Latające Anioły” to książka o wspaniałej przyjaźni, miłości, lojalności, poświęceniu i odwadze w otoczce paskudnej rzeczywistości.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Luna.

W czasach kiedy my — kobiety mamy nieograniczony dostęp do edukacji, mamy prawo wyboru i decydowania o swoim życiu, trudno jest być może przyjąć do wiadomości, że kiedyś tak nie było. Ja nie wyobrażam sobie, aby ktoś stanął mi na drodze do upragnionego celu. Abym musiała poddać się woli rodziny, społeczeństwa i robić coś wbrew sobie...

Danielle Steel zabiera nas do czasów II wojny światowej, gdzie poznajemy kilka kobiet, które zdecydowały się służyć tym najsłabszym – rannym na polu walki żołnierzom. Zrezygnowały ze spokojnego życia, pięknego domu, często luksusu i wygód, aby zaciągnąć się do wojskowych oddziałów lotniczej ewakuacji rannych. Zostały wysłane do Anglii, gdzie każdego dnia balansowały na cienkiej granicy między życiem a śmiercią, której świadkami były niemal bez przerwy. I choć autorka kojarzona jest przede wszystkim z powieściami romantycznymi, tutaj skupia się w głównej mierze na wątku przetrwania i pokazaniu życia sanitariuszek niejako od kuchni. Na kobiecej sile i niezwykłej przyjaźni, która w wielu przepadkach rodziła się w trudnych momentach, na które były narażone bohaterki. Każda z nich ma swoją historię, każda jest inna, a jednak misja, jaką obrały w życiu, połączyła je na zawsze. Dzięki autorce mamy okazję obserwować zmagania pielęgniarek na polu bitwy. Śledzić z zapartym tchem kolejną akcję, po cichu modląc się, aby bohaterki, z którymi zdążyliśmy się już zżyć, wyszły z niej całe. Steel opisuje losy niezwykłych kobiet, które nie marzyły o domu, rodzinie i dzieciach, ale o tym, aby czuć się potrzebne. Aby pomagać, często rezygnując z kontaktu z najbliższymi, kiedy ci nie patrzyli przychylnym okiem, a wręcz sprzeciwiali się wyborom swoich córek. W tych trudnych czasach, kiedy jutro było wielką niewiadomą, rodziły się uczucia. Miłość nieśmiało kiełkowała, przygnieciona strachem o to, czy zdoła przetrwać i rozkwitnąć, kiedy to wszystko się skończy. Kiedy skończy się wojna, a oni będą mogli wrócić do domu, kontynuując swoją misję w normalnych warunkach, bez huku bomb i wystrzałów.

Podsumowując:

Jako młoda dziewczyna zaczytywałam się w książkach Danielle Steel. Byłam ciekawa, jak teraz odbiorę opisaną przez nią historię. I choć „Latające Anioły” jest inna niż te, które pamiętam, to nie zawiodłam się. Podobało mi się to, że autorka nie skupiła się jedynie na wątku romantycznym, ale pokazała niezwykłe relacje, jakie łączyły bardzo różne kobiety. Bo „Latające Anioły” to przede wszystkim powieść o kobietach, które musiały zmagać się nie tylko z dramatem wojny, ale z własnymi tragediami, których nie szczędził im los. Były takie młode, a już zdążył je boleśnie doświadczyć… Traciły najbliższych, były z dala od domu i rodziny, a mimo to ich zaangażowanie w pomoc rannym i determinacja w codziennej, nierównej walce ze śmiercią, była godna podziwu. Mówi się, że kobiety są kruche i wrażliwe. A jednak drzemią w nich niezmierzone pokłady siły, która wychodzi na światło dzienne, kiedy jest najbardziej potrzebna. I takie były Latające Anioły. Niosły pomoc, nadzieję, wsparcie, same wciąż pozostając niezłomne.

Jak możecie zauważyć, u mnie coraz częściej pojawiają się lektury, w których zawarty jest motyw wojny. Uważam, że są to trudne i niekiedy bolesne pozycje, ale zazwyczaj warte przeczytania. ✨ „Latające anioły” to powiesić, która charakteryzuje się właśnie takimi cechami, jak te wymienione powyżej.

