Theo z Golden

Podziwiam ludzi, którzy mają zdolności artystyczne i tworzą prawdziwe dzieła sztuki, również w formie portretów. Zachwycają formą, a przede wszystkim ujęciem postaci - zarówno jej fizyczności, jak i... określonych cech charakteru. Odzwierciedlają określony nastrój, usposobienie. I taki właśnie niezwykły prezent otrzymałam od Mamy, kiedy to ładnych parę lat temu po trudnych, pełnych wyrzeczeń egzaminach na studiach, szczęśliwie udało się zakończyć ten mój etap edukacji. Portret wciąż wisi w moim dawnym pokoju. Kiedy odwiedzam Mamę, witam się również (poniekąd z pewnym wzruszeniem) z moim "dawnym" JA- tyle lat minęło, a ja wciąż mam wrażenie jakbym była tą samą dziewczyną, z głową pełną planów i marzeń. No i ten błysk w oku, który mam i dziś, już jako 42-letnia kobieta, żona i mama dwójka dzieci.

Dlatego z taką ciekawością podeszłam do książki Allena Levi. Pojawiła się w odpowiednim momencie mojego życia. Jednocześnie zaskoczył mnie fakt, że to dopiero pierwsza powieść Autora. Pierwsza, a jak napisana! Co za niesamowita historia niosąca pokrzepienie, dodająca otuchy i nadzieję na lepsze czasy.

Przeżywając ostatnio chwile kryzysu, poczucia, że wszystko zmierza ku powiedzeniu "jeśli chcesz rozśmieszyć Pana Boga, opowiedz mu o swoich planach na przyszłość", poczułam dzięki tej książce, że warto zachować dystans i pokorę wobec nieprzewidywalności losu. Nie dać się zatracić w tym co smutne, przykre i nie do końca zrozumiałe. A gdyby tak, mimo wszystko, w pełni zaangażować się w sztukę afirmacji życia/widzieć sens i radość w codziennych wykonywanych przez nas czynnościach? Pomyśleć przy tym o "spisku życzliwości" i stworzyć swój własny plan poprawiania świata? Nasz bohater, Theo, udowadnia, że to możliwe. Mieszkańcy Golden mieli wielkie szczęście, że dane im było poznać tak niezwykłą postać.

Trudno nie zgodzić się ze stwierdzeniem: "więcej szczęścia jest w dawaniu, aniżeli w braniu". Kryje się bowiem za tym szczera intencja: "znam Cię bardzo dobrze - wiem co lubisz, czego potrzebujesz i co Cię uszczęśliwi. Móc zobaczyć uśmiech na Twojej twarzy? Bezcenne!". Wszystko zaś zaczyna się od poświęcenia komuś uwagi i czasu. Chęci wysłuchania i poznania jego historii. Czasem powiedzenia kilku dobrych słów.

Bo jak bohater książki stwierdza (powołując się na Wordswortha): "najlepszą częścią życia zacnego człowieka są drobne, bezimienne, niepamiętane uczynki dobroci i miłości."

Bez kalkulowania czy warto i co z tego będę mieć. Czy warto? Wierzę, że każdy z Was zna odpowiedź na to pytanie.

🪻𝚁𝚎𝚌𝚎𝚗𝚣𝚓𝚊🪻

// współpraca reklamowa //

Q: Czy będąc już u schyłku życia, można poprzez dobre czyny, odmienić swoją „karmę” i zapomnieć o tym, co czyniło się w przeszłości?

„Theo z Golden” była niezwykle poruszająca i wzruszająca książka. Nie spodziewałam się, że ta książka wywoła we mnie tak ogromne emocje!

Jest to jedna z tych pozycji, gdzie ciężko jest pisać i mówić o niej tak, żeby zainteresować, ale nie zaspojlerować, bo tak naprawdę wszystko co powinniście o niej wiedzieć, jest zawarte w opisie🤭 Skupię się więc na emocjach, które mi towarzyszyły.

To właśnie one, emocje, są tutaj najważniejsze. Jest ona niewyobrażalnie napełniona ludzką dobrocią i empatią. Tak naprawdę można powiedzieć, że jest to fenomen literacki właśnie pod tym względem, ale i samej fabuły, która po prostu urzeka i otula nas ciepłem. Jest ona oczywiście bardzo poruszająca przez temat ludzkiej zmiany, która może nastąpić w każdym momencie naszego życia.

Z całego serca Wam polecam lekturę tej książki💕

✨ TA POWIEŚĆ TO NAJLEPSZY PREZENT, JAKI MOŻECIE SOBIE PODAROWAĆ! ✨

I absolutnie zalecany!

Kim więc jest tytułowy Theo?

Tak naprawdę nie do końca wiemy. To postać bardzo enigmatyczna. Pewnym jest, że ten 86-letni bardzo elegancki dżentelmen o nienagannych manierach, przybywa pewnego dnia do miasteczka Golden. Wiemy, że dotarł do niego prywatnym odrzutowcem, przywieziony przez szofera, możemy więc sądzić, że jest człowiekiem bardzo majętnym.

