Wieża świtu. Szklany Tron. Tom 6

Nie będę udawać - przez pierwszą połowę tej książki męczyłam się jak Chaol na pierwszej sesji z Yrene 😅 Akcja płynęła tak powoli, że kilka razy miałam ochotę ją odłożyć. Było ciężko, naprawdę. Zwłaszcza że po ostatnich wydarzeniach nie pałałam sympatią do Chaola. Ale… Sarah J. Maas zrobiła to, co zawsze - w drugiej połowie wciągnęłam się bez reszty.💥

Im dalej, tym mocniej doceniłam slow burn Chaol + Yrene, a nawet wątek Nesryn, która wcześniej była mi dość obojętna. W ogóle sama postać Yrene bardzo mnie zaintrygowała (oraz jej powiązanie z Aelin! ❤️).

Dopiero w 3/4 książki dowiadujemy się wreszcie czegoś nowego i są to bardzo interesujące informacje na temat uzdrowicielek, Valgach i ich magii, które z pewnością mogą pomóc w wygraniu wojny ⚔️

To nie jest najbardziej dynamiczny tom w serii, ale ma duże znaczenie fabularne. Osobiście uważam go za najnudniejszego, ale i pod koniec dobrze się bawiłam. No i cały czas czekałam aż Chaol dowie się, że to Aelin pomogła w przeszłości Yrene. ✨

Byłam ciekawa, jak potoczy się historia Chaola, ale także trochę ostrożna, obawiałam się, że rozwój jego postaci będzie związany jedynie z wyleczeniem obecnej niepełnosprawności. Niepotrzebnie, Maas wkłada w to wiele pracy i to da się dostrzec, dzięki temu wszystko, czego dotknie, co opisze wydaje się takie realne i bardzo emocjonalne. Zdania na temat „Wieży świtu” są podzielone, jedni twierdzą, że wyjaśnienie nieobecności w „Imperium burz” było konieczne, poświęcenie bohaterowi odrobiny miejsca, inni, że wręcz przeciwnie. Nie bardzo chcieli nawet sięgnąć po tą część cyklu. Jak było ze mną?

„Wieża świtu” jest po prostu podróżą ku znajdowaniu nadziei i uzdrawiania na różne sposoby wielu postaci.

Chaol Westfall został ranny podczas walki w szklanym zamku, jest sparaliżowany od pasa w dół, więc razem z Nesryn Faliq udają się na południe, gdzie są najlepsze uzdrowicielki w ich świecie – właśnie w Torre Cesme. Udają się na południowy kontynent, do miasta Antica, także po to, aby poprosić władcę o wsparcie w nadchodzącej wojnie z ciemnością. Kagan ma kilkoro dzieci, które rywalizują o tytuł spadkobiercy, to wprowadzenie nowych niesamowitych postaci. Sartaq dowodzi rukhin, czyli powietrzną kawalerią łuczników latających na gigantycznych ptakach. Yrene Towers jest potężną uzdrowicielką, uczy inne dziewczęta samoobrony, którą pokazała jej Celaena. Yrene nauczyła się przejąć kontrolę nad swoim życiem, ale wciąż musi zmagać się z traumą swojej przeszłości i leczyć się emocjonalnie. Zgadza się spróbować pomóc człowiekowi, który dowodził żołnierzami Adarlana, choć gardzi tym, co zrobił podczas służby królowi. Historia zaskakuje, kiedy bohaterowie dowiadują się, że na południowym kontynencie jest demon Valg i poluje na Yrene.

Historię przedstawioną w „Wieży świtu” poznajemy z trzech perspektyw: Chaola, Nesryn i Yrene. Każdy z bohaterów na swój sposób interpretuje rozgrywające się wydarzenia i inaczej ukazuje nam barwne królestwo Kagana. To wspaniała opowieść o odkupieniu, rozwoju człowieka, tworząc wspaniałą historię, w której bohaterowie znajdowali swoje własne miejsce. Autorka napisała wspaniałą książkę, w której postacie poboczne,błyszczą. Zwłaszcza Nesryn, zasługiwała na więcej niż samo bycie z Chaolem. Maas przedstawiła nam opis psychicznego aspektu odzyskiwania zdrowia fizycznego i tego, jak wiele z tego procesu tkwi w psychice człowieka. Gniew, frustracja i poczucie winy mogą być tak samo szkodliwe jak przyczyna samej szkody fizycznej. Uzdrawianie Chaola było drogą, którą musiał przebyć, musiał się złamać i stawić czoła wszystkiemu, kim był, zanim mógł się odbudować i posunąć naprzód. Musi dokonać wyboru, czy pozostać w tej ciemności, czy też przebaczyć sobie i zacząć inaczej żyć. Podróż, którą musiał przejść Chaol była naprawdę inspirująca, cieszyłam się, że miał szansę, aby wszystko wyjaśnić z Aelin, a jego pełne oddanie dla Doriana było wspaniałe. Bohaterowie odnaleźli nadzieję i przyszłość, w której będą walczyć, przygotowując się do wojny. „Wieża świtu” pomogła przygotować fundamenty do następnej książki, na którą nie mogę się doczekać.

Kto mnie zna, ten wie, że kocham twórczość Sarah J Maas. Dokładnie pięć lat temu moja przyjaciółka poleciła mi “Dwór cierni i róż”, przyznaję, że na początku nie było miłości, ledwie przebrnęłam przez całą książkę, lecz nie odpuściłam. Po serii Dworów przyszedł czas na Szklany tron i wtedy przepadłam. Ta seria wpadła prosto we wszystkie moje szufladki. Nie powiem, że nie ma błędów i jest idealna, ale ja ją kocham i będę zawsze polecać.

“Wieża świtu” Sarah J Maas to szósty tom serii Szklany tron. Po burzliwym i bardzo emocjonującym zakończeniu tomu piątego jesteśmy wrzuceni w spokojniejszą podróż Chaola Westfalla do odległej krainy. Podróż do Antici jest bardzo ważna dla niego, nie tylko z prywatnych pobudek, lecz również płynie tam, by szukać wsparcia w nadciągającej wojnie. Chaol stracił możliwość chodzenia, a Torre Cesme jest jedynym miejscem, gdzie mógłby otrzymać pomoc w odzyskaniu władzy w nogach.

Torre Cesme to miejsce, w którym żyją i uczą się uzdrowicielki, najlepsze i władające magią.

Drugim powodem, który przekonał Chaola do takiej ciężkiej i długiej podróży, jest nadciągająca wojna i chęć pozyskania sojuszników. Jednak kagan, który zasiada na tronie, nie jest chętny dać swoich ludzi na wojnę. Czy uda mu się odzyskać zdrowie i przekonać kagana do pomocy?

Jestem świadoma, że spora liczba czytelników, nie lubi tego tomu, są osoby, które nawet mówią, że jest to tom dodatkowy, a nie pełnoprawny. Obecnie, gdy po raz piąty przeczytałam całą serię, podtrzymuję swoje słowa i nadal głośno mówię: nie omijajcie tego tomu! Jest równie ważny jak poprzednie i wiele wnosi do historii, nawet gdy się nie lubi Chaola.

A jako mały smaczek, powiem wam, że przeczytanie “Wieży świtu” w tandemie z “Imperium burz”, to był świetny pomysł. Polecam wam poszukać rozpiski i zaznaczyć sobie rozdziały w obu tomach i czytać je po kolei, rozdział po rozdziale, raz tom piąty, raz szósty. Odczucia się inne i można bardziej polubić Chaola.

Polecam!