Mimo, że autorka na swoim koncie ma sporo tytułów, to chyba właśnie ta książka jest pierwszą przeze mnie przeczytaną. Na początku miałam lekki problem, aby wciągać się w styl pisania Steel, gdyż był on dla mnie inny, można powiedzieć - mniej przyjemny. Miałam wrażenie, że zdania są niezależne od siebie, przez co czytanie nie było dla mnie wielką frajdą. Z biegiem stron jednak przyzwyczaiłam się do takiego stylu pisania, co spowodowało, że książka i tak w mojej opinii jest dobra.

To opowieść o odwadze i sile kobiet, które zaciągają się do wojska w trakcie trwania wojny. Myślę, że nie każdy byłby w stanie podjąć właśnie taką decyzję jak one, co ogromnie motywuje do podejmowania trudnych wyborów. Książka momentami wzrusza, co zdecydowanie pokazuje, że jest pełna emocji i różnych wartości.

Fabuła była płynna, dosyć szybka, ale mimo to dobrze wykreowana. Autorka przemyślała każde wydarzenie, przez co książka jest realistyczna i rzeczywista. Bohaterki to dziewczyny, które pokazują jak bardzo ważne jest, by się nie poddawać i dążyć do zamierzonych celów.

Zawsze, gdy pragnę się zrelaksować, sięgam po książkę, która zabierze mnie do świata, w którym będę mógł zapomnieć o tym prawdziwym. I wówczas mając przed sobą powieść Danielle Steel, wybieram ją bez chwili zawahania. „Latające anioły” to był bardzo dobry wybór. Dlatego też po zakończeniu lektury, powieść ta znalazła się na honorowej półce NIK – Najlepszych Interesujących Książek.

Amerykańska, bestsellerowa autorka zaprasza nas do poznania poruszającej historii odważnych kobiet. Życie Audrey i Lizzie zmieniło się w momencie ataku Japonii na Pearl Harbor. W grudniu 1941 roku kobiety straciły bliską osobę. Po przejściu żałoby postanowiły wesprzeć wojskowe oddziały lotnicze w ewakuacji rannych. Jako pielęgniarki dołączają do zespołu w Anglii, aby pomóc w sprowadzaniu rannych żołnierzy z frontu. Tutaj poznają Alex, Louise, Pru oraz Emmy. Szóstka kobiet nie cofnie się przed niczym, by wspierać żołnierzy w walce o wolność. Ryzykując własnym życiem, walczą o życie każdego żołnierza. To również historia o kobiecej przyjaźni i lojalności, tak potrzebnej w trudnych chwilach naznaczonych wojenną rzeczywistością.

Nie ukrywam, że bohaterki tej powieści bardzo mi zaimponowały. Odwagą. Charakterem. Niezłomnością. Poświęceniem. To cechy bardzo szlachetne. Historia ta na zawsze pozostanie w mym sercu i pamięci jako wzór prawdziwych cnót człowieka. Poznając ją, zastanawiałem się, czy również ja wykazałbym się taką postawą? Czy współcześnie jesteśmy zdolni do takich poświęceń? Myślę, że nie mi to oceniać? I mam nadzieję, że nie będziemy musieli powiedzieć – sprawdzam!

„Latające anioły” to powieść na kartach której poznajemy historię sześciu kobiet – aniołów niosących nadzieję na ludzkie dobro. To kolejna bardzo dobra książka Danielle Steel, która sprawi, że miłośnicy jej twórczości potwierdzą swoją miłość. A ci, którzy nie znają jeszcze twórczości autorki, pokochają ją. Zapewniam Was, że warto sprawdzić pisarski talent Danielle Steel – autorki, która po prostu jest the best!

