Kucharka Fridy

Frida Kahlo, słynąca z autoportretów meksykańska malarka, w tradycyjnym stroju, z niebanalną urodą i charyzmatyczną osobowością fascynowała zarówno mężczyzn, jak i kobiety. Korzystała z życia, na ile mogła, choć ono było dla niej nieustannym cierpieniem. W dzieciństwie Frida przechodziła chorobę Heinego-Medina, w konsekwencji czego została kaleką. Ta niepełnosprawność pogłębiła się na skutek poważnych urazów odniesionych podczas wypadku komunikacyjnego. Na skutek uderzenia jedna z poręczy przebiła ją na wylot uszkadzając narządy wewnętrzne, kręgosłup, nogi, a ten straszny widok potęgował jeszcze fakt, że skąpane we krwi ciało obsypane było złotą farbą w proszku, która wysypała się jednemu z pasażerów feralnego autobusu. Frida cudem przeżyła i dzięki wypadkowi, który unieruchomił ją na całe miesiące, zyskała pasję. Zajęła się malarstwem, a jej pełne pasji i cierpienia portrety do dziś przyciągają wzrok. Sama jednak podkreślała, że wypadek autobusowy nie był jedynym, jaki zdeterminował jej życie. Tym gorszym, był Diego Riviera, genialny malarz, muralista, sekretarz generalny Komunistycznej Partii Meksyku. Ich związek pełen był wzlotów i upadków, zdrad i wybuchów miłości, niszczył ją i inspirował jednocześnie.

Niewiele jest na polskim rynku biografii tej niezwykłej artystki, a szkoda, bo jej życie było wyjątkowo fascynujące. O tej przesiąkniętej cierpieniem malarce możemy przeczytać w powieści pt. „Kucharka Fridy”, ale jest to książka o tyle niezwykła, że na Fridę patrzymy tu przez pryzmat jej kucharki, Nayeli, młodej Tehuanki. Losy tych dwóch kobiet stają się nierozerwalnie splątane ze sobą, co więcej, młoda uciekinierka staje się ważną historycznie postacią, bowiem zupełnie przez przypadek pomaga uciec Diegowi po zamachu na Lwa Trockiego. Tę burzliwą przeszłość babci, poznajemy dzięki retrospekcji, bowiem tak naprawdę historia toczy się współcześnie, kiedy to Paloma Cruz, wnuczka Nayeli, odnajduje po śmierci swojej przodkini w Buenos Aires pewien obraz, należący do staruszki. Co więcej, na tym obrazie jest prawdopodobnie sama Nayela i został on namalowany przez Diego. A jest wiele kolekcjonerów sztuki i nieuczciwych pośredników, którzy są zdolni zabić za nieodkryte jeszcze dzieło sztuki tego wyjątkowego malarza.

W jakich okolicznościach obraz namalowany? Dlaczego babka nigdy o nim nie wspominała? Paloma stara się odkryć prawdę o obrazie, a także poznać lepiej swoją babcię. Niestety, nawet nie wie, jak niebezpieczną ścieżką podażą – już samo oddanie obrazu do oprawienia oznaczało podpisanie wyroku śmierci na ramiarza… Czy zatem uda jej się odzyskać obraz? Czy poznając prawdę tym samym znajdzie swoją drogę?

Historia z wątkiem kryminalnym, dotyczącym handlu dziełami sztuki i podrabiania ich, jest równie fascynująca jak wydarzenia z przeszłości, kiedy to Nayela staje przed domem Fridy i zostaje wzięta za wyimaginowaną przyjaciółkę, tehuańską lalkę. Malarka wciąga dziewczynkę w wir wydarzeń, którego epicentrum jest mężczyzna o wyglądzie żaby, Diego Riviera. Nayela staje się nie tylko kucharką Fridy, ale rzeczywiście jej przyjaciółką, tyle że jak najbardziej realną. Staje się też jej powierniczką i uzdrowicielką – przynajmniej na tyle, na ile można uzdrowić duszę jedzeniem.

