Kwestia czasu. Pruskie Baby. Tom 3

Czy znacie cykl Pruskie baby? Słyszeliście o nim? Nie? To błąd, bo powinniście mieć możliwość go poznać. Autorką jest Małgorzata Starosta, kobieta, która intryga i niesamowitym humorem kupiła mnie swoimi powieściami, a wszystko zaczęło się od książki „Pruskie baby”, w której poznałam główną bohaterkę Edytę Prusko, wtedy w jej życiu miały miejsce zawirowania, coś się kończyło, a coś zaczynało. Zaraz za tym pojawiła się „Wesela nie będzie!”, w końcu przyszła kolej na „Kwestię czasu”, co tym razem spotka naszą bohaterkę? Czy jej życie osobiste nareszcie się ułoży? Jakich dokona wyborów?

Edyta wraca do Augustowa, chce uporządkować swoje sprawy, zrealizować plany i pragnie przygotować się na coś ważnego, na powiększenie rodziny. Bycie w jej stanie wymaga spokoju, szczęścia i normalności, jednak w pewien sposób zostanie jej to odebrane. Nad jej rodziną znowu pojawią się ciemne chmury i będą wymagać większego zaangażowania. Pojawienie się Rafała, sprawia, że targają nią dziwne emocje, jednak wszystko pozostaje przed nią i komisarzem Andrzejem Lewczyńskim, który musi rozwikłać kolejną zbrodnię. Czy mu się to powiedzie? Kto skrzywdził młodego chłopaka i czy rodzina Edyty ma z tym coś wspólnego? Czy Edyta zejdzie się z mężem, a może zdecyduje na rozwód? Czy jest jeszcze, co ratować? Wiele pytań, ale czy otrzymamy równie wiele odpowiedzi?

„Kwestia czasu” jest ostatnią częścią cyklu Pruskie baby, nad czym ubolewam, z drugiej strony daje to szansę Małgorzacie Staroście na stworzenie czegoś nowego, co z pewnością będę chciała poznać. Znakiem rozpoznawczym autorki powinien być dobry humor, ci z was, którzy czytali, którąkolwiek z książek autorki, wiedzą, o czym mowa. Książki Starosty sprawiają, że czułam się lekko, a cały trud dnia gdzieś przepadł. Nie tylko dobry humor odnajdziemy w książkach, ale także uknutą zbrodnię, którą dla nas zaplanowała. Nie mogłam się oderwać od świata tej zwariowanej rodziny, ich rzeczywistości i kolejnych wyzwań, którym zostali zmuszeni sprostać. Małgorzata Starosta stworzyła uzależniającą serię, nie mogę się doczekać, kiedy będę mogła czytać kolejną.

„Kwestia czasu” Małgorzaty Starosty to ostatnia już część trylogii o Pruskich babach. Na początku zaznaczę, że bez znajomości dwóch wcześniejszych tomów dużo kwestii będzie niezrozumiałych.

Po raz kolejny spędziłam miłe chwile w towarzystwie zwariowanej rodziny Prusków. W tej części zdecydowana większość akcji rozgrywa się na Podlasiu - w rodzinnych stronach Edyty. Wydawać by się mogło, że powrót do Augustowa przyniesie spokój i sielankę. Nic bardziej mylnego. Autorka ponownie serwuje nam mieszankę iście wybuchową – kryminalne łamigłówki, komizm i kobiety, których wszędzie jest pełno i nigdzie nie można ich złapać ;) Po początkowym spokoju wpadamy w wir zaskakujących wydarzeń, nieoczekiwanych zwrotów i nietuzinkowego poczucia humoru. Będziemy próbowali bawić się w detektywów, by znaleźć rozwiązania zagadek, a autorka będzie nas przy tym wodzić za nos. Ale spokojnie, wszystko się wyjaśni, to tylko kwestia czasu ;)

Jeśli macie ochotę na niebanalną komedię kryminalną, to polecam Wam całą serię „Pruskie Baby”.

