Z nienawiści do kobiet

Taka wstrząsająca a jaka potrzebna książka. „Z nienawiści do kobiet” Justyny Kopińskiej to kilka reportaży, które znowu utwierdzają mnie że sprawiedliwości nie ma na świecie. Nie ma. Bo jak wytłumaczyć młodej osobie że ksiądz pedofil chodzi sobie wolno i nadal molestuje dzieci, mimo że skrzywdził i wybaczył umysł dziewczynki? Jak uchronić kobietę, kobiety, które widzą że prokurator wykonuje swoje obowiązki choć dopuszczał się haniebnych rzeczy w stosunku do podwładnych? Jak człowiek który przeżył okrucieństwo wojny światowej, obóz koncentracyjny musi ciągle na nowo przeżywać antysemickie nagonki? I tych reportaży jest w tej książce więcej. Ludzie niszczą ludzi ot tak, dla zabawy. To jest najgorsze. “To właśnie milczenie w obliczu zła sprawia, że jesteśmy martwi, choć żyjemy”. Nie polecam tej książki dla samego faktu. MUSISZ ją przeczytać.

"Z nienawiści do kobiet" to zbiór ośmiu reportaży i wywiad z samą autorką.Jak moje odczucie? Jedne wstrząsnęły a nawet bulwersowały.Zalicza się do nich np reportaż "W obliczu zła",który mówi o upokorzeniu i wykorzystywaniu seksualnym kobiet w sporcie.

Jest również reportaż o "Księdzu pedofilu,który odprawia dalej" Ten reportaż jest jak dla mnie najmocniejszy i niestety najbardziej okrutny.

Reportaż o Violetcie Villas ,który otwiera cała książkę nie jest może porywający ale ujął mnie tym,w jaki sposób syn odbierał matkę,która kiedyś błyszczała w sławie a odeszła zapomniana i w samotności.

Reportaże Justyny Kopińskiej są doskonale napisane i nie da się ich tak łatwo zapomnieć tym bardziej,że są takie prawdziwe,pełne prawdziwych odczuć i emocji.Autorka jest po prostu konkretna,nie krąży wokół tematu tylko "wykłada kawę na ławę". One są po prostu na 100% prawdziwe.

Zresztą sam wywiad z autorką utwierdził mnie w przekonaniu,że Justyna Kopińska jest nie tylko doskonałą reporterką ale jest świetnym i wartościowym człowiekiem.

[Adres usunięty]

O "Z nienawiści do kobiet" zrobiło się głośno w okolicy Dnia Kobiet, czyli premiery najnowszego zbioru reportaży Justyny Kopińskiej. Zdecydowanie ów tytuł został przyjęty z ogromną ciekawością, ale także nieco mniejszym entuzjazmem niż jej poprzednie książki. Tym bardziej byłam bardzo ciekawa, jakie wrażenie wywrze na mnie.

Książka przybliża historię Leopolda Kozłowskiego, ostatniego żyjącego przedstawiciela przedwojennych klezmerów w Polsce, a także Violetty Villas - gwiazdy, która umarła w samotności. Justyna Kopińska przedstawia również smutną prawdę o księdzu pedofilu, nadal służącym w kościele; podpułkowniku i prokuratorze, który molestował współpracownice; czynnych katolikach pragnących akceptacji ze strony duchownych czy dyrektorze więzienia zabijającego więźnia.

"(...) jeśli jesteś funkcjonariuszem publicznym, masz znajomości, to aparat sprawiedliwości nie tylko cię nie skaże, ale jeszcze utuli." *

Zanim sięgnęłam po ten zbiór, natknęłam się na sporą ilość zarzutów względem tej lektury, które faktycznie mają jakąś podstawę. Na pierwszy plan wysuwa się same wydanie - ogromna czcionka, a także duże odstępy pomiędzy akapitami nadają książce objętości, ale... czy potrzebnie? Kiedy dochodzi do tego mała liczba reportaży (tylko osiem), to czytelnik zaczyna zastanawiać się, czy nie lepiej było poczekać, zebrać więcej materiałów i z wielkim przytupem wrócić na literackie salony? Tym bardziej, że mam wrażenie, iż niektóre teksty były pisane nieco na siłę, a na pewno inaczej niż chociażby w "Polska odwraca oczy". Większość reportaży przyciągnęła moją uwagę, aczkolwiek ten o Violetcie Villas powinien być bogatszy, bardziej sensowny i dłuższy. Natomiast "Ostatni Klezmer" kompletnie mi nie podszedł, żeby nie powiedzieć, iż wynudził...

Pomimo wspomnianych mankamentów, jedno mnie ucieszyło - rozmowa Szymona Jadczaka z Justyną Kopińską. Tego zabrakło mi we wcześniejszych lekturach, zatem aktualnie jestem całkiem usatysfakcjonowana, mając większe pojęcie o tym, jak wygląda praca takiej dziennikarki. Trzeba również oddać autorce, że jej reportaże budzą emocje, a to chyba jest najważniejsze.