Powieść zachwyci zarówno wielbicieli Fridy Kahlo, jak i wszystkich, którzy cenią sobie doskonale skonstruowane powieści. Mamy tu dwie historie, toczące się niezależnie od siebie, choć mające wiele ze sobą wspólnego. Poznajemy przede wszystkim losy silnych kobiet, choć u każdej z nich ta siła objawia się w inny sposób. Gdzieś pomiędzy smakami i aromatami, pomiędzy wrażliwością artystki i jej bólem, pomiędzy tęsknotą Nayeli za siostrą, pomiędzy pysznymi empanadas zatapiamy się w tych opowieściach czując się ich częścią. Plastyczny język powieści, słowa, które niczym pociągnięcia pędzla malują nam niezwykłe historie niezwykłych ludzi zachwycają i sprawiają, że żyjemy życiem bohaterów, zachwycamy się meksykańskim kolorytem, zaś ból Fridy jest naszym bólem. Ta wyjątkowa książka inspiruje nie tylko do sięgnięcia po album z autoportretami malarki, ale również do smakowania życia. Dosłownie i w przenośni!

Najgłębsza, choć zmienna jak ocean, jest miłość. Ukryte na dnie muszle skrywają w swoich wnętrzach życie. Żeby sięgnąć po ten skarb, warto ryzykować wciąż i od nowa.

„Ale malarka nie przejmowała się tym, miłość wydawała się jej wystarczająco dobrym powodem niepowodzenia”

Frida Kahlo otwarta na życie, wykorzystywała swój kunszt. Pokazywała widzom kolory życia i wyobraźni. Stworzyła swój drugi wizerunek, wolny od bólu. Wiedziała, jaką chce być, i jaką pokazywać się. Barwny strój z ulubionym fioletem skutecznie krył jej ograniczenia.

„Ona, która samą siebie przekształciła w dzieło sztuki. Która wymyśliła siebie na nowo, by się uratować.”

Figuratywne malarstwo Fridy jest niepokojące i sugestywne. Grejfrutowi i pomarańczy brakuje skromności i elegancji, ale już jabłko jest z natury kuszące. Ta kobieta smakowała potrawy i życie.

„Wszystkie seksualne instynkty mieściły się w pragnącym ciele Fridy. Ona nie kochała, ona pożerała.”

Nayeli, jej kucharka i przyjaciółka, początkowo nie potrafiła czytać i pisać, ale czarowała smakami i zapachami. W garnku potrafiła zamknąć kulinarny sekret Meksyku.

„Dobre jedzenie to mieszanka zmysłów, z których żaden nie może zostać pominięty”

W pracowni artystki szokowały nie tylko perfumy od Elsy Schiaparelli, ale i autoportrety, gdzie dwa serca lub dwie twarze były niczym artystyczny podpis autorki. Stamtąd w swój intymny świat murali uciekał Diego Rivera.

„Założył skórzane buty i trzema precyzyjnymi ruchami wspiął się na rusztowanie, jak ranne zwierzę, które szuka schronienia w jaskini”

Był ten życiowy artysta nicponiem i ropuchą, jak go nazywała Frida. Nie przeszkadzało to Nayelii zachwycać się nim. Swoją żelazną zasadę przekazała kobietom w następnych pokoleniach: „Utrzymywała, że wychowanie jest w rękach tego, kto gotuje jedzenie, które trafia do twojego żołądka”.

Młoda i piękna mistrzyni kuchni nie tylko została w pamięci ludzi, ale i na obrazie, dla którego warto było zabić. Zasłuchani w rytm tanga „Desencuentro”, czekający pod drzwiami na wytęsknionych gości, pomyślcie o tych, którzy już odeszli i fizycznie nie wrócą.

„Mieszkają w miejscu bardzo podobnym do naszego, więc musimy na nich czekać z jedzeniem, muzyką i aromatami”

Opowieść o „Kucharce Fridy” jest fascynująca i niepokojąca. Niektóre cytaty snuły mi się w podświadomości przez dłuższy czas. Przepowiednia o tym, że ktoś umrze jak syreny, lub wizja kryształowych ludzi, są niezapomniane. Podziwiam malarstwo Fridy Kahlo i uwielbiam smakować jedzenie. To wszystko odnalazłem w odpowiednich dawkach, w powieści pani Florencii Etcheves. Wysmakowana proza ułatwia wyobrażenie sobie obrazów. Jestem pełen uznania dla Autorki, której książkę gorąco polecam.

Od wielu lat zafascynowana jestem życiem i twórczością Fridy Kahlo.

Przyznam, że jest coś magnetycznego w jej biografii.

Bardzo się ucieszyłam, że w moje ręce trafiła "Kucharka Fridy" od @wydawnictwo_letra .

