“Więzień nieba” - wspaniała, pełna zawiłości opowieść, która jest kontynuacją historii rodziny Sempere oraz niestrudzonego Fermina Romero de Torres.
“Więzień nieba” jest trzecią z czterech książek wchodzących w skład cyklu “Cmentarza zapomnianych książek”. Tu jednak cała uwaga skupia się na losach Fermina Romero de Torres. To bohater owiany tajemnicą, który nikomu nie chce wyjawiać swoich sekretów z przeszłości. Postać tyleż samo barwna, co zagadkowa. W poprzedniej części historii los zetknął go z rodziną Sempere.
Daniel, syn założyciela księgarni Sempere i Synowie, przejął rodzinny interes, jednak w 1957 r., kiedy zaczyna się opowieść “Więźnia nieba”, interes idzie marnie i nie przynosi żadnych zysków. Daniel jest jednak szczęśliwy, co zawdzięcza swojej rodzinie - ma wspaniałą i piękną żonę Beę oraz cudownego, małego syna Juliana.
Za sprawą tajemniczego staruszka, który pukając w drzwi księgarni, pyta o Fermina, niespodziewanie powracają jednak demony przeszłości tajemniczego bohatera. Daniel nie chce jednak zdradzić przyjaciela. Nie wie, jaki jest powód wizyty mężczyzny i nie wyjawia mu żadnych szczegółów. Staruszek niepocieszony i niezadowolony, że nie spotkał tego, kogo szukał, kupuje najdroższą w księgarni książkę, wpisuje coś na pierwszej stronie i zostawia zdziwionemu Danielowi, aby ten przekazał ją Ferminowi. Co napisał w książce staruszek? Jakie tajemnice wyjdą na jaw? Czy Daniel jest gotowy usłyszeć historię życia przyjaciela? A co najważniejsze - czy Barcelona jest na to gotowa?
“Więzień nieba” autorstwa Carlosa Ruiza Zafona należy do cyklu “Cmentarza zapomnianych książek’’, w którego skład wchodzą jeszcze trzy tytuły. “Więzień nieba” to swoiste uzupełnienie pierwszego i drugiego tomu oraz zapowiedź czwartego. Jak zapewnia czytelników sam autor, nie trzeba znać pozostałych książek z serii, jednak warto sięgnąć po “Cień wiatru”, “Grę anioła” oraz “Labirynt duchów”, ponieważ razem tworzą one pełny obraz całej historii i dzięki ich lekturze nie umkną nam żadne szczegóły ważne dla fabuły.
O autorze
Carlos Ruiz Zafon to hiszpański pisarz, który urodził się i prawie całe życie spędził w Barcelonie, gdzie umieścił również bohaterów swoich powieści. Z zawodu jest dziennikarzem, a swoją przygodę z pisarstwem zaczął od tworzenia książek dla dzieci. Zauważył jednak, że jego twórczość interesuje nie tylko najmłodszych odbiorców, dlatego zaczął tworzyć również dla starszych czytelników. Największą sławę oraz rozgłos w świecie literatury przyniosła mu właśnie seria “Cmentarz zapomnianych książek’’.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna obca lub z serii Cmentarz zapomnianych książek
Czy "Więzień Nieba" można czytać bez znajomości poprzednich tomów cyklu?
Zrozumienie głównego wątku jest możliwe, jednak pełny kontekst emocjonalny wymaga znajomości "Cienia wiatru" oraz "Gry anioła". Powieść ta stanowi kluczowy łącznik między wcześniejszymi częściami, wyjaśniając wiele mrocznych tajemnic z przeszłości Fermína Romero de Torres. Lektura w odpowiedniej kolejności pozwala w pełni docenić kunsztowną strukturę świata Cmentarza Zapomnianych Książek. Pominięcie poprzedników sprawi, że liczne subtelne nawiązania do losów rodziny Sempere pozostaną dla czytelnika niejasne.
Jaki klimat dominuje w tej części serii Carlosa Ruiza Zafóna?
Książka utrzymana jest w mrocznym, gotyckim klimacie powojennej Barcelony, umiejętnie łącząc elementy kryminału z literaturą piękną. Autor skupia się na dusznej atmosferze lat 40. i 50. XX wieku, kładąc duży nacisk na wątki polityczne oraz osobiste tragedie bohaterów. Narracja jest dynamiczna i pełna napięcia, co odróżnia ją od bardziej onirycznej i onirycznej stylistyki poprzedniego tomu. To pozycja obowiązkowa dla miłośników literatury nastrojowej, w której miasto staje się niemal żywym, złowrogim bohaterem.
Dla kogo powieść "Więzień Nieba" nie będzie odpowiednim wyborem lektury?
Książka nie jest polecana czytelnikom poszukującym lekkich, optymistycznych historii pozbawionych tła historycznego i politycznego. Ze względu na liczne nawiązania do brutalności okresu frankistowskiego oraz skomplikowaną strukturę psychologiczną postaci, lektura wymaga od odbiorcy dużego skupienia. Osoby oczekujące całkowicie zamkniętej i niezależnej fabuły mogą poczuć niedosyt, gdyż tom ten ściśle wiąże się z innymi częściami kwartetu. Nie jest to również pozycja dla młodszych dzieci z uwagi na powagę poruszanych tematów egzystencjalnych.
Na której postaci z kręgu Sempere skupia się fabuła tej części?
Głównym ogniskiem narracyjnym jest przeszłość Fermína Romero de Torres, wiernego przyjaciela i mentora Daniela Sempere. Czytelnik poznaje dramatyczne wydarzenia z jego życia, które miały miejsce w więzieniu Montju?c pod koniec lat 30. XX wieku. Odkrycie tych faktów rzuca zupełnie nowe światło na dotychczasowe postrzeganie tej barwnej i tajemniczej postaci. Przedstawiona historia bezpośrednio wpływa na obecne życie rodziny prowadzącej antykwariat w sercu barcelońskiej starówki.
Czy styl pisania w tej powieści jest przystępny dla czytelnika?
Styl autora charakteryzuje się bogatym słownictwem i plastycznymi opisami, zachowując przy tym bardzo wysoką dynamikę akcji. Zafón prowadzi poszczególne rozdziały w sposób zwięzły, co sprawia, że lektura postępuje szybko i angażuje od pierwszej strony. Mimo literackiego kunsztu, język pozostaje zrozumiały i wciągający dla szerokiego grona odbiorców współczesnej literatury obcej. To idealny przykład prozy, która łączy wysoką jakość artystyczną z cechami porywającej i przystępnej powieści przygodowej.
