Larista. Wysłannicy. Tom 1

Po zapoznaniu się z Tryjonem, czyli jedną z książek Melissy Darwood, nabrałam wielkiej ochoty na więcej. Oryginalna treść jaką zapodała mi autorka, przyniosła nadzieję na to, że być może w innych powieściach wychodzących spod jej pióra spotkam się z równą świeżością pomysłu. Sięgnęłam więc po Laristę. Wysłannicy i jakże wielkie było moje zdziwienie, kiedy okazało się, że ta historia ujrzała już światło dzienne w 2013 roku. Po wielu sukcesach ukrywającej się pod angielskim pseudonimem Polki teraz z pewnością po lekturę zdecydowało się sięgnąć o wiele więcej czytelników, aniżeli w zamierzchłych latach. Zdecydowałam się i ja. Czy natrafiłam na to, czego oczekiwałam?

ZARYS FABUŁY

Przy okazji swoich osiemnastych urodzin, Larysa wypowiada ciche życzenie. Chciałaby w końcu wejść w związek z nowym chłopakiem i poczuć czym jest smak prawdziwej miłości. Nie ma pojęcia, jak ogromne zmiany przyniesie owa prośba.

W niedługim czasie, w wyniku dramatycznej sytuacji z przeżywającą zawał sąsiadką, Larysa widzi chłopaka, którego miała szansę poznać już w swoim sennym koszmarze. Śnie, w którym umarła. Gabriel, tajemniczy nieznajomy, już wkrótce wejdzie w jej świat i pozwoli poznać się bliżej. To jednak nie wszystko. Na horyzoncie czeka jeszcze niosący charakterystyczny zapadach Daniel, który dość szybko zaprasza ją na spotkanie.

Dobro i zło. Szansa i zguba. Czy Larysa dobrze wybierze?

PARANORMAL ROMANCE

Już na samym wstępie, tym, którzy jeszcze się nie domyślili, muszę sprecyzować o jaki gatunek literacki chodzi przy okazji tego tytułu. Skoro to książka o miłości, mamy do czynienia z romansem, relacją rodzącą się pomiędzy młodymi ludźmi, więc można także mówić o New Adult. Niemniej jednak jest tutaj domieszka fantastyki, którą swoją drogą autorka bardzo sprawnie wprowadza w rzeczywiste środowisko. W efekcie więc powstaje historia miłosna z akcentem paranormalnym, a więc paranormal romance, bądź jak kto woli paranormal New Adult.

ONA I ICH DWÓCH

Bohaterką powieści została młoda, wkraczająca w dorosłe życie dziewczyna wychowująca się w normalnej rodzinie. Romantyczna dusza niekryjąca się ze swoją wiarą w miłość, pomocna, przyjacielska, ale coraz mocniej dostrzegająca zmiany następujące w jej życiu. Czy ma do czynienia z psychozą? Już wkrótce będzie miała szansę się przekonać. Chociaż to jej przypada pałeczka narracji pierwszoosobowej, dziewczyna momentami przekazuje ją Gabielowi. No właśnie, sprawiający wrażenie pochodzącego z innego wymiaru przystojny mężczyzna niesie ze sobą klimat tajemnicy, który naprawdę chce się odkrywać. Do całej tej skomplikowanej układanki autorka dołącza jeszcze złowieszczego Daniela, niebezpiecznego, zepsutego, piekielnego. Kim są wspomniani bohaterowie i którego z nich wybierze Larysa?

DOBRO I ZŁO, CZYLI SŁOWO NA TEMAT AKCJI

Przyznam, że pomimo zarzutów podobieństwa do sagi Zmierzch czynionych w stronę tej książki, ja niczego takiego nie zauważyłam. Autorka stworzyła swój własny świat, w którym owszem – pojawia się motyw ścierania dobra i zła – ale czymże byłaby książka spod gatunku paranormal bez takiego elementu? Podobał mi się fakt etapowego wprowadzania fantastyki w życie bohaterki, w wyniku czego okazała się ona na miarę sił wiarygodna. Wiadomo, że takie książki czyta się z przymrużeniem oka, przecież taki już urok tego typu literatury. Niemniej autorce udało się uniknąć rażącej infantylności fabuły i środowiska tworzonego na jej potrzeby. Jak dla mnie świetna przygoda.

PODSUMOWANIE

Melissa Darwood nie bez przyczyny ukrywa się pod angielskim pseudonimem. Wielu polskich czytelników nie sięgnęłoby po jej książki gdyby na okładce widniało rodzime nazwisko. Taka przykra prawda niewyssana z palca, ale potwierdzona wieloma wypowiedziami. Tymczasem za tajemniczą okładką kryje się treść na poziomie zagranicznych twórczyni gatunku paranormal romance, uwaga, z polskim tłem – co okazuje się bardzo przyjemnym zaskoczeniem. Polecam wszystkim tym, którzy nie wierzą, że nasz rodak także potrafi. A ja z przyjemnością będę sięgać po kolejne książki tej autorki.

[Adres usunięty]

Jestem ogromną fanką romansów i bardzo chętnie po nie sięgam. A jeśli jest jeszcze dodany wątek fantastyczny, to autor już mnie kupił. Historia nie musi być wartka, porywająca czy niewiadomo jak ambitna, bo w większości przypadków i tak się wciągnę, i znajdę romans nawet tam, gdzie go nie ma. Tutaj nie musiałam długo szukać, bo miłość odgrywa ogromną rolę w tej książce.

