Łączniczka

Kojarzycie symbol Polski Walczącej- litery P i W wpisanej w kotwicę? Jego autorką była Anna Smoleńska, o której możecie przeczytać w najnowszej powieści Magdy Knedler pod tytułem "Łączniczka".

Jest ona biografią Anny Smoleńskiej- kobiety dość zamkniętej w sobie, nie lubiącej rozmawiać.

Anna od zawsze była inna: nie lubiła nosić sukienek, miała krótkie włosy i często usuwała się w cień. Jednakże kiedy wybucha II wojna światowa przestaje się dla niej liczyć cokolwiek oprócz pomocy innym. Anna podaje paczki i grypsy, monitoruje więzienia, przekazuje informacje o ofiarach ich rodzinom. 📨

Któregoś dnia bierze udział w konkursie na projekt znaku Polski Walczącej i wygrywa go. Znak coraz częściej pojawia się na murach i ścianach kamienic i dodaje Polakom otuchy w walce. 💪

Pewnego dnia do rodzinnego mieszkania Anny wpada gestapo i zabiera całą jej rodzinę. Poddana torturom nie wydaje nikogo i trafia do obozu w Auschwitz.

Po kilku miesiącach w marcu 1943 roku umiera na tyfus. 😢

"Łączniczka" to bardzo ciekawa i poruszająca opowieść o czasach przed wojną i w jej trakcie.

Opisuje jak wyglądało życie w przedwojennej i okupowanej Warszawie a także o tym jak wyglądała codzienność w obozach koncentracyjnych.

To historia o sile, odwadze i wojnie.

Książka wywołała we mnie wiele emocji: wzruszenie, radość, dumę, strach, wściekłość, bezradność i współczucie.

Ogólnie to jestem zachwycona tą książką, bo lubię tego typu opowieści i jak dla mnie jest to jedna z najlepszych biografii jakie przeczytałam.

Serdecznie polecam! ♥️👍

Dziś przychodzę do Was z książką wymagającą szczególnej uwagi… „Łączniczka” autorstwa Magdy Knedler. Są historie, które oplatają serce cierniami, ranią, burzą spokojne osadzenie w tu i teraz, przywołując przeszłość, przypominają poświęcenie innych… Są ludzie, którzy czują bardziej, angażują się mocniej i dostrzegają więcej.

Bohaterką wspomnianej powieści jest Anna Smoleńska, członkini Szarych Szeregów działająca w organizacji Wawer, zaangażowana w „mały sabotaż”, łączniczka w Biurze Informacji i Propagandy KG AK. Kobieta niezwykle skryta, nieśmiała, ukrywająca się w tłumie, skoncentrowana na zadaniu – walce o wolność… codziennej, przekraczającej siły walce. Anna pragnęła robić więcej, działać intensywniej, pomagać najwytrwalej… walczyć z ogarniającą Polaków rezygnacją. Dać innym i sobie nadzieję na lepsze jutro. Smoleńska „nie wie, czy sama w to wierzy, czy coś jeszcze kiedykolwiek może się poukładać. Czy sklejone życie nie będzie przypominać sklejonej filiżanki – na pozór identycznej jak wcześniej, ale tak naprawdę wcale nie. Chce dać im nadzieję. Powiedzieć, że pewnego dnia znowu wyjdą na spacer, a niebo nie będzie buczało jak wściekły owad, nic nikomu nie spadnie na głowę, nikt nagle nie przewróci się na chodnik i nie zaleje krwią. Że kiedyś wyrzucą z pamięci obrazy brudu, kurzu i śmierci.”

Niestrudzona bohaterka, by nieść pomoc innym, by dać nadzieję innym, w pierwszej kolejności musi pokonać własne bariery… małomówność, nieśmiałość. Wewnętrzna walka splata się z bojem o Polskę. Niestrudzona „schyla się, podnosi kamień i ciska jeszcze raz, mocniej. Wreszcie szyba pęka, a Anna rzuca się do ucieczki. Biega coraz szybciej, coraz bardziej zdziera podeszwy butów, dokładnie tak jak chciała. To niebezpieczne, wie, a jednocześnie czuje się bardziej wolna, znika napięcie w ramionach, ucisk pod mostkiem, przemożne poczucie bezsilności. Przez chwilę ma się wrażenie, że razem z szybą pęka coś jeszcze. Lęk i rezygnacja, brak wiary w jutro.”

