We wspólnym rytmie

"Wydała z siebie długi, drżący oddech. Och, tak łatwo było Macowi wpaść w złość, znów odgrywać dobrego glinę. Łatwo być miłym, gdy to nic nie kosztuje. Tak właśnie wyglądało ich małżeństwo. Ukryła twarz w dłoniach, oddychała zapachem taniego środka do czyszczenia łazienek, czekając aż rozjaśni się jej w głowie. Nie chciała, by zobaczył, jak zraniły ją jego słowa. Nie chciała okazywać przy nim żadnych uczuć."

Od zawsze kochałam konie. Fascynowały mnie swoim pięknem i dostojnością, płynnością ruchów i harmonią, która od nich bije. Przez całe dzieciństwo marzyłam o możliwości jazdy konno, jednak w małym miasteczku, w którym mieszkałam, plus biorąc pod uwagę fakt, że byłam wychowywana przez samotną matkę, nauczycielkę nota bene, było to niemożliwe – i fizycznie (brak stadniny i koni), i finansowo. Jednak tego marzenia z dzieciństwa nigdy nie zapomniałam. I już jako dorosła osoba, miałam możliwość przekonania się – czym tak naprawdę jest jazda konna i kontakt z koniem. Niestety w obu przypadkach trafiłam do stadnin, gdzie sposób podejścia do uczniów był zdecydowanie poniżej poziomu, więc mimo, że bardzo mi zależało, zrezygnowałam. Ale zrobiłam to bez żalu, naprawdę. Spełniłam swoje marzenie, doświadczyłam tego niesamowitego uczucia i wiem, jak to ‘smakuje’. Kiedyś może powrócę i znowu poczuję tą magię bezpośredniego i wyjątkowego kontaktu bliskości ze zwierzęciem.

~

Najnowsza książka Jojo Mores kręci się głównie wokół koni, a raczej jednego, szczególnego i wyjątkowego konia, oraz pewnej szczególnej szkole, w której dzieją się rzeczy niewyobrażalne dla laika w świecie ujeżdżania. Czytając o Boo niejednokrotnie poczułam ten ucisk nostalgii, że to już nie mój świat. Mimo, że tylko ‘liznęłam’ temat, to mimo wszystko pokochałam jazdę konną i to poczucie wyzwolenia i wolności jakie daje. Jednak „We wspólnym rytmie” to coś więcej, niż opowieść o ujeżdżaniu i koniach, jest to opowieść przede wszystkim o życiu – o jego wzlotach i upadkach, o momentach, które warto nosić w swoim sercu, ale również takich, które to serce w bólu ściskają. Życiu, którym żyje każdy z nas. Marząc, kochając, popełniając błędy, dążąc do celu i poddając się, poświęcając się i będąc egoistami, wierząc i rozczarowując się, marząc i roniąc łzy rozpaczy, bezsilnej złości i żalu. I za to koniec końców pokochałam tą książkę i myślę, że jednak sięgnę również po inne pozycje Jojo Moyes.

~

Nie będę jednak ukrywać, początkowo książka, a raczej jej bohaterowie, mocno mnie irytowali, wręcz działali mi na przysłowiowe nerwy. Dopiero z czasem, myślę, że gdzieś za połową książki – zaczęłam rozumieć motywy ich działania, oraz ich charaktery, a w głównej kobiecej bohaterce, w końcu odnalazłam siebie. Równie pogubioną w swoim życiu, zestresowaną, poświęcającą się pracy, bojącą się czasem wyjść poza ramy oczekiwań, nie umiejącą mówić o swoich uczuciach szczerze i otwarcie, stęsknioną za czymś, co wydaje się niemożliwe do osiągnięcia. Natasha to swoiste alter ego mnie, oczywiście nie pod każdym względem, ale wystarczająco mi bliskie, żeby sprawić, że przeczytałam książkę trzymając prawie cały czas zaciśnięte kciuki za to, żeby jej się w końcu udało, żeby po tym wszystkim, co wydarzyło się w jej życiu obecnie, ale również w ostatnim roku, kiedy jej drogi z ukochanym mężem Macem rozeszły się, udało się jej być szczęśliwą, tak jak na to zasługuje.

