Miasto Mgieł

Seria zbrodni w maleńkim Sandomierzu. Mała, ale dość popularna miejscowość staje się sceną przerażających wydarzeń. Ktoś w bardzo brutalny sposób morduje mieszkańców. Sposób w jaki to robi przypomina zapomniany rytuał, który towarzyszył „pozbywaniu” się strzyg i wampirów. Dlatego właśnie okoliczni mieszkańcy ochrzcili nieuchwytnego mordercę mianem „Wampira”.

To wszystko powoduje, że nad Sandomierzem oprócz październikowej mgły zawisł ogromny strach.

W rozwiązanie sprawy zaangażuje się miejscowy policjant Bruno Kowalski i historyk Krzysztof Szorca. Śledztwo jakim się zajmą nie będzie należeć do łatwych. Ciała pojawiające się każdego dnia będą powodować, że będą mierzyć się z ogromną presją.

Czy uda im się przerwać serię tajemniczych zbrodni? Czy za tymi wydarzeniami rzeczywiście stoi bestia z legend?

„Miasto mgieł” to kolejna książka Michała Śmielaka jaką miałem przyjemność przeczytać. Według mnie najlepsza z tych jakie przeczytałem.

Autor wspaniale oddał tutaj klimat małej kameralnej mieściny spowitej bardzo gęstą mgłą. Właśnie ta mgła powodowała, że sam wielokrotnie łapałem się na tym, że z zaciśniętymi zębami oczekiwałem tego co z niej wyjdzie. Dosłownie Silent Hill na sandomierskiej ziemi.

Warto dodać, że historia tu opisana to też genialnie dopracowana zagadka kryminalna, a zakończenie? Serio, będziecie czekać do ostatniej strony – dosłownie.

Polecam gorąco. Książka warta uwagi. Póki co moje TOP 10 w tym roku!!! Miejsca nie podam – też będę trochę tajemniczy – jak ta mgła.

Najnowsza powieść pana Michała Śmielaka rozgrywa się w niezwykle interesującym mieście, w Sandomierzu. Miasto mgieł jak określa je autor sugestywnym tytułem, jest wam zapewne znane. To często odwiedzane, przepiękne miasto kojarzy się przede wszystkim z serialem Ojciec Mateusz. Warto pojechać do miasta nazywanego czasem małym Rzymem, bo warto wiedzieć, że położone jest na siedmiu wzgórzach, pochodzić po zabytkowym rynku, wybrać się starą, turystyczną nyską na Góry Pieprzowe. Właśnie w takich okolicznościach natury Michał Śmielak umieścił swoją powieść.

To moja druga powieść autorstwa pana Michała. Osadą byłem zachwycony. Teraz przyszedł czas na Miasto mgieł. Kilka słów o autorze. Pan Michał mieszka w Sandomierzu, pochodzi z Dolnego Śląska i uwielbia góry. Jest autorem kilku bestselerowych książek, które cieszą się sporym zainteresowaniem wśród czytelników. Jest również fanem historycznych rekonstrukcji, ciężkich muzycznych brzmień oraz... fan dobrego jedzenia. Jego najnowsza powieść to nie tylko kryminał, ale ciekawy rys historyczny, wpleciony w fabułę powieści.

Na okładce książki nie mogło być inaczej. Mamy tytułową mgłę, która dość mocno wciska się w sandomierski rynek z ratuszem miejskim w centralnej części okładki.

Mgła skrywa największe tajemnice...

Napis u góry okładki daje nam do zrozumienia, że mgła będzie miała tutaj jakieś znaczenie, a sam kryminał będzie owiany pewnymi tajemnicami, które wyjdą na światło dzienne (mimo mgły).

