Wieża strachu

Czy Twoje życie toczy się naprawdę?

Czy możesz zweryfikować prawdziwość własnej egzystencji?

Jaki masz dowód na to, że Twoja codzienność nie jest tylko iluzją?

Jedna wiadomość na Messengerze zachwiała wiarą głównego bohatera w realność otaczającego go świata. Zmieniła wszystko, albowiem wyostrzyła zmysł obserwacji na rzeczy, których wcześniej nie dostrzegał. Czy to kwestia siły sugestii, czy może ktoś celowo rozrzuca przed nim otumaniające ziarna mirażu?

Przemysław Borkowski stworzył doskonały i nieszablonowy kryminał z elementami thrillera i wątków metafizycznych. Stawia przed czytelnikiem trudne pytania, które najpierw zadał samemu sobie. Czyni to lekturę nie tylko emocjonującą i tajemniczą, ale również refleksyjną, co postrzegam jako olbrzymi atut “Wieży strachu”. W dobie ciągłego narzekania na schematyczność powieści kryminalnych, powielanie wątków i ich przewidywalność, Borkowski wyważa drzwi do umysłu czytelnika, przejmuje kontrolę nad jego emocjami i serwuje historię, po której ten tygodniami dochodzi do siebie.

Tytułowa “Wieża strachu” jest jednocześnie metaforyczna i namacalna. Miejsce akcji powieści jest tak naprawdę jednym z kluczowych bohaterów. W luksusowym apartamentowcu, na 30 piętrze, malarz Krystian Zapała spogląda z góry na otaczający go świat. Borkowski stawia tezę, że “życie w takich szklanych domach często odrywa nas od rzeczywistości”. Coś w tym jest, albowiem na przykładzie swojego bohatera pokazuje, że to kontakt z ludźmi, przyziemnymi problemami jest warunkiem koniecznym by widzieć świat we właściwych proporcjach.

W “Rytuale łowcy” poznaliśmy prokurator Gabrielę Seredyńska przede wszystkim jako kobietę rzuconą na głęboką, zawodową wodę. Zapamiętałem ją jako osobę bez doświadczenia, która boleśnie przekonuje się, jak trudno jest być liderem, przewodzić innym ludziom. Mam w pamięci scenę z komisarzem Aleksanderskim, gdy ten stawia ją do pionu i mówi wprost, że “czeka na jej rozkazy”, a nie chce oglądać, jak emocjonalnie się sypie. W “Wieży strachu” widzę zupełnie inną Gabrielę… Pewną siebie, asertywną i stanowczą. Ogromnie mnie cieszy rozwój tej postaci, czerpię radość z jej odkrywania i przyłapuję się na tym, że po każdej kolejnej powieści rozmyślam, co dalej ją czeka. Oznacza to, że opisywana seria tworzy bardzo silną więź na linii czytelnik - bohaterka. Kto tym razem będzie mentorem Seredyńskiej? Czy ambicja okaże się silniejsza od reguł i procedur?

Najnowsza odsłona serii z prokurator Seredyńską bez wątpienia jest powieścią o uwięzieniu jednostki - fizycznym i mentalnym. Bohater jest więźniem własnych przekonań, z których, ku uciesze czytelników, stara się wydostać.

W “Wieży strachu” nic nie jest takim, jak się wydaje, a czytelnik do ostatniej strony opędza się od mylnych i fałszywych tropów. Borkowski doskonale połączył surową zagadkę kryminalną z klimatem serialu “Z archiwum X” i podobnie jak w tym ostatnim, sprawy niewyjaśnione w żaden sposób nie odebrały realizmu prowadzonemu śledztwu.

"Wieża strachu" Przemysława Borkowskiego to trzecia już część serii z panią prokurator Gabrielą Seredyńską. Przeczytałam wszystkie trzy części i bardzo podoba mi się kierunek rozwoju tej postaci.

"Wieża strachu" zmieniła moje myślenie i zaczęłam się zastanawiać nad pewnymi zagadnieniami. Co jest prawdą, rzeczywistością, a co tylko chorą wyobraźnią, halucynacją?

Samotność...

Co może zrobić z naszą psychiką? Czy przez to, że czujemy się osamotnieni, zamknięci we własnym świecie, możemy mieć realne projekcje odpowiadające temu stanowi umysłu? Czy może nam się wydawać, że żyjemy, normalnie funkcjonujemy, a tak naprawdę wszystko rodzi się tylko w naszej głowie?

Nigdy wcześniej tego nie rozważałam.

"Wieża strachu" Przemysława Borkowskiego to dająca do myślenia krwawa historia artysty malarza zamkniętego we własnym świecie.

