Zamek Widmo. Droga Szamana. Etap 4

"Zamek Widmo" autorstwa Wasilija Machanienko to czwarta część Drogi Szamana, w której to nadal poznajmy dalsze przygody Dimitrija Machana w wirtualnym świecie Barliona.

.

Ogromnie się cieszę, że dałam szansę Drodze Szamana, ponieważ jest to kawał świetnej literatury przygodowej. Co prawda, z początku się obawiałam tego wirtualnego świata inspirowanego grami RPG, ale nie potrzebnie, gdyż naprawdę szybko to idzie wszystko ogarnąć. Ponadto uważam, że jest to świetny pomysł na książkę, a co najważniejsze autorowi udało się w interesujący sposób to wszystko przedstawić i scalić.

.

Poprzednie trzy tomy bardzo mi się podobały i śmiało mogę napisać, że ten czwarty tom również spełnił moje oczekiwania. Nie zauważyłam tutaj tendencji spadkowej, a tego się w sumie najbardziej obawiałam. Akcja goni akcję, więc nie ma szans, że przy tym tytule czytelnik będzie się nudzić. Autor zarzuca tutaj takie tempo, że momentami sama potrzebowałam tej chwili spokoju, by opanować buzujące we mnie emocje. Warsztatowo jest nadal dobrze, więc nie będę się tym razem rozpisywać nad piórem Machanienko. Jedynym dla mnie zarzutem tej serii jest wątkek romantyczny, który mi tutaj kompletnie nie pasuje. Wydaje mi się, że książki bronią się świetną fabułą jak i wartką akcją, więc niepotrzebnie ten romans został wpleciony.

Niemniej jednak "Zamek Widmo" jak i poprzednie trzy tomy gorąco polecam. Uwierzcie mi, zabawa przy tych książkach jest przednia!

Z każdą kolejną częścią serii "Droga Szamana" zadaję sobie pytanie - czy Machanience nigdy nie kończą się pomysły? Za każdym razem zostawia mnie ze szczęką na podłodze, zachodzącą w głowę, co będzie się działo w tomie siódmym, skoro już w czwartym ledwo ogarniam skalę intrygi.

Zamek Widmo jest pod wieloma względami podobny do poprzedniczek - mnóstwo akcji, dużo humoru, przewrotne knowania, jak wygryźć inne klany z walki o złoto i doświadczenie. Zmniejszyła się i tak już skąpa ilość opisów świata, bo w natłoku wydarzeń zwyczajnie nie ma na nie miejsca (trochę szkoda). Nowością jest za to rozwijający się wątek romantyczny. Wprowadzony z umiarem, bez żadnej dramy, ot, sympatyczny dodatek do przygód Machana. Choć sądziłam, że w takiej powieści nie ma miejsca na sercowe rozterki, autor zgrabnie poprowadził relacje, oczywiście w punkcie kulminacyjnym dając nam fajerwerki gratis.

W czwartym tomie zaczynamy dostawać odpowiedzi na nasze pytania. Bo rzeczywiście, szaman wciąż znajduje się w samym centrum wydarzeń i już wszyscy to widzą. Niektórzy nawet się o to zakładają! Pierwsze wskazówki, dlaczego tak się dzieje, dostawaliśmy w poprzednich częściach, teraz mamy pierwszą wyraźną odpowiedź - i to z czyich ust, ho-ho! (Ale nic nie powiem!)

Wraz z nowymi odpowiedziami pojawiają się nowe pytania. Kolejny szok to przeszłość świata. Machanienko stworzył pewną wizję, dał nam się do niej przyzwyczaić, po czym zaczyna ją burzyć, kamień po kamieniu. Bohater zdumiewa się swoimi odkryciami, a my zdumiewamy się razem z nim. Bohaterowie, których mieliśmy za krystalicznie czystych, okazują się okrutnymi bestiami... czy to tylko kłamstwo? W co wierzyć? Po której stronie powinien stanąć osobiście zainteresowany Machan? Zagadki mnożą się w oszałamiającym tempie, aż chwilami musiałam odkładać książkę, żeby odetchnąć i się uspokoić.