Jak kryminał to musi być morderstwo. Przenosimy się do Sandomierza, gdzie zamordowano kobietę. W sumie morderstwo, jak morderstwo, takich wiele i nie zmienimy umysłów tych, którzy do tego doprowadzają. Jest jednak pewne "ale". Trup ma szeroko otwartą jamę ustną, a w niej wciśniętą ziemię. Dlaczego morderca tak zostawił zwłoki? Przecież taki rytuał czyniono, gdy uważano, że to wampir, a ziemia w ustach miała nie pozwolić na to, by uznany za zmorę nie mógł już więcej wypić ludzkiej krwi... Do sprawy zostaje wyznaczony komisarz Bruno Kowalski. Jego kariera w policji nie jest jakaś wybitna i jak to można wyczytać w opisie książki, toczy się równie spokojnie, jak życie w Sandomierzu. Sprawa nie jest prosta, a w niej pewną rolę odegra również lokalny historyk, nauczyciel tego przedmiotu, Krzysztof Szorca. Okazuje się, że mimo połączenia sił, zabójca ciągle jest nieuchwytny, jakby był o krok przed ścigającymi. Jakby miasto i jego historia była mu zdecydowanie lepiej znana niż fachowcom. Zbliża się 1 listopada i Wszystkich Świętych, jednak w mieście panuje strach przed domniemanym wampirem. A przecież jak wiadomo z historii, Sandomierz to podobno polska stolica wampirów!

Historia miasta miesza się z teraźniejszością. Poznajemy ciekawe wydarzenia, które miały miejsce w dalekiej przeszłości. Postaci również mogą podobać się czytelnikom. No i zakończenie... mistrzowskie, ale takich rzeczy nie zdradza się w recenzjach. Mogę być pewny, będziecie zaskoczeni.

Zachęcam do przeczytania.

Tym razem Autor zaprasza nas do Sandomierza. Patrząc za okno, to tytuł idealnie wpisujący się w pogodową aurę ostatnich dni. Siadajcie więc i czytajcie.

Pod płaszczykiem z mgły, w granicach miasta panoszy się zło. Wygląd ofiar i pozostawiane ślady jednoznacznie sugerują sprawcę. Łudząco przypominają średniowieczne pochówki antywampiryczne. Na miasto spada blady strach. Ludzie boją się po zmroku wychodzić z domów. Bruno Kowalski, policjant po przejściach rozpoczyna żmudne śledztwo. Z pomocą przychodzi mu miejscowych historyk Krzysztof Szorca. Kim jest samozwańczy łowca wampirów i co nim kieruje?

Fabuła jest dość rozbudowana, wzbogacają ją lokalne legendy i smaczki historyczne. Niewątpliwie nie można odmówić jej tajemniczości i mrocznego klimatu. Niestety tym razem zabrakło mi charakterystycznego dla Autora humoru z domieszką ironii i szczyptą sarkazmu. Nie do końca również odnalazłam się w tej historii, ale to już moje subiektywne odczucie. Tak czy inaczej cenię sobie twórczość Autora i z pewnością sięgnę po Jego kolejne książki.

Odkąd przeczytałam pierwszą książkę Michała Śmielaka zakochałam się w jego twórczości. Każda kolejna jego książka jest dla mnie dużym zaskoczeniem! I tak było również tym razem. „Miasto mgieł” to książka, która mnie zachwyciła i sprawiła, że nie byłam w stanie się od niej oderwać od pierwszej aż do ostatniej strony.

W Sandomierzu dochodzi do tajemniczych morderstw. Wszystkie one są okraszoną duszną atmosferą i mgłą. Szybko okazuje się, że zbrodnie są wzorowane na średniowiecznych pochówkach antywampirycznych. Podkomisarz Bruno Kowalski otrzymuje tę sprawę i okazuje się, że jest ona niezwykle zawiła i ciężka. Ponadto presję na Brunie wywierają dziennikarze oraz komenda. W mieście robi się niebezpiecznie, a mieszkańcy boją się wyjść z domu. Natomiast sprawcą tych zabójstw szybko otrzymuje pseudonim „Wampir z Sandomierza”.

„Miasto mgieł” to niezwykle wciągający thriller, momentami wręcz mrożący krew w żyłach! Atmosfera powieści jest gęsta i mroczna. Tego mroku dodaje też mgła, która jest jesienną zmorą miasta. Pełno tutaj grozy i napięcia, ale to właśnie cenię sobie w twórczości autora! Żadna książka nie jest taka sama, wręcz przeciwnie każda kolejna jest mocno zaskakująca.

