Kwietniowe deszcze, słońce sierpniowe

"...wszystko ma jakiś głębszy sens, a ścieżki naszego życia prowadzą nas w określonych kierunkach. Dążymy do jakiegoś celu, nawet nie będąc tego świadomi..."

Spędziłam ostatnio miło czas z książką @izaskrzypiecdagnan pt. "Kwietniowe deszcze, słońce sierpniowe"

Moje oczy przyciągnęła najpierw ta piękna okładka, później ciekawy opis no i w końcu... środek również mnie ujął;)

Tina skończyła trzydzieści lat. Mieszka z rodzicami. Pewnego dnia jej rodzina dowiaduje się o śmierci bliskiej osoby - przyjaciółki rodziny-cioci Janiny. Jak to Tina nieraz podkreślała - nie była to jej "prawdziwa ciocia". Po śmierci Janiny w ręce Tiny wpadają klucze do domku w Beskidach... Kobieta wyrusza w podróż życia...

Kiedy dociera na miejsce czuje się jak u "siebie w domu".

Las... zieleń... cisza i spokój to było coś co było jej bardzo potrzebne.

Niestety ten spokój zostaje szybko zakłócony. Pewnego dnia zupełnie przypadkiem spotyka motocyklistę. Jego kurtka zrobiła na niej tak ogromne wrażenie, że chłopak postanowił jej ją podarować... na drugi dzień Tina dowiaduje się, że jakiś motocyklista popełnił samobójstwo... okazuje się że to ten sam, który podarował jej kurtkę. Postanawia pojechać na miejsce wypadku. Tam poznaje Marcina....

Czy ten mężczyzna przypadkiem pojawił się w jej życiu? Co robil na miejscu wypadku?

Kim tak naprawdę była Janina?

Jeżeli szukacie powieści z pięknymi letnimi opisami przyrody to polecam sięgnąć po książkę Pani Izabelii! Zrobiła to naprawdę w taki sposób, że osoba czytajaca potrafi przenieść się oczami wyobraźni właśnie do domku w Beskidach!

Poza tym sama Tina jest dobrą, pomocną i mądrą kobietą, którą warto poznać!

Zatem drogi czytelniku... masz ochotę na spotkanie z Tiną?

Ja już mam je za sobą, ale Tobie polecam to spotkanie, które zaliczam do udanych 💚

Ach, te podróże małe i duże… Podróże do nieodległych miejsc albo wręcz przeciwnie — na drugi koniec świata. Może jednak nie wybierajmy się aż tak daleko. Zapraszam zatem w Beskidy, do niewielkiego miasteczka u stóp gór. To tam udała się w krótką, jak początkowo planowała, podróż, bohaterka nowej książki Izabeli Skrzypiec-Dagnan. Czy ten wyjazd podjęty pod wpływem chwili, nieprzemyślany do końca, zmieni życie Tiny i stanie się jej „wyprawą życia”?

Tina Wagner, trzydziestoletnia wzięta graficzka, zaangażowana w swoją pracę, zaczyna doświadczać „kryzysu wieku młodego”. Jest smutna, doskwiera jej samotność, bo nie tak dawno odwołała własny ślub. Ma wrażenie swojej niedojrzałości, wręcz niesamodzielności. Podświadomie, intuicyjnie szuka pomysłu na siebie. I przypadkiem go znajduje, spontanicznie podejmując decyzję o wyjeździe w góry. Zamierza chwilowo zatrzymać się w domu długoletniej przyjaciółki rodziny, cioci Janki, zmarłej tragicznie przed kilkoma miesiącami. Janka to niezwykle barwna postać, aktorka, która po zakończeniu kariery w Anglii, powróciła do Polski i zamieszkała w małym, nieco zniszczonym domku, nieopodal starego, nieczynnego już młyna.