Apartament w szklanym wieżowcu, górujący nad całym miastem, obnażający wewnętrzną pustkę artysty jest miejscem, w którym odgrywa się jego dramat. Człowieka przekonanego o sile umysłu potrafiącej stworzyć alternatywny świat jakby istniał naprawdę. Dającego sobą manipulować w sposób tak perfidny, że można pogubić się w tym co jest prawdą a co kłamstwem.

Tak się właśnie czułam czytając tę książkę. A autor wciąż podsycał mój niepokój dorzucając nowe wskazówki i stawiając mnie na rozwidleniu wielu dróg, którymi mogło pójść śledztwo Gabrieli Seredyńskiej.

Zaskoczenie...

To ciągłe zaskakiwanie czytelnika bardzo mi odpowiadało. Nasza pani prokurator w trzeciej części serii rozwinęła skrzydła. Nie była już nowatorką, ale dojrzałym śledczym. Szczegółowość i analizowanie nawet najmniejszego śladu dawało rezultaty. Przyznam, że byłam zaskoczona końcowym efektem śledztwa, zakręcona totalnie przez autora, choć takiej końcówki można się było spodziewać.

Czym dla mnie jest "Wieża strachu"?

Szklaną pułapką, która tak naprawdę jest stanem psychiki, wytworem wyobraźni, zobrazowaniem własnych lęków. Lęku przed życiem, przed wyjściem ze strefy komfortu, z tej szklanej klatki, którą wielu z nas sobie tworzy.

"Wieża strachu" jest też trzymającym w napięciu kryminałem i mimo tego, że umiejscowiona jest tylko w nowoczesnym szklanym wieżowcu to wędruje po zakamarkach naszej wyobraźni pozostawiając wiele pytań. Bo przecież "ludzka psychika ma przed nami wiele tajemnic..."

...

To był z pewnością dobrze spędzony czas i jeśli jeszcze nie czytaliście serii z Gabrielą Seredyńską to bardzo ją polecam.

Bardzo lubię poznawać twórczość polskich autorów. Postawiłam sobie za cel, aby poznać ich jak najwięcej, a już w szczególności pisarzy kryminalnych historii. Z tego powodu w zeszłym roku sięgnęłam po swoją pierwszą książkę Przemysława Borkowskiego. Poznanie prokurator Seredyńskiej było bardzo udane. Tak udane, że z wielką chęcią sięgałam po kolejne części i jestem już po przeczytaniu najnowszej, czyli „Wieża strachu”.

Najnowsza część o prokurator Seredyńskiej różni się od poprzednich. Oprócz tego, że mamy do rozwiązania sprawę kryminalną to do tego pojawiają się rozważania na temat istnienia i świadomości, co ostatecznie też doprowadza czytelnika do ciekawej zagadki. W tej części otrzymałam nietypową i trochę pokręconą historię, ale też wciągającą od pierwszych stron. Polubiłam Seredyńską i jej sposób prowadzenia śledztwa. Byłam ciekawa jej kolejnych kroków, a najbardziej tego co tak naprawdę tam się stało, czyli rozwiązania sprawy.

Książka „Wieża strachu” to było moje trzecie spotkanie z twórczością pana Borkowskiego i mogę śmiało stwierdzić, że polubiłam styl autora. Nie miałam żadnych problemów ze zrozumieniem historii, która spodobała mi się od początku i utrzymała moje zainteresowanie do samego końca. Dodatkowo krótkie rozdziały sprawiły, że książkę czytało mi się bardzo szybko. Wiem, że autor pisze już kolejną część tej serii i jestem jej już ogromnie ciekawa. Jestem pewna, że będzie to kolejne udane spotkanie z prokurator Seredyńską, jak wszystkie do tej pory.

„[…] był w tym wszystkim jakiś sens[…] Nawet w działaniach szaleńców bywa zawarta jakaś logika”.

Najnowsza powieść Przemysława Borkowskiego skojarzyła mi się ze słynnym filmem braci Wachowskich – Matrix, gdy Haker komputerowy Neo dowiaduje się, że świat, w którym żyje, jest tylko obrazem przesyłanym do jego mózgu przez roboty.

Zastanawialiście się kiedyś, czy żyjemy w czasie rzeczywistym, czy alternatywnym? Czy to, co przeżywamy dzieje się naprawdę, czy jest tylko wytworem naszego mózgu? Na pierwszy rzut oka to co wydaje się nam prawdą, po pojawieniu się detalu, którego nie pamiętaliśmy, wszystko co wiedzieliśmy w jednej chwili zostaje podważone.