Jeżeli sięgam po jakiekolwiek reportaże, to interesują mnie tylko te o Polsce. Mam wrażenie, że jest to pewnego rodzaju masochizm, bo z każdym kolejnym tytułem okazuje się, iż w naszym kraju dzieją się niewyobrażalnie złe rzeczy, a niesprawiedliwość oraz kolesiostwo znajdują się na pierwszym planie. Jednak jestem realistką i niestety niejednokrotnie przekonałam się, że tak wygląda polska rzeczywistość, co mnie smuci, ale nie widzę żadnych szans na diametralną poprawę. To straszne, że niekiedy z ofiary robi się kata, ponieważ ci, którzy znajdują się na samym szczycie, wychodzą obronną ręką z każdej opresji. Nieraz wręcz śmieją się innym w twarz, doskonale wiedząc, iż znajomości oraz dobre stanowisko wystarczą, żeby zgnoić niewinnych, a siebie uratować.

* cytat ze str. 125

Reportaże same w sobie okazały się w porządku. Być może gatunkowi wyjadacze mieliby się do czego przyczepić - ja nie. Strasznie mierzi mnie jednak dobór poszczególnych historii. Rozumiem, że ktoś sięgnął po wielką michę, na oślep wylosował kilka karteczek z tytułami, przekonany, że skleją się w idealną całość. A żeby było ciekawiej, zarzućmy na koniec jakiś wywiad, bo czemu nie?

Można to było lepiej rozwiązać.

Kolejny raz musicie mi wybaczyć brak opisu. Ową książkę przeczytałam w formie e-book’a, więc siłą rzeczy sam tytuł w sobie powinien co nieco podpowiedzieć. Nie jest to moje pierwsze spotkanie z panią Justyną. Bardzo cenię sobie jej reportaże, bo są konkretne, odkrywające prawdę, której wielokrotnie nie usłyszymy w telewizji czy radiu. Niestety tym razem, troszkę się zawiodłam, bo liczyłam, że to będzie naprawdę temat o kobietach, a nie do końca tak było.

Spotykamy się tutaj z różnymi tematami. Począwszy od nagiej prawdy o Violetcie Villas, przez wykorzystywanie kobiet, kończąc na historii nie wiele mającej wspólnego z płcią piękną, jaką jest przypadek Sobańskich i Siudzińskich, którzy zostali zamordowani, temat „Ostatniego Klezmera”, dyrektora więzienia, który został mordercą, o homoseksualizmie w kościele oraz molestowanie przez duchownego, dziecka.

Mimo, ze Violetta Villas jest personą, którą kojarzę z młodych lat raptem z telewizji, nigdy nie była ona w kręgu moich zainteresowań. Smutnym faktem jest to, iż naprawdę konkretna babka, ze wspaniałym głosem, marzeniami i ogromną karierą – zmarła samotnie. I nawet jeśli kiedyś była mi obca, dziś mam zupełnie inne zdanie. Po prostu nie odnalazła swojego miejsca na ziemi.

Poznajemy też kobiety z wojska czy sekcji sportowej, które niestety doznały próby gwałtu lub jego samego oraz co za tym idzie, wykorzystywanie ich przełożonych swojej pozycji, po to, by uniknąć kary. Pani Justyna jak zawsze docierała do prokuratorów i policji, którzy nie potrafili odpowiadać na zadawane przez nią pytania, albo zupełnie odmawiali komentarza.

Historią, która mną ogromnie wstrząsnęła była dwunastoletnia dziewczynka z patologicznej rodziny, która była wykorzystywana przez księdza. Nie wiem co gorsze to, że ten człowiek (mam ochotę nazwać go zwierzęciem, ale mogłabym urazić zwierzę) krzywdził tak naprawdę dziecko czy fakt, że nadal odprawia msze.

I niestety na tym kończą się tytułowe kobiety. Następnymi „spotkanymi” bohaterami są wspomniani już wcześniej „ostatni klezmer”, sprawa mordu dwóch małżeństw, sprawa homoseksualizmu i jego piętnowania oraz temat dyrektora zakładu karnego, który zwyczajnie w świecie zaciukał (myślę, że to dobre słowo) jednego z osadzonych. Zero wspominku o płci pięknej. I niestety to mnie ogromnie rozczarowało.

Nie oznacza to jednak, że odłożę panią Kopińską na bok. Jej reportaże są prawdziwe, z masą informacji i dogłębnie obadane w sprawach, których się podejmuje.

"Z nienawiści do kobiet" jest zbiorem reportarzy napisanych przez Justynę Kopińską, autorkę cenioną, nagradzaną i zmieniającą krajową rzeczywistość. Rozpoczynając od rozmowy z synem Violetty Villas, poprzez pedofilię wśród księży, molestowanie seksualne w wojsku, powolność działań śląskiej policji i prawdopodobnym niedopełnieniu obowiązków, po walkę o normalne życie z perspektywy osoby chorującej na schizofrenię. Na końcu znajduje się wywiad z autorką, z którego dowiadujemy się o jej metodach zbierania informacji, etyce zawodowej, pasji pisania, wartości, którymi się kieruje, jak również o kolejnych planach pisarskich.

Książkę czyta się szybko, pomimo ciężaru poruszanej tematyki. Bardzo doceniam sposób zbierania informacji, bezstronność, otwartość w stosunku do wszystkich bohaterów, nieugiętość, jak również to, że Justyna nie unika tematów tabu i stara się docierać do wszelkich możliwych źródeł. Ogromną moją sympatię wzbudził reportaż na temat chrześcijan LGBT, i rozmowa z założycielką Wiary i Tęczy. Choć sama nie jestem osobą wierzącą, rozumiem jak ważne miejsce w życiu zajmować może wiara, i jak potrzebne są organizacje dające nadzieję na normalne życie w zgodzie z własnymi wartościami.

Pełną treść recenzji znajdziecie tutaj:

[Adres usunięty]