Tam właśnie, po długiej podróży, dociera Tina i rozpoczyna swoją beskidzką przygodę, pełną nieoczekiwanych przypadków, zwrotów akcji, tajemnic wymagających wyjaśnienia. A w nowym miejscu Tina poznaje różnych ludzi, niektórzy nie są do niej przyjaźnie nastawieni, traktują ją z nieufnością właściwą dla przybysza z obcych stron, ale z innymi nawiązuje bliższe relacje. Zaprzyjaźnia się więc z Rozalią, malarką aniołów, której życie wcale anielskie nie jest czy też ze zbuntowaną nastolatką, Elizą. Jest także sąsiad, Robert Luberacki i zagadkowy, melancholijny Marcin o agrestowym oczach. Jaką rolę odegrają w powieści? Wyjaśnienie przyniesie lektura tej książki. Wracając jednak do głównej bohaterki, Tina dość szybko przekonuje się do swojego wiejskiego siedliska i rozpoczyna nowe życie, z dala od rodzinnego Gdańska. Odkrywa swoją drugą naturę — spełnia się jako ogrodniczka, dużo czasu poświęcając na uprawę ziół, warzyw, kwiatów. Zaczyna żyć rytmem natury, wsłuchując się w odgłosy przyrody, niespiesznie, powoli. Spokój Tiny zostaje jednak zburzony, pojawieniem się pewnego mężczyzny, ale przede wszystkim za sprawą „puszki Pandory” - odkrycia tajemnicy ciotki Janki. Jakiej, nie zdradzę.

„Kwietniowe deszcze, słońce sierpniowe” to naprawdę udana powieść, mimo wykorzystania w niej kilku mało oryginalnych, często powtarzanych w innych utworach literackich, motywów. Wymienię tu choćby wątek podróży, wątek poszukiwania własnej tożsamości czy niewyjaśnionych tajemnic rodzinnych. Uważam jednak, że ta książka jest ciepłą, pełną uczuć opowieścią o wszystkich kolorach życia — od radości, spokoju, ukojenia po smutek, troskę, cierpienie, bo pisarka nie unikała w niej tematów trudnych, niełatwych. Opowieścią napisaną pięknym, literackim językiem, z wyraźnie zauważalną dbałością o detale, szczegóły. Akcja książki toczy się powoli, wręcz leniwie, doskonale współgra z przyrodą, która staje się jej drugim bohaterem. Rozsmakowałam się w pięknych, urokliwych opisach bukowych zagajników, dzikiego sadu, kwitnących łąk, chmur. Urzekł mnie pełen magii obraz wiekowego dębu — drzewa wotywnego. I te niezwykłe nazwy różnych faz Księżyca: Pełnia Kwiatowa, Księżyc Łąk, Pełnia Błyskawic. Autorka jest niewątpliwie uważną i czułą obserwatorką przyrody. Dodatkowo ciekawie wprowadzony, zaskakujący wątek metafizyczny, odebrałam go jako swoiste, niematerialne porozumienie dusz, współodczuwanie.

Podobnie dopracowana jest fabuła powieści, przemyślana, nieprzypadkowa, wciągająca, bo nieprzewidywalna. Jej bohaterowie to ludzie prawdziwi w swych emocjach, radościach i smutkach, mocno przenikają do głowy i serca. Niejednoznaczni, niekoniecznie budzący sympatię od pierwszego spotkania, pełni rozterek, ale dzięki temu szczerzy i realistyczni. Ot, tacy ludzie z sąsiedztwa ze swoimi problemami, tajemnicami, zmartwieniami.

Powieść Izabeli Skrzypiec-Dagnan urzekła mnie takim niespiesznym podejściem do życia, umiejętnością przyglądania się światu i ludziom ze skupieniem, dociekliwością i przychylnością. Pozwoliła na chwilę refleksji nad tym, co naprawdę jest w życiu ważne i jak zmienne są koleje naszego losu, czasem słoneczne, czasem deszczowe… A dodatkową zachętą do sięgnięcia po książkę „Kwietniowe deszcze, słońce sierpniowe” jest także jej okładka, starannie zaprojektowana, wielobarwna, miła dla oka, z intrygującą postacią kobiecą na tle zielonych wzgórz i nieco zachmurzonego nieba. Zachęcam do lektury tej powieści!