Powieść „Latające anioły” ukazała się nakładem Wydawnictwa Luna

Audrey, Lizzie, Alex i Lousie to pielęgniarki, które postanowili wesprzeć swój kraj podczas wybuchu wojny i zaciągnęły się do wojska. Z początku tylko Audrey i Lizzie się przyjaźniły, ale los postanowił przeciąć ich drogi z Alex i Lousie. W tym ciężkim oraz trudnym czasie kobiety pocieszały się, dopingowały przy nowych znajomościach z mężczyznami i wspierały, tworząc z upływem czasu silną więź, która zacieśniała się. Czy mimo wojny ich przyjaźń przetrwa?

LATAJĄCE ANIOŁY to powieść nad wyraz ciepła i pocieszająca na przekór umiejscowionej akcji podczas trwania wojny.

Chociaż autorka w swoim dorobku ma kilkadziesiąt pozycji, to było moje pierwsze spotkanie z jej stylem. Zawsze wydawało mi się, że Pani Danielle pisze typowe romansidła w stylu harlequin, za którymi nie przepadam. Ale ta powieść wcale taka nie jest! Bardzo miło spędziłam z nią czas, i z zaciekawieniem śledziłam historię kobiet. Spodobał mi się również pomysł na fabułę, opowiadający o pielęgniarkach w siłach lotniczych, tworząc przy tym sile postacie kobiet, które odegrały ważną rolę podczas wojny.

Szkoda, że autorka tak szybko popędziła z akcją i zakończyła tę historię, przy czym odniosłam wrażenie, że spłaszczyła trochę bohaterki.

To wspaniała powieść o silnych, odważnych i inspirujących kobietach, które w obliczu wojny nie bały się nieść pomocy najbardziej potrzebującym.

Poznajemy sześć kobiet: Audrey, Lizzie, Alex, Pru, Louise oraz Emmę, które postanowiły wstąpić do wojskowych oddziałów lotniczej ewakuacji rannych. Zostają wysłane do Anglii, gdzie zajmują się sprowadzaniem rannych z frontu. Jako wykwalifikowane pielęgniarki codziennie mierzą się z niebezpieczeństwem i okrucieństwem wojny. Każda z nich ma rodziny, plany, marzenia ale dla dobra innych potrafiły zrezygnować z tego wszystkiego i służyć pomocą rannym żołnierzom.

Bardzo polubiłam bohaterki tej powieści, najbardziej chyba zżyłam się z Audrey i z zapartym tchem śledziłam jej losy.

To bez wątpienia powieść dla kobiet i o kobietach, ich cichej walce, wielkiej determinacji i zaangażowaniu podczas II wojny światowej. Momentami wzruszająca, pokazująca brutalną wojenną rzeczywistość ale i dająca nadzieję na lepsze jutro. Polecam serdecznie.

2,5/5⭐

„Latające Anioły” Danielle Steel nie przypadły mi do gustu. Lubię książki osadzone w realiach historycznych. Okres II wojny światowej mnie pasjonuje, a walka polskich lotników z Dywizjonu 303 rozpalała moją wyobraźnię. Sięgnęłam więc po pozycję Danielle Steel z zaciekawieniem. A tu zawód…. Pomysł na ukazanie pracy przyjaciółek pielęgniarek ratujących życie żołnierzy walczących z Niemcami bardzo dobry. Wątki romansowo-romantyczne też. Jednak styl, w którym książka została napisana nudny. Mało dialogów. Brak pewnej spójności. Postać Audrey – bohaterki przedstawionej na początku powieści szczegółowo zostaje zmarginalizowana na rzecz innych osób. Książka nie przypadła mi do gustu, jednak uważam, że na jej podstawie mógłby powstać interesujący scenariusz filmowy, a każdy powinien sobie wyrobić własne zdanie na jej temat.

"Zbyt wiele od­da­li i zbyt wiele stra­ci­li w woj­nie, która nie po­zo­sta­wi­ła ni­ko­go takim samym i która za­bra­ła wszystkim zbyt wiele."

