Początek. Droga Szamana. Tom 1

.

Nasz główny bohater, za złamanie prawa, zostaje skazany na 8 lat więzienia. Jednak nie jest to takie więzienie, jakie my znamy, gdyż jest to wirtualne więzienie w postaci gry. Zatem nasz bohater, zostaje wrzucony do świata RPG, gdzie jako szaman musi wykonywać pewne misje, by najzwyczajniej w świecie przetrwać.

.

Bardzo obawiałam się tych książek, ponieważ ja w gry nie grywam i ogóle się na tym nie znam. Było więc spore prawdopodobieństwo, że książki do mnie nie trafią. Czy moje obawy były słuszne? Owszem, z początku miałam lekki problem ze zrozumieniem niektórych rzeczy, lecz z pomocą przeszedł mi brat i wszystko wyjaśnił. I to tyle, jeżeli chodzi o minusy tych książek! Jak się pewnie domyślacie, o wiele więcej znalazłam tutaj plusów.

Najbardziej spodobał mi się pomysł na fabułę. Nigdy wcześniej nie spotkałam się z wirtualnym więzieniem, zatem śmiało mogę stwierdzić, że pomysł jest bardzo oryginalny i przede wszystkim świeży. Co do świata wykreowanego przez Machanienko, to jest ON złożony i dobrze rozbudowany, co mnie bardzo cieszy, ponieważ ja bardzo nie lubię jak świat ma jakieś luki. Bohaterowie również się bardzo dobrze bronią. Są konsekwentnie prowadzeni przez całą fabułę, przez co są wiarygodni. Ich portrety psychiczne są dość ciekawe, choć nie są to postaci, które zostaną ze mną na bardzo długo.

Warsztatowo, też jest dobrze. Autor operuje bardzo płynnym jak i lekkim stylem, dzięki czemu książki można bardzo szybko przeczytać.

Akcji również tutaj nie brakuje. Tak na prawdę, już na pierwszych stronach zostajemy rzuceni w sporą dawkę akcji, co dla mnie jest jak najbardziej na plus.

Co do kolejnych tomów, to o fabule nie za bardzo mogę pisać, bo byłyby to spoilery, ale śmiało mogę napisać, że poziom został podtrzymany w kolejnych częściach.

Pierwszy raz miałam do czynienia z gatunkiem litRPG i podeszłam do tego spotkania z ciekawością, trochę eksperymentalnie.

„Droga Szamana. Etap 1: Początek” to pierwsza część barwnej, przygodowej serii, której fabuła osadzona jest wewnątrz gry. Towarzyszymy głównemu bohaterowi w mozolnym, choć wcale nie nudnym procesie levelowania postaci. Machan (tytułowy szaman oraz alter-ego autora) usiłuje utrzymać się przy życiu w niesprzyjającym środowisku, do którego trafił. Śmierć postaci nie jest tu permanentna, jednak już utrata wszystkich statystyk może być bardzo bolesna.

Świat opisany w powieści jest głównie światem gry, ale widzimy go tak, jak widzi go bohater gracza. Machan sam opowiada swoją historię, i choć nie cierpię narracji pierwszoosobowej, tutaj po prostu nie pasowałaby inna forma. Szybko polubiłam narratora/bohatera, a jego komentarze niekiedy bawiły mnie do łez. Opisy świata realnego również trafiają się w tekście, ale absolutnie nie wywołują chaosu, raczej dopełniają ogólnego zarysu.

Czytając, przeżywamy wszystko wespół z Machanem. Spotykamy więc potwory (moby), z którymi szaman musi się zmierzyć, postaci (NPCów, czyli non-player character, lub innych graczy), z którymi nawiązuje kontakty wrogie bądź przyjazne. Całość splata się w całkiem wiarygodną historię w uniwersum fantasy.

Jednocześnie narrator informuje nas o części technicznej gry, rzucając takie hasła jak interfejs, klasa postaci, statystyki, punkty doświadczenia itd. Nie jest to przeszkoda dla osób niemających wcześniej styczności z grami video; wszystko zostaje wyjaśnione gładko i przystępnie.

Mimo tych wstawek, mocno kojarzących się ze środowiskiem gamingowym, z nerdami i geekami, autor pisze niezwykle prosto i bezpośrednio. Jego styl pełen jest humoru, chwilami nieco sarkastycznego, i plastycznych porównań. Dzięki temu kolejne strony dosłownie czytają się same.

Rozpoczynając książkę, zastanawiałam się, o czym właściwie będę czytać. Bo co mądrego można napisać o tłuczeniu mobków? Okazało się, że można, i to sporo! Autor ma talent do opisywania najprostszych scen w porywający sposób, a walka ze szczurem dostarcza nam masy emocji. Sama historia jest banalna, w tym gatunku oczywista i w zasadzie jedyna właściwa – od zera do bohatera. Nie zaskakuje niesamowitymi twistami, wręcz przeciwnie, opiera się na powtarzalnym schemacie. Tym samym idealnie oddając schematy utarte w grach tego typu.