Dlaczego wszystko, co dobre musi się skończyć? Ja się nie godzę!! Jak ja uwielbiam tę naszą Edytkę, jej rodzinę, przyjaciółki i zakręcony nie do końca sielski świat! Spotykamy się przy 3 ostatniej już części przygód Pruskich bab i ciekawe czy Edytka w końcu będzie rozwódka? Kiedy urodzi? I co najważniejsze, co urodzi? Jaka będzie tego historia? Kim jest tajemnicza osoba, która stoi w drzwiach i mówi, że jest z rodziny?! Jakie tajemnice przywiózł ze sobą? Tego wszystkiego i nie tylko dowiemy się czytając „Kwestia czasu”

Na pierwszą część, czyli „Pruskie Baby” natrafiłam przez IG u większości znajomych pojawiała się ta okładka i zaciekawiona przeżyciami innych recenzentów i nie tylko postanowiłam sięgnąć i przekonać się czy jest tego warta!? i……..??? Tak!! Była jest i zawsze będzie warta sięgnięcia po nią jak pierwsza tak i druga, trzecia. No tyle łez ze śmiechu to ja dawno nie wylałam, pomimo, że mamy tutaj morderstwo, ale to, co przygotowała dla nas autorka i tym razem przeszło ludzkie pojecie.

W tej części dochodzi do makabrycznego odkrycia ciała przy bulwarze, a ślady i dowody oczywiście prowadza do naszej cudownej Edytki. Tam gdzie Edyta tam trup! Od samego podatku ciekawość brała górę i w 1, 5 dnia uporałam się książka z ciekawości, co tym razem przydarzy się Edycie oraz co wymyśli seniorka rodu! Musze powiedzieć, ze szok i nie dowierzanie, kiedy natknęłam się na scenę pożegnania się Edyty z….??? No nie powiem, ale miał sporo za uszami i tak naprawdę nie pałałam do niego sympatia tak tutaj przyznam, że popłakałam się! To był szok, ale potem sytuacja przy wspólnym stole i te talerze spowodowało, ze w sile rodzina i bez względu na to, jaki kto jest nie warto kotów drzeć, lecz przymknąć oko i usiąść w zgodzie przy wspólnym stole. To było piękne!!!

Oczywiście wracając do NASZYCH kolegów z policji i tym razem będziemy mieli ubaw i zakręcone sytuacje, ale nas szczęście będą miały swój odpowiedni koniec i wyjaśnienie. Oprócz przyrody, okolicy w Starej Stanicy poczujemy smak tamtejszych przysmaków i poczujemy nerwy jakie miał znany i lubiany kucharz Emil Mirosławski no tym razem muszę przyznać, że kobiety nie szczędziły go tylko jedna osoba znalazła z nim wspólny język i zrozumienie, ale to sami przekonacie się kto, to :D Kolejnym szokiem dla Edyty okaże się że jej mąż i nie mąż postanowił ratować małżeństwo i zrobił coś czego nawet ja bym nie wymyśliła wiec współczułam Edycie całym sercem. Akcja, opisy, postacie wszystko pomimo zawiłości jest bardzo czytelne i zrozumiałe, więc nie będziecie mieli problemu ze zrozumieniem, co i jak, kiedy i dlaczego. Jeżeli autorka jest tak pozytywnie zakręcona jak wszystkie dziewczyny w 3 częściach to ja chcę żeby mnie adoptowała!!! Potrafię się zachować i umie robić sztuczny tłum :D Polecam kochani bez dwóch zdań.

W ,,Kwestii czasu" nasza kochana Edytka wróciła do Augustowa,porządkuje swoje sprawy i szykuje się powoli do roli mamy.

Życie płynie sielsko-anielsko...

Stop!

To nie ta bajka i nie ta rodzina!😂

U Pruskich nie ma miejsca na nudę!

Tak jest i tym razem.

Podczas obiadu w Starej Stanicy otwierają się drzwi i staje w nich tajemniczy gość,a to,co powie,już na zawsze zburzy rodzinny spokój.

To jeszcze nic.

W okolicy dochodzi do makabrycznej zbrodni,a pewien trop prowadzi..do Edyty!

Na koniec w Augustowie pojawia się ,,szanowny małżonek",który dostąpił ,,cudownego oświecenia" i pragnie odzyskać rodzinę.

Z tego wszystkiego wyniknie niezły galimatias.

Czy Edyta rozwiedzie się w końcu z wiarołomnym Rafałem,czy da mu jednak drugą szansę?

Czy Leszczyńskiemu uda się rozwikłać sprawę morderstwa?

I w końcu...

Gdzie podział się siostrzeniec Wilczyńskiego?

O..nie martwcie się..wszystko tutaj się wyjaśni..to jest tylko KWESTIA CZASU.

