Las w ciszy

"Las w ciszy" nie jest taki jakim może się wydawać, swoją tajemniczą okładką przyciąga wzrok, lecz na początku historia może zmylić niejednego czytelnika.

Max Muller zostaje znaleziony ranny w swojej pracowni. A kilka miesięcy wcześniej Gottfried, właściciel kawiarni otrzymuje spadek po swoim ojcu (laskę i list). W lasce jest ukryty obraz Gustawa Klimta. Natomiast w liście, który został napisanym w 1960 roku, Hermann powierza synowi zadanie aby odnalazł prawowitego właściciela obrazu. Mężczyzna niechętnie, ale podejmuje się ostatniej woli ojca. Nie potrafi mu jedynie wybaczyć popełnionego samobójstwa. Pada dużo pytań i jest sporo niewiadomych. Jak jego ojciec zdobył ten obraz? Gdzie jest jego prawowity właściciel? Od czego zacząć szukać? Kto stoi za szantażem i chce zdobyć obraz za wszelką cenę?

Autorka bardzo ciekawie łączy powieść sensacyjną z wątkami historycznymi i motywem romansu. Czytelnik poznaje przy okazji prawdziwą rolę Szwajcarii podczas drugiej wojny światowej oraz handel skradzionymi dziełami sztuki. Gottfried musi zmierzyć się z rodzinnym sekretem, który sięga daleko wstecz. Autorka bardzo umiejętnie porusza się między czasami, zaciekawiając tym czytelnika. Akcja nie pędzi, rozwija się w swoim tempie, dając czas na chwilę zastanowienia.

Rozdziały są bardzo krótkie, dzięki temu czyta się szybko i lekko. Gorąco polecam ponieważ powieść opowiada o miłości, nielicznych szczęśliwych chwilach, przyjaźni i zdradzie, ale również o mrocznych czasach, które niestety były.

„Las w ciszy” to książka, której autorką jest Monica Subietas. Książka została wydana przez Wydawnictwo LeTra.

Gottfried Messmer dostaje spadek po swoim ojcu Hermannie. Jest to nietypowa sytuacja, ponieważ nie dość, że nikt wcześniej nie wiedział o skrytce Hermanna, to jeszcze w spadek wchodzi jedynie jakaś dziwna, stara laska i list… Kto przechowuje laskę w sejfie? Brzmi podejrzanie, a więc i będą z tego kłopoty. Niedługo później okazuje się, że w lasce schowany jest niewielki, pocztówkowy obraz Gustava Klimta. Hermann nakazuje synowi odnalezienie prawowitego właściciela obrazu – Żyda, któremu pomagał w przeszłości. Gottfried jednak nie ma ochoty na takie zagadki. Do tej pory nie wybaczył ojcu, że ten popełnił samobójstwo, gdy mężczyzna był jeszcze dzieckiem. W końcu jednak wiesza obraz na ścianie swojej kawiarni Glück, a wtedy okazuje się, że obraz wzbudza większe zainteresowanie niż powinien.

Skąd Hermann wziął tajemniczą laskę? Kim był Żyd, do którego należy dzieło sztuki? Czy uda się go odnaleźć po tak wielu latach? Dlaczego obraz staje się obiektem pożądania i do czego posuną się ci, którzy chcieliby go pozyskać? Czy ktoś będzie w niebezpieczeństwie?

W książce połączone jest spójnie wiele wątków – wątek detektywistyczny, romans, bardzo dobrze poprowadzone wątki historyczne, nadające tło powieści. Również dekwatnie do opisywanych czasów, nie brakuje wątku prześladowań Żydów i ich makabrycznie ciężkiej codzienności, rubieży, rabowanych dzieł sztuki. Ze względu na to, że akcja dzieje się w Szwajcarii, mamy okazję śledzić codzienność podczas II wojny światowej w tym kraju. Jest to intrygujące również pod względem rzekomej neutralności szwajcarskiej, która nie miała miejsca. Brutalność, cierpienie, niesprawiedliwość, marginalizacja, śmierć. I najbardziej szokujące – zezwolenie na to wszystko, przymykanie oczu na karygodne zachowania i ludzkie tragedie.

Tempa nadają oczywiście perturbacje związane z poszukiwaniem właściciela obrazu i przebiegłością tych, którzy chcieliby obraz sobie przywłaszczyć. Wszystko to sprawia, że ta krótka książka – mająca zaledwie 260 stron - jest w odpowiednim natężeniu nasycona akcją. Co prawda nie odczuwałam większego napięcia podczas czytania, nie czułam się tak, jakbym była uczestnikiem „pogoni za obrazem”, aczkolwiek z zaciekawieniem śledziłam losy bohaterów, w szczególności, że mamy tutaj akcję teraźniejszą i akcję z przeszłości, a także wiele perspektyw, dzięki czemu jesteśmy w stanie zrozumieć, czym kierowali się bohaterowie i spojrzeć pod innym kątem na sytuację.