Przyczepić mogę się jedynie do dwóch elementów:

1) Machanowi praktycznie wszystko się udaje. Nawet, jeśli coś mu idzie nie po jego myśli, to i tak ostatecznie sytuacja rozwiązuje się na jego korzyść. Szaman zdobywa osiągnięcia niedostępne dla innych, jakby obowiązywały go inne zasady. Jeśli autor nie wyjaśni tego w kolejnym tomie, będę bardzo zawiedziona!

2) Wspomniana powtarzalność. Mimo wszystko odrobinę brakowało mi jakiegoś motywu, który wysadzi mi mózg w powietrze. Pamiętam jednak, że to pierwsza powieść Machanienki, toteż oczekuję wyrwania z kapci w kolejnym tomie. A że po niego sięgnę, to pewne jak słowo krasnoluda!

Zapaleni gracze MMORPG uśmiechną się do niejednego easter egga zgrabnie wplecionego w treść (buty Medivha! Tank, healer i trzech DPS-ów!), choć naprawdę każdy ma szanse świetnie bawić się przy tym tytule. Ja momentami śmiałam się w głos, wywołując konsternację w tramwaju. Dawno nie miałam w rękach tak rozrywkowego, przygodowego i porywającego tytułu!

/amenarhi

Pierwszy raz miałam do czynienia z gatunkiem litRPG i podeszłam do tego spotkania z ciekawością, trochę eksperymentalnie.

„Droga Szamana. Etap 1: Początek” to pierwsza część barwnej, przygodowej serii, której fabuła osadzona jest wewnątrz gry. Towarzyszymy głównemu bohaterowi w mozolnym, choć wcale nie nudnym procesie levelowania postaci. Machan (tytułowy szaman oraz alter-ego autora) usiłuje utrzymać się przy życiu w niesprzyjającym środowisku, do którego trafił. Śmierć postaci nie jest tu permanentna, jednak już utrata wszystkich statystyk może być bardzo bolesna.

Świat opisany w powieści jest głównie światem gry, ale widzimy go tak, jak widzi go bohater gracza. Machan sam opowiada swoją historię, i choć nie cierpię narracji pierwszoosobowej, tutaj po prostu nie pasowałaby inna forma. Szybko polubiłam narratora/bohatera, a jego komentarze niekiedy bawiły mnie do łez. Opisy świata realnego również trafiają się w tekście, ale absolutnie nie wywołują chaosu, raczej dopełniają ogólnego zarysu.

Czytając, przeżywamy wszystko wespół z Machanem. Spotykamy więc potwory (moby), z którymi szaman musi się zmierzyć, postaci (NPCów, czyli non-player character, lub innych graczy), z którymi nawiązuje kontakty wrogie bądź przyjazne. Całość splata się w całkiem wiarygodną historię w uniwersum fantasy.

Jednocześnie narrator informuje nas o części technicznej gry, rzucając takie hasła jak interfejs, klasa postaci, statystyki, punkty doświadczenia itd. Nie jest to przeszkoda dla osób niemających wcześniej styczności z grami video; wszystko zostaje wyjaśnione gładko i przystępnie.

Mimo tych wstawek, mocno kojarzących się ze środowiskiem gamingowym, z nerdami i geekami, autor pisze niezwykle prosto i bezpośrednio. Jego styl pełen jest humoru, chwilami nieco sarkastycznego, i plastycznych porównań. Dzięki temu kolejne strony dosłownie czytają się same.

Rozpoczynając książkę, zastanawiałam się, o czym właściwie będę czytać. Bo co mądrego można napisać o tłuczeniu mobków? Okazało się, że można, i to sporo! Autor ma talent do opisywania najprostszych scen w porywający sposób, a walka ze szczurem dostarcza nam masy emocji. Sama historia jest banalna, w tym gatunku oczywista i w zasadzie jedyna właściwa – od zera do bohatera. Nie zaskakuje niesamowitymi twistami, wręcz przeciwnie, opiera się na powtarzalnym schemacie. Tym samym idealnie oddając schematy utarte w grach tego typu.

Przyczepić mogę się jedynie do dwóch elementów:

1) Machanowi praktycznie wszystko się udaje. Nawet, jeśli coś mu idzie nie po jego myśli, to i tak ostatecznie sytuacja rozwiązuje się na jego korzyść. Szaman zdobywa osiągnięcia niedostępne dla innych, jakby obowiązywały go inne zasady. Jeśli autor nie wyjaśni tego w kolejnym tomie, będę bardzo zawiedziona!