,,Pruskie baby" były dobre,,,Wesele.." jeszcze lepsze,ale to,co zrobiła Gosia w tej części,to jest po prostu mistrzostwo wszechświata!

Niesamowity humor,jedyne w swoim rodzaju cięte riposty,znakomita zagadka kryminalna,kolorowe postaci,które tętnią życiem-to wszystko dostaniecie właśnie w tej książce.

Do tego cudowna,różowa okładka i czas,który przemknie przy lekturze jak szalony.

Liczę,że jest tylko kwestią czasu,kiedy rodzina Pruskich trafi na ekrany naszych telewizorów i będziemy wszyscy mogli poznać tę zwariowaną rodzinę.

Na wstępie chciałabym podziękować autorce za cudowną dedykację na książce. Otrzymać taki egzemplarz to niesamowite wyróżnienie, tym bardziej, że cała seria towarzyszy mi od początku.

Jak już zapewne wiecie koneksje rodziny Prusko sięgają bardzo daleko. Cały ród wydaje się dość „postrzelony”, a niewątpliwy prym w tej rodzinie wiodą kobiety. I to one, po raz kolejny, są zamieszane w zbrodnie. No bo przecież, przyciągają je niczym magnes, a dokładnie ta jedna Pruskówna, która Surym mogłaby się nazywać, ale ze względu na klątwę została przy rodowym nazwisku. Zagmatwane? Ta cała seria to totalna magia. Tutaj nic nie jest oczywiste, wszystkiego trzeba się domyślać, a autorka tak tworzy opowiadanie, by czytelnik wierzył, że goni króliczka, który niechybnie ciągle mu zbiega.

Kwestia czasu to istna wisienka na torcie z całej serii. Wydaje mi się, że z każdą kolejną książką autorka rozkwitała i przyznam się, ale tą pozycję czytało mi się najlepiej. Znajdziemy tu wiele dobrego humoru pisanego piękną polszczyzną. Nasze brzuchy zaczną burczeć na skutek potraw serwowanych przez wyśmienitego kucharza. Ponadto będziemy świadkami zbrodni i to nie jednej. I będą narodziny i to też nie pojedyncze, ale to pewnie wiecie z poprzedniej części.

Podsumowując, autorka udowadnia, że kobieta potrafi wiele, nawet napisać wyśmienite komedie kryminalne.

Trzy tomy, trzy spotkania z Małgorzatą Starostą i trzy wnioski. Po pierwsze, autorka udowodniła nam, że o kobiecie można napisać wszystko, tylko nie to, że jest puchem marnym, a tym bardziej wietrzną istotą. Ten dość eteryczny wizerunek płci pięknej z pewnością nie pasuje do Edyty Prusko, głównej bohaterki książki „Pruskie baby”, którą prędzej można posądzać o to, że bez mrugnięcia okiem własną krwią podpisze diabelski cyrograf, niż, że jest osobą cierpliwą i spolegliwą. Po drugie, jeśli młoda dziewczyna zalewając się łzami, tupiąc nogami, czy wyrywając sobie włosy z głowy zarzeka się, że wesela nie będzie to nie należy przywiązywać się do tej wersji. Jak wiadomo kobieta zmienną jest i fakt ten został bardzo dobrze udokumentowany w drugiej części różowej serii, ”Wesela nie będzie”. I wreszcie przyszła kolej na trzeci tom komedii kryminalnej, na „Kwestię czasu”, i kolejny, tym razem nieco makabryczne podsumowanie. Mówi się, że „choćbyś uciekał przez góry, lasy – śmierć do ciebie zdąży na czas”. Małgorzata Starosta, nie obalając sensu tej tezy, swoją książką napisała jej nową wersję, która od teraz powinna brzmieć – choćbyś uciekał przez góry i lasy to jeśli na Twojej drodze pojawi się Edyta Prusko śmierć znajdzie Cię szybciej niżby sama chciała i planowała. Cóż więc takiego dzieję się w „Kwestii czasu”? Trup ściele się często i gęsto. Nie jednym, nie dwoma, a aż trzema nieboszczykami uraczyła nas tym razem autorka. Dodam, że jedna z uśmierconych osób była dla mnie sporym zaskoczeniem i, pomimo niezaprzeczalnych przewinień względem głównej bohaterki, ów nieborak nie zasłużył na tak marny koniec. Z drugiej strony, jeśli za Edytką trupy ciągną się tak jak „panny za mundurem” to nieszczęśnik niewielkie miał szanse na przeżycie. Ale o tym to już więcej przeczytacie sami w książce. Poza tym, że dzięki Edycie na cmentarzach przybywa nowych lokatorów to w „Kwestii czasu” nie jest aż tak źle i ponuro.