Przyznaję, że nie była to najlepsza książka jaką czytałam i mogłabym się czepnąć paru rzeczy, chociażby stylistyki czy uproszczeń. Jednak nie zrobię tego z jednego prostego powodu, ta historia naprawdę mnie wciągnęła, co więcej, nawet się wzruszyłam, mimo że fabuła jest dosyć przewidywalna. Całość ma w sobie bardzo dużo ciepła i uroku, którym trudno się oprzeć, podobnie jak, wykreowanym przez autorkę, bohaterkom. Nie nastawiajcie się na wybitną lekturę, ale na opowieść, która pochłonie was na jedno popołudnie, od razu też uprzedzam, że mało jest tutaj dialogów, a główna skrzypce gra narrator i o dziwo, to też mi nie przeszkadzało.

Może się starzeję, albo po prostu czasami potrzebuję prostej i nieskomplikowanej historii.

Zarówno "Latające Anioły" jak i autorka wskakują u mnie do kategorii "guilty pleasure".

„W ciągu dnia miewa urojenia, na przykład, że jest z tobą zaręczony, a w nocy męczą go koszmary (…) Jest tylko dzieciakiem, ale jest umysł został uszkodzony”

„Latające anioły”- nowa powieść mojej ukochanej autorki miała niedawno swoją premierę. Twórczość pani Stelle jest charakterystycznie piękna. Łączy fikcję z historią wywołując w czytelniku wszystkie możliwe emocje.

Po dwóch latach Stany Zjednoczone dołączają do wojny rozgrywającej się na terytorium Europy, a do wojska zaczynają zaciągać się kobiety, w tym Lizzie- młoda pielęgniarka, która po śmierci ukochanego nie widzi dla siebie innej przyszłości, Audrey- kobieta, która cała młodość spędziła przy chorej matce, a także Louise, Alex, Emma i Pru. Każda z nich znajduje zatrudnienie w powietrznej jednostce ewakuacji medycznej. Sądzę, że wyjaśnianie tytułu nie jest już koniecznością.

Czytanie tej powieści było dla mnie zaszczytem i mówię to śmiertelnie poważne. Autorka w doskonały sposób odzwierciedla tragiczne realia wojny, dehumanizację człowieka, definiuje postawę najeźdźców jako niezgodną z dekalogiem, obrazuje do czego zdolni są ludzie i jak potrafi zatrzeć się granica moralna. Na dodatek porusza temat rasizmu, który w tamtych latach, jak i obecnie jest bardzo poważnym problemem. Sam fakt, że Louise była czarnoskóra wykluczał ją jako człowieka. W momencie wstąpienia do swojej jednostki przydzielona została do opatrywania Niemców, a nie jak reszta kobiet do pomocy rannym, amerykańskim żołnierzom.

Otwarcie przyznam, że nie jest to książka, przy której można się „odmóżdżyć”. Ją trzeba definitywnie zrozumieć. Wymaga ogromnej dojrzałości emocjonalnej. Latające anioły są dzielnymi i niestrudzonymi kobietami. Nie otrzymują dużego wynagrodzenia, a warunki ich pracy są śmiertelnie niebezpieczne. Dużo widzą i równie wiele doświadczają na własnej skórze. „Latające anioły” to powieść o przyjaźni, miłości i determinacji.

Po stokroć polecam!

Jeszcze kilka lat temu zaczytywałam się w powieściach Danielle Steel.

Mam w swojej biblioteczce sporą kolekcję i z chęcią sięgnęłam po

najnowszą książkę autorki Latające anioły.

Mnie książka wciągnęła od pierwszych stron a emocje towarzyszyły do końca.

To wzruszająca historia o odwadze, lojalności i przyjaźni kobiet

w czasie drugiej wojny światowej.

Pięć dziewczyn, z różnych środowisk, domów i różnymi charakterami, które połączył jeden cel.

Wszystkie postanowiły zaciągnąć się do wojska i

wspomóc walkę o wolność.

Pięć odważnych kobiet, które nie bacząc na nic każdego dnia

wskakuje do samolotu by ratować innych.

Ogromna siła, poświęcenie i odwaga.

Książkę czyta się bardzo szybko a emocje,

które towarzyszą lekturze zostają na dłużej.