Ciekawie poprowadzony został wątek Maxa oraz Lucasa, którzy sprawili, że odkrywanie tajemnic obrazu zostało się bardziej ekscytujące. Niewygodne pytania, liczne sekrety, chorobliwe pragnienie posiadania obrazu, szantaż, pogróżki, obawa o zdrowie i życie… Nie można powiedzieć, żeby książce brakowało akcji, jednakże była ona właśnie taka akurat do przyjęcia, niekoniecznie przyprawiająca o ciarki. Angażująca, ale bez tego ogromnego napięcia, które niekiedy się odczuwa podczas lektury. Nie jest to wadą w tym przypadku, ponieważ autorka sprawia, że jest ciekawie, a nie przyprawia nas o zawał. Jest po prostu komfortowo.

Podobało mi się to, jak dobrze autorka pokazała, ile spraw może się ciągnąć za człowiekiem, mimo że dotyczą one poprzednich pokoleń. Tutaj wystarczyłoby, żeby los potoczył się inaczej, a tajemnica obrazu Klimta nie byłaby aż tak zawiła. Niestety los nie zawsze nam sprzyja i potrafi namieszać w najmniej oczekiwanym momencie.

Mimo tego, że książka nie trzymała w napięciu nie wiadomo jak, to ma w sobie to coś, dzięki czemu będę pamiętała jej fabułę. Ogólnie książki Wydawnictwa LeTra mają taki klimat, że bije od nich oryginalność i chce się po nie sięgać.

Jeśli lubicie klimatyczne powieści kryminalne z historią i sztuką w tle, to sięgnijcie po "Las w ciszy".

Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu LeTra.

Las w ciszy to książka, która może was zmylić. Inaczej odebrałam okładkę i choć treść się z nią przewijała, to jednak nie sądziłam, że jej sens będzie tu ukryty. Jeśli jednak lubicie książki z ogromną dozą tajemnic i sekretów, to trafiliście idealnie. Najbardziej podobało mi się to, że napięcie tutaj narasta wraz z każdą przeczytaną stroną. Rozpoczyna się niby niewinnie, rozmowa telefoniczna między kobietą a mężczyzną, który musi się zjawić na spotkanie, by przekazać mu bardzo ważne wiadomości. Choćby z samej ciekawości idziemy dalej, lecz napotykamy przejście do odległych czasów, kiedy jeszcze żył pewien człowiek oblepiony drogimi dziełami sztuki. Następnie widzimy rozmowę, która nie dość, że jest bardzo tajemnicza, to jeszcze nasza postać nie chce wiedzieć co zawiera ukryta skrytka, do której dostęp ma tylko on. Mnie samą zżerała ciekawość, tym bardziej, że z odległych opisów dowiadujemy się, co ów dawny człowiek starał się ukryć. Obawiał się, że może nie przeżyć czasu, który miał nadejść. I tak powracamy do rzeczywistości, kiedy główny bohater bardzo chce odgrodzić się od przeszłości. Nadal czuje pewien żal do osoby z przeszłości i nie zamierza powracać do dawnych spraw. Osoba, która wręcz nalega na otwarcie skrytki zaczyna się niecierpliwić. Staje się nachalna, aż... Aż sami musicie ją przeczytać:-)

Niejednokrotnie powtarzałam, że dawne działa sztuki, klejnoty i czasy odległe wręcz ubóstwiam. To wszystko tutaj znalazłam, więc jestem tą książką usatysfakcjonowana. Jednych postać spadkobiercy może denerwować, gdyż naprawdę uparł się, by nie otwierać skrytki, lecz ja go nawet rozumiałam. Nie chodziło mu o to, co może tam znaleźć, tylko o czasy w których został skrzywdzony. Uraz trawił go wiele lat i oczywiście miał prawo odmówić. Bywają jednak osoby, którym zależy nie na prawdzie, a właśnie na majątku. Każda z postaci inaczej rozumie słowo bezcen i uczą nas nie mierzyć wszystkich jedną miarą. To książka z przesłaniem, czasami prawdy z dodatkiem fantazji autorki. Rozdziały są krótkie i pięknie odgrodzone od siebie. Pozycja z klasą i lekkim stylem:-)

LAS W CISZY jest lekkim, niewymagającym kryminałem z wielowątkowa fabułą, która na pewno umili wam czas wolny.

