Wielka czwórka. Herkules Poirot. Tom 5

„Wielka Czwórka” to kolejna książka Agathy Christie, w której główną rolę odgrywa Herkules Poirot. Wspomnienie o roli jest dosyć znaczące w kontekście tej konkretnej publikacji, ponieważ w przeciwieństwie do poprzednich części cyklu, które miałam okazję przeczytać, ekscentryczny Belg wydawał się zupełnie inny, niczym aktor występujący przed publicznością. Czy zatem ta zmiana była w mojej ocenie dobra? Już spieszę z wyjaśnieniem!

Chociaż bardzo lubię książki Agathy Christie i uważam, że autorka jest niekwestionowaną królową kryminałów, nie wszystkie jej powieści trafiają w mój literacki gust. Właśnie tak było w przypadku „Wielkiej Czwórki”, czyli jak dotąd najgorszego spotkania z Herkulesem Poirotem.

W postaci ekscentrycznego detektywa zawsze urzekało mnie to, jak powoli, w tylko sobie znajomym tempie, dochodził do sedna sprawy i rozwiązania zagadek tajemniczych morderstw. Jego postępowanie zawsze charakteryzował porządek i umiejętność dostrzegania nawet najdrobniejszych szczegółów. Tymczasem w „Wielkiej Czwórce” ten dobrze mi znany schemat został zaburzony. Powieść zdominował bowiem chaos, co mocno kłóciło mi się z kreacją Poirota.

Drugim elementem, który totalnie mnie rozczarował, było tempo całej historii, która nie dość, że ciągnęła się w nieskończoność, to na domiar złego była przeraźliwie nudna i przewidywalna.

Natomiast najbardziej rozczarowała mnie kreacja Artura Hastingsa. Nie będę ukrywać faktu, że już w poprzednich książkach (w tych, w których oczywiście się pojawiał), niesamowicie mnie irytował, ponieważ nie przepadam za postaciami, które nie są zbyt bystre, ale tutaj autorka zrobiła z niego totalnego idiotę.

„Wielka Czwórka” to historia, która w mojej ocenie totalnie Christie nie wyszła i obawiam się, że gdyby jakiś czytelnik, który nigdy nie miał styczności z twórczością autorki, zabrałby się za nią jako pierwszą, nigdy więcej nie zechciałby sięgnąć po jej twórczość. Nie wiem, co pani Agatha miała w głowie, tworząc tę powieść, ale zdecydowanie powinna była zachować ją dla siebie. Niemniej jednak pomimo tak wielkiego rozczarowania, będę kontynuować swoją przygodę z jej twórczością i mam nadzieję, że kolejne książki, których nie miałam wcześniej okazji czytać, okażą się o niebo od tej lepsze!

Nie wiem czy kiedykolwiek widziałam ten tytuł, gdy przyszło do wymienienia ulubionych książek autorki. Średnia ocen na Lubimy Czytać też jest jedną z najmniejszych, które widziałam przy książkach Christie.

Trochę wiem skąd się to bierze, bo ta historia jest mało rzeczywista, pełna sensacyjnej akcji, a nie logicznego śledztwa i ilość morderstw jest wyjątkowo duża. Poirot musi w niej zrobić jeszcze więcej niż tylko użyć swoich małych, szarych komórek. Książka jest tak pełna akcji, że aż pcha się w stronę przesady.

A jednak mnie podbiła totalnie i staje się jedną z tych najbardziej ulubionych książek autorki. Przede wszystkim wpływa na to fakt, że mam ogromną słabość do filmów akcji i ta książka taka właśnie jest. Sensacyjna, pełna zwrotów akcji, ofiar, wybuchów i pogoni za grupą przestępczą w celu uratowania świata. To ją odróżnia od innych książek Christie, że nie dotyczy poszukiwania jednego mordercy, a grupy o nazwie wielka czwórka i rozgrywa się na przestrzeni kilku miesięcy, a nie tak jak zazwyczaj kilku dni.

Składa się na to wyczuwalna bezsilność Poirota, która przeradza się w taki fortel, że dobry film akcji, by się go nie powstydził. Biedny Hastings w tym wszystkim, ale w tym przypadku liczy się rezultat. Bawiłam się świetnie i chociaż jak zawsze ważna tu była logika to mam wrażenie, że najmniej akurat tutaj o nią chodziło, a najbardziej pochłonęła mnie czysta rozrywka, którą dał mi ten tytuł.

Często 10/10 otrzymują ode mnie książki emocjonalnie smutne czy wzruszające mnie jeszcze pod innym kątem, a tak miło powitać w tym gronie coś co daje mi te luźniejsze emocje, które intensywnością dorównują tym smutniejszym. Dobra rozrywka też jest w cenie, a to na nią mam wrażenie ciężej trafić. Nie wiem czy będziecie w gronie osób, którym tak jak mi mocno podejdzie ten tytuł, ale zawsze warto się przekonać.

4,5/5!

Uwielbiam książki tej autorki, zwłaszcza te w zamkniętym gronie, z ograniczoną ilością podejrzanych i głównie w takich specjalizuje się Agatha Christie.

Ta książka jest jednak wyjątkowa. Mamy tutaj „otwarty świat”, jedną wielką sprawę i kilka mniejszych, które mniej lub bardziej wiążą się ze sobą.

Wielka Czwórka to cztery zupełnie różne osoby, niektóre bardzo wpływowe, inne mniej, które wspólnie chcą przejąć władzę nad światem. Jest to sprawa, która bardzo intryguje Herculesa i postanawia za wszelką cenę zdemaskować grupę przestępców i pokrzyżować im plany. Jednak każda osoba, która do tej pory próbowała stanąć im na drodze ginęła z rąk Niszczyciela i jak się z czasem okazuje Wielka Czwórka ma podobne postanowienia względem Herculesa. Zaczyna się niebezpieczna gra i wyścig z czasem. Czy czterech na jednego to wyrównany pojedynek?

Oczywiście nasz słynny Belg ma wsparcie swojego serdecznego przyjaciela - kapitana Hastinga, jednak jak można się domyślić Wielka Czwórka dysponuje dużo większą grupą wsparcia złożoną ze swoich przekupionych pracowników.

Muszę przyznać, że nie pamiętam, czy w jakiejś innej książce Christie było AŻ TYLE akcji. Absolutnie nie dziwią mnie porównania do Bonda - tempo tej książki i mnogość zwrotów akcji powodują, że nie da się od niej oderwać!

Moim zdaniem jest to zupełnie inna odsłona pióra Christie, ale to nie znaczy, że gorsza. Bardzo podobała mi się ta sprawa. Było to coś innego i niesamowitego.

Nigdy nie mogę w pełni nadziwić się umiejętnością Herculesa i jego szarych komórek. W tym tomie również bardzo polubiłam kapitana Hastinga. W pełni rozumiem, kiedy próbuje dopasować się umiejętnościami do swojego wybitnego przyjaciela i czasami naprawdę świetnie mu to wychodzi!

ig:goosediaries_