Opuścił Nowy Jork, by tymczasowo zamieszkać w Golden właśnie. To człowiek spokojny, uprzejmy, choć ciekawski.

Powoli zaczyna zapoznawać się z miasteczkiem, odwiedzając lokalną księgarnię, kawiarnię, by w rezultacie nawiązać przyjaźń z jej właścicielem, Shepem.

Wspominana kawiarnia to miejsce niezwykłe i warte uwagi, pełniące funkcję swego rodzaju galerii sztuki, pełnej efektownych, 92 ręcznie rysowanych portretów. I to właśnie owe portrety stają się motywem niezwykłej działalności Theo: postanawia kupić te, które robią na nim największe wrażenie i oddać je osobom, których wizerunek na nich się znajduje.

I w tym momencie zaczyna się najbardziej wzruszająca i urocza część tej wyjątkowej historii :)

***

To słodka, urzekająca i ogromnie podnosząca na duchu opowieść o człowieku, który pod koniec swojej życiowej drogi pragnie wyłącznie jednego: chce czynić dobro. Po prostu. Bezinteresownie. Bez uznania i pochwał.

To historia, która bardzo silnie akcentuje ludzkie potrzeby: potrzebę miłości, współczucia, przebaczenia, zrozumienia, bliskości. Szczególnie w tych niełatwych czasach, w których żyjemy: w wielkich grupach, mamy dostęp do wszelkich możliwych komunikatorów, a borykamy się z dojmującym poczuciem samotności.

„Theo z Golden” to powieść afirmująca życie, radosna i niebywale, niespotykanie wręcz ciepła, dająca poczucie ukojenia, nadziei. Niezwykle przy tym inspirująca.

To także opowieść, w której liczne są nawiązania do sztuki, szczególnie malarstwa i muzyki, do piękna w ogólnie. Obcowanie ze sztuką bowiem uwrażliwia i sprawia, że po prostu stajemy się lepszymi ludźmi.

I o tym właśnie jest ta przepiękna historia.

O byciu dobrym człowiekiem.

Po prostu.

Polecam ją z całego serca.

„Każda twarz jest opowieścią”.

To prawda. Bo każdy człowiek skrywa w sobie historię, która mogłaby nas wzruszyć, zadziwić, rozbawić, może zasmucić. Ale nie zawsze mamy czas spoglądać na mijające nas twarze, nie mówiąc o podarowaniu drugiej osobie naszego czasu i uwagi. A czy właśnie to nie jest najcenniejszym darem?

Właśnie o tym darze, zepchniętym gdzieś na margines przez nasze wieczne zabieganie i skupienie na masie innych bodźców, traktuje niesamowicie ciepła i subtelna powieść „Theo z Golden” Allena Leviego. Jest ona nie tylko piękną, trafiającą do serca opowieścią, ale niesie również wartościowe i pozytywne przesłanie przypominające o tym, co w życiu ważne. I może stać się dla nas prawdziwą inspiracją.

To historia starszego mężczyzny, który, przebywając rok w niewielkim miasteczku Golden, odmienia na zawsze życie jego mieszkańców. A przecież nie robi nic spektakularnego, nie przeprowadza żadnej rewolucji. Po prostu postanawia wręczyć wiszące na ścianach pewnej kawiarni portrety jej bywalców ich prawowitym właścicielom. Nie wysyła ich jednak kurierem, lecz zamierza spotkać się z każdą z dziewięćdziesięciu dwóch osób i podarować je osobiście.

Możecie sobie wyobrazić, jakie reakcje wywołują wysyłane przez niego tradycyjnym listem prośby o spotkanie? Nieufność wobec jego bezinteresowności to najłagodniejsza z nich, bo często inni widzą w nim szalonego staruszka albo nawet podchodzą do niego z wrogością. Czy hojność jest już tak rzadkim zjawiskiem, że budzi jedynie podejrzenia? A jednak okazuje się, że początkowa rezerwa może przerodzić się w sympatię, a wiele osób ta dobroć i żywe zainteresowanie starszego pana skłaniają do szczerej rozmowy, dzielenia się opowieściami ze swojego życia, które i my poznajemy.

Miałam wrażenie, że przy czytaniu tej historii czas zwolnił, wytracił swój ciągły pośpiech, a moje serce zaczęło bić spokojniej, przejmując jej tempo. I pisząc te słowa, odczuwam w sercu takie samo ciepło, jakie czułam przy lekturze, a mimowolny uśmiech nie schodzi mi z twarzy. „Theo z Golden” to bowiem nie tylko urocza historia o małym miasteczku, ale przede wszystkim przepiękny hołd dla wrażliwości na sztukę i, co najważniejsze, na drugiego człowieka.