„Wieża strachu”, to duszny, psychodeliczny thriller psychologiczny, którego miejsce akcji jest niejednoznaczne i przerażające. W ekskluzywnym apartamentowcu na trzydziestym piętrze policja znajduje zwłoki kobiety i mężczyzny. To, co początkowo wydaje im się typową zbrodnią małżeńską, już wkrótce po odnalezieniu kolejnych makabrycznych, trudnych do wytłumaczenia śladów, wywraca im wszystkie hipotezy do góry nogami. Przydzielona do sprawy prokurator Gabriela Seredyńska, znana ze swojej dociekliwości i bystrego umysłu, ma nie lada zagwozdkę do rozwiązania. Kiedy w sprawie nieoczekiwanie pojawia się świadek, kobieta jest przekonana, że śledztwo wkrótce uda jej się zamknąć. Niestety jego zeznania nie wnoszą nic nowego do śledztwa, podobnie jak sekcja zwłok ofiar, a wręcz przeciwnie zamiast odpowiedzi, pojawiają się nowe niepokojące pytania.

Autor niewątpliwie jest inteligentnym człowiekiem i bystrym obserwatorem otaczającej nas rzeczywistości, jaką z niezwykłą starannością opisał w „Wieży strachu”. Prowadzał mnie po meandrach ludzkiej psychiki, opowiadał o mroku trawiącym ludzką duszę, zamknął w klaustrofobicznej przestrzeni wieżowca na warszawskim „Manhatanie”, otoczył niejednoznaczną rzeczywistością. Stworzył taką historię, w której moje osądy i wnioski ciągle podawałam w wątpliwość. Coraz bardziej przytłaczały mnie wywody głównego bohatera i, pomimo że rekompensowały je krótkie rozdziały, to oczekiwałam na te, w których narrację przejmowała Seredyńska, ale to i tak niezbyt rozjaśniało mrok tej powieści.

Prokurator Gabriela Seredyńska nie ma łatwo. Wciąż natyka się na kolejne komplikacje na czele z gadatliwym patologiem i człowiekiem w szpitalu, który budzi w niej uczucia, z jakimi dawno nie miała do czynienia. Nie potrafi tego zrozumieć, bo przecież jest zawodowcem, osobą myślącą logicznie, która rozwiązała już niejedną skomplikowaną sprawę.

Słowotok patologa, który bardzo irytował panią prokurator, mnie także denerwował. Mnóstwo słów, które tak naprawdę nie wiele wnosiły do sprawy. Postać Olgi Seredyńskiej mogła w tej powieści zostać zastąpiona kimkolwiek, bo autor bardziej skupił się na wymyślonej przez siebie historii, dziejącej się w ekskluzywnym wieżowcu, luksusowym apartamencie, działając tym samym na niekorzyść kreacji postaci głównej bohaterki. Miałam chwilami wrażenie, że ów wieżowiec występuje w powieści jako równoprawny bohater i to on jest powodem, tego, co tam się wydarzyło. Wszystkie ślady znalezione na miejscu zbrodni wzajemnie się wykluczają i gmatwają, tak już niełatwą do rozwiązania sprawę. Gdy pojawia się świadek, obraz zbrodni jeszcze bardziej się zaciemnia, bo udaje mu się wciągnąć inteligentną, twardą i bezkompromisową prokurator w swoją grę.

Był moment, że nawet chciałam odłożyć książkę, tak bardzo zmęczyła mnie ta historia, zwłaszcza wątek egzystencjalny, ale w końcu zwyciężyła ciekawość, dokąd doprowadzi opowieść o niestabilnym emocjonalnie człowieku. Krystian Zapała, to nietuzinkowa postać. Jest zagubiony i po omacku błądzi w zakamarkach swego umysłu, próbując odkryć, co jest prawdą, a co mu się tylko wydaje. Pragnęłam więcej akcji i emocji, bo te rozważania filozoficzne bohatera, były chwilami nie do zniesienia, lecz nadchodzi wreszcie moment, gdy wszystkie elementy się łączą i opowiadana przez Borkowskiego historia nabiera w końcu sensu. Pierwszy wątek zostaje odsunięty w cień, a śledztwo rusza błyskawicznie do przodu. I dopiero wtedy dostrzegłam wreszcie zamysł autora i zrozumiałam, co chciał w swej książce przekazać. Nie chodziło mu tylko o intrygę kryminalną, ale także o pretekst do rozważań dotyczących sensu naszego istnienia, kwestii możliwości naszego umysłu, tego, co nam się wydaje, a co istnieje naprawdę. Dochodzi tu jeszcze kwestia miejsca akcji ”Wieży strachu”, wieżowca ze szkła, stworzonego wbrew naturze i prawom fizyki, w którym wydaje się, że człowiek powinien się czuć niczym pan świata, bo od zewnętrznej przestrzeni oddziela go tylko szklana tafla, a staje się miejscem, gdzie zostaje popełniona zbrodnia. Czy w takim razie nie powinniśmy żyć zgodnie z naturą, a nie wbrew sobie w miejscu odciętym od świata, w którym nikt nikogo nie zna i nikt nikomu nie pomoże?