Pragnienie wiary w jutro, pragnienie przeżycia, pragnienie normalności. Bo Anna pragnie przyszłości… pragnie otoczenia dzieci… pragnie ukończyć studia… pragnie kolorowych domów. „Anna uwielbia dzieci i wszyscy się temu zawsze dziwią, że ona, taka chłopięca, chłodna, daleka od wszelkich sentymentów, która nie cierpi się przytulać i chodzić pod rękę, która rzadko się uśmiecha, nic nie ma przeciwko małym rączkom oplecionym wokół jej szyi.” Zwykłe marzenia, brutalnie zdeptane przez wroga. Pragnienia zniszczone przez tortury, nieludzkie warunki w Auschwitz, utratę najbliższych.

Jednak póki jest nadzieja, trzeba walczyć o zwycięstwo i dać innym znak, że Warszawa walczy, że wiele kobiet i mężczyzn codziennie naraża życie, walcząc o wolność. Gdy Biuro Informacji i Propagandy KG AK ogłosiło konkurs na znak dla organizacji podziemnej, Smoleńska złożyła swoją propozycję… znak kotwicy łączącej litery „P” (Polska) i „W” (Walka).

„- Czyli kotwica oznaczałaby powrót do domu.

- Myślę… że oznaczałaby wiele rzeczy. Kontrolę nad sytuacją. Oparcie. Może… zahaczenie w świecie, w rzeczywistości dookoła. Pokazanie, że ta rzeczywistość jest moja i będę o nią zabiegać. Walczyć. Może coś, co ludzie mogą mieć wspólnie. Czyli świat to statek, a kotwica to coś, co ratuje nas wszystkich, niezależnie od tego, kim jesteśmy. Dopóki dzielimy ten sam pokład, kotwica ocala każdego.” Ten znak był wspólny i według Anny nie mógł mieć jednego autora. Był symbolem wszystkich i wyrażał myśli i emocje wszystkich walczących.

Magda Knedler w swej powieści zwraca również uwagę jak „sporo jest informacji o brawurze młodych mężczyzn, a niemal nic o odwadze, poświęceniu, mrówczej pracy, ryzyku i determinacji młodych i starszych kobiet, całego zastępu harcerek, które każdego dnia poświęcają swoje życie, spychają na margines własne sprawy, własne szczęście, ambicje, problemy, strachy, słabości, kruszą wszelkie ograniczenia, jakie zawsze przed nimi stawiano, i z jednej pracy idą do drugiej, po drodze może zrywając jakiś plakat”. Autorka po raz kolejny pokazuje historię widzianą oczyma kobiet, często przemilczaną, zepchniętą na margines… a niezwykle ważną. Oddając głos kobietom, daje im szansę na pamięć… a my jesteśmy zobowiązani pamiętać.

Gorąco polecam lekturę książki „Łączniczka”, bo to niesamowita historia wielkiej postaci opowiedziana cudownym językiem. To boleśnie piękna opowieść o inności, poświęceniu, walce (z wewnętrznymi i zewnętrznymi demonami), z tymi którzy narzucają sposób myślenia i bycia. To historia o kobiecej sile i wewnętrznym pięknie… pięknie nieszablonowym.

Anna Smoleńska miała 23 lata, gdy zmarła wycieńczona nieludzkimi warunkami i katorżniczą pracą w obozie Auschwits-Birkenau, nie została jednak zapomniana i dziś wraca w książce Magdy Knedler z należnym sobie szacunkiem. Harcerka, bohaterka, opiekunka, dobra, mądra i troskliwa młoda kobieta, która miała przed sobą całe życie.