Bruno Kowalski to postać spokojna, zupełna odwrotność policjantów głównie znanych mi z kryminałów. Mężczyzna w tragicznym wypadku traci żonę i od tamtej pory jest częstym gościem na cmentarzu. Bruno nie ma wygórowanych ambicji, jednak ta sprawa okazuje się w jego życiu przełomową!

W złapaniu przestępcy Kowalskiemu pomaga Krzysztof Szorca, który jest lokalnym historykiem. Szorca na początek niechętnie podejmuje się pomocy Kowalskiemu. Jednak ta sprawa jest pełna symboliki i mężczyzna postanawia zagłębić się w ten temat. Czy bohaterom uda się złapać przestępcę zanim dojdzie do kolejnych zbrodni?

Atmosfera „Miasta mgieł” jest dla mnie jednym z największych atutów tej powieści! Ta ciągła, nieopadająca mgła dodaje książce grozy, niepokoju i tajemniczości. Mgła może zostać uznana również za symbol zła, które jest obecne i przenika w najdalsze zakątki miasta. Dodatkowym atutem jest też przytoczenie średniowiecznych opowieści, które sprawiają, że czytelnik choć po części pozna historię miasta, ale i symbolikę morderstw.

„Miasto mgieł” to idealna pozycja dla fanów mrocznych i mocnych thrillerów z zaskakującym zakończeniem! Ponadto książka została osadzona w przepięknym Sandomierzu. Ta historia wciąga czytelnika do swojego świata już od pierwszych stron i zostaje z nami nawet po zakończeniu. Jako fanka twórczości Michała Śmielaka z całego serca wam tę książkę polecam! Genialna historia, mroczna atmosfera, wspomnienia przeszłości, świetnie wykreowani bohaterowie, ciągłe napięcie, no czego chcieć więcej od dobrego thrillera !

IG: libresunn

"Miasto mgieł" to pierwsza moja książka Michała Śmielaka i na pewno nie ostatnia!

Już od pierwszych stron intryguje i wciąga. Nie mogłam się oderwać od lektury!

Od początku panuje tutaj tajemnicza, mglista atmosfera, która zwiastuje, że coś się wydarzy. I tak się dzieje. Z każdą kolejną stroną pojawia się tutaj więcej zagadek i trupów.

Akcja rozgrywa się w Sandomierzu w czasach teraźniejszych jak i przeszłości - w XIII wieku. Te dwie historie się przeplatają i uzupełniają. W pewien sposób się łączą.

To naprawdę ciekawa książka, którą doskonale się czyta. Dowiemy się z niej trochę o historii Sandomierza i o wierzeniach.

Komisarz Bruno Kowalski zjawia się na wykładzie znanego historyka dotyczącym wampirów. A może raczej wąpierzy, jeśli mowa o polskich realiach. I tak zaczyna się ich współpraca w sprawie "Wampira".

Tytuł ten na pewno zaskakuje i trzyma w napięciu. Bardzo podobały mi się tutaj te wątki historyczne. Bohaterowie byli ciekawi, a humor świetny.

Doskonale się bawiłam podczas czytania "Miasta mgieł". Jeśli lubicie dobre kryminały i thrillery to polecam Wam sięgnąć po ten! Myślę, że również przypadnie Wam do gustu jak mnie.

w mgle gęstej miasto tonie

pod jej płaszczem mrok się skrywa

w tej mgle ktoś ducha wyzionie

wampirzą legendą miasto się pokrywa

ta sandomierska kraina

swoją historią wybrzmiewa

strzygę głos księdza zaklina

w ludziach strach zasiewa

miasto na szczątkach powstało

ostatnia dla nich wybiła godzina

i tylko na ziemiach zło się ostało

w nim ukryła się ludzka przewina

Historia spowita mgłą.

Tak gęstą, tak rozłożystą.

W niej lepkość mroczna.

W niej duszność widoczna.

Niesie się nią echo sandomierskiej historii.

Tam strzyga. Wampir. Diabli pomiot.

Tam wiara, że zło można wyplenić.

Kołkiem serce przebić.

Głowę od ciała oddzielić.

By zło nie wstało.