Zaczynamy historię z Larysą, która śni o swojej własnej śmierci. Dziewczyna właśnie obchodzi osiemnaste urodziny, a jej największym marzeniem jest spotkanie prawdziwej miłości. Pewnego dnia na jej drodze staje Gabriel; niesamowicie przystojny i, jak się wydaje na początku, wysoce niewychowany, bo zamiast pomagać umierającej kobiecie, tylko stoi i na nią patrzy. Larysa jednak już widziała Gabriela – w swoim śnie. Oraz później, przy wypadku samochodowym. Dziwnym trafem Gabriel pojawia się wszędzie tam, gdzie ktoś umiera. Larysa spotyka też Daniela, również przystojnego, choć już znacznie mniej miłego chłopaka, który plecie jej niezrozumiałe rzeczy i śmierdzi siarkowodorem. Jak się okazuje, mężczyźni się znają. Między Larysą a Gabrielem pojawia się więź, jednak ten cały czas coś przed nią ukrywa. Larysę ciągnie do Gabriela, ale nie chce żadnych tajemnic. Okazuje się jednak, że czasem tajemnice są znacznie bezpieczniejsze od prawdy.

Nie powiem, z początku nie byłam zachwycona. Osiemnastolatka, która marzy jedynie o tym, by mieć chłopaka i od wielu lat życzy sobie tego zdmuchując świeczki… zapowiadało się dosyć płytko i schematycznie. Bałam się, że Larysa będzie tak zaślepiona tą głupią potrzebą, że będzie mnie cały czas irytować, a Gabriel będzie typowym chłopcem, który nie chce miłości, ale jednak chce. Jednak ku mojej uciesze, wszystko wyszło inaczej. Larysa, mimo początkowej niechęci, okazała się bystrą i zwyczajną dziewczyną, która miała również ciekawe hobby, więc nie skupiała się tylko na chłopakach. Gabriel był czarującym, nieco zagubionym w nowej sytuacji mężczyzną. Cieszyłam się, że bohaterowie nie zostali wzięci z kosmosu i byli naprawdę myślącymi istotami. Zarówno główni, jak i drugoplanowi.

Jestem naprawdę oczarowana pomysłowością, jaką wykazała się pani Darwood i historią miłosną, jaką stworzyła. Tytuł książki nie wziął się znikąd i nawet ma swoją własną historię, co bardzo pozytywnie mnie zaskoczyło. Jestem również pod wrażeniem badań i rozeznania autorki w historii i tym, jak wplotła ją do powieści. Nie znam się kompletnie i nie wiem, czy to wszystko jest wymyślone, czy tylko niektóre momenty, ile z tego działo się naprawdę, ale w każdej sytuacji należą się brawa, bo potrzeba na to dużo pomysłowości i cierpliwości. Podoba mi się, że nie są to kolejne wampiry czy wilkołaki (choć i przy tym nie miałabym nic przeciwko), a coś świeżego, co być może jest już znane, ale napisane przez autorkę po swojemu.

Historia ogólnie nie pędzi jak szalona, nie ma fajerwerków, ale jest zaskakująca i wciągająca. Autorka zadbała o ciekawe zwroty akcji i sprawiła, że nie czułam nudy podczas czytania. Choć do samego romansu, a mianowicie do uczuć, których jakoś mi zabrakło, mogłabym się przyczepić, to całość oceniam bardzo pozytywnie i chętnie sięgnę po kolejne części Wysłanników.

"Dwa serca. Jedno bicie. Niech mnie odnajdzie miłość na całe życie."

Larysa to dziewczyna, która jest w klasie maturalnej i nie miała do tej pory szczęścia w miłości. W krótkim odstępie czasu poznaje dwóch przystojniaków: Gabriela i Daniela. Jednego z nich widziała w swoim śnie, który przedstawiał jej pogrzeb. Jak przeznaczenie zaplanowało rozwój wydarzeń? I kolejne ważne pytanie: Gdzie w tym wszystkim jest fantastyka?

Taki opis "Laristy", który nie zawiera spoilerów nie jest zbytnio porywający. Ot, kolejna młodzieżówka z prawdopodobnym trójkątem miłosnym. Nic bardziej mylnego! Ta historia skrywa o wiele więcej! To było moje drugie spotkanie z tą autorką (dodatkowo w bardzo krótkim czasie) i na szczęście: nie zawiodłam się!

Fabuła sama w sobie jest lekka, ciekawa, wciągająca i sprawia, że chcecie czytać więcej i więcej. Przygotujcie się na sekrety, miłość, chęć zemsty i... kartkówki z matmy. W tym przypadku to ostatnie będzie Waszym najmniejszym zmartwieniem. Pod względem fantastyki, tak naprawdę, nie wiemy czego możemy się spodziewać. Nie mam zamiaru psuć Wam niespodzianki, bo ten motyw jest świetny i BARDZO DOBRZE przemyślany!

Bohaterowie są ciekawie wykreowani i wszystkie ich zachowania (te mądre i te mniej) mają dobre wyjaśnienie. Larysa jest czasem trochę głupiutka, a Gabriel ZBYT idealny, ale wszystko ma swoje podłoże i sens. Dzięki temu nie musimy wciąż łapać się za głowę i rozczulać się nad głupotą jakichkolwiek sytuacji - tak jak to czasem bywa w niektórych książkach.

