Wstyd

"Wstyd" to powieść, która wychodzi poza jakiekolwiek ramy. Robert Małecki idealnie połączył thriller kryminalny z dramatem rodzinnym. Na pierwszy plan wysuwa się wyjątkowa emocjonalność tej historii.

Poszukiwanie prawdy ściśle łączy się z przeżywaniem żałoby. Ból po stracie dziecka początkowo paraliżuje, ale niedługo później staje się ogromną siłą napędową. Bohaterce nic nie jest w stanie przeszkodzić w dojściu do rozwiązania, choć momentami Karla jest skazana na walkę z wiatrakami. Próby przebicia się do świata nastolatków, ich tajemnice i uporczywe milczenie – z nimi zderza się kobieta w trakcie własnego śledztwa. A prawda zdaje się być na wyciągnięcie ręki, tylko wstyd nie pozwala się z nią zmierzyć.

Wstyd to potwierdzenie tego, że Robert Małecki to znakomity twórca, który wyróżnia się na tle polskich autorów thrillerów i kryminałów. Cechuje Go genialny styl pisania, umiejętność zaangażowania czytelnika w historię oraz zdolność stworzenia wyjątkowego klimatu – pełnego tajemnic i bólu.

"Wstyd" to historia, która rozwija się w swoim tempie. Akcja nie przyspiesza ani nie zwalnia, a fabuła jest dostosowana do tego, żeby oddać wszelkie emocje bohaterów.

Ta powieść to obraz rozpaczy i bezradności. Historia została napisana emocjami kobiety, która straciła dziecko. Może być szczególnie poruszająca dla rodziców, bo dziecko stanie się nieodłącznym towarzyszem lektury.

Autorem wydarzeń z powieści staje się wstyd właśnie – uczucie paraliżujące, bliskie bólowi fizycznemu. Czy ta historia musiała się wydarzyć? Robert Małecki zostawia czytelnika z ogromem refleksji: na temat zaufania, rodziny czy prawdziwej bliskości.

Cóż to była za fantastyczna książka, nieszablonowa, zaskakująca, pełna tajemnic. Kiedy Julia budzi się nie wie, że jeden z jej synów nie żyje. Nie wie, że jej świat zadrży w posadach i zostanie wywrócony do góry nogami. Wie za to, że zrobi wszystko żeby odkryć to co wydarzyło się w życiu jej dzieci. #wstyd @robertmalecki to ogromny zastrzyk kłamstw, niedopowiedzeń i ukrywania prawdy. To nie tylko śledztwo prowadzone na własną rękę przez była funkcjonariuszkę policji. To również błądzenie we mgle. Poruszanie się w niej po omacku, zasłaniając oczy kiedy zaczynają nas razic snop światła z kolejnej poszlaki do odkrycia. A tych jest ogrom, nie nadążamy złapać dobrze jednego promyka a już pojawia się kolejny. I kiedy już wydaje nam się, że doszliśmy do końca, wiemy czego się spodziewać, doznajemy szoku, bo to nie tak miało być. To nie tak miało wyglądać. Nie tego się spodziewaliśmy.

Autor dla mnie jest mistrzem w swoim fachu. To jeden z tych autorow który swoim niesamowitym stylem, ciekawym sposobem przekazu i niesamowitym darem opowiadania sprawia, że nie da się tej książki odłożyć, nie można zacząć jej czytać o nie poznać zakończenia przy pierwszym posiedzeniu.

Moja przygoda z twórczością Roberta Małeckiego rozpoczęła się od "Żałobnicy". To była jedna z pierwszych książek, które kupiłam przez bookstagram, bez wątpienia najbardziej godna zapamiętania. Oczarowała mnie i zachwyciła, ale nie przypuszczałam wtedy, że każda kolejna w dorobku autora będzie robiła na mnie jeszcze większe wrażenie.

"Wstyd" to taka powieść, którą się nie tyle czyta, co przeżywa. Może jestem dziwna, ale głębia tak tworzonych historii wstrząsa mną bardziej niż te wyjątkowo krwawe i brutalne opisy zbrodni, ludzkie emocje są w stanie przerazić mnie bardziej niż czający się w mroku morderca.