By się z ziemi nie wygrzebało.

By chrześcijańskiej krwi nie skosztowało.

„Co kryje się we mgle”?

I znów ktoś życie komuś odbiera.

Wciśnięta w ziemię. Szczęki jej rozwarte.

To w tej październikowej mgle zło swe macki rozpościera.

W niej się chowa. Nią się okrywa. W niej się rodzi.

I nie zobaczy go nikt. I nikt wzrokiem go nie sięgnie.

Tylko czuć ciemność.

I zimno jakieś głębokie.

Przeszywające skórę.

Dreszcz strachu.

Tylko dusza na ramieniu.

Po kogo przyjdzie.

Komu życie odbierze.

Komu szczęki rozewrze i w ziemię wbiję.

Pięknie i mrocznie utkana opowieść. Rozeszła się po mojej wyobraźni tak mocno. Szerokim strumieniem emocji zmysły moje pokryła. Klimatem, aurą i poczuciem humoru. Jedynym i niepowtarzalnym, bo „śmielakowym”. Ileż poszanowania dla historii tutaj wybrzmiewa. Ileż słów o niej, które roznoszą się tak rozlegle i wersy tej książki ubarwiają. Ileż prawd i zdań, z których przesłań wiele można wydobyć. I przeżyć je w sobie. I oczy ze zdumienia otworzyć szeroko. Że tak kiedyś było. Że inność odbijała się w oczach ludzi strachem przed złym. Że inność była ich przekleństwem. Głosem z piekła. A przecież najgorsze potwory to ludzie. Polecam.

We mgle można utonąć, zabłądzić, zgubić się i stracić orientację w terenie. W Mieście mgieł także – utonęłam i zabłądziłam całkowicie, do tego stopnia, że czas przestał się liczyć, obowiązki też. Jak to się świetnie czyta! To jedna z tych książek, które bierze się do ręki tylko na chwilę, a odkłada, gdy ktoś potrząśnie za ramię albo gdy zrobi się kompletnie ciemno i nie widać liter.

Michał Śmielak nie próbuje czarować słowem i może – paradoksalnie – właśnie dlatego tak dobrze mu się to udaje. Bezpośredni styl, proste, czasem dosadne słownictwo odpowiednio okraszone ironią, ale tam, gdzie trzeba z mocnym akcentem niezachwianej pewności – kombinacja idealna. Nie da się temu oprzeć, po prostu się nie da.

Michał Śmielak nie ma w zwyczaju oszczędzania czytelników. W każdej książce funduje im jazdę bez trzymanki i totalny rollercoaster emocjonalny. Wiem o tym i nie spodziewam się taryfy ulgowej. Z drugiej strony – każda kolejna książka to wzrost moich oczekiwań a poprzeczkę ulubionym pisarzom zawieszam naprawdę wysoko. I Śmielak daje radę! Nie wiem, jak on to robi, ale niech robi jak najdłużej!

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy

Dużo dobrego słyszałam o książkach Pana Śmielaka, dlatego postanowiłam sprawdzić na czym polega ich fenomen.

Zwyczajowo Sandomierz po sezonie turystycznym zapada w letarg, nie tego roku jednak. Brutalne morderstwo kobiety wstrząsa mieszkańcami miasta. Sprawa szybko zostaje powiązana z wierzeniami o strzygach, a morderca nazwany „Wampirem”. Sprawę prowadzi podkomisarz Bruno Kowalski wspierany przez miejscowego historyka Krzysztofa Szorca. Śledczy muszą się śpieszyć ponieważ każda noc oznacza kolejne morderstwo.

Książka oczarowuje czytelnika od pierwszych stron. Współczesne śledztwo przeplata się z barwnymi i krwawymi opowieściami z dawnych czasów Sandomierza. Czy wampiry, strzygi i inne niebezpieczne stwory występowały naprawdę czy to tylko nadinterpretacja nieświadomych, współczesnych im ludzi? W jaki sposób historie te wiążą się ze śledztwem?