~

Pewnie dziwi Was dlaczego nie wspominam o Sarze i jej dziadku, ale powód jest jeden, nie polubiłam tej bohaterki – owszem za jej talent i to, czego dokonała bardzo ją szanuję i na swój sposób podziwiam, ale sposób w jaki się zachowywała w książce, w jaki została ‘napisana’? Sprawił, że pomimo usilnych prób, nie byłam w stanie obdarzyć ją pozytywnymi uczuciami – strasznie mnie irytowała, wręcz momentami wkurzała, wielokrotnie nie potrafiłam zrozumieć jej działania, a powody, którymi się motywowała i usprawiedliwiała, nie były dla mnie wystarczające. Przez większą część książki czułam się jak Natasha w stosunku do Sary, nie mogłam pojąć tej dziewczynki i czasem nawet nie próbowałam – aż do momentu, kiedy na końcu książki ich relacja się zmieniła. Nie sprawiło to, że polubiłam Sarah, ale odczułam swego rodzaju ulgę, że jednak jej też się ułożyło. Jeśli chodzi o historię jej dziadka i babci? Myślę, że zasługują na własną powieść, ponieważ ich historia momentami wydawała mi się o wiele ciekawsza od tej, o której autorka zdecydowała się opowiedzieć. Czy jestem odosobniona w tym odczuciu?