Fani tajemnic znajdą tu dużo więcej. Sam tytułowy Zamek Widmo to nie lada zagadka. Iście trafna nazwa dla miejsca, które najpierw trzeba w ogóle odnaleźć, bo nie ma go na żadnej mapie! Jednocześnie sytuacja polityczna na mapie Barliony i napięcia między klanami dają ekipie Machana w kość, nic nie jest prote. Ciche sojusze, polowania i wojny międzyklanowe są na porządku dziennym, a gdy jednocześnie głowy klanów są uwikłane w powiązania ze świata rzeczywistego, robi się wesoło.

A gdzie w tym wszystkim rozwój bohatera? Levelowanie? Ano jest, w międzyczasie. W efekcie bohater biega pomiędzy zadaniami, prześlizguje się między wątkami, wpadając jak burza ze środka jednej akcji w samo centrum drugiej. Tempo jest wręcz szalone. A to, co dzieje się na ostatnich stronach książki, wywraca świat Barliony do góry nogami. Myśleliście, że po wydarzeniach z poprzednich części developerzy zrobił fikołka z uniwersum? No to ciekawe, co powiecie teraz.

"Droga Szamana. Etap 4: Zamek Widmo" pod patronatem grupy dyskusyjnej i bookstagrama Fantastyka na luzie. Za egzemplarz serdeczne podziękowania dla Wydawnictwa Insignis Media.

"Droga Szamana" to seria książek z gatunku LitRPG, która bardzo kojarzy mi się z cyklem "Gamedec" Marcina Przybyłka. To dlatego, że w powieściach Wasilja Machanienki również kluczowe znaczenie ma życie w wirtualnym świecie, w tym przypadku jest to magiczne uniwersum Barliona.

Czwarta część "Drogi Szamana" nie odstaje poziomem od swoich poprzedniczek, ponownie jest to solidna dawka fan serwisu, którego celem jest społeczność graczy. Widać, że Machanienko doskonale ją rozumie. Zna język graczy, wie, co ich interesuje.

W "Zamku Widmo" główny bohater otrzymuje specjalne zadanie związane z nawiedzoną lokacją - jeśli uda mu się pozbyć niechcianych gości, to jego gildia zyska nową siedzibę. Fabuła jest niezła, choć momentami odnosiłem wrażenie, że Machanowi wszystko przychodzi nieco za łatwo. Czy przez to wciąga mniej? Ani trochę.

Serię "Droga Szamana" zaczęłam czytać od początku, kiedy to pojawił się pierwszy tom. Od razu przypadł mi ON do gustu, ponieważ uwielbiam literaturę fantasy i gry RPG. Dlatego też na bieżąco śledzę cały cykl i do moich rąk trafiła czwarta część pt. "Zamek widmo".

Jak zwykle nie zawiodłam się na lekturze. Wasilij Machanienko ma talent i dobre pomysły na powieści i umiejętnie to wykorzystuje. Po raz kolejny wrzucił swojego bohatera w wir intrygujących i emocjonujących wydarzeń. Interesujące z pozycji czytelnika jest poznawanie jego dalszych losów, rozwoju i poczynań. Tak też jest i tutaj. Ciekawe, w jakim kierunku wszystko potoczy się w przyszłości, a w międzyczasie warto delektować się czwartym tomem.

W czwartej części "Drogi Szamana" Machan - skazaniec odbywający karę w grze MMORPG - kontynuuje swój zwycięski pochód. Od teraz jest Szamanem Najwyższym, liderem klanu o unikatowej nazwie Legendy Barliony. Zyskuje popularność, odnosi sukcesy, ale... czegoś mu brakuje. Potrzebuje miejsca dla siebie i swoich towarzyszy, z pomocą przychodzi mu Imperator - Machan otrzymuje misję oczyszczenia zamku Altameda z upiorów. Jeśli tego dokona, stanie się nowym właścicielem tej posiadłości.

Jak to zwykle w takich historiach bywa, nic nie przychodzi łatwo. Główny bohater musi mierzyć się nie tylko z nowymi wyzwaniami, ale i starymi zatargami. W czasie swoich przygód zadarł z niejednym graczem i teraz stał się celem trzech najmocniejszych klanów Barliony.

Książkę czytało mi się szybko i przyjemnie, Machanienko ma lekkie pióro i talent do budowania ciekawych historii. Widać, że sam jest fanem gier, bo umiejętnie upycha nawiązania do nich w swoich książkach. Polecam nie tylko fanom MMORPG-ów, ale i miłośnikom literatury fantasy.