Mówi się, że historie piszą zwycięzcy, że wielcy tego świata urabiają ją jak glinę i serwują maluczkim odpowiednią wersję. Ja uważam, że prawdziwą historię piszą zwykli ludzie, Ci którzy są jej świadkami, którzy przekazują ją kolejnym pokoleniom i spisują na pożółkłych od czasu i wspomnień stronnicach. Anna Smoleńska była jedną z takich osób, młodą i pełną ideałów, utalentowaną ale nieśmiałą i cichą, przez całe swoje życie pomagała innym, próbując czuć się potrzebna i pożyteczna.

Łączniczka to kolejna książka Magdy Knedler, która dotyka bardzo trudnych tematów okołowojennych. Autorka nie boi się pokazywać okropieństw wojny i zniszczeń które ze sobą niesie, poświęcenia jakiego wymaga od wszystkich i odwagi, której potrzeba by przetrwać kolejny dzień w okupowanym mieście. Tym razem główną bohaterką czyni Annę Smoleńską – autorkę znaku POLSKI WALCZĄCEJ – ale przede wszystkim młodą kobietę pełną życia, nadziei i marzeń o przyszłości.

W książkach Magdy Knedler szczególnie cenie sobie to z jaką sympatią i taktem podchodzi do swoich bohaterów. Jej sposób pisania i stosunek do postaci sprawiają, że bohaterowie zamknięci w stronach książki nagle stają się żywi i bliscy a ich problemy zaczynają obchodzić nas ciut bardziej. Tak też Anna Smoleńska z postaci historycznej, z kolejnego nazwiska na kartach historii nagle staje się kimś więcej. Koleżanką, przyjaciółką, inspiracją… mimo, że nie żyje od 80 lat to nagle przestaje być tylko nazwiskiem na kartce.

Dla mnie Łączniczka jest niczym okno, przez które ponownie mogłam zajrzeć w przeszłość. Świat pędzi na przód a my często zapominamy, że przed nami byli przecież inni ludzie, dziś liczymy się tylko my i nasze problemy. Ta fabularyzowana biografia Anny pozwala przypomnieć sobie, że może być inaczej, że my możemy być inni, zwłaszcza teraz, gdy tak blisko naszego domu toczy się wojna, która niesie terror i zniszczenie. Zaś postawa samej Hanki wymusza na czytelnikach głębsze przemyślenia, próbę wejrzenia w siebie i zastanowienia się, jakim człowiek okazalibyśmy się, gdyby to do naszych drzwi zapukała trwoga i zniszczenie.

Dla mnie 8/10 Naprawdę polecam tę książkę nawet tym, którzy nie interesują się historią, ot tak, żeby przemyśleć kilka spraw i przypomnieć sobie, że od II Wojny Światowej wcale nie mięło tak wiele czasu….

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu MANDO

#współpracabarterowa

#współpracarecenzencka

Każda książka Magdy Knedler to gwarancja doskonałej jakości – połączenia starannego researchu, literackiego talentu i szacunku dla podejmowanego tematu. I nie inaczej jest w tym przypadku. Dojrzała i realistyczna narracja dotycząca życia w okupowanej Warszawie płynnie splata się z intymnym portretem młodej kobiety, która w obliczu tragicznych wydarzeń nie pozostaje bierna i ryzykując życie angażuje się w konspiracyjną działalność.

Historia Anny Smoleńskiej złamała mi serce. Czułam ogromny smutek, bo jak w wielu podobnych przypadkach, jej życie skończyło się zbyt szybko i w tragicznych okolicznościach. Ale czułam też szacunek i podziw dla jej niezłomnej postawy oraz sympatię – dla Anny jako osoby.

Otrzymaliśmy pięknie napisaną i historycznie rzetelną opowieść o dramatycznych czasach i kobiecym heroizmie, przede wszystkim przejawiającym się w trosce o drugiego człowieka i wspólne dobro. Ta książka pokazuje, że są wartości, o które warto i należy walczyć – zawsze. I że dobro, które okazujemy innym ma znaczenie – każdy, najdrobniejszy nawet gest.

Kolejna znakomita powieść Magdy Knedler. Gorąco polecam.