Zdarzało się Wam mówić, że macie ochotę wszystko rzucić i wyjechać w Bieszczady? Osobiście ostatnio mówię to coraz częściej i może wcale nie byłby to taki zły pomysł? Kto wie… W każdym razie to właśnie w Bieszczady wyjechała Tina - główna bohaterka powieści „Kwietniowe deszcze, słońce sierpniowe” autorstwa Izabeli Skrzypiec-Dagnan.

Tina wiedzie spokojne życie, ma świetną pracę jednak w życiu zaczyna jej czegoś brakować. Kobieta zaczyna coraz bardziej zastanawiać się nad swoimi decyzjami i życiem… Dlatego w momencie, kiedy dowiaduje się o śmierci swojej przyszywanej i dość ekscentrycznej ciotki, postanawia odwiedzić miejsce, w którym kobieta spędziła ostatnie lata swojego życia. Czy spontaniczna podróż okaże się podróżą życia?

Książka przypadła mi do gustu już od pierwszych stron. Zresztą przepiękna okładka już zachęca do sięgnięcia po nią. Autorka przygotowała dla nas przepiękną powieść o rozterkach, zmianach, lęku, miłości i odwadze. Swoim stylem pisania sprawiła, że książka jest niezwykle emocjonująca, ciepła, a zarazem lekka. Do tego dołożyła nad wyraz malownicze opisy Beskidzkich krajobrazów, które sprawiają że czujemy się jakbyśmy chodzili po tych pięknych łąkach i lasach wsród dzikiej natury. Bohaterzy nie są wyszukani… są oni zwykli. Bohaterem może być tak naprawdę każdy z nas. Problemy, które ich dotykają także są przyziemne i dobrze nam znane.

Klimat jaki udało się stworzyć autorce sprawia, że książkę chłonie się całym sercem. Podczas jej czytania nie raz zostaniemy zmuszeni do refleksji i głębokich przemyśleń, a to właśnie najbardziej cenię w książkach. Ich zdolność do wymuszania na nas głębszych doznań.

Izabela Skrzypiec-Dagnan ze swoją najnowszą pozycją „Kwietniowe deszcze, słońce sierpniowe”

„Kwietniowe deszcze, słońce sierpniowe” to kolejna powieść po „Świetnie się bawię w Twoich snach” spod pióra Izabeli Skrzypiec-Dagnan.”Czasem nieplanowane wyprawy stają się podróżami życia”.

Bohaterką opowiadania jest Tina Wagner. A dokładniej Walentyna, urodzona 14 lutego. Trzydziestolatka pracuje jako graficzka w lifestylowym czasopiśmie. Chce w końcu coś w swoim życiu zmienić. Pewnego dnia umiera przyjaciółka rodziny, Janina. Janka była dla Tiny jak przyszywana ciotka. W jej ręce trafiają klucze do domku ciotki w Beskidach. Jakież było zaskoczenie, gdyż cała rodzina myślała, że Janka przebywa cały czas za granicą. Tina, nie zastanawiając się długo, pakuje torbę i wyrusza na drugi koniec Polski.

Dom ciotki okazał się starym młynem. Miejsce zupełnie mogłoby się wydawać niepasujące do kobiety. Janina była znaną aktorką teatralną, osoba dążącą do własnych celów, wyzwoloną i jak się okazało również na wskroś tajemniczą. Tina szybko się tam zadomowiła. Pewnego dnia podczas spaceru zaczepiła obcego mężczyznę, gdyż nie mogła wyjść z podziwu, zachwycając się jego skórzaną kurtką. Nieznajomy podarował ją Tinie. Było to ich ostatnie spotkanie, ponieważ motocyklista krótko po ich spotkaniu popełnił samobójstwo. Na miejscu tragedii spotkała Marcina. Mężczyzna okazał się wielką zagadką. Tina początkowo planowała wyjechać jedynie na dwa tygodnie, ale jej pobyt się znacznie wydłużył. Jak zakończy się wyprawa w Beskidy? Czego dowie się o swojej ciotce Jance? Jakie znaczenie miała podarowana przez samobójcę skórzana kurtka?