Wstyd... to takie mocne słowo, tak wiele można nim wyjaśnić, a jeszcze więcej nim zamaskować, więc często jest nadużywane. A wstyd jako uczucie? To jeszcze bardziej skomplikowane, bo często to otoczenie lubi decydować o tym, czego ktoś powinien się wstydzić. I to właśnie ten zewnętrzny, narzucany wstyd jest najbardziej niebezpieczny, może doprowadzić nawet do wielowymiarowej tragedii, której echa składają się na fabułę książki o tym znaczącym tytule.

Robert Małecki nakreślił w niej kolejny portret rodziny bez retuszu, skłaniając czytelnika do refleksji nad tym, ile naprawdę wie o ludziach, z którymi dzieli swoją codzienność.

To powieść trudna do zrecenzowania, bo można by wiele napisać o wydarzeniach, o bohaterach, o kilku śledztwach, których rozwiązania pokazały jak misterna intryga została zapleciona przez autora, bo ani jedna literka nie była przypadkowa. I choć uwielbiam taką precyzję, choć niesamowicie cenię tak wielowarstwową fabułę, a jeszcze bardziej pisarski kunszt Roberta Małeckiego, to w tym momencie, wciąż świeżo po lekturze, ciśnie mi się na usta kontrowersyjna teza, że to wszystko tym razem nie było ważne. Zdaję sobie sprawę, że to brzmi niedorzecznie w odniesieniu do thrillera kryminalnego, ale by to zrozumieć, musicie po prostu sami przeczytać i wtedy prawdopodobnie przyznacie mi rację, że największą siłą tej historii są emocje, nie tylko te targające główną bohaterką i postaciami z drugiego planu, lecz także, a może przede wszystkim, te, które odczuwa czytelnik. Myślę, że nie trzeba być nawet szczególnie empatycznym, by dać się porwać tej fali sprzecznych uczuć.

"Wstyd" to nie jest powieść, jakich wiele, to perełka dla koneserów, którą trudno się długo rozkoszować dosłownie, bo wciąga tak, że jest nieodkładalna, ale fabuła długo jeszcze pozostaje w myślach i nie chce ich opuścić...

Moje 10/10.

Książki Roberta Małeckiego biorę w ciemno, nie muszę nawet znać opisu fabuły przed lekturą. Czy w tym przypadku również wybór okazał się być trafiony?

'W końcu odszedł, a ona została z niewiedzą. Niewiedzą i bezsennością. Ale teraz wiedziała już więcej.'

W małej miejscowości zamordowany zostaje nauczyciel ze szkoły, w której pracuje była policjantka, Karla. Po pewnym czasie okazuje się, że jeden z synów nauczycielki również nie żyje. Czy te wydarzenia są ze sobą w pewien sposób powiązane? Czy szukamy jednego, czy kilku morderców?

W każdej małej miejscowości śmierć jednego z mieszkańców jest tragedią i jednocześnie powodem do plotek. Gdy w zbliżonym czasie ginie kolejna osoba - nastolatek, mieszkańcy aż wrzą. Dla Karli sprawa jest o tyle trudna, że w przeszłości jej mąż zginął w wypadku podczas służby, a teraz straciła kolejnego członka rodziny. Dlatego też nie spocznie, dopóki nie odnajdzie sprawcy morderstwa syna.

Główna bohaterka jest kobietą zdeterminowaną, która pomimo odejścia ze służby, w dalszym ciągu posiada instynkt policjantki. Niejednokrotnie udowodniła, że działania na swoją rękę często przynoszą szybsze efekty niż oczekiwanie na policję. W tym przypadku to właśnie kobieta po nitce do kłębka dochodzi do prawdy. Czy okazała się ona dla niej łaskawa?

'Nie chciała iść, a jednak nogi powiodły ją same. Krok po kroku. Pomyślała wtedy, że zło jest jak magnes. Przyciągało ją do siebie, chociażby mocno się zapierała.'