Przemysław Borkowski to inteligentny pisarz, który wciągnął mnie w mroczny i psychodeliczny świat, który wymyślił. Nic w jego historii nie znalazło się przypadkowo, każde zdanie, najdrobniejsze zdarzenie, mają swój cel i sens i wszystko w końcu łączy się w spójną całość, a zakończenie pozostawia pole do refleksji i przemyśleń. Dopiero na koniec zrozumiałam, że na historię Borkowskiego, trzeba spojrzeć całościowo, bo poszczególne elementy wyrwane z kontekstu nie mają najmniejszego sensu, dopiero jako całość stanowią spójny obraz i tylko wtedy znajdują logiczne wytłumaczenie.

Książki cyklu z Gabrielą Seredyńską, są skrajnie różne, każda z nich jest inna, chociaż na swój sposób bardzo dobra. Mogłyby spokojnie funkcjonować, jako oddzielne powieści, które można czytać niezależnie od pozostałych. „Wieża strachu” wydaje mi się, że jest najbardziej pogmatwana z nich wszystkich. Należy ją czytać powoli i dość uważnie, bo jej lektura wymaga dość dużego skupienia. Łatwo można się pogubić i nie zrozumieć, co autor chciał przekazać. Moim zdaniem, to bardzo udany thriller, w którym Borkowski pokazał, że jest w doskonałej formie. „Wieża strachu”, to powieść, po którą powinni sięgnąć wszyscy entuzjaści mrocznych i nieoczywistych thrillerów.

„Głupota jednak nie jest zaburzeniem psychicznym […] Doświadcza jej zbyt wielu ludzi”.

Poprzedni tom serii był mocno średni i biłam się z myślami czy kontynuować przygodę z Gabrielą Seredyńską. Ciekawość wygrała i sięgnęłam po trzeci tom. Czy było warto?

'Twarz nieboszczyka zastygła w grymasie bólu. Wytrzeszczone oczy zdawały się patrzeć na nią. Kałuża krwi wokół głowy wyglądała jak czerwona aureola.'

Na trzydziestym piętrze warszawskiego apartamentowca policja znajduje zwłoki kobiety i mężczyzny. Początkowo wszyscy myślą, że jest to zbrodnia małżeńska, jednak im dalej śledztwo posuwa się do przodu, tym więcej jest niewiadomych. Co wydarzyło się naprawdę? Czy prokurator Gabriela Seredyńska odkryje prawdę?

Historia przedstawiona jest z perspektywy znanej czytelnikom z poprzednich tomów pani prokurator oraz jednego uczestnika krwawej masakry. I to właśnie ta druga perspektywa jest maksymalnie wciągająca. Miesza w głowie od samego początku i trzeba się naprawdę skupić, żeby nie wypaść z biegu wydarzeń. Autor robi czytelnikowi sieczkę z mózgu do tego stopnia, że wraz z bohaterem wierzymy w to, co dzieje się w jego głowie.

'Zazwyczaj zabójstwa dokonywane są pod wpływem emocji; tu ich jakby brakowało. Bardziej wyglądało to na miejsce egzekucji dokonanej przez grupę przestępczą lub skutek jakiegoś dziwnego rytuału.'

Pokręcona i jednocześnie tajemnicza historia z tłem bardzo psychologicznym. Czytając musiałam być w pełni skupiona, aby to mi się wszystko w głowie nie pomieszało. Po drugim tomie autor wrócił z taką petardą, że ani trochę nie żałuję lektury. Zdecydowanie polecam! I jeśli nie zależy wam na wątkach obyczajowych głównym bohaterów to można czytać tę część bez znajomości poprzednich.

'Póki nie wie się czegoś na pewno, można żyć, jakby się tego nie wiedziało.'

W centrum Warszawy w jednym z mieszkań, znajdującego się na trzydziestym piętrze wieżowca zostają znalezione zwłoki kobiety i dwóch mężczyzn. Ale czy na pewno? Prokurator Gabriela Seredyńska próbuje rozwiązać zagadkę tajemniczych śmierci, mimo że tropy nie są jednoznaczne, a przesłuchanie świadka-pewnika okazuje się jednym z trudniejszych elementów śledztwa. Każdy trop ucina się zaraz po jego odkryciu.