Lubię książki, które poruszają trudne tematy np. związane z nieuleczalnymi chorobami. Cenię autorkę za to, że dała nam możliwość dowiedzenia się, co czuje chory na CHAD, czyli chorobę dwubiegunową. "Choroba afektywna dwubiegunowa (CHAD) należy do nawracających zaburzeń nastroju, w przebiegu których pacjenci doświadczają jego chorobowych wahań – od obniżenia nastroju po jego wzmożenie (czyli od stanów depresyjnych po maniakalne). Nienaturalne zmiany nastroju powodują dalsze objawy dotyczące rytmu dobowego, myślenia, mowy, aktywności. Wpływa to na funkcjonowanie pacjenta w różnych obszarach życia, osobistego i zawodowego". Powieść serwuje nam skrajne emocje, raz śmiejemy się z Tiną, a raz ronimy z nią łzy. Izabela Skrzypiec-Dagnan na łamach swojej książki pokazała nam piękno Beskidów – lasy, roślinność. Uroki sielskiego życia, gdzie za każdym zakrętem spotykamy tajemniczość. Zakończenie powieść trochę mnie zaskoczyło, w trakcie czytania miałam już swój scenariusz zakończenia, ale w ostatecznej wersji odbiegało od tego, co zaserwowała autorka. Moim zdaniem, jeśli lubicie powieści obyczajowe, to „Kwietniowe deszcze, słońce sierpniowe” powinny przypaść do gustu. Zachęcam do lektury.

Śliczny błękit na okładce, piękne kolory i kwiaty, książka w sam raz na tą porę roku.

🌸"Czasem nieplanowane wyprawy stają się podróżami życia." To, co spontaniczne i zaskakujące może być wyjątkowo dobre, jeden krótki, niespodziewany moment moze zmienić wszystko, czy tak będzie i tym razem?

Tina skończyła trzydzieści lat i ma wrażenie, że znalazła się na życiowym zakręcie. Czasem ma się wrażenie, że nasza droga wogole nie jest prosta, tylko składa się właśnie właśnie zakrętów. Jak sobie z tym poradzić?

Kobieta przypadkowo znajduje klucze do domu w Beskidach, w którym mieszkała jej ciotka. Mówi się, że podróże pozwalają lepiej poznać siebie. Czy tak będzie?

Spontaniczna decyzja zabiera ją na drugi koniec Polski. Dom wygląda inaczej, lecz czuje się tam dobrze. Nie brak niespodziewanych wydarzeń, czy nowych znajomości, jak Marcin.

Polskie realia, wiosnno wakacyjny klimat, codzienne życie, zwyczajne problemy i przyziemne sprawy. Urocza, delikatna, bardzo zwracająca uwagę na przyrodę. Tajemnice, podróże i odkrywanie siebie. To książka w sam raz, aby zabrać ją ze sobą na wakacje, w podroż i wraz z bohaterką rozkoszować się przeżyciamia.

Pierwsze spotkanie z twórczością @izaskrzypiecdagnan uważam za bardzo udane a to wszystko dzięki współpracy z @zysk_wydawnictwo dzięki któremu mam przyjemność podzielić się tutaj swoją recenzją.

Tina, trzydziestolatka która zrządzeniem losu trafia do miejscowości w urokliwych Beskidach. W domu po zmarłej przyszywanej ciotce spędza coraz więcej czasu by odkryć tajemnicę jakie skrywała kobieta. Kwietniowe deszcze słońce sierpniowe to historia piękna, wzruszająca, ciepła taka otulająca i pełna tajemnic które chce się rozwiązywać razem z bohaterami a i tak zakończenie przynajmniej mnie zaskoczyło.

Świetnie wykreowani bohaterowie, mnóstwo ciekawych wątków które powodują że przez książkę się wręcz płynie i nie chce się skończyć żeby nie rozstawać się z Tiną Marcinem,Robertem i Bartkiem

Dom pełen tajemnic, zagadek. Zaskakująca przeszłość ciotki Janiny, i beskidzkie klimaty to coś co mnie zafascynowało w tej powieści i nie mogłam się oderwać od tej historii.