Chciałabym wspomnieć też o stylu autorki, w którym się po prostu zakochałam! Melissa Darwood znów wplotła w dialogi ciekawe i mądre przemyślenia, w tym przypadku - na temat religii. Czytałam je kilka razy, zaznaczyłam i na pewno będę często do nich wracać.

Przejdźmy do podsumowania.

Moim zdaniem "Larista" to książka idealna na luźny wakacyjny dzień! Pozwólcie wciągnąć się w historię Larysy, Gabriela i Daniela. Tymczasem ja będę wyczekiwać drugiej części serii "Wysłanników" :)

„Larista” to moje drugie spotkanie z twórczością Melissy Darwood. Pierwszą jej książką, którą przeczytałam było „Luonto” (recenzja - klik), czyli historia, która wywarła na mnie ogromne, niesamowite wrażenie. Przesłanie, jakie ze sobą niesie jest mocne i można rzec – przerażające. Warto przeczytać! Ale ten post nie o tym, kilka dni temu skończyłam „Larista. Wysłannicy”, która jest wznowieniem książki, wydanej już wcześniej przez inne wydawnictwo. Z tego co się orientuję, to wersja Wydawnictwa Kobiecego jest wzbogacona o dodatkowe rozdziały.

Larysa jest zwykłą dziewczyną z małego, polskiego miasteczka, niedawno ukończyła osiemnaście lat, niedługo pisze maturę. Dziewczyna od lat marzy o wielkiej miłości na całe życie, jednak coś nie umie się trafić ze swoją drugą połówką. Śni jej się koszmar, z którego wnioskuje, że w jej życiu nadejdą zmiany. Dobre, złe? Nie wiadomo. Poznaje Gabriela, tajemniczego nieznajomego, a w dodatku ich spotkanie następuje w dość... nietypowej sytuacji. Co wniesie do jej przyszłości facet ze snu? A, no i jest jeszcze Daniel, chłopak, którego poznała krótko po Gabrielu. Tyle że intencje obu mężczyzn są skrajnie różne.

Okej, przyznam, że książka zaczęła się bardzo ciekawie i można by rzec dość oryginalnie, jednak nie od razu wciągnęła mnie bez reszty. Co nie znaczy, że było nudnie – nie, było... w porządku. Akcja rozwijała się stopniowo, aż w końcu pochłonęła tak, jak powinna. Potem już ciągle coś się działo, zdarzały się niespodziewane, ale i spodziewane rzeczy.

Melissa Darwood zaczerpnęła ogólny zarys pewnego motywu i wykreowała z niego zupełnie nową, oryginalną fabułę. Umiejętnie wplotła w świat rzeczywisty wątek, który może się kojarzyć z czymś, co już jest, ale nie ma go w żadnej innej książce. Kim więc są Guardianie i Tentatorzy? Początkowo skojarzyli mi się z Aniołami, ale im dalej w las, tym bardziej docierało do mnie, że podobieństw jest niewiele. Masz już dosyć oklepanych, fantastycznych schematów? „Larista” to taki powiew świeżości w tym nurcie, coś innego.

Mam takie tylko drobne pytanie do autorki... Jak jej się udało stworzyć bohatera, który mimo że na pierwszym spotkaniu sprawił niezbyt dobre wrażenie, to jednak skradł moje serce od razu? Gabriel to postać, która skrywa w sobie wiele tajemnic, ale i bólu, już dość sporo czasu czeka na swą Laristę (a co to, a co to? Przeczytaj, to się dowiesz ;P). Polubiłam go od razu i podejrzewam, że niejedna z Was także go pokocha. On po prostu jest taki... kochany! Uwielbiam gościa!

Larysa to również ciekawa postać; dobra, przyjacielska dziewczyna, która, co na plus – nie jest typową szarą myszką, jak to zwykle bywa. Nie, ona jest po prostu sobą. Ma swoją pasję, potrafi pięknie malować, ma marzenia, przyjaciółkę i kochających rodziców. Jej się nie da nie lubić. I nawet przyznam, że mnie nie irytowała, co mnie niezmiernie cieszy.

„Larista” może nie jest wybitnym dziełem, któremu z miejsca dam dziesiątkę, ale spodobała mi się ta książka i z przyjemnością przeczytam drugi tom - „Guerra”. Melissa Darwood ma lekki styl pisania, dzięki któremu czyta się szybko, ale ma też talent, do tworzenia niecodziennych i oryginalnych historii, w których nie znajdziemy oklepanych schematów. Niemniej jednak „Larista” w moim rankingu nie pobiła „Luonto”, które nadal dumnie piastuje funkcję pierwszego miejsca ;) Następny w kolejce do przeczytania czeka „Tryjon” - czuję, że będzie dobry, w wakacje się przekonam. No i żeby było jasne – jeśli szukasz dobrej, oryginalnej młodzieżówki z wątkiem fantastycznym, to koniecznie spróbuj sięgnąć po „Laristę” :)

[Adres usunięty]

Ta książka czekała na moim regale ponad rok, czemu po nią nie sięgnęłam wcześniej? Nie pytajcie, bo nie mam na to wytłumaczenia.