Rodzina Edyty rozrasta się i to w dość szybkim tempie. Nie mam na myśli tylko bliźniaków, o których pojawieniu mówiło się już w drugiej części trylogii. Otóż do drzwi pruskiego domostwa pewnego dnia zapukał cudem odnaleziony brat ojca Edyty. Choć nowy wujek pokrewieństwo z naszą zwariowaną rodziną wypisane miał na twarzy, to nie dało się nie zauważyć, że skrywa jakąś tajemnicę. Zgłębienie sekretów nowego członka rodziny tym razem wzięła na siebie babcia Krystyna wraz z Patinką, która niby to z wielkiej tęsknoty za Edytką, ale jednak w zupełnie innej intencji, zjechała do Augustowa. A cóż porabia sama Edytka, nie wypominając kroczącego za nią tłumu nieboszczyków? No cóż, nasz bohaterka w wolnych chwilach próbuje uporać się ze swoimi miłosnymi rozterkami. Kiedy dziewczyna wraca do Augustowa w ślad za nią przybywa jej prawie były mąż. Tylko czy skruszony i obiecujący poprawę „jedną nogą ex” ma szansę na odzyskanie Edyty skoro na miejscu o względy przyszłej mamy zabiega dobrze jej znane augustowskie ciacho, niebieskooki przystojniak i do tego policjant w jednym. Przed Edytą trudny wybór. A przed Wami świetna książka, jeśli, oczywiście, jeszcze jej nie przeczytaliście. I tak sobie pomyślałam, że jeśli nawet jesteście już po lekturze całej trylogii to przecież nic nie stoi na przeszkodzie, żeby przeczytać różowe kryminały od początku. Warto wszak stary rok zakończyć, a nowy powitać w szampańskich nastrojach, a takowe autorka w swojej różowej serii gwarantuje.

Książkę otrzymałam od samej autorki za co oczywiście bardzo dziękuję, nie mogłam się doczekać trzeciej części pruskich bab.

Wracamy do Augustowa, gdzie Edyta czeka na narodziny swoich bliźniaków, czekając też na rozwód z przeklętym przez nią Rafałem Surymem i marząc o związku z Andrzejem. Niestety gdzie jest przebywa młoda Prusko, tam i kłopoty, czyli kolejne morderstwo. Na miejscu zjawia się też Surym, Edyta widząc Rafała dostaje ataku szału, tym bardziej że chce ON zacząć wszystko od początku, a dziewczyna raz na zawsze chce się uwolnić od nazwiska Surym.

Zjawia się jeszcze jeden mężczyzna, który okazuje się członkiem rodziny o której dopiero się dowiedział. Niestety mordowane są kolejne osoby a wszystkie są poniekąd związane z Edytą. Policja i Augustowie i we Wrocławiu próbują wszystkie ofiary połączyć w jedną całość.

Jak zwykle się nie zawiodłam tym kryminałem w różowej okładce. Oczywiście jak w poprzednich częściach i w tej dostaniemy dawkę dobrego humoru, nie zabraknie też kulinarnego kunsztu kucharza Emila, który w tej książkę ma swoje duże pięć minut. Zaskoczył mnie wątek Rafała Suryma ale chyba właśnie tak powinien się zakończyć.

Jeśli jeszcze nie czytaliście pruskich bab polecam po nie sięgnąć od części pierwszej. Ta część jest częścią ostatnią ale nie obrażę się jakby jednak kiedyś autorka wróciła do Augustowa żeby zobaczyć co słychać u Pań Prusko.

Edyta wraca do rodzinnego Augustowa. Cała rodzina szykuje się na powiększenie rodziny. Pojawia się nieoczekiwany gość. Miasteczkiem wstrząsa makabryczna zbrodnia, potem następna. I znowu Edyta jest niemal w centrum wydarzeń.

Czy Edyta w świetle nowych wydarzeń wróci do męża? Kim jest zamordowany mężczyzna?Wszystko się wyjaśni, to tylko kwestia czasu.

Znowu wartka akcja nie pozwala na odłożenie książki. Czyta się bardzo przyjemnie. Polecam oczywiście! Szkoda, że to ostatnia część trylogii.