Mroczna i wciągająca historia z kilkoma zagadkami w tle. Nic nie było oczywiste, a samo zakończenie zaskakujące. Dobrze spędziłam czas z tą książką i właśnie za to cenię sobie twórczość autora. Jeszcze się nie zawiodłam i czekam na więcej!

'Zastanawiała się, co powinna zrobić. I z kim porozmawiać. Czuła się zupełnie bezradna.'

Julia Karlińska jest byłą policjantką, nauczycielką, ale przede wszystkim samotną matką nastoletnich bliźniaków. Mąż zginął tragicznie w wypadku motocyklowym i od tego momentu w jej życiu sporo się zmieniło, a los wyprowadza kolejne ciosy w jej stronę. Śmierszynem wstrząsają dwa dramatyczne wydarzenia, a śmierć roztacza swój cienisty woal. Kobieta, mimo iż zrezygnowała już ze służby w zaistniałej sytuacji rozpoczyna własne śledztwo. Tworzy się gęsta pajęczyna powiązań i mnożą dziwne zbiegi okoliczności. Następuje pewnego rodzaju zmowa milczenia. Pod znakiem zapytania stają relacje rodzinne i przyjacielskie. Istotnym elementem fabuły jest także to, jak śmierć postrzegają dorośli, a jak młodzi ludzie oraz sposoby radzenia sobie ze stratą.

Autor doskonale łączy elementy kryminału i thrillera. Oficjalne śledztwo przeplata się z prywatnym Karli, a wszystko to owiewa aura tajemniczości, niedopowiedzeń i stopniowo odkrywanych sekretów z przeszłości. Napięta atmosfera towarzyszy od pierwszego zdania: "W sobotę, gdy Julia Karlińska obudziła się z ulotnym poczuciem szczęścia, jeden z jej synów został znaleziony martwy." Sztuką jest w kilku słowach sprawić, że czytelnik od razu zostaje pojmany w kajdany fabuły. Ostrzegam, nie wyswobodzicie się z nich póki nie poznacie zakończenia.

Niewątpliwie jednym z atutów tej książki jest jej niesamowita okładka. Niejednoznaczna, tajemnicza i dająca do myślenia. Teraz znając już zakończenie wiem, że idealnie koresponduje z treścią tej powieści. Ta historia w całości utkana jest ze wstydu i strachu, które wzajemnie się karmią i napędzają. Poznajemy ich różne oblicza i perspektywy. Kolejny raz do głosu dochodzi to znienawidzone przez wielu: "Co ludzie powiedzą...?". Człowiek zamyka się w swoimi wstydzie, przywdziewa maskę. Nie każdego stać na dostateczną odwagę, by rozwinąć skrzydła i niczym motyl wyrwać się z kokonu pokazując światu prawdziwą twarz. Zagubienie we własnych sekretach, kłamstwach może prowadzić do tragicznych w skutkach konsekwencji.

Czytałam trzy poprzednie thrillery Pana Roberta i każdy z nich wydawał mi się świetny. Autor sam sobie zawiesza wysoko poprzeczkę i według mnie ponownie przeskoczył ją z dużym zapasem. Każda kolejna powieść zachwyca i pochłania bardziej. Nie wstydźcie się i sięgnijcie po "Wstyd"!

Życzę sobie i innym fanom opowieści o tematyce kryminalnej więcej takich książek. Wciągająca fabuła od początku do końca, choć małym mankamentem jest mnogość rozmów, a mała liczba opisów zdarzeń i akcji. Mamy do czynienia z przeplataniem się przeszłości z teraźniejszością. Wiele zawirowań i zdarzeń w życiu głównej bohaterki sprawiają, że tę pozycję czyta się z zapartym tchem. Tajemniczość i elementy grozy dodają dodatkowego dreszczyku emocji. Nie sposób w kilku słowach opowiedzieć wszystkiego co dzieje się w książce... ją po prostu trzeba przeczytać :-)

Czasami wstyd nas pali, zatruwa od środka. To przemożne uczucie, które odbiera nam swobodę i radość życia nie pozwala bez siebie żyć. Zamyka nam usta, nie pozwala od siebie się uwolnić, nie pozwala odetchnąć i zrzucić z siebie ciężkiego brzemienia. Często też powoduje komplikacje, wynikające z nawarstwiających się tajemnic, kłamstw powtarzanych wielokrotnie i sprawiających, że gubimy się już nawet w tym, kim jesteśmy.