Smutek i ból gdy odchodzą bliscy, wściekłość gdy

odchodzi Pru i Audrey i radość gdy kończy się wojna.

Dla mnie książka warta uwagi i taka na czasie.

Polecam.

Za możliwość przeczytania dziękuję Wydawnictwu Luna

Powieści @officialdaniellesteel pamiętam jeszcze z zamierzchłych czasów, kiedy moja miłość do książek nabierała rozpędu. 🤩 Często widywałam je na bibliotecznych półkach i zdarzało się, że wracały ze mną do domu. 📚❤️ Dlatego z ogromnym sentymentem i wielką ochotą przeczytałam "Latające Anioły", które w ubiegłym tygodniu miały swoją premierę. 🥰

•

Audrey nie było dane cieszyć się beztroskim życiem nastolatki. Spędziła kilka lat, opiekując się kolejno swoimi schorowanymi rodzicami. Poświęciła dla nich swoje najlepsze lata, ale niczego nie żałowała. Była odpowiedzialną dziewczyną, a jej jedynym wsparciem był starszy brat Will. Chłopak ukończył właśnie Akademię Marynarki Wojennej i chciał spełnić swoje największe marzenie, zostać pilotem. Tymczasem Audrey wybierała się do szkoły pielęgniarskiej, by móc jak najlepiej opiekować się mamą. Tam poznaje Lizzie. Choć dziewczęta znacznie różnią się od siebie, zostają serdecznymi przyjaciółkami. A ich los już na zawsze zostaje połączony. Po latach obie lądują w wojskowych oddziałach lotniczej ewakuacji rannych żołnierzy. W Anglii poznają kolejne wyjątkowe kobiety, które tak jak one poczuły powołanie, by nieść pomoc w tych trudnych wojennych czasach. Są niezłomne i bardzo odważne. Nie zważając na ryzyko, raz po raz wskakują do samolotów, by uratować jak najwięcej ludzkich istnień. Okrutna wojna odbiera im wiele bliskich osób, łamie serca, ale nigdy nie zdoła złamać ich ducha walki.

•

Poruszająca, wartościowa historia o sile kobiet, które mimo ogromu bólu i poniesionych strat, nie tracą nadziei na lepszą przyszłość. ❤️ Polecam serdecznie! 😍

•

Za możliwość przeczytania dziękuję @wydawnictwoluna ! 💜

Danielle Stell to pisarka, którą znam już od dawna, ale jakoś od kilku lat nie sięgnęłam,po żadną jej książkę. I powiem wam, że wiele straciłam. Zapomniałam jakie piękne książki piszę. "Latające anioły" to prawdziwy wyciskacz łez.Książka opowiada o losach dziewcząt Audrey, Lizzie, Alex, Louise, Pru i Emmie podczas II wojny światowej. O ich odwadze i poświęceniu. Historia każdej z nich jest inna. Połączyła je praca pielegniarki. Gdy wybucha II wojna światowa każda z nich postanawia wstąpić do wojska. Audrey, Lizzie, Alex i Louise to amerykanki, które zostają wysłane do Anglii. Tam poznają dwie pozostałe pielęgniarki Pru i Emme. Wykonują niebezpieczne loty po rannych żołnierzy walczących froncie. Dziewczyny wykonują bardzo niebezpieczne. Ich poświęcenie w walce o pokój jest ogromne.

Akcja książki „Latające Anioły” rozpoczyna się w momencie nalotu Japonii na amerykańską bazę marynarki wojennej na Hawajach, historyczny Pearl Harbor, czyli w roku 1941. Dwie przyjaciółki, które połączyła wspólna nauka w szkole pielęgniarskiej zgłaszają się do wojskowych oddziałów wojskowej ewakuacji rannych i zostają wysłane do Anglii. Biorą udział w niebezpiecznych misjach, których celem jest sprowadzenie rannych żołnierzy z frontu. I choć każda z nich pochodzi z innego środowiska, każda jednakowo naraża swoje życie niosąc pomoc rannym.