2) Wspomniana powtarzalność. Mimo wszystko odrobinę brakowało mi jakiegoś motywu, który wysadzi mi mózg w powietrze. Pamiętam jednak, że to pierwsza powieść Machanienki, toteż oczekuję wyrwania z kapci w kolejnym tomie. A że po niego sięgnę, to pewne jak słowo krasnoluda!

Zapaleni gracze MMORPG uśmiechną się do niejednego easter egga zgrabnie wplecionego w treść (buty Medivha! Tank, healer i trzech DPS-ów!), choć naprawdę każdy ma szanse świetnie bawić się przy tym tytule. Ja momentami śmiałam się w głos, wywołując konsternację w tramwaju. Dawno nie miałam w rękach tak rozrywkowego, przygodowego i porywającego tytułu!

Za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu Insignis. Opinia powstała dla grupy dyskusyjnej i bookstagrama Fantastyka na luzie.

~amenarhi

Pierwszy raz miałam do czynienia z gatunkiem litRPG i podeszłam do tego spotkania z ciekawością, trochę eksperymentalnie.

„Droga Szamana. Etap 1: Początek” to pierwsza część barwnej, przygodowej serii, której fabuła osadzona jest wewnątrz gry. Towarzyszymy głównemu bohaterowi w mozolnym, choć wcale nie nudnym procesie levelowania postaci. Machan (tytułowy szaman oraz alter-ego autora) usiłuje utrzymać się przy życiu w niesprzyjającym środowisku, do którego trafił. Śmierć postaci nie jest tu permanentna, jednak już utrata wszystkich statystyk może być bardzo bolesna.

Świat opisany w powieści jest głównie światem gry, ale widzimy go tak, jak widzi go bohater gracza. Machan sam opowiada swoją historię, i choć nie cierpię narracji pierwszoosobowej, tutaj po prostu nie pasowałaby inna forma. Szybko polubiłam narratora/bohatera, a jego komentarze niekiedy bawiły mnie do łez. Opisy świata realnego również trafiają się w tekście, ale absolutnie nie wywołują chaosu, raczej dopełniają ogólnego zarysu.

Czytając, przeżywamy wszystko wespół z Machanem. Spotykamy więc potwory (moby), z którymi szaman musi się zmierzyć, postaci (NPCów, czyli non-player character, lub innych graczy), z którymi nawiązuje kontakty wrogie bądź przyjazne. Całość splata się w całkiem wiarygodną historię w uniwersum fantasy.

Jednocześnie narrator informuje nas o części technicznej gry, rzucając takie hasła jak interfejs, klasa postaci, statystyki, punkty doświadczenia itd. Nie jest to przeszkoda dla osób niemających wcześniej styczności z grami video; wszystko zostaje wyjaśnione gładko i przystępnie.

Mimo tych wstawek, mocno kojarzących się ze środowiskiem gamingowym, z nerdami i geekami, autor pisze niezwykle prosto i bezpośrednio. Jego styl pełen jest humoru, chwilami nieco sarkastycznego, i plastycznych porównań. Dzięki temu kolejne strony dosłownie czytają się same.

Rozpoczynając książkę, zastanawiałam się, o czym właściwie będę czytać. Bo co mądrego można napisać o tłuczeniu mobków? Okazało się, że można, i to sporo! Autor ma talent do opisywania najprostszych scen w porywający sposób, a walka ze szczurem dostarcza nam masy emocji. Sama historia jest banalna, w tym gatunku oczywista i w zasadzie jedyna właściwa – od zera do bohatera. Nie zaskakuje niesamowitymi twistami, wręcz przeciwnie, opiera się na powtarzalnym schemacie. Tym samym idealnie oddając schematy utarte w grach tego typu.

Przyczepić mogę się jedynie do dwóch elementów:

1) Machanowi praktycznie wszystko się udaje. Nawet, jeśli coś mu idzie nie po jego myśli, to i tak ostatecznie sytuacja rozwiązuje się na jego korzyść. Szaman zdobywa osiągnięcia niedostępne dla innych, jakby obowiązywały go inne zasady. Jeśli autor nie wyjaśni tego w kolejnym tomie, będę bardzo zawiedziona!

2) Wspomniana powtarzalność. Mimo wszystko odrobinę brakowało mi jakiegoś motywu, który wysadzi mi mózg w powietrze. Pamiętam jednak, że to pierwsza powieść Machanienki, toteż oczekuję wyrwania z kapci w kolejnym tomie. A że po niego sięgnę, to pewne jak słowo krasnoluda!

Zapaleni gracze MMORPG uśmiechną się do niejednego easter egga zgrabnie wplecionego w treść (buty Medivha! Tank, healer i trzech DPS-ów!), choć naprawdę każdy ma szanse świetnie bawić się przy tym tytule. Ja momentami śmiałam się w głos, wywołując konsternację w tramwaju. Dawno nie miałam w rękach tak rozrywkowego, przygodowego i porywającego tytułu!