Akcja toczy się dwutorowo - z jednej strony dowiadujemy się, jak doszło do zbrodni, z drugiej prowadzimy śledztwo z Seredyńską. Do końca nic nie jest jasne, a nawet jeśli po głowie kołaczą się domysły, to niekoniecznie są one właściwe. Dla niektórych opisy onirycznych wizji jednego z bohaterów mogą być nużące albo absurdalne, ale bez nich cała fabuła nie miałaby sensu, więc warto na tę książkę spojrzeć całościowo. A całościowo jest ona po prostu dobrze przemyślana i skonstruowana, ma dobre dialogi, opisy i postaci - każda na swoim miejscu, z krwi i kości.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Przemysława Borkowskiego i już wiem, że nie ostatnie. Ta książka jest po prostu genialna! Przez prawie 400 stron ciągle coś się dzieje i nie ma zbędnych wątków pobocznych. Wieża strachu to wciągający thriller, od którego trudno się oderwać. Czytając go, znaki zapytania mnożyły się w mojej głowie z każdą kolejną stroną. Autor stworzył duszną i hermetyczną atmosferę niebezpiecznego szaleństwa. To jest bardzo dobra książka, którą można podsumować jedną, znaną sekwencją: nic nie jest takie, jakim się wydaje.

„ Kiedyś wierzono, że w krwi ma siedzibę ludzka dusza. Dlatego Żydzi nie mogą jej spożywać, a świadkowie Jehowy przetaczać. Jeśli to prawda, to czyjaś dusza leżała uwięziona u jej stóp ”.

„ Wieża strachu ” to trzeci tom serii kryminalnej z udziałem prokurator Gabrieli Seredyńskiej autorstwa Przemysława Borkowskiego. W moim odczuciu najlepszy. Może dlatego, że najbardziej psychologiczny? Dziwny? Nieoczywisty? Chyba tak mogłabym go określić.

Ta nieoczywistość wiąże się z egzystowaniem głównego bohatera w poczuciu iluzji. Autor postawił Krystiana przed nie lada wyzwaniem. Zamknął go w mieszkaniu, które mogłoby oszałamiać przepychem, zachwycać funkcjonalnością, imponować bogactwem. Umiejscowione na wysokości trzydziestego piętra, osłonięte jedynie szklaną taflą od ogromnej przestrzeni za oknem, budzi ogromny niepokój. Przeraża, a jednocześnie fascynuje. Prawdziwa wieża strachu, jak zatytułował swoją opowieść autor. Ten strach wyziera wręcz ze stron tej opowieści. Osnuwa mgłą bojaźni i więzi w swoich szponach. Nie pozwala się wyrwać ze swoich macek.

Czy istnieje granica między snem, a jawą?

Jednak nie o mieszkanie chodzi, ale o umysł bohatera, który jest obleczony w dziwny stan zawieszenia między tym, co realne, a tym, co jest wytworem jego wyobraźni. Tym, co namacalne, a tym, co iluzoryczne. Jego psychika prowadzi walkę z rozsądkiem. Sam siebie osadził w poczuciu udręki, w poczuciu rzeczywistości, która daleka jest od prawdy. Czy zdoła odnaleźć się pośród wyobrażeń na temat świata, w jakim egzystuje?

To zmaganie z demonami krążącymi w głowie głównego bohatera dominuje, ale nie lada gratką jest również śledztwo kryminalne, którego tok postępowania wciąga bez reszty. Przed prokurator Gabrielą wyzwanie, które wymagać będzie od niej niecodziennego wysiłku. W tym pięknym, choć budzącym grozę mieszkaniu wydarzyło się coś tragicznego, coś, co niełatwo jej będzie rozwikłać. Czy odniesie sukces? Czy jako silna kobieca jednostka upora się z tajemnicą śmierci?

Jaką niewiadomą kryje tytułowa „ Wieża strachu ”? Jakie przesłanie ze sobą niesie? Przekonajcie się sami. Warto.

Czterdzieści cztery piętra wznoszą się w blasku słońca niczym "ogromna bazaltowa stela ku czci jakiegoś bóstwa". Aż chciałoby się zanucić: "Mieszkam w wysokiej wieży otoczonej fosą"...Zamiast fosy jest jednak gruba tafla szkła. To ona chroni przed nocą, a najbardziej przed samym sobą. Byłby w tym jakiś paradoksalny estetyzm- zrobić krok w kierunku tej industrialnej otchłani, istnienia bądź tylko iluzji istnienia. Myśli już dawno "zerwały się z kotwicy" i dryfują swobodnie. Jakiś "test na realność rzeczywistości" mógłby zakotwiczyć je na nowo w prawdziwym świecie. Ale umysł generuje kolejne obrazy... A te z kolei budzą irracjonalny niepokój. I wątpliwości- czy pod tym "chaosem dźwięków, obrazów, kolorów, ruchów, zapachów (...) jest jakieś życie, jakaś krew"...

.

Jakie dziwne to wszystko. Jakie oryginalne w swojej wymowie i nowoczesne w treści. Jakie irracjonalne w tym zapętleniu się pytań o dowód na życie lub iluzję życia, czynne trwanie bądź bierne egzystowanie. Ale jaki w tym "smak, moc i siła". Fabuła potrafi "wessać, przeżuć i połknąć", a rozważania głównego bohatera - nieźle namieszać w głowie. Wyostrzają zmysły, prowokują do poddawania w wątpliwość tego, co niby oczywiste - wiarę w obiektywny odbiór świata. Angażując się w monolog wewnętrzny bohatera- można samemu utknąć w "pułapce nierozwiązywalnych dylematów". Ale zrozumieć też, jakim groźnym i skomplikowanym narzędziem jest umysł człowieka.

