Kula, która chybiła. Czwartkowy Klub Zbrodni. Tom 3

Jestem fanką lżejszych powieści gatunkowych, a wręcz takich, które można określać jako nowe podgatunki i w przypadku mrocznej kategorii chętnie sięgam po znane od dawna komedie kryminalne i wciąż raczkujące cosy crime. Nie umiałabym chyba między nimi wybrać, bo choć są zbliżone, to nie bez powodu je rozróżniamy, a te rozbieżności są dla mnie równie ciekawe.

"Kula, która chybiła" to już trzeci tom najpopularniejszej serii cosy crime. Richard Osman wystawił mnie na ciężką próbę, bo powtórna lektura poprzedniej części podniosła moją ocenę, ale w przypadku tej niestety i za drugim razem się nie zachwyciłam. Pewnie najistotniejsze są tu moje osobiste preferencje i awersja do wątków szpiegowsko-sensacyjnych, jednak i tak mam wrażenie, że autor zatracił już trochę to, co było kiedyś siłą napędową tego cyklu.

By dokończyć tę recenzję potrzebowałam szybkiej powtórki w postaci audiobooka i za trzecim razem bawiłam się przy tej książce zdecydowanie najlepiej. Skupiłam się bardziej na relacjach między bohaterami niż na samej akcji, bo ta z każdym tomem robi się coraz bardziej nieprawdopodobna. I wiem doskonale, że nie musi być, że najistotniejsza jest tu warstwa rozrywkowa, ale zwyczajnie zgrzyta mi za bardzo.

Polubiłam członków Czwartkowego klubu zbrodni i na pewno będę sięgać po kolejne części choćby z samego sentymentu do nich. Podoba mi się konsekwencja, z jaką autor kreuje fabułę, wykorzystując poszczególne cechy i predyspozycje każdego spośród tej niesamowitej czwórki. Choć forma jest lekka, dobitnie pokazuje jak wiele można osiągnąć, działając w grupie, właśnie dzięki temu jak bardzo się od siebie różnimy. Osman przemyca też delikatnie kilka istotnych społecznych problemów, podsuwając dość oczywiste rozwiązania.

"Kula, która chybiła" to trochę obraz naszego społeczeństwa w krzywym zwierciadle. Zderzamy się tu z kontrastami między tym, co sprawdzone i tym, co nowe - nawet w przestępczym świecie. Richard Osman naprawdę ma dryg do opowiadania historii i cieszę się już na myśl o kolejnym spotkaniu z jego bohaterami, mimo że to nie było dla mnie w pełni satysfakcjonujące.

Moje 6/10.

"Moje jedyne zadanie polega na tym, żebym próbował dostarczyć Wam rozrywki, i naprawdę, ale to naprawdę chcę, żebyście się dobrze bawili. Nawet jeśli ta 'zabawa' oznacza płakanie w miejscach publicznych albo przegapienie przystanku autobusowego" - kochany panie Osman. Może i nie praktykuję lektury w środkach komunikacji miejskiej (wiejskiej). A od forum publicum wolę zacisze domowe. Tak czy siak, ciekawa jestem, ile kilogramów cebuli trzeba poszatkować, by otrzymać równowartość łez wylanych nad wychodzącymi spod pańskiego pióra kryminałami. KRYMINAŁAMI.

Różnica polega na tym, że mimo wszystkich swych dobroczynnych właściwości, płaczogenne warzywo nie jest w stanie dostarczyć mi tylu pokładów przytulności, co każdy kolejny tom tej wyjątkowej serii. 1:0 dla naszych kochanych emerytów ❤

„Ostatecznie najważniejsi są ludzie, prawda? Zawsze tak jest. Można przeprowadzić się na drugi koniec świata, szukając idealnego życia, zamieszkać w Australii, ale i tak najważniejsze jest to, kogo się tam spotka.”

Gwiazdor lokalnych wiadomości Mike Waghorn ma nakręcić materiał w Coopers Chase. Mieszkańcy są tym bardzo poruszeni. Jednak czy jego przyjazd na spokojne osiedle emerytów to przypadek czy podstęp?

Elizabeth, Joyce, Ibraham oraz Ron, czyli Czwartkowy Klub Zbrodni badają niewyjaśnione morderstwo młodej dziennikarki, która była również partnerką Mike’a. Tutaj nie ma miejsca na przypadki 😉

Jednoczenie Elizabeth dostaje wiadomość z pogróżkami i razem ze swoim ukochanym zostaje porwana, ale tylko na chwilę! Pojawia się postać Wikinga - kim jest i czego chce od starszej pani?

„Kula, która chybiła” to już trzeci tom o tym niesamowicie sprytnych emerytach i mam nadzieję, że nie będzie ostatnim. Takich głównych bohaterów nigdzie już nie znajdziecie. Jest wesoło, jest intrygująco. Oprócz zagadek, które czytelnik próbuje skrupulatnie rozwiązać razem z tą szaloną ekipą znajdzie się również miejsce na wątek miłosny. Nawet nie jeden.

Historia owiana jest specyficznym humorem, który znajdziemy w dialogach czy w sytuacjach, jakie mają miejsce. Jednak są momenty, które skłaniają czytelnika do refleksji.

Czy doczekamy się kontynuacji przygód mieszkańców Cooper Chase? Nie wiem, ale mam nadzieję, że tak. Ze swojej strony bardzo polecam tę serię. Zyskała moją sympatię już od pierwszego tomu, a z każdym kolejnym było jeszcze lepiej! I powiem tak od siebie, że lepiej tomy lepiej czytać w odpowiedniej kolejności, ponieważ tu WSZYSTKO ma znaczenie.

„Kula, która chybiła” to trzecie literackie spotkanie z czwórką emerytów z angielskiego osiedla Coopers Chase, którzy tworzą Czwartkowy Klub Zbrodni, a tym samym serię kryminalną pisaną w nurcie cozy crime przez Richarda Osmana. Tom ten opowiada o dwóch zagadkach kryminalnych – podejrzanej sprawie sprzed dziesięciu lat, w której zginęła młoda dziennikarka i sprawie związanej z aferą z tomu drugiego i przeszłością jednej z głównych postaci. Mimo tego oczywiście każdy tom serii da się czytać oddzielnie, choć sama gorąco zachęcam do zapoznawania się z serią w kolejności chronologicznej – tym postaciom nie można tego odmówić! Bo to w nich jest siła tej serii, to one łączą w sobie wszystko: jest i rewelacyjny, lekko brytyjski humor, różne doświadczenia i ta mądrość, która pozwala na życie spojrzeć z większym dystansem. Jest też przeszłość, która czasami odzywa się niechciana i sprawia, że trzeba zająć się nierozwiązanymi sprawami i jest to zainteresowanie zagadkami kryminalnymi, dzięki czemu my dostajemy inteligentny kryminał. Bo mimo humoru zagadki są jak najbardziej poważne, solidne i ciekawe! W tym tomie przyglądamy się gwiazdom lokalnej telewizji, szukamy spisków i tajemnic, grzebiemy w historiach, które nie chcą zostać odkryte. Zagadka jest prowadzona sprawnie i nieszablonowo, ciężko domyśleć się jej rozwiązania. Narrator historię przedstawia z lekkością, ale i spostrzegawczością, łatwo uchwyca uniwersalne myśli opisując aktualne wydarzenia. To zdecydowanie jedna z moich lubionych zagranicznych serii, dopracowana, przemyślana i uroczo lekka, choć przecież cały czas kryminalna!