Co tak naprawdę łączy Walentynę i zmarłą Jankę ? Jaką rolę w całej historii odegra skórzana kurtka motocyklisty i czy uśpione uczucie między kobietą a jej ex narzeczonym wybuchnie na nowo tego dowiedzą się tylko ci którzy zdecydują się sięgnąć po Kwietniowe deszcze, słońce sierpniowe i wyruszą w podróż czytelniczą razem z autorką i jej bohaterami. Bo czasem nieplanowane wyprawy stają się podróżami życia

Kiedy umiera przyszywana ciocia, Tina postanawia wyjechać na jakiś czas do jej domu w Beskidach. Na miejscu okazuje się, że tak naprawdę nic o Jance nie wie. Ta przebojowa kobieta, artystka, bywalczyni europejskich miast mieszkała w małym domku przy młynie gdzieś na końcu świata.

Już na dzień dobry wydarzy się coś niezwykłego, poznaje mężczyznę, który wkrótce ginie w wypadku motocyklowym popełniając samobójstwo, ona sama zaszywa się w tym specyficznym miejscu i pomału oddaje mu swoje serce. Na jej drodze pojawiają się kolejni ludzie, którzy krok po kroku przybliżają postać zmarłej, zawiera niezwykłe przyjaźnie. Poznajemy też kolejnych mężczyzn, którzy będą mieć ogromny wpływ na losy i decyzje Tiny. Czy kobieta odnajdzie swoje ja, i jakie tajemnice odkryje w domu Janki? Tego musicie dowiedzieć się sami.

Gdy przeczytałam opis, moja wyobraźnia prowadziła mnie bardziej w kierunku zagadki kryminalnej. Tajemniczy mężczyzna, wypadek. Jednak to, co dała nam autorka to o wiele, wiele więcej.

Ta książka jest taką perełką. Mamy sielskie opisy miejsc, przyrody, bohaterka korzysta z uroków i darów wsi, a jednak nie znajdziecie tu jakiejś stagnacji, nudy. W jej życiu wiele się dzieje. Sama ma swoje problemy osobiste, a to, co odkryje w mały domu jeży włos na głowie.

Postać Janki jest bardzo tajemnicza. Sama Tina wie o niej tyle, co nic. Ot była aktorką, takim barwnym ptakiem, odwiedzała ich prawie w każdego sylwestra, bardzo się lubiły i tyle. To, czemu musi stawić czoła w Beskidach, poraża. Autorka w rewelacyjny sposób buduje napięcie, ale, uwaga, wcale tak łatwo nie odkrywa kart! Kiedy już wydawało mi się, że poznałam sedno tajemnicy, okazało się, że bardzo się myliłam.

Niełatwo także rozgryźć życie uczuciowej naszej Walentyny (bo tak naprawdę ma na imię bohaterka) kolejni panowie, którzy pojawiają się w okolicy, sugerują jej wyjątkowość. Widać, że ma ona szczęście do ludzi, łatwość nawiązywania przyjaźni i co niezwykle cenne, ma dar obserwacji i chęć pomocy innym.

Izabela Skrzypiec-Dagnan w nowej książce porusza ważne sprawy, przybliża temat choroby, która jest bardzo trudna do zdiagnozowania. Pokazuje ją w sposób najprostszy z możliwych, nie umniejszając jej powadze. ChAD, bo o niej mowa, bywa przerażająca, i zagraża nie nie tylko psychice, ale i życiu. Rujnuje życie chorego jak i bliskich. Nie oceniajmy ludzi po zachowaniu, a próbujmy je zrozumieć i wspierać gdy tego potrzebują.

"Deszcze kwietniowe, słońce sierpniowe" jest taka jak tytuł. Czasem tonie w łzach, zagubieniu i niezrozumieniu, a czasem błyszczy szczęściem w pełni słońca. Tak jak w życiu czasem coś tracimy, a czasem zbieramy plony. Jedno jest pewne, nie ma tylko prostych dróg. W tej powieści tkwi magia.

Polecam gorąco.