Narracja prowadzona jest równolegle w dwóch czasach:współcześnie w roku 2018 i w latach 40 XX w.

Co łączy te dwa światy?

Młodziutka Tehuanka Nayeli po brawurowej ucieczce z domu trafia do miasta Meksyk, gdzie za sprawą przypadku trafia w okolicę domu Fridy Kahlo.

Kobiety zaprzyjaźnią się

A młoda uciekinierka zostaje zatrudniona w domu Fridy jako Kucharka.

Tak naprawę obie kobiety stają się sobie bliskie a młoda kobieta staje się towarzyszką ekscentrycznej artystki.

Spędzają razem wiele czasu, kobieta jest światkiem prywatnych sytuacji i rozmów z wybitnym Diego Rivierą.

Jest świadkiem geniuszu i potwornego cierpienia malarki.

Dzięki Nayeli poznajemy codzienność Fridy ale także ferie barw, smaków, aromatów, kolorów i zwyczajów tehuańskich.

Co wspólnego ma ona ze współczesnością?

Po śmierci babci Paloma Cruz odnajduje tajemniczy obraz ukazujący jej babkę w młodości.

Niezwykłe dzieło nieznanego autora przepełnione jest zmysłowością i... tajemnicą.

Czy kobiecie uda się poznać prawdę o ukochanej babce?

Przyznaję, że początek czytało mi się dość ciężko - jednak gdy zaczęła rozgrywać się rzeczywista akcja powieści wciągnęłam się w tę historię totalnie.

Opowiada ona o przyjaźni, miłości, tęsknocie, bólu, zazdrości i intrydze a z drugiej strony możemy zagłębić się w zupełnie nieznany większości z nas świat cierpienia, tradycji oraz sztuki.

Rozdziały dotyczące Fridy były dla mnie windą do innego świata.

Miło było przenieść się do gorącego Meksyku, do świata, którego uczyłam się od podstaw razem z młodzkutką Nayeli.

Zupełnie nie przeszkadza mi fakt, że opowieść jest fikcją literacką.

Dałam się porwać doskonale przygotowanej narracji, autorka używała bardzo prawdopodobnych zwrotów, dzięki czemu opowieść sprawiała wrażenie autentycznej.

„Mam nadzieję, że śmierć jest radosna. Mam nadzieję, że nigdy nie wrócę.”

Frida Kahlo

Kiedy wybieram książkę po tytule, a nie po opisie na odwrocie dzieją się cuda. Czasami zastanawiam się, jak ja mogłam się na to zdecydować? Często, jednak dzieje się tak, że trafiam w dziesiątkę i jestem zachwycona. Tak właśnie było z pozycją Kucharka Fridy… Opowieść o znanej malarce podbiła moje serce, choć to bardziej historia zwykłych kobiet, które spotykając się, w najmniej spodziewanych momentach swojego życia zmieniają się pod swoim wpływem.

Pasjonaci sztuki o Fridzie Kahlo słyszeli zapewne nie jedno. Rok 1907 był na pewno pamiętnym dla takich znanych malarzy jak Pablo Picasso, czy Salvador Dali, którzy kochali się w twórczości Fridy i celebrowali jej urodziny. Sławą okrył ją także romans z Lwem Trockim znanym politykiem rosyjskim, tuż pod nosem jego żony. Skandal odbił się echem i zmusił Trockich do opuszczenia domu artystki. Po roku 1920 nikt nie przypuszczał, że nastolatka, która stawała się kobietą, wstąpi do komunistycznej partii Meksyku, niemal sto lat później zostanie okrzyknięta najbardziej znaczącą malarką świata.

Opowieść Kucharka Fridy, to inteligentna i wywołująca wiele emocji podróż pełna retrospekcji przedstawiająca nie tylko losy samej artystki, ale przede wszystkim wieloletnią przyjaźń, jaka łączył ją z kucharką Nayeli. Zanim zaczęłam czytać tę książkę, myślałam, że jest to pozycja biograficzna, okazało się, jednak że to powieść połączona z rewelacyjnymi wątkami historycznymi. Po raz kolejny dostałam do ręki publikację, która uczy, bawi i zmusza do myślenia.