Przepiękna historia o młodej dziewczynie, która postanawia zmienić swoją przyszłość, i która czeka na to jedną jedyną prawdziwą miłość. Los tak chce, iż na swojej drodze poznaje Gabriela, który na początku nie może jej za bardzo zbyt wiele o sobie powiedzieć. Ich uczucie nie potrzebuję dużo czasu a wręcz wybucha z dnia na dzień.

Poznajemy świat Wysłanników oraz walkę Guardianów z Tentatorami. Walka dobra ze złym nie jest taką zwykłą banalną walką. Guardianie z Tentatorami toczą wojnę już od setek lat. Guardianie to wysłannicy Boga i gdy tylko ktoś umiera walczą o duszę, starają się przekonać, iż warto żyć. Natomiast Tentatorzy starają się przekonać umierająca osobę by oddała swoją duszę diabłu.

Wątek miłości pomiędzy śmiertelnikiem a nieśmiertelniczką jest bardzo ciekawy. Nie mogłam się doczekać by dowiedzieć się jak to się dalej potoczy, jaka czeka ich przyszłość.

Książkę czyta się w ekspresowym tempie, strony niemalże same się przewracają. Może nie znajdziemy w tej historii porywającej akcji, lecz autorka stworzyła coś tak fenomenalnego, że nie sposób się nudzić.

Gdy odkryłam znaczenie tytułu byłam oczarowana, z resztą znaczenie słowa „Larista” urzeknie zdecydowanie każdą duszę romantyczki.

„Larysa przez całe swoje życie marzyła o miłości od pierwszego wejrzenia. I to takiej, która nigdy nie przeminie. Kiedy na swojej drodze spotyka Gabriela, tajemniczego Nieznajomego z jej sennego koszmaru, jeszcze nie wie, że całe jej życie niedługo się zmieni. Zarówno on, jak i niedawno poznany Daniel, mają plany względem dziewczyny. Jednak tylko jeden z nich ma przyjazne zamiary. Czy dziewczyna wybierze mądrze?

Życie Larysy całkowicie się zmienia, kiedy pojawia się w nim Gabriel. Ten mężczyzna coś ukrywa, coś, co sprawia, że dziewczyna czuje się śledzona. Kim są tajemniczy Guardianie i Tentatorzy? Dlaczego życie Larysy jest w niebezpieczeństwie? Czy w dzisiejszych czasach jest miejsce na miłość od pierwszego wejrzenia?”

Melissa Darwood kilka lat temu zadebiutowała właśnie Laristą, a teraz książka doczekała się wznowienia w Wydawnictwie Kobiecym. Nie czytałam pierwszego wydania, ale wiem, że teraz książka została uzupełniona scenami z punku widzenia Gabriela, a jak wiecie, ja bardzo lubię poznawać męski punk widzenia. Nie oczekiwałam po tej książce zbyt wiele, bo jak wiecie, z debiutami bywa różnie i choć uwielbiam twórczość Melissy, to tym razem byłam przygotowana na książkę słabszą i mniej dopracowaną. Więc nawet nie zdajecie sobie sprawy, jak miło się zaskoczyłam, gdyż okazało się, że historia Larysy i Gabriela w ogóle nie odbiega poziomem od późniejszych książek autorki. Melissa kolejny raz mnie nie zawiodła i oddała w moje ręce piękną, wciągającą i porywającą opowieść.

Bardzo spodobała się mi kreacja bohaterów i obdarzyłam ich sympatią. Larysa to na pierwszy rzut oka typowa nastolatka, troszeczkę naiwna i marząca o prawdziwej miłości. Jednak im dalej czytałam, tym bardziej byłam przekonana, że to dziewczyna jedyna w swoim rodzaju i wyjątkowa. Za to Gabriel to doświadczony mężczyzna, który mimo tego, iż wyglądał młodo, to przeżył już wiele istnień. Jego pierwsze spotkanie z Larysą nie było czymś normalnym, bo dziewczyna wtedy nie powinna go w ogóle zobaczyć. Chłopak będzie miał przed nią wiele tajemnic, a kiedy je wyjawi, to wszystko może się zmienić... No i jeszcze jest Daniel, który już na samym początku wzbudzał we mnie wiele skrajnych emocji i nie mogłam obdarzyć go zaufaniem. Ten chłopak sporo namiesza w życiu głównych bohaterów, ja miałam ochotę go udusić, tylko niestety i tak by mi się to nie udało ;)

Aaaaa i muszę nadmienić, że niejedna z Was zakocha się w Gabrielu, bo to taki mężczyzna, o jakim marzy każda dziewczyna.

Uwielbiam romanse, w których pojawia się wątek paranormalny, bo uwielbiam, gdy rzeczywistość miesza się z czymś nierzeczywistym, z czymś, co ciężko wytłumaczyć słowami. Mnie ta książka uwiodła swoją fabułą, bo to piękna historia o miłości, takiej miłości ponad wszystko...

W tej książce znalazłam wszystko to, co kocham w takiej literaturze. To piękna historia z wyrazistymi bohaterami, w której emocje wylewają się z każdej strony i mogę ją Wam tylko i wyłącznie polecić.

Za możliwość przeczytania książki dziękuję Wydawnictwu Kobiecemu.

RECENZJA POCHODZI Z BLOGA:

RECENZJA POCHODZI Z BLOGA: [Adres usunięty]

Wątek Formuły jeden połączony z romansem przekonał mnie, żeby sięgnąć po tę powieść. Mimo kilku niedociągnięć to dobra powieść, aby przeczytać ją np. w wakacje.