Za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu Insignis. Opinia powstała dla grupy dyskusyjnej i bookstagrama Fantastyka na luzie.

~amenarhi

Jako istota, która wychowywała się grając w różnego rodzaju gry strategiczne na komputerze, nie miałam żadnych obiekcji przed sięgnięciem po książkę Wasilija Machanienko. Po sukcesie odniesionym przez powieść Ernesta Cline’a, Ready Player One, coraz częściej na rynku wydawniczym pojawiają się książki nawiązujące do gier i wirtualnej rzeczywistości. Nie jestem pewna, czy mają one spore szanse zawładnąć światem czytelniczym, ale z pewnością stanowią ciekawą wizję tego, do czego może nas doprowadzić technologia.

Najczęściej akcja tego typu powieści rozgrywa się w niedalekiej przyszłości, gdzie postęp technologiczny osiągnął niezwykle wysoki poziom. Pojawiła się możliwość życia w grze, w wirtualnym świecie, gdzie można doświadczyć niemal wszystkiego. Nie inaczej jest w przypadku Drogi Szamana. Barliona to wirtualny świat rodem z książek fantastycznych, w którym gracze spędzają nawet miesiące. Są zamykani w podtrzymujących życie kapsułach, ale funkcjonują w świecie wirtualnym. Podnoszą poziom swoich postaci, nawiązują relacje, zdobywają nowe umiejętności i osiągnięcia – jak to w typowej grze strategicznej. Istnieje też jednak ciemna strona medalu – przestępcy zostają zsyłani do tego świata w ramach odbycia kary, jednak od zwykłych graczy różni ich to, że wszystko odczuwają naprawdę, tak jak w świecie rzeczywistym. I niestety, nie mogą robić wszystkiego, o czym zamarzą. Czeka ich ciężka praca i walka o przetrwanie.

Głównym bohaterem powieści Machanienko jest młody mężczyzna, który za popełnione przestępstwo zostaje zesłany do wirtualnego świata i trafia do kopalni Pryka. Ma tam spędzić osiem lat, choć w grze może wydarzyć się wiele innych scenariuszy – wszystko zależy od tego, jak pokieruje ON swoją postacią, ale mimo wszystko musi pamiętać o tym, że jako więzień musi się podporządkować i wykonywać nakazane mu zadania. I tak to się właśnie toczy strona po stronie… Z perspektywy Szamana, bowiem taką postać przydzielono bohaterowi, poznajemy wszystkie wydarzenia rozgrywające się w kopalni. Świat wykreowany przez autora przypomina typowy świat gier w stylu World of Warcraft czy Heroes of Might AND Magic, którą uwielbiam, zatem muszę przyznać, że sama wizja tego uniwersum trochę mnie urzekła. To takie sentymentalne uczucia, bowiem gra Heroes była ze mną od dziecka i gram w nią do tej pory, choć nie mam już na to tyle czasu, co kiedyś.

I o ile Machanienko stworzył naprawdę porywający i kolorowy świat, w którym rozgrywają się przygody Szamana i innych bohaterów, tak pojawił się pewien problem z samą fabułą, a właściwie akcją. Tak na dobrą sprawę momentami pojawia się tutaj nuda. Toczy się dzień za dniem, Szaman wykonuje wszystkie zadania, trochę sam manewruje tym, co go czeka, ale mimo wszystko brakowało mi tutaj bardziej porywającej akcji, która wbiłaby czytelnika w fotel. Owszem, pojawiają się pewne bunty czy potyczki, ale jednak ciągle odczuwałam brak czegoś lepszego, mocniejszego. Sam bohater również mnie nie urzekł, choć nie można mu odmówić pomysłowości. Doskonale wie, co zrobić, aby zdobyć przychylność kierowników kopalni, co chwilę analizuje sytuację, w której się znalazł, a świetnym elementem wprowadzonym przez autora są wtrącenia bardzo przypominające typową grę, w stylu: „Zdobyto nowe umiejętności. +10% do parametru Charyzma. Łącznie: 40 %”.

Droga Szamana to książka, która zdecydowanie wygrywa wykreowanym przez autora światem. W tym aspekcie wykonał naprawdę kawał świetnej roboty, bowiem wyobraźnia pracuje na najwyższych obrotach. Niestety, sam fakt, że momentami odczuwałam znużenie sprawił, że nie do końca czuję się przekonana do tej powieści. Potrafię dostrzec jej zalety, ale spodziewałam się po niej czegoś znacznie więcej, zwłaszcza po tempie akcji. Mimo wszystko to na pewno świetne wprowadzenie do zapowiedzianej serii, które daje nam pełnowymiarowy obraz Barliony, wirtualnej rzeczywistości, która naprawdę jest genialnie zaprezentowana.

[Adres usunięty]