Życie Tiny weszło w dość trudny okres, trzydziestoletnia kobieta przeżywa swoisty kryzys. Brak jej stabilizacji, możliwości do rozpoczęcia samodzielnego życia, a co gorsza, nachodzą ją coraz większe wątpliwości i towarzyszące im napady smutku związane z podjętymi decyzjami. Dlatego, gdy nadarza się okazja do choć chwilowej odmiany, natychmiast postanawia z niej skorzystać. W ręce Tiny trafiają bowiem klucze do domku w Beskidach, w którym ostatnie lata swojego życia spędziła jej przyszywana, dość ekscentryczna ciotka. Kobieta nie spodziewa się, że spontaniczna podróż, mająca być jedyne krótką odskocznią od szarej codzienności, stanie się wyprawą która odmieni jej dotychczasowe życie.

,,Kwietniowe deszcze, słońce sierpniowe’’ to historia, która zaskakuje dwoma obliczami. Z pozoru dostajemy dość leniwie rozwijająca się historię obyczajową. Przy czym leniwie nie jest tu bynajmniej określeniem negatywnym. Autorka dużą uwagę przykłada do stworzenia nastroju, mamy tutaj pełne detali, urokliwe opisy miejsc i przyrody, tworzące fenomenalne tło do opowiadanej historii. Aż momentami samemu ma się ochotę rzucić wszystko i wyjechać na łono natury, niczym sama Tina. Do tego wszystkiego kontrastem są często dość dramatyczne wydarzenia, poczynając od spotkania motocyklisty, który niedługo później popełnia samobójstwo, a którego sprawa nie będzie dawała naszej bohaterce spokoju. Powieść ma także inne oblicze, ale na jego temat nie będę nic zdradzać, by nie psuć nikomu przyjemności z lektury. Powiem tylko tyle, że zakończenie mocno zaskakuje, wprowadzając elementy których zaczynając lekturę zupełnie się nie spodziewałam.

Książka Izabeli Skrzypiec-Dagnan ma słodko-gorzki smak, raz porywa nas zachwytem, innym razem uderza w nas pełnym niepokoju nastrojem, wyciągając na jaw skrywane latami tajemnice i problemy, których rozwiązanie jest nie tylko trudne, ale i niezwykle bolesne. I tak jak w życiu także tutaj nigdy nie wiemy co przyniesie jutro. Będziemy więc towarzyszyć Tinie w chwilach szczęścia, ale także smutku. Jej historia to opowieść o wyprawach i spotkaniach, które na zawsze odmieniają człowieka, pełna niesamowitego klimatu, bardzo wnikliwa i przejmująca.

,,Kwietniowe deszcze, słońce sierpniowe” to nastrojowa historia o tym, że czasami warto zwolnić, by zobaczyć co tak naprawdę w życiu ma znaczenie. A niekiedy nawet z pozoru błaha bądź całkowicie spontaniczna decyzja może być początkiem niezwykłej historii. I tak jak życie historia ta pozostawia po sobie słodko-gorzki posmak, nie raz nas zaskakując na różne sposoby. A to wszystko oprawione zostało w malownicze, beskidzkie krajobrazy. Zdecydowanie warto dać się porwać i na chwilę przystanąć by wysłuchać historii stworzonej przez Izabelę Skrzypiec-Dagnan.

Recenzja dostępna na stronie Kosz z Książkami.

"A może tak rzucić wszystko i wyjechać w Bieszczady?" - ile razy zadawaliście sobie to pytanie? Tina, trzydziestolatka, przechodząca właśnie kryzys wieku młodzieńczego, postanawia wprowadzić je w życie.

Okazja ku temu właściwie sama ją znajduje. Po śmierci przyszywanej ciotki, aktorki, większość życia mieszkającej za granicą, okazuje się, że do uporządkowania został dom, w którym kobieta spędziła ostatni czas. Tina pakuje więc swoje rzeczy i wydobywając się spod skrzydeł rodziców udaje się do niewielkiej, górskiej miejscowości.

Młoda kobieta nie przypuszcza jednak, że ta krótka (jak początkowo zakłada) podróż, okaże się podróżą jej życia. Mieszkając w surowym wnętrzu, doświadczając bliskości natury, nowości sytuacji i otoczenia, kobieta odnajduje nie tylko prawdę o zmarłej, ale też o sobie samej.