Andressa od małego dorastała pośród szybkich samochodów, smarów, śrubek oraz kluczy... i zamiast być modelką chodzącą po wybiegu, jest mechanikiem rajdowym. Gdy Andi dostaje propozycję pracy, by pracować w zespole Carricka Ryana decyduje się wyjechać z Brazylii i pełna nadziei wierzy, że ta współpraca pozwoli jej na nowo rozbudzić i zamienić złe wspomnienia związane z tą dyscypliną sportową. Okazuje się, że Carrick to pies na baby i mimo tego, że dziewczyna ma jedną niepodważalną zasadę, że nie umawia się z kierowcami, młody mężczyzna nie zamierza rezygnować z jej zdobycia. A jest ON zdolny do wielu rzeczy, aby osiągnąć swój cel...

Jak już wspomniałam podoba mi się fabuła, ponieważ nie spotkałam się jeszcze z tym by F1, pojawiła się w jakiejś książce. Ponadto lubię oglądać ten sport, więc tym bardziej przyjemnym było to, że mogę o tym przeczytać. Jeśli chodzi o treść książki to nie mam większych zastrzeżeń, ale znalazło się kilka nieścisłości w tekście, które być może znalazłam, ponieważ na co dzień pracuje przy redakcji książek i zauważam niektóre błędy. Nie wszystkie też sceny intymne mi się podobały, ponieważ miałam wrażenie, że w pewnych momentach brakuje im subtelności. Bohaterowie, gdy się poznają mają jeden układ - są tyko przyjaciółmi i Andi mocno trzyma się swojego postanowienia, a ich rozmowa o tym by być tylko przyjaciółmi, wyglądała mniej więcej tak:

Jednak jak wiadomo – skoro to romans, to w końcu postanowienie Andi szlag trafił, a jej relacja z młodym kierowcą nabiera tempa. Dziewczyna też ma swoją tajemnicę, której nie chce wyjawiać, ponieważ wie, że będzie przez jej pryzmat oceniana i nie udowodni na co ją stać. Jeśli chodzi o charakter głównej bohaterki to miałam z początku wrażenie, że jak na swój wiek Andi jest bardzo niedojrzała i momentami infantylna. Później to się na szczęście trochę poprawiło. Co do Carricka przez większość książki miałam go za skończonego dupka, choć przy tyko-przyjaciółce *z bonusem, na szczęście potrafił też pokazać, że jest spoko facetem, ponieważ gdyby okazało się inaczej to chciałabym go zrzucić z klifu tak jak w tym tagu książkowym: poślub, pocałuj, zrzuć z klifu. Inni bohaterowie książki świetnie dopełnili tę powieść. Wuj John, który troszczył się o Andressę jak ojciec czy Petra, która była dość ciekawą i zabawną postacią.

Styl książki jest dobry i czyta się ją też przyjemnie. Autorka stworzyła ciekawą historię opartą na czymś, czego jeszcze nie ma na naszym rynku wydawniczym. Albo ja się po prostu z tym nie spotkałam. Jeśli tak jest to koniecznie dajcie mi znać o takim tytule. Myślę, że „Revved” może się spodobać tym, którzy czytali książki Tijan lub Katy Evans. To gorący romans na lato!

Jeśli chodzi o fabułę to książka zaczęła się bardzo ciekawie i wrzuciła mnie od razu na głęboką wodę. Lubię powieści, w których już od pierwszych stron coś się dzieje. Dzięki temu nie jest to wolne i co najważniejsze nudne. Jednak potem akcja po początku zwolniła i powoli się rozwijała. Jednak zdawałam sobie sprawę z tego, że to tylko kwestia czasu i zostanę nieźle zaskoczona fabułą. Jeśli chodzi o autorkę to wiem, że na swoim koncie ma też inną książkę o tytule Luonto, ale ja nie miałam jeszcze okazji jej przeczytać. Patrząc na fabułę „Larista. Wysłannicy” to jest ona inna i bardzo oryginalna. Jeszcze z takim motywem w książce się nie spotkałam. Wiecie też, że u mnie jest problem z fantastyką i nudzą mnie oklepane i powtarzające się wątki. Tutaj na szczęście okazało się, że przepowiednia i pragnienia głównej bohaterki potrafiły mnie zaskoczyć.

Bohaterowie. Tutaj wielkie zaskoczenie, ponieważ dostałam dobrze skrojone postacie, które nie są płaskie i bez wyrazu, ale mają charakter i zmienność nastrojów. Bardzo często problemem gdy czytam książki polskich autorów jest to, że są oni prości i nie mogę się do nich przekonać. Tutaj na szczęście czy to Lara lub Gabriel bardzo mi się spodobali i wywołali u mnie przeróżne uczucia. Larysa to oczywiście typowa nastolatka, która jest urocza, miła dla każdego i co najważniejsze nie została stworzona w schemacie: ojej ja biedna dziewczyna, której nikt nie lubi... Chyba by mnie krew zalała gdybym ponownie czytała o takiej bohaterce. Jej życie też nie jest tragiczne tylko dobre, ponieważ rodzice ją kochają, ma przyjaciół i co najważniejsze swoje pasje. Jeśli chodzi np. o Gabriela to nie chce Wam niczego zdradzać, ponieważ dla Was powinien pozostać tajemnicą abyście chcieli przeczytać ten bestseller.