Nie podoba mi się to, że Pruskie Baby się już kończą. Za to podoba mi się to, w jaki sposób te Baby są zakończone. Autorka naprawdę mnie zachwyciła. Wydawało mi się po poprzednim tomie, że wiem jak wszystkie wątki się zakończą, a ta książka udowodniła mi, że bardzo mocno się mylę. Tylko, że w żaden sposób nie zamierzam na to narzekać, ponieważ przez to cała książka bardzo mi się podoba. Naprawdę szkoda, że nie będzie można już spotkać Edyty w żadnej innej książce, ale coś mi się wydaje, że autorka jej przygód będzie nas chciała w jakiś sposób jeszcze nie raz zaskoczyć i czekam na to z niecierpliwością.

Małgorzata Starosta Kwestia czasu, przyszło również mi pożegnać Pruskie baby i przyznam, że tak szalonego, pełnego energii, niezwykle empatycznego i ciepłego klanu Prusków, będzie mi teraz brakowało. Zżyłam się przez te ponad pół roku z bohaterami, będę tęsknić nawet za tymi, którym przypadła w udziale rola świętej pamięci czarnych charakterów, bo postaciami wyrazistymi, a nie byle jakimi stworzyła je autorka.

W trzeciej części będzie znów dużo więcej Podlasia i leżącego pomiędzy Podlasiem i Suwalszczyzną Augustowa, bo Edyta postanawia wrócić w rodzinne strony. Czy rozwiedzie się z Rafałkiem? A może przyjechała, żeby być bliżej Andrzeja? I w jaką historię zostanie znowu wplątana? Jak zwykle nie zabraknie tajemniczych morderstw, niezidentyfikowanych ofiar, o których, snując przeróżne domysły, będą mogli z radością rozmawiać mieszkańcy Augustowa. Nie zabraknie też tajemnic i grzechów przeszłości, które zmaterializują się pod postacią nowego odnalezionego krewnego. Do akcji ponownie z werwą wkroczy sypiąca ploteczkami i uwielbiająca jeść Patinka, przyjaciółka i pracodawczyni Edytki. A w podaugustowskim zajeździe w Białobrzegach dowodzonym przez panią Krystynę i pierwszej klasy szefa kuchni Emila, stołować się chciałby prawdopodobnie każdy z nas.

Nie mogę też nie napisać nic o moim rodzinnym mieście. Białemustokowi, tak jak w pierwszej części, przypadła niewielka epizodyczna rola. W Pruskich babach na białostockiej onkologii leczyła się mama Edyty. W Kwestii czasu natomiast ważną rolę odegrają Zakład Medycyny Sądowej, goszczący w swoich progach między innymi ofiary morderstw, zabójstw lub nieszczęśliwych wypadków, a także Oddział Intensywnej Terapii USK.

Szanowna Autorko, czy jeśli w jakiejś kolejnej powieści pojawi się znów Białystok, na co oczywiście czekam z utęsknieniem, bo niewielu autorów literacko zagłębia się w moje rodzinne strony, to może być ON też pokazany z przyjemniejszej niż tylko szpitale. Może rynek, na którym zawsze spotyka się kogoś znajomego albo Pałac Branickich z pięknym, przylegającym do niego parkiem? A może niezwykle klimatyczny podbiałostocki Supraśl lub stare puszcze i pełne zwierząt parki narodowe? Albo nawet disco polo.

Nie spodziewałam się, że będę mogła Kwestię czasu zaliczyć również do opowieści okołoświątecznych, a tu w epilogu, który z resztą ponownie przenosi akcję do Starej Stanicy w Białobrzegach i ma miejsce 24 grudnia, spotkała mnie przemiła niespodzianka i tak się na koniec świątecznie, wzruszająco, chociaż również smutno zrobiło. Ostatnie zdanie sugeruje jednak, że tylko kwestią czasu jest, iż o jakimś kolejnym trupie niedługo ponownie usłyszymy.

W każdym razie ja czekam już niecierpliwie na następną książkę, bo język, humor i perypetie bohaterów nakreślane przez Małgorzatę Starostę tworzą klimat komediowych powieści kryminalnych jakie lubię i których od lat poszukiwałam. Jeśli jeszcze nie mieliście do czynienia z Pruskimi babami, a macie ochotę poczytać o trupach z przymrużeniem oka, różowa seria jest lekturą do nadrobienia.