A jakie brzemię nosił na sobie syn byłej policjantki, Julii Karskiej? Między innymi tego będziemy musieli dowiedzieć się w trakcie lektury powieści kryminalnej pt. „Wstyd”, autorstwa Roberta Małeckiego. Osadzona w covidowej rzeczywistości książka, opublikowana nakładem Wydawnictwa Czwarta Strona, to nie tylko frapująca zagadka kryminalna, ale przede wszystkim dramat matki, która nie dostrzegła dylematów własnego syna, zmagającego się ze swoją tożsamością. Lektura zachwyci nie tylko miłośników autora czy kryminalnych historii, ale również wszystkich ceniących sobie dobrze skonstruowane, wielowątkowe opowieści.

Życie nie rozpieszcza Julii Karskiej, obecnie zbliżającej się do pięćdziesiątki nauczycielki historii w prywatnej, prestiżowej szkole – Katolickim Liceum Medycznym. Wciąż nie może pogodzić się ona ze śmiercią swojego męża, który zginął w wypadku motocyklowym, potrącony przez nieznanego sprawcę, który uciekł z miejsca zdarzenia. Winnego śmierci Adama nigdy nie odnaleziono, choć koledzy mężczyzny z Komendy Miejskiej Policji w Toruniu, wciąż prowadzą dochodzenie. Szczególnie zaangażowany w nie jest Krzysztof Słomski, który jest przekonany, że wpadł na nowy trop…

Julia, zwana przez kolegów-policjantów Karlą nie jest w stanie w pełni zaangażować się emocjonalnie w śledztwo Słomskiego, bowiem w jej życiu wiele się dzieje i można odnieść wrażenie, że otacza ją śmierć. Na początku ginie jej kolega z pracy, spokojny, wycofany wręcz nauczyciel matematyki, Sławek Nowak. Mężczyzna jest równocześnie wykładowcą matematyki na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika, ale żadna z tych profesji nie jest specjalnie problematyczna czy kontrowersyjna. Przynajmniej nie na tyle, żeby z powodu matematyki zabić.

Odpowiadając na pytania odnośnie Nowaka Karla nie wie nawet, że już wkrótce policja będzie częstym gościem w jej domu. Okazuje się bowiem, ze jeden z jej synów bliźniaków, Janek, zaginął. Szeroko zakrojone poszukiwania nie przynoszą rezultatu, a przynajmniej nie taki, jakiego wszyscy by oczekiwali. Karla liczyła, że syn odnajdzie się u któregoś z kolegów, tymczasem policja odnajduje … jego ciało. I to w pobliżu miejsca zamieszkania Sławomira Nowaka. Co więcej, na miejscu zabójstwa nauczyciela znaleziono legitymację szkolną drugiego syna Julii, Pawła, zaś w miejscu śmierci Janka, odciski jednego typu buta, synowie zaś nosili identyczne obuwie.

Czy to oznacza, że jej syn jest bratobójcą? Jaką tajemnicę skrywa Paweł? A jaki sekret dręczył Janka? Czy jego śmierć i zabójstwo Nowaka mogą być ze sobą powiązane? Przekonamy się o tym w trakcie lektury, ze zdumieniem patrząc, jak wszystkie wątki splatają się ze sobą, jak wszystko podążą w kierunku prawdy. Bolesnej dla wielu, zaskakującej, zatrważającej. Nam udziela się napięcie bohaterów, szczególnie Julii, która desperacko stara się zrozumieć powody, dla których jej syn stracił życie. Tymczasem ma wrażenie, że dookoła niej wszyscy kłamią…