„Larista. Wysłannicy” napisana jest dobrym stylem, ale dla mnie w pewnych momentach był za bardzo ociężały. Brakuje lekkości w niektórych opisach czy dialogach i niestety to się czuje. Byłam trochę zmęczona czytaniem i musiałam robić sobie przerwy. Jeśli chodzi o okładkę to podoba mi się i jak już wspominałam – fabuła jest ciekawa. Jest to powieść w sam raz na wakacje, więc jeśli szukacie jakiejś książki to warto ją wziąć pod uwagę.

Gdy tylko będę miała więcej czasu z pewnością skuszę się na inne powieści Melissy Darwood. Wiem, że kiedyś podobał mi się opis Luonto, ale potem jakoś zapomniałam o tej książce. W końcu mamy wakacje, więc może akurat uda mi się nadrobić zaległości w twórczości autorki. A jeśli Wy zastanawiacie się nad „Laristą” to zdecydowanie wakacyjna książka.

„Larista”, czyli książka, której autorką jest Melissa Darwood. To pierwszy tom nieziemskiej serii „Wysłannicy” pełnej miłości i tajemniczości.

Melissa Darwood - pisarka, która ma na swoim koncie wiele świetnych bestsellerów. Czytelniczki chętnie sięgają po jej powieści, ponieważ są one przeważnie o tematyce romantycznej.

„Larista” to niesamowita historia miłosna Larysy i Gabriela. Bohaterowie poznają się w dziwnych i na początku nielogicznych okolicznościach, więc zaczynają się zastanawiać czy to przeznaczenie ich połączyło, czy też zwykły przypadek. Niesamowite jest to, jak dziwnym trafem, można spotkać prawdziwą miłość. Larysa na początku nie ufa Gabrielowi, jednak po niedługim czasie bohaterowie zakochują się w sobie bez opamiętania. Chłopak staje przed koniecznością wyboru: czy zaryzykować i zdradzić prawdę, czy stracić ukochaną. Jak się później okazuje, nie wszyscy mają dobre zamiary. Zafascynowało mnie zakończenie powieści, gdyż było ono nieco inne niż przypuszczałam. W książce możemy się spotkać z elementami fantastycznymi, co czyni ją jeszcze bardziej tajemniczą i fascynującą. Książka rozbudziła we mnie wiele pozytywnych emocji, była wzruszająca i zaskakująca.

Mogę polecić ją czytelnikom, którzy są ciekawi historii Larysy i Gabriela. Jej treść pobudza wyobraźnie, co pozwala na chwile odciąć się od rzeczywistości i miło spędzić czas.

Kaja, lat 17

źródło: [Adres usunięty]

PATRONACKA RECENZJA PRZEDPREMIEROWA

PREMIERA: 21.06.2018

„-(…) Uwierz mi, szczerze żałuję, że nie mogę wyznać ci całej prawdy. A jeszcze bardziej obawiam się chwili, w której wreszcie ją poznasz i uznasz, że nie chcesz mnie znać.

Spojrzałam na niego, nie do końca pewna, czy się nie przesłyszałam. Do głowy napłynęła mi niespokojna myśl: co takiego musiałby zrobić Gabriel, żebym nie chciała go znać? Dreszcz przeszedł mi po plecach. Cofnęłam się pamięcią do wieczora, którego to Nieznajomy opierał się obojętnie o samochód, podczas gdy Nowakowa umierała na jego oczach. Po chwili, w wyobraźni, ujrzałam go stojącego na poboczu, kiedy kilkanaście metrów dalej ofiara wypadku samochodowego wykrwawiała się na śmierć.” – fragment powieści.

Walka sił niebiańskich z siłami ciemności; rozważania nad tym, czy Bóg jedynie przygląda się beznamiętnie poczynaniom człowieka, czy też na swój sposób kreuje ludzkie losy… A to wszystko osadzone w charakterystycznej dla swojego gatunku fabule "new adult" zbudowanej wokół romantycznych uniesień, a jednocześnie okraszonej sporą dawką fantastyki oraz nutą dramatyzmu. Tak pokrótce można streścić powieść Melissy Darwood pt. „Larista”, otwierającą cykl „Wysłannicy”, której ambasadorką medialną miałam przyjemność zostać.

Główną bohaterką „Laristy” jest osiemnastoletnia Lara, sympatyczna licealistka, rozkochana w książkach i sztuce, wypatrująca oczy za swoim księciem z bajki, który na pięknym rumaku przybędzie do niej z sercem pełnym miłości. No cóż, takie rzeczy zdarzają się tylko w baśniach, a o to, czy „miłość od pierwszego wejrzenia” istnieje naprawdę, pytało już wielu. Jednak dlatego, że mamy na polskim rynku Melissę Darwood o bezsprzecznie nieograniczonych pokładach wyobraźni, możemy zasiąść do lektury, w której pewien tajemniczy Gabriel rzeczywiście przybędzie konno z odsieczą, a walka o płomienne uczucie rozhula się na dobre. Bo kiedy wysłannicy mroku wkraczają do gry, trudno mówić o „świętym spokoju”…