Autor bardzo sugestywnie i obrazowo oddaje senny i niepokojący klimat jesiennego Sandomierza. Mgły biorą w posiadanie jego ulice, a morderca wyłania się z nich niepostrzeżony, atakując szybko i skutecznie. Śledczy dwoją się i troją, ale potencjalne ślady do niczego ich nie doprowadzają. Akcja toczy się w okolicach cmentarzy, opuszczonych wąwozów, osuwisk odkrywających ludzkie szczątki.

Bardzo podoba mi się sposób kreowania postaci. Bruno i Krzysztof wydają się znajomymi z dzielnicy. Mają swoje życie, dawne sprawy, potencjalne miłości na horyzoncie. Odbiera się ich jako realne postaci, wypełnione charakterem, ciałem, krwią i duszą.

Słyszałam o sławetnym poczuci humoru Autora i dopiero czytając tą książkę zrozumiałam jego unikatowość. Nienachalne, subtelne, czarcie czasami żarciki współgrają z brutalnością i krwawymi zbrodniami.

Powoli toczące się na początku śledztwo z czasem nabiera tempa i owocuje szalonymi i dynamicznymi scenami w drugiej połowie książki. Z wielką przyjemnością i zaciekawieniem czytelnik analizuje, kto może kryć się za postacią nieuchwytnego mordercy. Przygląda się wnikliwie każdemu bohaterowi i szuka poszlak, które naprowadzą go na rozwiązanie.

Jestem całkowicie oczarowana tą książką. Wciągnęłam się bezgranicznie w jej niesamowity klimat, a wątek kryminalny przysporzył mi wielu emocji. Inaczej też spojrzałam na wierzenia dotyczące wampiryzmu. Teraz czas na inne książki Autora, liczę na to, że porwą mnie tak samo jak „Miasto mgieł”

Śmielak swoją powieścią wdarł się do mojej głowy bestialskim morderstwem, które wstrząsnęło lokalną społecznością, grozy temu i tak brutalnemu zdarzeniu dodaje fakt zastosowania pewnych starych rytuałów.

Autor w moich oczach znakomicie wykreował postaci, mogę wręcz napisać, że „dopieścił” pod względem złożoności psychologicznej. Bohaterowie często muszą podejmować trudne, nie zawsze zgodne z sobą decyzja co nadaje im realizmu. Śmielak nie bał się zanurzyć się, a co za tym idzie mnie zagłębić w naprawdę mroczne rewiry człowieczeństwa, a może bardziej bestialstwa przyznaję „podobało się to dla mnie”.

Pisarz umiejętnie buduje atmosferę niepokoju, powoli odsłaniał przede mną kolejne elementy układanki, które w pewnym momencie zmieniają się w przerażający obraz. Pisarzowi udało się uniknąć utartych schematów i przewidywalności. Niestety momentami zabrakło mi tempa i na tym polu zdecydowanie widzę pole do poprawy.

Na atmosferę wpływ ma też język narracji, który jest surowy i brutalny i stworzyło to świetną symbiozę z atmosferą. W powieści nie brakuje brutalnych wizji, jednak to wszystko było uzasadnione i nie miałam poczucia, że jest to dodawana na siłę, żeby wywołać szok.

Język autora jest surowy i przepełniony charakterystycznym dla Śmielaka humorem, co świetnie komponuje się z mrocznym klimatem książki. Autor nie bał się mocnych opisów brutalnych scen, co podkreślało brutalność świata, w którym toczyła się akcja, ale jednocześnie nie jest to przesadzone, te elementy służą przede wszystkim budowaniu atmosfery.

„Miasto mgieł” okazało się całkiem przyjemną mieszanką zagadki, grozy i emocji, która na mnie wywarła bardzo dobre wrażenie i z pewnością nie będę jedyną z takimi pozytywnymi odczuciami.