Anna Smoleńska, kobieta walcząca z hitlerowcami. Zawsze w cieniu, zawsze gotowa do niesienia pomocy innym, oddana i zaangażowana w konspirację. Nierozerwalnie związana z symbolem Polski Walczącej, którego była autorką, a który z pewnością znany jest każdemu z Was. Bohaterka przez wielkie B!

Magda Knedler w powieści „Łączniczka” prezentuje nam czytelnikom w fascynujący sposób postać kobiety, której w literaturze nie poświęcono zbyt wiele miejsca. Kobiety niezłomnej choć skrytej, szukającej kolorów w najciemniejszych barwach wojennej rzeczywistości, w końcu zdeterminowanej, niestrudzonej patriotki zaangażowanej w pracę podziemia.

I choć wydawać by się mogło, że język tej powieści jest pozbawiony jakiejkolwiek afektacji, autorka naznaczyła go emocjami. Ukazała nam obrazy, które choć rzeczywiste i znane nam juz z literatury niejednokrotnie wywołują łzy i poczucie niesprawiedliwości. Takie, które przeszywają dramatyzmem i gdzieś w oddali snują wizję wolności, która okazała się mrzonką.

„Łączniczka” to historia inspirowana życiem niezwykłej kobiety. Kobiety, która w moim odczuciu godna jest nosić imię kobiety walczącej i być symbolem wszystkich tych kobiet, które w czasie wojny z hitlerowcami oddały swoje życie, które walczyły za innych i za Ojczyznę, a które pozostały niedocenione. Gdzieś w cieniu mężczyzn z karabinami, w cieniu wojennego okrucieństwa i w cieniu ogromnej empatii.

Choć serce boli, choć pojawiają się łzy podczas lektury – takie książki chce czytać, takimi książkami chce wypełniać swoje wieczory. Jeśli czytacie literaturę wojenną, czy powieści historyczne to „Łączniczka” jest pozycją obowiązkową!

Anna Smoleńska nie była zwykłą kobietą. Jest kobietą, którą woli pozostać w cieniu, nie nosi sukienek, a włosy ma ścięte na krótko. Kiedy nadchodzi wojna, w jej życiu wszystko się zmienia, a nie zostaje bierna jak wielu innych. Pomimo strachu niejednokrotnie nie tylko przełamując własne bariery, ale także nie patrząc na niebezpieczeństwo, niesie pomoc innym. Robi naprawdę wiele dla innych, a podawanie paczek czy grypsów to tylko niewielka tego część. Jak wyglądało życie Anny podczas wojennych dni? Co takiego jeszcze zrobiła dla innych?

Książka jest powieścią historyczną, a historia w niej opisana prawdziwa. Nie jest to książka ani lekka, ani łatwa. Wojna i to, co się podczas niej działo to zdarzenia tragiczne, bolesne, o których niełatwo się czyta. Jednocześnie powinno się o nich mówić, a także o ludziach, którzy w tym czasie żyli, aby nikt nie zapomniał.

To pozycja wywołująca wiele emocji podczas czytania. Jedna z tych, co pozostają w pamięci na naprawdę długi czas.

Okładka w książce twarda i solidna, a to sprawia, że nie zniszczy się szybko i bez problemu przeczyta ją wiele osób.