𝙺𝚛ó𝚝𝚔𝚘 𝚙𝚘 𝚝𝚢𝚖 𝚠 𝚓𝚎𝚓 𝚐ł𝚘𝚠𝚒𝚎 𝚣𝚊𝚙𝚊𝚍ł𝚢 𝚌𝚒𝚎𝚖𝚗𝚘ść 𝚒 𝚌𝚒𝚜𝚣𝚊. 𝙲𝚒𝚎𝚖𝚗𝚘ść 𝚓𝚊𝚔 𝚗𝚒𝚎𝚜𝚔𝚘ń𝚌𝚣𝚘𝚗𝚊 𝚙𝚛𝚣𝚎𝚜𝚝𝚛𝚣𝚎ń.

🖤 Julia Karlińska, była policjantka nazywana Karlą, uczy historii w liceum medycznym i samotnie wychowuje nastoletnich bliźniaków. Z pełnienia służby odeszła po tragicznej śmierci męża, policjanta, który zginął w wypadku motocyklowym. Wszystko do niej wraca, gdy Śmierszyn obiega wieść o zabójstwie matematyka z 'medyka', a na dodatek zaginął jeden z jej synów...

🖤 Jakoś nie mogłam się wkręcić w tę historię. Z zaanagażowaniem też było trudno. Czyżby ten gatunek mi się już przejadł? Mam nadzieję, że nie🙈

🖤 To nie było moje pierwsze zetknięcie się z piórem Małeckiego i mniej więcej wiedziałam czego mogę się spodziewać. Sposób w jaki pisze jest bardzo przyjemny i nic nie 'boli po oczach'. Bo 'Wstyd' nie był zły *a na pewno lepszy od 'Zmory'!*, ale oczekiwałam czegoś więcej.

🖤 Wypadek sprzed lat, dwa morderstwa, mała miejscowość - to nakręcało mnie od samego początku bo przecież to wszystko musiało być powiązane! I to nie w najbardziej oczywisty sposób🙌🏻 Pod tym względem wszystko się zgadzało, ale było dość hm... nudno? To chyba najlepsze określenie. Bo niby coś się dzieje, akcja idzie do przodu, ujawniane są kolejne szczegóły, a mi cały czas brakowało trzęsienia ziemi, erupcji wulkanu i fajerwerków jednocześnie🤷🏻‍♀️ Lubię jak niektóre fakty są wyciągnę niczym karta z rękawa i nagle wszystko się zmienia.

🖤 We 'Wstydzie' swoje miejsce znalazła reprezentacja LGBTQ+, ale nic więcej o tym nie napiszę bo to byłoby już ogromny spojler. Mogę jedynie wspomnieć, że Małecki całkiem nieźle rozpisał tło społeczne małego miasteczka, gdzie orientacja seksualna jest tematem tabu.

🖤 Czytałam w audiobooku - głos Danuty Stenki to crème de la crème, więc się nim rozkoszowałam.

Dawno nie dałam się tak wciągnąć w misternie przygotowaną fabułę, dopracowaną w szczegółach, wypełnioną bohaterami tak realnymi, jakby mieli wejść w naszą rzeczywistość wprost ze stron książki. Czytając, czułam się emocjonalnie uwikłana w toczące się śledztwo. Jedyne co nie pasowało mi do postaci Karli, jej osobowości to dobrane jej zajęcie - zupełnie nie pasowała mi do roli nauczycielki historii. Bardzo jednak doceniam wątek jej rodzicielskich rozterek. Książka trzymała mnie w napięciu, jednak nie jestem przekonana czy można nazwać ją thrillerem. Nie jest to w moim mniemaniu zarzut, bowiem całe tło obyczajowe bardzo mi się w niej podobało i wywołało kilka dość smutnych refleksji.

"Wstyd" jest piątą książką autorstwa @[Adres usunięty] , którą przeczytałam i choć wszystkie poprzednie mogłabym również polecić, to jak na razie wchodzi ona na szczyt podium pod względem mojego emocjonalnego zaangażowania w fabułę. To był świetny zakup.

„Wstyd” Roberta Małeckiego to 10 książka tego pisarza. Thriller trzymający w napięciu do końca.