Recenzja w ramach współpracy z Wydawnictwem Skarpa Warszawska

Jeżeli jesteś osobą, która lubi dawne legendy, zwłaszcza te o wampirach, wilkołakach czy też wąpierzach, to historia od razu ci się spodoba. Jest przy tym mocno wciągająca, bo kiedy przechodzimy do czasów dużo wcześniejszych jesteśmy świadkami historii, która potwierdza dziwne zjawiska, przemianę ludzi w potwory i żądne krwi bestie. Uczciwie przyznaję, że momentami aż dreszcz przechodził mi po skórze. Te wydarzenia były tak realne jakbym sama w nich uczestniczyła. Autor dodał tu teorię spiskową dotyczącą braci Kaina i Abla, przyznaję, że w życiu ani przez chwilę takich myśli nie miałam. Nawet zastanowiłam się, czy za czytanie takich słów nie spotka mnie kara;-) Czytając tą książkę odniosłam wrażenie, że Sandomierz jest dla autora jakby jakimś cudem, gdyż opisywał go na wszelkie rodzaje. Jaka była pogoda, co tam się znajdowało, taki akt miłości do tego miejsca. Piękne opisy doceniłam, przynajmniej teraz wiem więcej o miejscu w którym nigdy nie byłam. Znając już pióro autora wiedziałam, że nie spotkam tutaj zwykłych umarlaków. I żeby wyżej podpiąć poprzeczkę, osoba, która prowadzi śledztwo w pewnym momencie nie mogła tego robić. Oczywiście dopilnowała jednak, by każdy trop był mu przekazywany. Te wszystkie poszlaki często wskazywały na dwuznaczne tajemnice, zwłaszcza czytając uprzednią legendę, byliśmy naprowadzeni na tok myślenia, który nie do końca był taki, jak się wydawało. Postacie z książki dużo mieszały, obawiały się o swoje sekrety i dlatego prawda nie gościła w każdym domu. Autor dawał nam wpierw poczucie bezpieczeństwa, a później z hukiem je odbierał. Czytelnik albo czuł się zły, albo przestraszony. To dosłownie idealna lektura na czas przed Halloween:-)

Ogólnie cała książka mi się podobała, tylko nieco te wątki poboczne troszkę mieszały w wydarzeniach. Wychodziło na to, że były dłużej opisane niż wątek główny. Dlatego najlepiej czytać ją w ciszy i niekoniecznie wieczorem, bo naprawdę narobi wam sporo strachu:-) Ma mniejszy druk, więc nie da się jej przeczytać na raz. Myślę, że jest warta uwagi:-)

Część. W kalendarzu mamy już grudzień, czas mi ucieka nawet nie mam pojęcia kiedy. A jak u Was?

Dziś przychodzę do Was z recenzją książki ”Miasto mgieł” Michał Śmielak, Wydawnictwo Skarpa Warszawska. 

To jest moje kolejne spotkanie z twórczością autora i uważam, że bardzo udane. Tym razem jestem w Sandomierzu, pamiętam, że jest to piękne i urocze miasteczko, w którym miałam przyjemność raz być. Powiem Wam, że nie wiedziałam, że historia miasta skrywa w sobie tak wiele tajemnic, a także legend ukrytych w zabawnych budynkach.

Gęsta mgła  spowija miasto, dzięki której pojawia się tajemnicza postać, która morduje kobiety, stosując wampiryczne metody, a strach zaczyna osaczać mieszkańców. Do śledztwa zostaje przydzielony Bruno, a towarzyszy mu były konsultant policyjny, jednocześnie historyk Krzysztof. Na jaki trop trafią mężczyźni? I dokąd ich zaprowadzi? 

Powiem Wam, że przez książkę dosłownie przepłynęłam, fabuła pełna akcji, co nie daje nawet momentu wytchnienia. Toczą się tu jednocześnie dwa śledztwa z pozoru ze sobą nie powiązane. Jak zawsze typowałam, kto stoi za tym wszystkim, a do tego utrudnia i myli szlaki. No i autor tak wodził mnie za nos, że niestety moje typy nie były prawidłowe, a prawdziwy sprawca totalnie mnie zaskoczył.

Polubiłam bardzo Bruno, a także Krzysztofa, którzy mozolnie szli wytrwale i układali po kolei puzzle śledztwa. Obaj mężczyźni, również mają na barkach trudy przeszłości, co nie jest łatwe aby je dźwigać.

Rozpoczyna się wyścig z czasem, a mgła coraz bardziej otula Sandomierz, skrywając mordercę. Jesteś ciekawa/wy co kryje się we mgle?