„Łączniczka” to prawdziwa historia niezwykłej kobiety. Ze swojej strony zdecydowanie polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, oczywiście słyszałam o jej wcześniejszych powieściach jednak nie miałam okazji żadnej przeczytać, postanowiłam to w końcu zmienić przy okazji książki "Łączniczka", która ogromnie zaintrygowała mnie swoim opisem i przyciągnęła piękną okładką. Na początku muszę wspomnieć, że historia zapisana na kartach tej powieści inspirowana jest prawdziwymi wydarzeniami. Stylistyka i język jakim posługuje się jest bardzo przyjemny w odbiorze, co sprawia, że książkę czyta się nad wyraz szybko. Ja od pierwszych stron zostałam wciągnięta do świata głównej bohaterki - Anny i z ogromnym zainteresowaniem i zaangażowaniem śledziłam jej losy. Fabuła książki została w bardzo interesujący sposób nakreślona, przemyślana, dopracowana i równie dobrze poprowadzona, a bohaterowie świetnie wykreowani. To postaci z którymi śmiało (mimo dzielących nas lat i okoliczności) moglibyśmy się utożsamić w wielu kwestiach, podzielając podobne troski i dylematy moralne. Akcja powieści rozgrywa się w trakcie II Wojny Światowej i uważam, że autorka w niesamowicie realistyczny, plastyczny i pobudzający wyobraźnię sposób kreśli obraz tamtych czasów i opisuje przeżycia głównej bohaterki, że miałam wrażenie jakbym razem z nią uczestniczyła we wszystkich poczynaniach dotyczących wspierania rodaków w tym trudnym i pełnym zgrozy okresie. Autorka w swojej powieści skupia się w głównej mierze na roli kobiet w trakcie trwania wojny (która mam wrażenie została potraktowana trochę po macoszemu i cieszę się, że pisarka postanowiła podjąć właśnie ten temat), a była równie ważna jak mężczyzn, ponieważ to właśnie kobiety opatrywały rannych, dbały o słabszych i potrzebujących czy też rozklejały plakaty ryzykując swoje życie w imię ojczyzny. Tutaj z każdej przeczytanej strony wylewają się emocje, które ja osobiście chłonęłam całą sobą podczas czytania tej historii! Troska. Strach. Przerażenie. Niesprawiedliwość. Bezsilność. Dziękuję autorce, że dzięki niej miałam okazję bliżej poznać Annę Smoleńską i której tak mało się mówi, a której postawa jest godna naśladowania i rozpowszechniania. "Łączniczka" to poruszająca, emocjonująca i wartościowa historia pełna życiowych mądrości i prawd o kobiecej sile, odwadze i heroizmie! Cudownie spędziłam czas z tą książką i czekam już na kolejne powieści spod pióra autorki! Polecam!

Czy wiecie, jaką rolę odgrywały kobiety w czasie drugiej wojny światowej w okupowanej Warszawie? Czy kobiety to słaba płeć?

W dniu kobiet postanowiłam przeczytać niezwykle wzruszającą książkę Magdy Knedler "Łączniczka". Tutaj zobaczyłam walkę głównej bohaterki nie o siebie a o innych. Anna nie jest typową dziewczynką. Nie lubi chodzić w sukienkach. Uwielbia mieć krótkie włosy. Z tego powodu dużo osób myli ją z chłopcem. Anna nie Ania pokazała mi, o co tak naprawdę chodzi w życiu. Pokazała odwagę, męstwo i honor. Nie jeden mężczyzna by przy niej wymiękł. Ta dzielna bohaterka narysowała kotwicę, która stała się Znakiem Polski Walczącej.

Anna Smoleńska bierze czynny udział w drugiej wojnie światowej. Przekazywała grypsy i paczki. Przykrymi dla niej momentami byłe te, w których musiała informować rodziny o śmierci ich bliskich. Czy swoją patriotyczną postawą naraziła się nazistom? Przekonacie się, poznając jej historię.

Przyznam szczerze, że nic nie wiedziałam o Annie Smoleńskiej. Nie wiedziałam, że ta osoba zrobiła tyle dobrego dla naszego narodu. Szkoda, że tak o niej zapomniano.

Anna Smoleńska była młodą dziewczyną, kiedy wybuchła druga wojna światowa. Urodziła się w 1920 roku. Niestety los jej nie oszczędził i w 1942 roku trafiła do obozu Auschwitz-Birkenau. Jej numer obozowy to 26008. Czy wyszła z niego żywa, czy niestety martwa?

Magda Knedler doskonale opisała tę historię. Dzięki temu poznałam rodzinę Anny i jej codzienne życie. Uczestniczyłam w jej akcjach.

Czytając "Łączniczkę" nie obyło się bez łez. Znalazłam tutaj mnóstwo emocji. Warto przeczytać tę książkę. Nie wolno nam zapominać o cichych bohaterach takich jak Anna Smoleńska.