Ta powieść przywraca wiarę w bezinteresowną dobroć, a mam wrażenie, że szczególnie w obecnych czasach potrzebujemy takich właśnie opowieści. Zatrzymajcie się więc przy niej na chwilę i pozwólcie, by przypomniała Wam o magii ukrytej w codziennych spotkaniach. Z całego serca polecam Wam tę literacką podróż.

Na co dzień pędzimy przed siebie w niesamowitym tempie, wiecznie skupieni na własnych obowiązkach i problemach. Przez to zmęczenie czasem trudno nam dostrzec drugiego człowieka- szczególnie kogoś, kogo dopiero co poznajemy. Bezinteresowna życzliwość powoli zanika, a kiedy ktoś w naszym otoczeniu zachowuje się po prostu miło i nie chce nic w zamian, od razu stajemy się podejrzliwi. Zastanawiamy się, o co mu chodzi i gdzie jest haczyk. Też tak macie, że podchodzicie z dystansem do ludzi o gołębim sercu, czy potraficie bez obaw przyjąć bezinteresowne dobro? Dziś chcę Wam opowiedzieć o książce „Theo z Golden”, która mocno dała mi pod tym względem do myślenia.

Pewnego wiosennego ranka w miasteczku Golden na południu USA pojawia się nieznajomy o imieniu Theo. Nikt nie ma pojęcia, skąd przybył ani co sprowadza go w te strony. On sam chętnie zadaje mnóstwo pytań, ale bardzo sprytnie unika odpowiedzi na te, które dotyczą jego samego. Los kieruje go do lokalnej kawiarni. Jej wnętrze zdobi wyjątkowa kolekcja – dziewięćdziesiąt dwa ołówkowe szkice przedstawiające mieszkańców Golden, namalowane kiedyś przez miejscowego artystę. Theo postanawia kupować te portrety, jeden po drugim, i oddawać je ludziom, którzy są na nich uwiecznieni. W ten sposób zaprzyjaźnia się z nimi i powoli odmienia ich losy, a każda taka przekazana grafika staje się początkiem nowej, poruszającej opowieści.

Muszę Wam się przyznać, że zaczynając tę książkę, sama czułam tę dziwną, trudną do opisania podejrzliwość. Zastanawiałam się: skąd w ogóle bierze się w głównym bohaterze takie nieskażone dobro i altruizm? Może Theo chce w ten sposób odpokutować jakieś dawne winy z przeszłości? Dlaczego tak po prostu chce obdarowywać obcych ludzi?

Jednak im bardziej zagłębiałam się w tę historię, tym lepiej zaczynałam to wszystko rozumieć. I zrobiło mi się trochę wstyd, że jestem taką "niedowiarką" i zazwyczaj doszukuję się we wszystkim drugiego dna. Pomyślałam nawet z lekkim uśmiechem, że to może taka nasza narodowa, polska cecha- ta wieczna nieufność.

Dzięki wielkiej ciekawości głównego bohatera mamy okazję poznać całą masę różnych postaci. Poznajemy ich bliżej, dowiadujemy się o ich skrywanych dramatach i największych, niespełnionych marzeniach. Bardzo dobrze czytało mi się o tych ludzkich, życiowych rozterkach. Ta książka to także piękna, mała celebracja codzienności i rzeczy, które z pozoru wydają się błahe: pysznej kawy, dobrej książki, ciekawej, szczerej rozmowy, ptasiego piórka o niezwykłym kolorze czy po prostu uśmiechu dziecka.

Dodatkowo autor stworzył niesamowity klimat małego, urokliwego miasteczka na prowincji. Ta kameralna, ciepła atmosfera sprawia, że podczas lektury czujemy się niezwykle komfortowo. Na tym wręcz sielankowym tle autor nie boi się jednak poruszać bardzo trudnych tematów- pisze o traumach, bezdomności, chorobach psychicznych, stracie najbliższych, a nawet o wojnie i przemocy. Wszystko to miesza się z nadzieją na lepsze jutro i miłością, która dodaje bohaterom skrzydeł.

Niestety, muszę być z Wami szczera- ta opowieść nie zachwyciła mnie tak mocno, jak na to po cichu liczyłam. Nie wiem, czy to kwestia mojej wrodzonej, sceptycznej natury, czy może faktu, że niektóre wątki zostały nakreślone zbyt bajkowo, ale momentami fabuła wydawała mi się po prostu mało wiarygodna.

To tylko moje odczucia, gdyż „Theo z Golden” to książka, którą niewątpliwie warto przeczytać. Może nie porwała mnie bez pamięci, ale bez wątpienia zmusiła do głębokiej refleksji. Ma w sobie niezwykły dar zarażania specyficznym, leniwym ciepłem, które powoli rozlewa się wokół serca i potrafi wycisnąć z oczu łzę wzruszenia. W dzisiejszym, tak poturbowanym przez obojętność i pośpiech świecie, potrzebujemy takich książek- literackich drogowskazów, które zbudzą w nas uśpione pokłady empatii i przypomną, że dobro, choćby najmniejsze, zawsze ma sens :)