Przyznam się Wam, że mam mały kłopot z opinią o tej książce. Niby opis mnie bardzo mocno zaciekawił, okładka mnie zaintrygowała, ale czegoś zabrakło. Przykro mi to pisać ale pióro autorki mnie nie przekonało. I choć zdaję sobie sprawę z tego, że być może książka ta nie ma być wielką literaturą. Może jej celem było zaangażowanie czytelnika na jeden/ dwa wieczory i nic poza tym… Mi osobiście zabrakło dialogów, które w znaczny sposób potęgują napięcie i akcji, która spowodowałoby szybszą chęć poznania zakończenia książki.

Pamiętajcie, że opinię o danej książce należy wrobić sobie samemu. Nie zawsze to, co podoba się innym nam również przypadnie do gustu i odwrotnie…

Jest rok 1941. Audrey i Lizzie - wyszkolone pielęgniarki, które straciły kogoś bliskiego w ataku na Pearl Harbor - zgłaszają się do wojskowych oddziałów lotniczej ewakuacji rannych. Tam poznają pochodzącą z bogatej rodziny Alex, czarnoskórą Louise, życzliwą liderkę Pru oraz niezbyt ufną, lecz silną Emmy. Ich odwaga oraz chęć ratowania innych w wojennej rzeczywistości zadziwia niejednego mężczyznę. Jak zakończy się historia przyjaciółek? Czy przeżyją wojnę?

Przejmująca opowieść o dramacie wojny widzianej z perspektywy sześciu różnych kobiet, które z własnej woli biorą w niej udział jako pielęgniarki. Każda z nich jest inna, każda ma różne doświadczenia, a jednak coś sprawia, że wszystkie decydują się na heroiczną odwagę i postanawiają pomagać rannym żołnierzom, ewakuując ich z linii frontu. Historia tych sześciu przyjaciółek opowiada również o bólu po stracie kogoś bliskiego, o trudnych dylematach, niepewnej przyszłości, a także nadziei. Mimo niewątpliwie trudnej sytuacji, niektórym z nich wojna podarowała coś bardzo cennego i pokazała, jak wyjątkowe są więzi, które zostały stworzone w czasie jej trwania. Losy kobiet kończą się tak różnie, jak różne było ich pochodzenie. Bohaterki wzbudzają sympatię i podziw, lecz ogrom cierpień ludzkich spowodowanych przez wojnę wywołuje łzy w naszych oczach - autorka pokazała prawdziwy świat ludzi znajdujących się w samym środku wojennego chaosu, a także ich bliskich. Treść jest wciągająca, a styl lekki, dzięki czemu - mimo ciężkiego tematu - książkę czyta się jednym tchem. Losy głównych bohaterek zaciekawiają nas do tego stopnia, że chcemy poznać ich zakończenie, które nie w każdym przypadku jest dobre. Zabrakło mi jednak dwóch rzeczy - większej ilości emocji ukazywanych przez bohaterów, a także dialogów. Znaczna część lektury to krótkie opisy wielu sytuacji - wolałabym, by ważniejsze przeżycia bohaterek były bardziej rozbudowane oraz dokładniej opisane. Nie zmienia to jednak faktu, że książka wzrusza i pozwala spędzić przy sobie przyjemny czas.

Jest rok 1941. Audrey i Lizzie - wyszkolone pielęgniarki, które straciły kogoś bliskiego w ataku na Pearl Harbor - zgłaszają się do wojskowych oddziałów lotniczej ewakuacji rannych. Tam poznają pochodzącą z bogatej rodziny Alex, czarnoskórą Louise, życzliwą liderkę Pru oraz niezbyt ufną, lecz silną Emmy. Ich odwaga oraz chęć ratowania innych w wojennej rzeczywistości zadziwia niejednego mężczyznę. Jak zakończy się historia przyjaciółek? Czy przeżyją wojnę?