Kilku bohaterów, różne lata i miejsca akcji, czy nie pogubię się w tym? Otóż nie, ponieważ autorka wyśmienicie wszystko połączyła tworząc ciekawą historię z nutką tajemniczości. W głównej mierze akcja powieści rozgrywa się w Szwajcarii i przeplata losy Gottfrieda, artysty Maxa i właściciela galerii Lucasa. Kilka postaci, ale zostały fajnie wykreowane, nawet te drugoplanowe jak Valeria i Tony czy rodzice Gotta Hermann i Ada, sprawiło to, że nie błądziłam w fabule, tylko z przyjemnością zagłębiałam się w nią. Rozdziały są krótkie, więc powieść czyta się praktycznie sama, mimo braku dynamicznej akcji i trochę przewidywalności fabuły, bo szybko wpadłam na rozwiązanie zagadki, jednak nie ujęło to mojej przyjemności z czytania.

Lubię, kiedy w książkach fakty historyczne mieszają się z fikcją literacką a tajemnice i sekrety wiążą się z zagmatwanymi ludzkimi losami i zaginionymi dziełami sztuki. Ostatnio w ręce wpadła mi lektura, która łączyła wszystkie tak cenione przeze mnie wątki.

Po kilkudziesięciu latach Gottfried dowiaduje się, że odziedziczył po ojcu skrytkę bankową. Rodziciel popełnił samobójstwo, gdy Gott miał zaledwie 8 lat, nie był więc zbyt chętny, by skrytkę opłacić i wyciągnąć z depozytu. Ciekawość jednak zwyciężyła. Okazało się, że odziedziczył drewnianą laskę. Po odkręceniu uchwytu wysunął się z niej zrolowany obraz zatytułowany Las w ciszy. Do laski i schowanego w niej płótna dołączony był list. Gott dowiedział się z niego czym, w czasie wojennej zawieruchy zajmowali się jego rodzice. Postanawia spełnić ostatnią wolę ojca i podjąć poszukiwania prawowitego właściciela obrazu. Nie mając zielonego pojęcia, jak się za to zabrać tymczasowo wiesza płótno w prowadzonym przez siebie barze. Okazało się to błędem. Obraz wzbudził zainteresowanie stałych bywalców baru: malarza Maxa oraz marszanda Lucasa. Każdy chce zdobyć obraz dla siebie. Jakie pobudki nimi kierują? Kto szantażuje Gotta i grozi śmiercią jego ukochanej?

Akcja dzieje się w Szwajcarii, co stanowi miłą odmianę, albowiem nie miałam jeszcze okazji zapoznać się z tym, co działo się w tym kraju podczas II wojny światowej. Okazało się, że w sumie to samo co wszędzie, mimo iż Szwajcaria uchodziła za kraj neutralny. Zamykanie granic, polityka „das boot ist voll”, brak pomocy dla potrzebujących, marginalizacja społeczności żydowskiej, przymykanie oczu na niegodziwości, których dopuszczali się naziści, było na porządku dziennym. Niemcy korzystając z tajemnicy bankowej, deponowali w szwajcarskich bankach zrabowane pieniądze i dzieła sztuki. Szwajcarzy, mimo iż wiedzieli doskonale, że pieniądze zostały naznaczone ludzką krwią i cierpieniem, nie robili nic, by to wszystko zatrzymać. Jednak kraj był otoczony państwami Osi, więc musiał pójść na wiele ustępstw. Nic w historii nie jest tylko czarne lub tylko białe.

Podobało mi się więc miejsce osadzenia akcji oraz to, że fabuła osnuta była wokół tajemniczego pejzażu, którego prawdopodobnym twórcą był młody Gustav Klimt. Spodobał mi się również sposób poprowadzenia narracji. Historia opowiedziana z perspektywy kilku osób jest bardzo dobrym zabiegiem. Przykuwa uwagę czytelnika, a każda z postaci poprzez swoją relację dodaje kamyczek do ogródka i odsuwa nas od rozwiązania mrocznej zagadki sprzed lat. Akcja toczy się niespiesznie, wątki z II wojny światowej mieszają się z czasami teraźniejszymi, podjęte w przeszłości decyzje doganiają naszych bohaterów i uprzykrzają im życie, narażając na niebezpieczeństwo. Przeszłości nigdy nie da się zapomnieć, a ona zawsze i wszędzie upomni się o sprawiedliwość.

Jedyne co mam do zarzucenia lekturze, to fakt, że nie trzymała mnie w napięciu. Owszem czytało się szybko, przyjemnie i z ciekawością jednak obyło się bez obgryzania paznokci i efektu wow.

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Wydawnictwu Arkady.