Historia Anny wciągnęła mnie od samego początku. Z zapartym tchem śledziłam jej losy. Bardzo bałam się o naszą bohaterkę i jej rodzinę. Autorka w swoim epilogu daje nam alternatywne rozwiązanie. Co by było, gdyby... W dodatku znalazłam kilka słów o jej ojcu Kazimierzu Smoleńskim oraz kilka słów o "KOTWICY".

Czy cała rodzina Smoleńskich przeżyła drugą wojnę światową?

"Łączniczka" to bolesna, tragiczna, wzruszająca i wstrząsająca historia zapomnianej bohaterki Polski Walczącej Anny Smoleńskiej.

Czy cokolwiek o niej słyszeliście? Czy wiecie, jaką była harcerką? Czy miała przyjaciół? Jeżeli nie, to zachęcam do poznania prawdziwej historii Anny.

Lubicie czytać historie na faktach z drugą wojną światową w tle, to dobrze trafiliście.

"Łączniczka" poleca się nie tylko dla miłośników historii.

Zobaczcie prawdziwą siłę kobiet w najgorszym czasie dla naszego narodu. Czy bylibyście tak silni, jak Anna? Skromna dziewczyna o złotym sercu. Nie chciała jeść, wiedząc, że inni cierpią z głodu.

Dziękuję autorce za to, że przybliżyła nam historię Anny Smoleńskiej.

Ps.

Okładka zasługuje na uwagę. Jest przepiękna. Twarda oprawa daje jej niesamowitego charakteru. Warto mieć ją w swojej kolekcji.

Wojna nigdy nie była, nie jest, nie będzie jedyną i słuszną drogą do porozumienia między państwami. Dzisiejsza recenzja dała mi moralniaka ze względu na czasy, w których żyli nasi dziadkowie/pradziadkowie. Książka, o której mowa przybliży wam historię kobiet, które w okresie wojny potwierdziły, że siła jest kobietą. Bez względu na pochodzenie, cechy charakteru, czy inność (w sensie dosłownym, jak i przenośnym) człowiek jest najważniejszy oraz to jakie ma serce dla innych. Pierwsze pytanie do was.

Wiecie, kto wymyślił słynne logo Polski Walczącej, czyli kotwica z literą P? Podczas wojny malowany był wszędzie, gdzie się da, pokazując tym samym, że nikt nie złamie ducha Polaka do walki o swój kraj który kochał całym sercem. Mowa tu o Annie Smoleńskiej, która oczarowała mnie swoją osobą, tym, jaka była, tym, kim była, jak postępowała, a tym bardziej co zrobiła, że pamięć o niej, jak i o pozostałych rodakach nie można zapomnieć. Mowa dziś o książce autorstwa Magdaleny Knedler „Łączniczka”. Jeszcze mam ciarki na rękach, tym bardziej że to moja imienniczka. Anna była harcerką Szarych Szeregów, twórczyni słynnej, jak w/w kotwicy symbolu Polski Walczącej. Nie przeżyła wojny, zginęła w hitlerowskim obozie Auschwitz. Książka inspirowana prawdziwymi zdarzeniami, które mogą wstrząsnąć, ale warto przeczytać przez wzgląd na pamięć o każdej kobiecie, która dla wolnej Polski oddała swoje serce. Książka na pewno będzie przekazana kiedyś mojej córce.

Dlaczego Anna utkwiła mi w pamięci? Bo całą swoją osobą każdego dnia pokazywała, że inność (w jakikolwiek sposób) potrafi przenosić góry. Nosiła krótkie włosy, nie lubiła rozmawiać, lubiła zostawać sama, lecz podczas wojny angażuje się w pomoc bliźnim i nie tylko. Udowodniła, że można przełamać własne słabości. Tak bardzo potrzeba nam takich przykładów bohaterstwa, siły dla naszych dzieci, bo jak zadasz pytanie dziecku, kim jest bohater albo co robi taki bohater to ciekawa jestem co odpowie?

Polecam całym sercem. Naprawdę warta zarwania nocy.