Przejmująca opowieść o dramacie wojny widzianej z perspektywy sześciu różnych kobiet, które z własnej woli biorą w niej udział jako pielęgniarki. Każda z nich jest inna, każda ma różne doświadczenia, a jednak coś sprawia, że wszystkie decydują się na heroiczną odwagę i postanawiają pomagać rannym żołnierzom, ewakuując ich z linii frontu. Historia tych sześciu przyjaciółek opowiada również o bólu po stracie kogoś bliskiego, o trudnych dylematach, niepewnej przyszłości, a także nadziei. Mimo niewątpliwie trudnej sytuacji, niektórym z nich wojna podarowała coś bardzo cennego i pokazała, jak wyjątkowe są więzi, które zostały stworzone w czasie jej trwania. Losy kobiet kończą się tak różnie, jak różne było ich pochodzenie. Bohaterki wzbudzają sympatię i podziw, lecz ogrom cierpień ludzkich spowodowanych przez wojnę wywołuje łzy w naszych oczach - autorka pokazała prawdziwy świat ludzi znajdujących się w samym środku wojennego chaosu, a także ich bliskich. Treść jest wciągająca, a styl lekki, dzięki czemu - mimo ciężkiego tematu - książkę czyta się jednym tchem. Losy głównych bohaterek zaciekawiają nas do tego stopnia, że chcemy poznać ich zakończenie, które nie w każdym przypadku jest dobre. Zabrakło mi jednak dwóch rzeczy - większej ilości emocji ukazywanych przez bohaterów, a także dialogów. Znaczna część lektury to krótkie opisy wielu sytuacji - wolałabym, by ważniejsze przeżycia bohaterek były bardziej rozbudowane oraz dokładniej opisane. Nie zmienia to jednak faktu, że książka wzrusza i pozwala spędzić przy sobie przyjemny czas.

"Latające anioły"to wzruszająca i fascynująca historia o odwadze kobiet w czasie drugiej wojny światowej.

Kobiet, które poświęciły bardzo dużo ratując kraj.

Pięć dziewcząt o silnych charakterach i woli walki. Audrey bardzo mocno odczuła atak Japończyków, ponieważ śmierć poniósł jej jedyny brat. Alex pragnie zmienić świat na lepsze, ratując innym życie. Emma, która siłą charakteru ryzykuje wszystko dla dobra pacjentów. Pru, bezinteresowna liderka o złotym sercu.

Dla tych kobiet nie liczy się status społeczny oraz pochodzenie. Wszystkie są równe w obliczu zagrożenia. Nie liczy się również kolor skóry. Postanowiły zostać pielęgniarkami i oddać się zawodowi w stu procentach. Anioły - tak zostały nazwane przez rannych, których zabierają z pola bitwy. Dają z siebie wszystko w walce o lepsze jutro i wolność.

Historię tych pięciu cudownych kobiet czyta się bardzo szybko. Zaciekawia już od pierwszej strony. Czytając odczuwa się emocje, począwszy od smutku, po radość. Autorka bardzo umiejętnie wykreowała bohaterki. Przyjaźń na całe życie, tylko czy wszystkie wyjdą z tego cało. Odwaga i determinacja to nie wszystko, jeśli nie wiesz, czy wrócisz z powrotem, gdy niebo jest czerwone od bomb. Trzeba coś stracić by zyskać coś innego.

Polecam, przeczytajcie, jestem pewna, że historia "Latających aniołów" oczaruje Was tak samo, jak i mnie.

Z książkami Danielle Steel po raz pierwszy zetknęłam się grubo ponad dwadzieścia lat temu. Zachłysnęłam się wtedy jej piórem, historiami, które tak skrupulatnie przedstawiała i lekkością z jaką potrafiła przekazać ważne sprawy. Po przeczytaniu ponad czterdziestu pozycji, odłożyłam je na półkę i dałam sobie czas, by kiedyś do nich wrócić. Wróciłam, ale do zupełnie nowej historii. Stało się to właśnie w tej chwili, w momencie, kiedy taka lektura była mi potrzebna.