A teraz zamknijcie oczy i powędrujcie w otchłań swojej wyobraźni. Opowiem Wam pewną historię. Smutną, ale jakże prawdziwą...

... Jesteś szczęśliwą kobietą. Masz rodzinę, kochającego męża, dzieci, satysfakcjonującą pracę. Jesteś totalną szczęściarą, jakbyś złapała Pana Boga za nogi. Pewnego dnia zauważasz, że coś jest nie tak. Mąż chodzi strapiony, nie układa się wam już tak dobrze, ale zrzucasz to na karb pracy, zmęczenia, bo cóż to mogłoby być innego?

I wtedy wszystko zaczyna się walić.

Czarny motyl ze złowrogą wróżbą zatacza swoje kręgi i dopada również ciebie. Upadają filary podtrzymujące do tej pory twoje stabilne życie. Kolejne kostki czarnego domina przewracają się z hukiem pod twoimi stopami, a ty nie możesz się ruszyć. Dowiadujesz się, że tak naprawdę żyłaś w bańce pozornej szczęśliwości, bo chciałaś, żeby tak było. Nie umiałaś zauważyć prostych sygnałów oddalając od siebie niewygodne tematy. Wstydzisz się tego, jak bardzo zawiodłaś swoją rodzinę. Ale pewnych rzeczy nie da się już zmienić. Przywrócić ludzi do życia.

Czy uda ci się to wszystko ułożyć? Przezwyciężyć narastający wstyd i narodzić się na nowo, już bez bliskich ci osób, które bezpowrotnie straciłaś? ...

Robert Małecki we „Wstydzie” gra na emocjach. Buduje niesamowity klimat otaczając nas stopniowo mroczną mgłą, która w nas pozostaje. Porusza tematy tabu, wstydliwe dla wielu z nas. Coś co niby tolerujemy, ale wolelibyśmy by pozostało daleko za nami. Czy właśnie dlatego osoby „czujące inaczej” wstydzą się mówić o własnej orientacji? Dają znaki, które mogłyby naprowadzić bardziej wnikliwe osoby na odpowiedni trop, a jednak wciąż pozostają w ukryciu. Dopiero tragiczne w skutkach sytuacje dają do myślenia.

Czy wstyd jest przyczyną tych tragedii?

Ta książka jest dla mnie wskazówką, aby bardziej przyglądać się swoim bliskim. Odczytywać na czas dawane przez nich sygnały, aby zapobiec nieodwracalnym w skutkach wypadkom.

Zazwyczaj nie czytam książek poruszających tematykę LGBT+ i od wielu lat nie miałam takiej w ręku. Może dlatego w pewnym momencie wydawało mi się tego za dużo. Zaczęłam się nawet zastanawiać, kto jeszcze... To chyba jedyny minus, a poza tym – jak każda książka Roberta Małeckiego – wciąga i daje do myślenia. Poruszony wątek odmienności seksualnej jest jednak na tyle ważny, że warto sięgnąć po tę lekturę. Warto zastanowić się też nad naszymi relacjami z najbliższymi i czasem usłyszeć ich wewnętrzne wołanie o akceptację.

Książka „Wstyd” miała swoją premierę 13.04.2022

Zachęcam Was do przeczytania!

„Wstyd zamyka nam usta”.

Wstyd.

Emocja, która pochłania, pulsuje, wypala, obezwładnia, wwierca się w duszę i w ciało, szumi w uszach, powoduje ból.. i dużo mówi o człowieku.

Julia Karlińska ma niespełna 50 lat. Mieszka w małym mieście. Kiedyś była policjantką, szczęśliwą żoną i matką bliźniaków. Ale to było niemal 10 lat temu. Dziś jest wdową samotnie wychowującą dwóch nastolatków. Pracuje jako nauczycielka i próbuje normalnie żyć, z dnia na dzień, tłumiąc ból straty, zawieszona w swoim świecie „okrytym czarnym woalem”. Widzi tylko to chce widzieć.. Jej ukochany mąż zginął w wypadku motocyklowym, a sprawcy zdarzenia nie udało się ustalić.. Ból tkwi w niej jak zadra, której nie pozwala nikomu wyjąć, a rana się jątrzy, ropieje.. Kobieta wie jednak, że ma po co i dla kogo żyć, więc nieustraszenie walczy o każde „jutro” dla swoich synów..