.

"Wieża strachu" to przede wszystkim warstwa "egzystencjalna" i emocjonalna. Ona nadaje rytm, znaczenie i tworzy tło dla kryminalnej intrygi- początkowo zupełnie abstrakcyjnej. Próżno budować domek z kart, kiedy tych kart brakuje. A ostatecznie i tak finałowa scena poddaje w wątpliwość sens wcześniejszych założeń. Można poczuć się zagubionym, zdezorientowanym, zawieszonym między "prawdą a nieprawdą". To chyba najlepsza część tej serii. Najbardziej psychologiczna i nieoczywista, świadcząca o erudycji oraz dojrzałości twórczej Autora. Bardzo polecam.

𝚆𝚒𝚍𝚘𝚔 𝚋𝚢ł 𝚙𝚒ę𝚔𝚗𝚢 𝚒 𝚓𝚎𝚍𝚗𝚘𝚌𝚣𝚎ś𝚗𝚒𝚎 𝚙𝚛𝚣𝚎𝚛𝚊ż𝚊𝚓ą𝚌𝚢. 𝙹𝚊𝚔𝚋𝚢 𝚜𝚝𝚊ł𝚊 𝚗𝚊 𝚔𝚛𝚊𝚠ę𝚍𝚣𝚒 𝚙𝚛𝚣𝚎𝚙𝚊ś𝚌𝚒. 𝙹𝚊𝚔 𝚖𝚘ż𝚗𝚊 ż𝚢ć 𝚠 𝚝𝚊𝚔𝚒𝚖 𝚖𝚒𝚎𝚓𝚜𝚌𝚞?

🖤 W centrum Warszawy, na trzydziestym piętrze ekskluzywnego apartamentowca, policja znajduje zwłoki kobiety i mężczyzny. Początkowo śledczy przyjmują, że mają do czynienia z typową zbrodnią małżeńską, jednak kolejne odkrycia wywracają ich wszystkie hipotezy do góry nogami.

🖤 Już dawno żaden kryminał/thriller nie zostawił mnie z takim poczuciem niedosytu. Skończyłam ostatni rozdział i miałam takie 'ale jak to koniec?' Potrzebuję wyjaśnień!

🖤 To chyba pierwsza seria, gdzie główna bohaterka łącząca wszystkie części mogłaby nie istnieć. Gabrieli Seredyńskiej jest naprawdę niewiele. Po niektórych szczegółach można się domyślić, że od sprawy z poprzedniego tomu minęło trochę czasu i nie jest ta 'przestrzeń' niczym zapchana. Bardzo brakowało mi starego wygi policjanta z 'Rytuału łowcy', komisarza Aleksanderskiego, ale już trochę pogodziłam się z faktem, że więcej razy się z nim nie spotkam.

🖤 Wracając do samej fabuły, momentów WTF miałam naprawdę wiele. Nie wiedziałam, w jaką stronę to wszystko pójdzie. Przeczuwałam niektóre rzeczy *większość się sprawdziła!*, ale to tylko tyle. Chyba nie da się domyślić wszystkich rozwiązań długo przed zakończeniem, a to naprawdę duży plus!

🖤 I po czym poznać, że książkę napisał absolwent polonistyki? Niektóre wyrażenia musiałam sprawdzać w słowniku🤣🙈

Rewelacyjny thriller, osadzony w mrocznych realiach ludzkiego umysłu, który jest prawdziwą ucztą dla wielbicieli gatunku (do których zdecydowanie należę ja).

Akcja książki, w dużej mierze, rozgrywa się w warszawskim apartamentowcu na 35 piętrze.

Już od pierwszych stron, mówiąc dosadnie, trup się ściele (i to nie jeden) a im dalej idziemy ,tym bardziej makabrycznych odkryć dokonujemy wraz z panią prokurator. Gdy pojawia się niespodziewany świadek i już można by oczekiwać , że sprawa będzie do wyjaśnienia, to zamiast odpowiedzi pojawia się coraz więcej pytań..

Nic nie jest tutaj oczywiste, nic nie jest tym czym być się wydaje. Co jest prawdą a co fikcją, co realne a co tylko snem..

Tak się wciągnęłam w treść książki i tą psychologiczną rozkminę Krystiana, że aż sama zaczęłam się zastanawiać nad otaczającą mnie rzeczywistością 😀 autor genialnie wykreował pełną tajemnic intrygę, rozwalając przy tym w drobny mak fasadę normalności.