Najnowsza powieść Steel, opowiada o wyjątkowych Amerykankach, które z różnych przyczyn zaciągają się do armii, żeby w Europie pomagać walczącym z Niemcami żołnierzom. Kobiety pochodzą z różnych światów i kast społecznych, a jednak zaprzyjaźniają się tak serdecznie, że traktują się jak rodzina. Okrutny los stawia je w sytuacjach trudnych do wybrnięcia, nie wszystkie wychodzą z nich cało, ale pozostawiają za sobą miłość oraz dobro, które procentuje.

To była niezwykła opowieść, podróż w czasie do ogarniętej wojną Europy i niebezpieczeństw, które ze sobą niosła. To wielowymiarowa (choć trzeba przyznać, objętościowo niewielka) i bardzo wartościowa historia. Autorka porusza tutaj ważne tematy dotyczące klasowości, rasizmu oraz polityki rodzin z tzw. śmietanki towarzyskiej, które kierują się własnymi zasadami i poglądami. Steel wspomina też, że wszystkie te rzeczy, stają się nieważne w obliczu wojny i śmierci, czyhającej na każdym kroku.

Jak nikt inny potrafi zbudować swoje postaci z wartościowych i godnych naśladowania elementów. Nie jest jednak jednostronna i stara się pokazywać ich wady i zalety, stawiać przed trudnymi wyborami i naginać do własnych potrzeb. Wszystko to sprawia, że to bohaterowie z krwi i kości, łatwo się z nimi zaprzyjaźnić i dopingować podczas lektury.

Danielle wzruszała zawsze, jednak Latające anioły to wyjątkowo uczuciowa powieść. Nie raz i nie dwa musiałam ocierać łzę, utyskiwać na niesprawiedliwości losu i zastanawiać się, co by było gdyby jednak wojna nie wybuchła, a te młode, dzielne dziewczyny nie musiały wyjeżdżać z domów.

Autorka jest w świetnej formie. Bardzo polecam tę powieść. Przeczytacie ją szybko, ale wśród dudnienia własnego serca i boleśnie ściśniętej krtani.

Danielle Steel zawsze kojarzyła mi się z pisaniem poczytnych romansów. To niewątpliwie jedna z najbardziej znanych i popularnych autorek na świecie. Przyznam, że nie ciągnęło mnie do jej książek. Postanowiłam wyjść ze swojej "strefy komfortu" i przeczytać najnowszą powieść tej pisarki.

"Latające anioły" to historia sześciu kobiet, które podczas II wojny światowej pracowały jako pielęgniarki ewakuujące pacjentów drogą lotniczą.

Cała opowieść zaczyna się w momencie, gdy poznajemy Audrey. Ta młoda dziewczyna bardzo dużo przeszła w swoim życiu. Opiekowała się ojcem, a po jego śmierci, dba o ciężko chorą matkę. W pewnym momencie idzie do szkoły uczyć się zawodu pielęgniarki. Tam poznaje Lizzie, z którą połączyła ją głęboka przyjaźń.

Na wojnie ginie ktoś bardzo im bliski, dlatego kobiety postanawiają wstąpić do armii i ratować ludzi. Tam poznają Alex, Louise, Pru i Emmę.

Czy w tak trudnych czasach można mieć jeszcze nadzieję na lepsze jutro? Czy można się zakochać?

"Latające anioły" to powieść o odważnych, zaangażowanych, walecznych i silnych kobietach, które robią wszystko co w ich mocy, by pomagać żołnierzom. To wspaniałe bohaterki, które ratują niejedno życie.

Nieważne skąd pochodzą, ani dlaczego wstąpiły do armii. W pracy są sobie równe i tak samo potrzebne. Między kobietami rodzi się przyjaźń.

Każdego dnia czyha na nie niebezpieczeństwo. Wiele z nich straciło kogoś ze swoich bliskich, ale nie poddają się i godnie pełnią swoją służbę.

"Latające anioły" to powieść obyczajowa pełna emocji, która trzyma nas do końca w niepewności. Trzymałam kciuki za wszystkie kobiety i chciałam, żeby przeżyły wojnę, a potem spełniały swoje marzenia.

To porywająca, wciągająca i wyjątkowa lektura od pierwszej do ostatniej strony.

Serdecznie polecam.