Pewnego dnia miastem wstrząsa wieść o zabójstwie kolegi z pracy Julii, profesora matematyki. Tej samej nocy bez śladu przepada jeden z bliźniaków.. 16-letni Janek zostaje odnaleziony martwy.

Kobieta wiedziona matczynym i policyjnym instynktem, zdeterminowana wolą odkrycia prawdy, podejmuje prywatne śledztwo, którego efekty odsłoną fakty o tym, co i dlaczego wydarzyło się teraz, ale też o przeszłości..

Julia zmuszona podnieść głowę ponad własne słabości, rusza w pogoń za pogrążonym w mroku i owianym ciszą sensem. Uczy się jak patrzeć, żeby czegoś nie przegapić, jak dostrzec nawet najdrobniejsze szczegóły..

„Wstyd” to ciekawie pomyślany thriller kryminalny. Nie ma tu scen mrożących krew w żyłach, spektakularnych zbrodni, czy emocji sięgających zenitu.. jest za to poczucie, że ściany i sufit zaczynają się do siebie zbliżać, a my jesteśmy w tym właśnie mrocznym pokoju bez okien i drzwi, a przyjemniej ich nie widzimy.. a tym, co ściska gardło uniemożliwiając wezwanie pomocy jest wstyd.. Autor przenosi na karty swojej książki rzeczywistość, pisze o rzeczach które mogły się zdarzyć i dzieją się każdego dnia u nas, obok nas, w nas, przez nas, dla nas. Interpretacja i wymiar całości są szerokie i głębokie i myślę, że w dużej mierze uzależnione od poziomu empatii czytelnika i etapu w jakim się teraz znajduje w swoim życiu.

Polecam.

Autor nie pozwala nam się nudzić w oczekiwaniu na kolejną część z Bernardem Grossem i tym razem porusza do głębi kolejnym znakomitym thrillerem. Nie byłam w stanie powstrzymać łez i samo to powinno wystarczyć za moją ocenę.

"Świat zbudowany na wartościach okazał się jedynie zamkiem z piasku."

Autor ponownie jak w „Zmorze” wciela się w kobiecą postać czyniąc to z wielkim wyczuciem i subtelnością. Julia Karlińska, była policjantka, po stracie męża w wypadku pracuje jako nauczycielka i samotnie wychowuje nastoletnich synów. Tego dnia gdy dowiaduje się o śmierci kolegi z pracy, nie spodziewa się, że przyjdzie jej opłakiwać też jednego z synów.

Czy te dwie śmierci można łączyć? Wskazuje na to bliskość miejsc znalezienia ciał, ale poza tym trudno znaleźć jakikolwiek wspólny element. Julia, próbując zagłuszyć niewyobrażalny ból rzuca się w wir działań, próbując odkryć prawdę. Tylko czy jest na nią gotowa?

Powieść budzi silne emocje. Pokazuje jak łatwo zniszczyć czyjeś życie poprzez brak akceptacji, tolerancji. Jak łatwo też wśród codziennych spraw nie zauważyć sygnałów, utracić więź z nastolatkami. Jak wielki wpływ na ludzkie decyzje ma wstyd przed tym co powiedzą ludzie. Gdy strach przed reakcją otoczenia buduje mur milczenia cegła po cegle. Mur, który tworzy fasadę złudnego poczucia bezpieczeństwa, gdy runie pozostawia tylko zgliszcza.

Czy odebrałam tę historię tak intensywnie, ponieważ sama mam nastoletnich synów? Z pewnością tak, ale też dlatego, że dotyka problemu, który może stać się udziałem każdej rodziny. A współczesny świat pozornie tak tolerancyjny i otwarty jest pełen hipokryzji i okrucieństwa.