~

Jestem ciekawa Waszej opinii, czy książka Wam się podobała? Szczególnie pytam tutaj te osoby, które już miały wcześniej styczność z twórczością Jojo Moyes – książka Was rozczarowała, czy zachwyciła? Oh i czy tyko mnie irytowały te boczne komentarze blogerek? Nie mówię tu o ich treści, chodzi mi o sposób ich graficznego umieszczenia, strasznie irytujący – czy nie można było umieścić ich w treści? W nawiasie? Inną czcionką? Albo chociażby na tych marginesach, ale nie pisanych bokiem, ponieważ to ciągłe przewracanie książki na bok? Sprawiło, że gdzieś od połowy przestałam je czytać. Książkę koniec końców zdecydowanie polecam, mam nadzieję, że i Wam się spodoba.

~~~ Zapraszam na mój blog - [Adres usunięty] ~~~

Niektóre książki muszą odczekać na półce swoje, by nadszedł na nie odpowiedni czas i tak się jakoś złożyło, iż "We wspólnym rytmie" przeleżało u mnie dwa lata, nim zdecydowałam się po nią sięgnąć. Jest to niewątpliwie jedna z najbardziej dojrzałych powieści Jojo Moyes, wielowątkowa i wielowarstwowa, choć momentami mocno zdominowana przez tematykę sztuki dresażu. Jednak tematyka jeździectwa nabiera zupełnie innego znaczenia, gdy wczytamy się w słowa zawarte przez Moyes w podziękowaniach. Autorka nie tylko odniosła się w nich do swojego okresu dorastania spędzonego w miejskich stajniach rozsianych po Londynie, ale też zainspirowała się historią czternastoletniej dżokejki, której życie skończyło się przedwcześnie na tle rzekomych porachunków narkotykowych. W tym kontekście niełatwe życie Sarah wydaje się bardziej zrozumiałe.

"We wspólnym rytmie" toczy się w zasadzie dwutorowo, a powieść otwiera prolog dotyczący historycznej Le Cadre Noir oraz wyborów podjętych przez uzdolnionego Henriego Lachapelle'a, które będą rzutowały na przyszłość, a w zasadzie na kształt całego jego późniejszego życia. Następnie poznajemy zapracowaną prawniczkę specjalizującą się w sprawach związanych z dziećmi. Kobieta od ponad roku nie mieszka ze swoim mężem i tylko kwestią czasu wydaje się ich niechybny rozwód oraz podział majątku. Natasha, bo tak ma na imię nasza prawniczka, jest kobietą po przejściach. Bardzo chciała mieć dziecko, ale każda próba donoszenia ciąży kończyła się niepowodzeniem, a ona nieuchronnie odsuwała się od Maca, stając się nieobecna i nieco cyniczna. W momencie, gdy ją poznajemy, jest uwikłana w nieformalny związek z kolegą ze wspólnej kancelarii. Naszą kolejną bohaterką jest czternastoletnia Sarah. Dziewczynka mieszka w nieciekawej dzielnicy w Londynie ze swoim ukochanym papą, będącym jej dziadkiem, a jej jedyną radość i odskocznie od codzienności stanowią konne treningi z Boo. Mały świat Sarah legnie w gruzach, kiedy Kapitan poważnie upadnie na zdrowiu, a ich mieszkanie zostanie zrabowane. Od tego momentu dziewczynka będzie się tułać po tymczasowych rodzinach, a także popadnie w kłopoty związane z długami za stajnie. Los odmieni się, gdy drogi Sarah i Natashy nieoczekiwanie przetną się ze sobą, a Mac stanie się dla małej swoistym aniołem stróżem.

"We wspólnym rytmie" to powieść traktująca przede wszystkim o zwalczaniu trudności. To powieść o marzeniach, jedynej szansie na ucieczkę oraz godnej pozazdroszczenia determinacji. To również powieść o odnajdywaniu siebie oraz otwieraniu się na innych. Wreszcie, to powieść o dawaniu sobie drugiej szansy i o miłości, która czasami zdolna jest do największych poświęceń. To także powieść o tworzeniu rodziny i braniu odpowiedzialność za innych.

"We wspólnym rytmie" ostatecznie podbiła moje serce, zdołała też wydusić ze mnie kilka łez, a to oznacza, iż spokojnie mogę ją postawić na podium tuż obok "Zanim się pojawiłeś". A Wy, czy dacie się jej oczarować?

Jojo Moyes inaczej Pauline Sara Jo Moyes wywodzi się jako brytyjska dziennikarka. Urodzona 4 sierpnia 1969 roku w Londynie, otrzymała dwukrotnie nagrodę Romantic Novel of the Year Award. Jako pisarka zadebiutowała w 2002 roku powieścią Sheltering Rain. Tak właśnie zaczęła się jej przygoda z pisaniem. Obecnie współpracuje z agencją Curtis Brown.

Poznajemy Natasha, główną bohaterką. Po odejściu męża, jej świat rozsypał się na kawałki. Przez długi okres nie umiała zostawić tych wydarzeń za sobą. Gniew i zraniona duma, wpłynęły do podjęcia złych decyzji, których potem żałowała. Rutyna oraz monotonia jako codzienność towarzyszyły w jej życiu. Wszystko zmienia się jednak, gdy poznaje przez przypadek dziewczynkę, Sarę. Przygarnięcie jej do swojego domu i życia, odmieniło jej życie, w ogóle nie spodziewając się tego.

„Bo też i jest koń się czemś tak niezmiernie pięknem, podziwienia godnem i zachwycającem, że wszystkich nań spoglądających młodych po równo jak starych spojrzenia niewoli. „

Nie raz już miałam styczność z tą autorką. Nie ukrywam, że obyczajówki nie są moją ulubioną działem do czytania. Zainspirowana okładką oraz opisem, sięgnęłam po nią, spodziewając się miłego oderwania od kryminałów. Początek zapowiadał się intrygująco, przenosimy się w świat koni, występów i więzi z właścicielami. Gdyby autorka szła tym wątkiem dalej, książka pochłonęła by mnie bez reszty. Jednak czym dalej przerzucałam kartki tym bardziej była zawiedziona historią. Niestety, ale książkę w połowie przerwałam.

[Adres usunięty]