Darwood funduje czytelnikowi pasjonującą historię z intrygująco wykreowanym światem Guardianów i Tentatorów, ocieplającą romantyczne serca wątkiem miłosnym oraz przykuwającą uwagę symboliką oraz interesującymi bohaterami. Zwłaszcza męskie postaci zapadają w pamięć tak, że nie sposób ich nie pokochać. A miłość ta jest tym mocniejsza, im bardziej zagłębiamy się w tę opowieść widzianą oczami Gabriela. Bo w odróżnieniu od pierwszego wydania „Laristy”, jej wznowienie zawiera niepublikowane wcześniej rozdziały przybliżające poczynania Gabriela, odsłaniając kulisy jego specyficznego powołania. Nie chcę w tym miejscu zdradzać zbyt wiele, aby przyjemność z lektury była jak największa, przy czym mogę zapewnić, że Darwood jest ekspertką od przedstawiania problemów egzystencjalnych, które niejednemu filozofowi spędziły sen z powiek. I robi to w sposób atrakcyjny i przystępny dla młodych, jak i bardziej dojrzałych odbiorców. Autorka zachęca swoją opowieścią do refleksji nad życiem i nad śmiercią; nad rolą wiary, a także empatii w poczynaniach człowieka, unikając przy tym moralizatorstwa czy przesadnej powagi.

Nie da się ukryć, że w świecie pełnym stresu oraz codziennych trosk takie lekkie, ale niebanalne i mające swój styl historie, są doskonałą terapią antystresową oraz zastrzykiem jakże niezbędnych dla utrzymania zdrowia psychicznego endorfin. Jeśli do tego dodamy podkład muzyczny, a mam na myśli skompilowany przez autorkę soundtrack (zajrzyjcie na YouTube’a autorki), oddający charakter bohaterów oraz konkretne sceny w książce, to otrzymujemy pełnowymiarowy pakiet rozrywkowy, i to nie tylko dla młodzieży.

Zachęcam Was gorąco do zapoznania się z „Laristą”, licząc że zostaniecie z autorką na dłużej, jeśli jeszcze nie mieliście okazji czytać jej fascynujących książek. Ja sama poznałam twórczość Melissy Darwood w czasie wakacji 2017 roku i to właśnie od „Laristy” – literackiego debiutu autorki, który możemy aktualnie smakować w nowej odsłonie – rozpoczęła się moja przygoda z jej nieszablonową twórczością. Może i Wam książki Melissy umilą wakacyjny czas? I może tak jak i ja przeczytacie je więcej niż jeden raz? Ja tymczasem z niecierpliwością czekam na kontynuację tej powieści – "Guerrę" – która już jesienią ma ukazać się nakładem Wydawnictwa Kobiecego.

[Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Przy ostatniej recenzji „Białego kruka” wspominałam, że na jakiś czas daję sobie spokój z fantastyką. Ale nie od dziś wiadomo, że kobieta zmienną jest. Dlatego też mając wolny wieczór, postanowiłam sięgnąć po coś lekkiego i mój wybór padł na „Laristę” Melissy Darwood. Przepełniona wieloma wątpliwościami, obawiając się kolejnego rozczarowania tym gatunkiem, postanowiłam dać ostatnią szansę tego typu książkom. I wiecie co? Nie żałuję swojej decyzji.

Larysa przez całe swoje życie marzyła o miłości od pierwszego wejrzenia. I to takiej, która nigdy nie przeminie. Kiedy na swojej drodze spotyka Gabriela, tajemniczego Nieznajomego z jej sennego koszmaru, jeszcze nie wie, że całe jej życie niedługo się zmieni. Zarówno on, jak i niedawno poznany Daniel, mają plany względem dziewczyny. Jednak tylko jeden z nich ma przyjazne zamiary. Czy dziewczyna wybierze mądrze?

Życie Larysy całkowicie się zmienia, kiedy pojawia się w nim Gabriel. Ten mężczyzna coś ukrywa, coś, co sprawia, że dziewczyna czuje się śledzona. Kim są tajemniczy Guardianie i Tentatorzy? Dlaczego życie Larysy jest w niebezpieczeństwie? Czy w dzisiejszych czasach jest miejsce na miłość od pierwszego wejrzenia?

Sam opis fabuły, przyznam szczerze mnie nie porwał. To, co w głównej mierze zadecydowało o tym, że sięgnęłam po „Laristę” była… okładka. To przenikliwe spojrzenie faceta z okładki aż wołało bym dała tej historii szansę, choć miałam wobec niej pewne opory. Ten fragment o szukaniu miłości, tajemniczy, mroczny chłopak i ten las w tle. Czekałam tylko, aż nagle w którymś momencie zza drzewa wyskoczy świecące w słońcu wampirzysko. Na całe szczęście autorka zaserwowała czytelnikom oryginalną i ciekawą fabułę, która wciąga już od pierwszych stron.

Oprócz ciekawej fabuły, warto wspomnieć o całym warsztacie autorki, począwszy od świetnego stylu pisania do zdolności wykreowania inteligentnych i sympatycznych bohaterów. „Larista” jest historią dopracowaną, wciągającą już od pierwszych stron i nie wypuszczającą ze swych objęć aż po ostatnią stronę.

Dla tych, co jeszcze nie wiedzą – Melissa Darwood to polska autorka takich powieści jak „Luonto”, „Tryjon”, czy „Pryncypium”. Słyszałam jak dotąd wiele dobrego na temat jej twórczości, ale jakoś nigdy nie było okazji by przekonać się na własnej skórze czy to prawda. Teraz już wiem, że z pewnością muszę to zmienić i sięgnąć po inne jej powieści.