Jeśli jeszcze nie mieliście tej przyjemności aby poznać prokurator Seredyńską, to najwyższa pora to zmienić.

"Wieża strachu" dostaje ode mnie 5⭐ i dlatego mogę wam polecić z zapewnieniem, że się nie zawiedziecie

Na pierwszy rzut oka najczęściej wydaje się nam, że dostrzegliśmy wszystko co najważniejsze. To przekonanie zostaje najczęściej podważone gdy zauważamy nowy detal jaki wcześniej nam umknął. A jeśli był jeden to może są i inne? Szczegóły mają znaczenie, nawet jeśli początkowo zostały pominięte, rzucają czasem zupełnie nowe światło na znany już obraz …

Luksusowy wieżowiec z ekskluzywnymi apartamentami. Zdawałoby się, że jego mieszkańcy znają jedynie słowo sukces, a ich życie usłane jest przysłowiowymi różami. Jak więc to możliwe, że ta kosztowna oaza stała się miejscem zbrodni? Na to pytanie musi znaleźć odpowiedź prokurator Gabriela Seredyńska, lecz jeszcze nim dobrze zabrała się za jej szukanie pojawiają się nowe niewiadome. Mieszkanie nie od razu zdradza tajemnice, jakie doprowadziły do zabójczego w skutkach finału. Zbrodnia małżeńska? Wszystko wskazuje na właśnie ten, nie inny, scenariusz, ale czy faktycznie wydarzenia miały taki przebieg? Kolejne odkrycie burzy ten prosty, chociaż krwawy, schemat. Co więc zdarzyło się w apartamentowcu? Sprawę komplikuje niespodziewany świadek, a raczej jego zeznania. Pani prokurator dostaje do akt kolejne ślady i poszlaki, lecz nie rozjaśniają one niczego, wprost przeciwnie gmatwają i tak już skomplikowane śledztwo. Jedno jak na razie jest pewne, są ofiary, cała reszta ukryta jest pod pozorami i fasadą egzystencji, będącej jednym wielkim znakiem zapytania. Kto i dlaczego zabił? Tę zagadkę krok, za krokiem, na czynniki pierwsze rozbiera Seredyńska, jaki będzie tego efekt?

Centrum Warszawy, gdzie zawsze jest ruch i nic nie umknie uwadze innych. Nic poza zbrodnią, która została dokonana w luksusowym apartamencie. „Wieża strachu” z pewnością jest mistrzowsko wykreowanym thrillerem, lecz jednocześnie ma w sobie nowoczesną gotyckość. Z początkowo prostego śledztwa wyłania się skomplikowana układanka, w jakiej pierwsze elementy są zwodniczo proste i to wzbudza podejrzliwość, jak najbardziej uzasadnioną. Przemysław Borkowski dorzuca kolejne jej fragmenty, jakie burzą wcześniejsze teorie i podważają przypuszczenia czytelników. To, co jeszcze przed chwilą było pewne za moment już takie nie jest, do tego dochodzi cień oniryzmu, lecz jedno jest coraz mocniej widoczne – śmierć, będąca wynikiem zbrodni. Jaki jest jej motyw? Główna bohaterka nie ustaje w wysiłkach by dotrzeć do prawdy, lecz czy uda się do niej dotrzeć? By ją odsłonić trzeba się przedrzeć przez dowody, słowa wypowiedziane i te zamaskowane niedopowiedzeniami. Podobno w szaleństwie jest metoda, lecz czy w tym przypadku także? „Wieża strachu” skupia jak w soczewce współczesność z jej problemami i iluzjami, którymi karmi nas rzeczywistość i w jakiej aż nazbyt często gustujemy. Do czego to prowadzi? Przemysław Borkowski odpowiada czynami bohaterów, decyzjami jakie podejmują oraz finalnie tym, do czego prowadzą.

„Myślisz, że to możliwe? (…) Żeby naprawdę nie wiedzieć, czy to, na co patrzymy, jest prawdą, czy nie?”.

„Warszawski Manhattan” – osiedle ekskluzywnych apartamentowców, szklanych wież z widokiem wartym fortunę. A wśród nich 44 piętrowa twierdza, gdzie na 30 piętrze mieszka pewne małżeństwo. Oboje przed 40 – prawniczka i malarz. Ludzie, których po wielu latach wspólnego życia wypełnionego cieniami i blaskami tzw. „miłości” – dziś już „nie łączy ani łoże, ani stół”. Nie mają dzieci, wspólnych pasji, ani tematów do rozmów. Ich relacja to szczątkowe komunikaty, obojętność, rezygnacja, zniecierpliwienie i irytacja sobą nawzajem. Żyją więc z dnia na dzień w tej swojej wieży nad 30-piętrową przepaścią, wywyższeni, wyalienowani, osamotnieni, odizolowani od innych, „zwykłych” ludzi.