Ta powieść jest nieco nostalgiczna, nieco tajemnicza, refleksyjna, ale też mądra. Odkrywanie siebie, godzenie z przeszłością, dawanie sobie nowej szansy to wszystko tutaj odnajdziecie. Zawarty jest także wątek parapsychologiczny, związany z wędrówką dusz.

Nie będzie tu cukierkowo, nie będzie pośpiesznie, ale powoli, wraz z malarskimi wręcz opisami okolicy, wtopimy się w klimat Bieszczadów. Rozliczając się z przeszłością i licząc na świetlaną przyszłość.

„Czasem nie mamy pojęcia, co siedzi w duszy osób, które, jak nam się wydaje, znamy.”

Tina jest jedynaczką, wychowana w poczuciu poszanowania drugiego człowieka i tolerancji, jest inteligentną, ciepłą otwartą na drugiego człowieka osobą. Mieszka z rodzicami, ma ciekawą pracę, w której się spełnia i co dla niej bardzo ważne może pracować zdalnie. Właśnie skończyła trzydzieści lat, czuje, że musi zmienić coś w swoim życiu. Niedawno dowiedziała się, że jej przyszywana ciotka Janina i wieloletnia przyjaciółka rodziny zginęła w wypadku samochodowym. Tina była bardzo zżyta z ciotką, a ta była wolnym ptakiem, aktorką teatralną i dla Tiny kimś wyjątkowym. Swoje ostatnie lata spędziła w Bieszczadach. Tina postanowią uporządkować rzeczy ciotki, zabiera klucz od jej domu i wyrusza podróż w nieznane na drugi koniec Polski. Czy ta podróż zmieni coś w jej życiu? Czy Tina w końcu znajdzie to, czego szuka?

Tina po dotarciu na miejsce zostaje wszystko zupełnie inne niż się spodziewała. Szybko się zadomawia w tym opustoszonym miejscu, jest jej tam dobrze i odczuwa dziwny spokój. Przyjemność pobytu podnosi bliskość natury. Postanawia zostać tam na dłużej. Stopniowo odkrywane tajemnice z przeszłości ciotki – z jej licznych zapisków - coraz silniej ją niepokoją, dziewczyna nie może przestać o niej myśleć. Jej spokój burzy spotkany przypadkowo motocyklista, który popełnia samobójstwo. Niespodziewanie zjawia się u niej narzeczony, zostawił ją tuż przed ślubem i wyjechał na kontrakt do Japonii…

W życiu bywa bardzo różnie, nie jesteśmy w stanie przewidzieć, co przyniesie nam jutro. Czasem nieplanowane wyprawy stają się podróżami życia i wywracają całą naszą codzienność do góry nogami. Akcja powieści toczy się swoim rytmem, intryguje i chwilami wzbudza niepokój, tak jakby głęboko ukryte tajemnice koniecznie chciały ujrzeć światło dzienne. Autorka pięknie pisze, styl jest bardzo płynny, lekki, barwny. Czujemy szczerość, realizm i wnikliwość z jaką Panią Izabela snuje swoją opowieść i ukazuje wewnętrzne rozterki naszej bohaterki. Tajemniczy Marcin, kim tak naprawdę jest i czego chce od Tiny?

Nowi ludzie, nowe otoczenie, zupełnie inne spojrzenie na swoje i innych życie. Autorka porusza szereg trudnych, bolesnych problemów, robi to z ogromną empatią, szczerze i uważnie. Głęboko wnika w ludzką duszę i ją przed nami odsłania. Szukanie swojego miejsca na ziemi, odkrywanie siebie na nowo. Zaskakujący wątek paranormalny… Niepowtarzalny urok Bieszczad, barwnie, wyraziście ukazane piękno otaczającego świata.

Poruszająca, wnikliwa, mądra, klimatyczna, całkowicie mną zawładnęła. Jedna podjęta decyzja i życie nabiera zupełnie innego wymiaru. Ukazuje, że warto zajrzeć w głąb siebie, poszukać tego, co tak naprawdę jest w życiu ważne. Ludzkie, przedziwne, pokomplikowane losy otulone piękną, bujną przyrodą. Bardzo polecam, Tatiasza i jej książki :)