Jestem przekonana że ta niezwykła szarmanckość jednego z bohaterów zachwyci większość czytelniczek, a inteligentne i nietuzinkowe dialogi umilą czas każdemu, kto ma dość bezsensownych wymiany zdań bohaterów o… NICZYM. Waszą uwagę z pewnością przykuje również główna bohaterka, która jest idealnym przykładem wyjścia poza schemat. Na reszcie doczekałam się bohaterki, która nie wpakowuje się tarapaty przez własną głupotę i chęć zwrócenia na siebie uwagi, a ponad to, umie inteligentnie się wypowiadać, ale też i zażartować. Nie posługuje się przez cały czas ironią i sarkazmem, jednocześnie myśląc że jest przez to fajna.

To, co jeszcze zwróciło moją uwagę w tej książce to poruszane w niej tematy dotyczące śmierci i życia, ale nie w jakoś dołująco czy przygnębiająco, ale w taki „przyjemny” nieco melancholijny sposób. Niby zwykła fantastyka dla młodzieży, ale momentami zachęcająca do przemyślenia pewnych istotnych, życiowych kwestii.

Po pierwszym spotkaniu z twórczością pani Darwood muszę przyznać, że jestem miło zaskoczona. „Larista” to naprawdę bardzo dobra (polska!) fantastyka, którą pokochają wielbiciele paranormal romance. Z niecierpliwością będę wyczekiwała kolejnego tomu tej serii.

Moja ocena: 8/10

Ta książka ma taki klimacik. Po pierwsze: jest tajemnicza, po drugie, dużo lasów, miejscowość - dziura i... tajemniczy, niebezpieczny koleś. I właśnie bym przepadła dla takiej książki, no ale tutaj, z tą książką mam mały problem. W sumie nie wiem jak ją ocenić, bo z jednej strony jest w niej zawarty super pomysł, koncepcja, a z drugiej trochę niewygodnie mi się ją czytało.

Dlaczego niewygodnie? Po pierwsze język. Zauważyłam to raczej na samym początku, kiedy Zuzka, przyjaciółka głównej bohaterki, Larysy, używała dziwnych słów. Czasami nie wiedziałam o co chodzi, a czasami to słownictwo było ciężkie. Ale jak pisałam potem tego już nie zauważyłam aż tak bardzo.

I właśnie co do tej całej scenerii, to była dobrze opisana, czasami był to dziwny, specyficzny sposób opisu, ale też to bardziej zauważyłam na początku, potem ten klimat jakby trochę przystopował na rzecz opisów szkolnych, co mnie nudziło. Szkoda, że później było mniej tych opisów, bo były, ale w mniejszym stopniu.

Lubicie historię? To ta książka będzie dla was niesamowita. Było tu niesamowicie dużo o przeszłych wydarzeniach z życia głównego bohatera. No i powiem, że dla takiej mnie, która z historią mało się lubi, było zbyt dużo szczegółów, rozwalonych na strony. Nie uważam tego za jaką taką wielką wadę, bo dla wielu osób będzie to świetny i interesujący dodatek, ale dla mnie było to nuuudne. :D

Muszę powiedzieć o Gabrielu, bo gdy spotykamy go pierwszym razem, albo go lubimy, albo nie, to już zależy od czytelnika, ale by takim bad boy'em. Potem się jakby zestarzał. :D Po prostu nie pasowała mi jego charakterystyka, jakoś taki staroświecki był, i się nie dziwię, bo jest to wytłumaczone, no ale to było dla mnie czasami dziwne, sposób w jaki się zachowywał, mimo że wielu może uznać to za zachowanie dżentelman'a. Ogólnie też niektóre sceny z nim i z Larysą były dla mnie krępujące gdy czytałam, nie wiem czemu. Raczej to styl pisania, ubrania tego w słów, pewnie. Jednak wiecie, to takie uczucie jakbyście się wstydzili czegoś robić, to ja się wstydziłam niektórych tych scen czytać, bo to było takie... no krępujące.

Pomysł Guardianów i Tentatorów świetny. Nie spotkałam się z takim czymś i to było naprawdę dobre i ciekawe, bo w sumie można się zastanowić nad swoim zachowaniem i myślami. To, co powoduje, że masz takie myśli, a nie inne. Więc to na duży plus.

Co do zakończenia, kurczę nie żeby to było niegrzeczne, ale też ono było dla mnie trochę krępująco - śmieszne. Z jednej strony chciałam się śmiać, z drugiej było to takie dziwne, krępujące i nie chodzi mi o epilog, ale punkt widzenia Gabriela, kto czytał, wie o co chodzi. ( ale kurczę, ten epilog to jednak też takie ehm...).

Podsumowując, powiedziałabym, że ta książka miała pomysł na siebie, ale nie wiem czy dobrze wykorzystany. Powiedziałabym, że było trochę zbyt dużo o historii i o szkole, ale innym mogłoby się to podobać. Jest tajemnicza, na początku za bardzo, ale dowiadujemy się dużo od Gabrysia (musiałam :D). Jest też ciekawa. Niektóre rzeczy mi przeszkadzały w czytaniu, ale to nie umniejszało pomysłu książki, który był bardzo dobry. :)