Pewnego dnia do ich mieszkania wkracza policja. Odkrywa tu zwłoki kobiety i mężczyzny. Początkowo sprawa wydaje się banalna. Wszystko wskazuje na typową zbrodnię małżeńską. Z czasem jednak, raczej szybciej niż później, pojawiają się komplikacje..

Tą tajemniczą sprawę dostaje kobieta, której nagminnie zdarza się zapomnieć, że prokurator pracuje gównie za biurkiem: Gabriela Seredyńska, a więc nie byle kto. Rozpoczyna się śledztwo pełne nieoczekiwanych zwrotów akcji. Tu nawet obraz miejsca zbrodni nie pasuje do żadnego ze znanych doświadczonemu prokuratorowi jej typów.

Co tu się właściwie stało?

Czy ta majestatyczna szklana wieża – złośliwa, mroczna, skrywająca tajemnice, nie jest przypadkiem jednym ze sprawców?

Gabriela Seredyńska to osoba, która nigdy nie odpuszcza, zrobi wiec wszystko, by odkryć jaka była sekwencja zdarzeń i co ją wywołało.

Czy i tym razem jej intuicja okaże się dobrym doradcą?

„Wieża strachu” to trzeci tom serii z prokurator Gabrielą Seredyńską. Dostajemy świetną, nieoczywistą historię, w której nic nie jest takie, jak się wydaje na początku. To opowieść o „testowaniu realności rzeczywistości”, o emocjach, które wrzą, kipią, palą się i zwęglają wszystko wokół, aż w końcu wybuchają, a siła rażenia tego wybuchu przekracza ludzkie wyobrażenia. O życiowych wyborach i ich konsekwencjach, o osobistych dramatach i zimnej kalkulacji, wewnętrznych demonach i o uwalnianiu z więzów niepokornych umysłów.

Do ostatniego akapitu nie byłam w stanie przewidzieć, jak to wszystko się skończy..

Polecam.

Kolejna prosta sprawa. Zbrodnia małżeńska... Jeden świadek, oraz informacje od patologa powodują że śledztwo wcale nie okazuje się takie łatwe a to co wyglądało na zbrodnie małżeńską wcale nią nie jest !

Czytaliście w ostatnim czasie książkę która całkowicie zmieniła wasz światopogląd ? Choć może nie chodzi typowo o światopogląd ale o odbieranie iluzji i rzeczywistości ? Ich różnic, trwania pomiędzy dwoma światami ? Dla mnie taka książka okazała się Wieża strachu. Nie tylko spowodowała że przez parę dni miałam mętlik w głowie ale także nie potrafiłam zacząć czytać innej książki. Cały czas gdzieś w myślach analizowałam całą fabułę od początku i nie potrafiłam w to uwierzyć. W co takiego ? Tego nie mogę zdradzić jednak uwierzcie mi że tak książka to jest must have każdego czytelnika gatunku kryminału .

Autor wykonał bardzo dobrą robotę, przedstawiając światu tak dobra choć nieoczywistą historię.

Choć fabuła momentami wydaje się bardzo szczegółowa, to właśnie owe szczegóły powodują skomplikowaną hierarchię wydarzeń.

Każda akcja, została skrupulatnie przemyślana przez autora. Wręcz dopieszczona. Tak szczerze nawet nie mam się czego doczepić co nie zdarza się często. Bardzo dobra kreacja bohaterów. Szczegółowa analiza ich profili psychologicznych była dla mnie nie lada wyzwaniem, tak samo jak analiza całego śledztwa. Nie spotkałam się chyba dotąd z taką sprawą w której rzeczywistość zatracalaby się w iluzji. To było naprawdę coś dobrego !! Ciekawość mnie wręcz zrzerała.

To co było dla mnie ważne to momenty składania poszczególnych puzzli. Tak naprawdę nic nie było oczywiste a ja już sama momentami nie wiedziałam co było prawdą a co kłamstwem lub wytworem wyobraźni. Miałam ogromny mętlik w głowie ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Chciałam doprowadzić do zakończenia, chciałam je odgadnąć ale nie byłam w stanie ! Autor bardzo dobrze manipulował faktami ale i emocjami czytelnika. Uświadomiło mi to jak dobry jest jego warsztat pisarski. Naprawdę było to godne podziwu.

W moim odczuciu książka jest rewelacyjna ! Nieoczywistą i przede wszystkim niepowtarzalna fabuła spodobała że zaklasyfikowała się wysoko na mojej liście. Może jedyny minusik za rozgadanego patologa który momentami mnie irytował. Ale być może tak miało być ? Może miał za zadanie podać taka ilość informacji aby czytelnik zwątpił w swoje myśli ? Jeśli tak to jego zadanie zostało wykonane w stu procentach !:) Polecam !