Tehuanka Nayeli uciekając z domu trafia pod skrzydła Fridy Kahlo, która po wypadku ukrywa się w swej niebieskiej rezydencji w Meksyku. Między smakami, aromatami, butelkami wina obie panie nawiązują przyjaźń, która naznacza losy ich obu. Po wielu latach wnuczka Nayeli mieszkająca w Buenos Aires odkrywa obraz, który może odmienić jej życie. Pisarka ukazuje nam Fridę Kahlo w sposób, jak najbardziej ludzki. Znana z zamknięcia w sobie malarka, unikająca otoczenia w powieści Pani Etchevez rysuje się w barwach szczerej przyjaźni i głębokiego człowieczeństwa.

Osobiście nie jestem fanką twórczości Fridy Khalo, jej obrazy mają w sobie coś tak samo niepokojącego, jak te Edwarda Muncha, jednak muszę przyznać, że Książka Kucharka Fridy mnie zachwyciła. Dwie kobiety, dwie historie i dwa światy, które nigdy nie spotkałyby się w normalnych okolicznościach. Zbieg okoliczności może zmienić nie jedno życie. Polecam bez dwóch zdań.

[Adres usunięty]

„Chciałabym robić, co chcę, za kurtyną szaleństwa. Układałabym kwiaty przez cały dzień, malowałabym ból, miłość i czułość, śmiałabym się serdecznie z głupoty innych.”

W krainie literatury istnieją dzieła, które wznoszą się ponad horyzont naszych oczekiwań, tworząc piękno, które jest jak obraz. W raju smaków i kolorów, gdzie jedzenie staje się wyrazem miłości, a przyjaźń jest utkana z nici tej samej krwi, Florencia Etcheves zaprasza nas do fascynującego świata „Kucharki Fridy”. To powieść, która z dumą przenosi nas w serce Meksyku i serce samej Fridy Kahlo, łącząc intrygę, przyjaźń, siłę dziedzictwa kulturowego i potęgę sztuki.

„Przede wszystkim śmiałabym się ze swojej głupoty, budowałabym swój świat, który dopóki żyję, zgadzałby się ze wszystkimi innymi światami.”

Ta powieść przenosi nas w serce Meksyku, tam gdzie smaki i aromaty świata spotykają się w magicznym tańcu. Na samym początku poznajemy Nayeli, młodą Tehuankę o niebywałych umiejętnościach kulinarnych. Jej historia zaczyna się od ucieczki z rodzinnego domu, prowadząc ją do Niebieskiego Domu – miejsca, gdzie przebywa Frida Kahlo, słynna artystka, która po tragicznym wypadku pozostała unieruchomiona, lecz wciąż pełna pasji do sztuki. To właśnie tu rozpoczyna się niezwykła opowieść o przyjaźni, która głęboko naznacza losy obu kobiet.

„Dzień, godzina lub minuta mojego życia będzie należała do mnie i do wszystkich.”

Każde słowo, każdy opis smaku czy aromatu, jest jak kropla farby na płótnie, tworząc pejzaż meksykańskiej kultury, który jest równie realistyczny, jak i magiczny. Kiedy czytamy tę książkę, przenosimy się w świat, w którym kolory, smaki i dźwięki są nieodłączną częścią narracji. Autorka doskonale bawi się słowami, tworząc niesamowitą harmonię między opisami kulinarnymi a emocjami postaci. To język, który wywołuje apetyt, ale jednocześnie dotyka głębi ludzkiej duszy.

Florencia Etcheves używa słów tak, jak Kahlo używała pigmentów, aby stworzyć dzieło sztuki, które nie tylko zachwyca zmysły, ale także głęboko porusza. W tej książce mamy to szczęście, że język i narracja są ze sobą splecione w sposób, który pozwala czytelnikowi zarówno doświadczyć smaków, jak i zrozumieć głębsze emocje i losy bohaterów. To naprawdę wyjątkowy talent autorki, który sprawia, że książka to nie tylko lektura, ale także artystyczne doświadczenie.

Każda strona tej powieści to krok w fascynującej podróży przez historię, kulturę i sztukę Meksyku. Pełna emocji i głębokich psychologicznych portretów postaci, które ożywają na kartach książki, a ich przyjaźń jest źródłem wzruszenia i refleksji. To opowieść o sile kobiet, zarówno w kuchni, jak i w sztuce, które potrafią przekształcić cierpienie w twórczość i pasję. Lecz to nie tylko książka, to arcydzieło literatury, które wznosi się wysoko nad nasze oczekiwania, oraz przekształca słowa w smak, a emocje w kolory. Z pewnością zostawi ślad w waszym sercu na zawsze.