Po ostatniej udanej lekturze książki Moyes z radością sięgnęłam po kolejną jej powieść. Rozmyślnie użyłam słowa kolejną, gdyż w Polsce pisze się o tej pozycji jako o nowym dziele tej autorki .

Mija się to z prawdą, gdyż w Anglii „ We wspólnym rytmie „ zostało wydane w 2009 roku czyli na długo przed słynną „ Zanim się pojawiłeś „ oraz tą, która wzbudziła mój zachwyt czyli „ Razem będzie lepiej„ . Myślę, że to celowa działalność marketingowa wydawcy, na fali popularności tej autorki sięgnął po starszą powieść i wydał w 2017 roku obwołując nowością.

Niestety książka mnie nie oczarowała, czytanie jej szło mi jak po przysłowiowej grudzie, jakoś nie mogłam się skupić i odpowiednio zaangażować. Gdybym na okładce nie widziała nazwiska Jojo Moyes pomyślałabym , że mam do czynienia z zupełnie inną autorką. Brakowało mi błyskotliwości i humoru autorki, który towarzyszył mi w poprzedniej książce , powieść jest zwyczajnie smutna żeby nie rzec dziwna.

Konie zawsze były zwierzętami, które na swój sposób mnie fascynowały ale denerwował mnie fakt, że ludzie zostali zepchnięci na dalszy plan a cała historia została zdominowana przez konia i jego tresurę.

Akcja jest bardzo powolna , treść moim zdaniem mało ambitna a wspomniane opisy tresury koni zbędne. Po kilkunastu stronach miałam już dość i dużą ochotę na odłożenie książki na półkę ale jednak czytałam dalej. Lektura dłużyła mi się niemiłosiernie , musiałam przebrnąć przez ponad sto stron aby tocząca się dwutorowo opowieść o dwóch kobietach , połączyła się nieodwracalnie w jedną całość pewnej nocy w supermarkecie a akcja nabrała tempa. I tak cały czas wydawało mi się, że powieść jest zlepkiem kilku historii co bardzo utrudniało mi odbiór.

Historia opowiedziana przez Moyes może jest prawdziwa, poruszająca i emocjonalna bo jest to opowieść o ludzkich problemach i zawiłych sytuacjach życiowych ale nie dla każdego, także nie dla mnie. Ciężka i nieprawdopodobna „ obyczajówka „ z cukierkowatym zakończeniem, może i ma swój pozytywny przekaz ale po ponad pięciuset stronach pisanej drobną czcionką o koniu, skłóconym małżeństwie, kobiecie sukcesu, która całą winą za swoje nieudane życie prywatne obwinia wszystkich tylko nie siebie oraz zbuntowanej, irytującej oderwanej od rzeczywistości nastolatce, miałam już serdecznie dość. Tak dużo po tej książce się spodziewałam tym większe jest moje rozczarowanie.

Krytyczne uwagi na temat tej powieści utonęły w morzu pochwał i zachwytów. Większości czytelniczek bardzo się podobała i wywołała mnóstwo pozytywnych emocji ale ja fanką tej książki niestety nie zostanę.

Podobno każdemu autorowi w karierze pisarskiej zdarza się tzw. „ czarna owca „ i „ We wspólnym rytmie „ według mnie właśnie jest czymś takim. Późniejsze pozycje autorki są o niebo lepsze, sadzę więc, że udoskonaliła swój warsztat i rozwinęła skrzydła , dlatego z przyjemnością sięgnę po jej nowsze pozycje.

„Nie możesz wyrwać człowieka z jego świata i oczekiwać, że będzie szczęśliwy . „

„Dobry jeździec wie, że ma tylko jedną szansę, aby zaskarbić sobie szacunek konia. Wie też, że przez jeden wybuch gniewu może na zawsze stracić jego zaufanie. Konia można bowiem skrzywdzić tylko raz. Potem latami odbudowuje się zerwaną relację. Z ludźmi bywa podobnie...” Kiedy przeczytałam ten opis na tylnej okładce książki, pomyślałam „jakie to prawdziwe”. Istotnie, jakie to prawdziwe... Ile razy przeżywamy traumę zniszczonych relacji, które są wynikiem zburzonego zaufania. I to niezależnie po której „strony barykady” stoimy – skrzywdzonego czy krzywdzącego. Zniweczona miłość lub przyjaźń boli tak samo.

„We wspólnym rytmie” to opowieść o takich właśnie zniszczonych relacjach oraz próbach, tak, nie próbie, lecz próbach, ich odbudowywania. Gdy poznajemy Natashę i Maca, parę która od ponad roku funkcjonuje w separacji, myślimy że stoi przed nimi tylko jedna droga, a drogowskaz, który do niej prowadzi ma na sobie napis „rozwód”. Wielki, straszny napis, który ciąży nad tą dwójką, niczym sęp, czyhający na swoje ofiary. Gdzieś obok nich swoje osobiste dramaty przeżywa czternastoletnia Sarah. Kiedy jej opiekun, ukochany dziadek, trafia do szpitala, jej świat rozpada się na kawałki. Wspólnie ze swoim pięknym koniem Boo, próbuje połapać się w tym nowym życiu, które nie jest dla niej ani przez chwilę łaskawe.

Nieoczekiwanie drogi Natashy, Maca, Sarah, no i oczywiście Boo, krzyżują się ze sobą. Małżeństwo, które jest w rozsypce, postanawia przyjąć pod swój dach dziewczynkę, której rola w ich życiu okaże się ogromna. Nic nie jest jednak proste dla dwójki dorosłych osób, które powinny być osobno, a tymczasem wspólnie sprawują opiekę nad zamkniętą w sobie nastolatką. Dla Sarah natomiast nic nie jest istotne, oprócz jej konia Boo i trenowanie z nim sztuczek, które laikom wydają się niemożliwe do wykonania. Zamiłowanie do jeździectwa przekazał jej dziadek, Henri Lachapelle, z pochodzenia Francuz. Henri był kiedyś członkiem tajnego stowarzyszenia „Le Cadre Noir”, które sztukę współistnienia koni i ludzi praktykuje od stuleci. „Papa”, jak nazywa dziadka Sarah, pragnie dla swojej wnuczki tego, co ON wiele lat temu musiał porzucić, a ona z zafascynowaniem przejęła jego porzucone marzenia. Jak sam tłumaczy sztukę ujeżdżania wnuczce: „Tu nie chodzi o miłość (…) W całej tej książce nie ma ani jednej wzmianki o miłości. On nie jest sentymentalny. Wszystko, co robi, cała douceur, jaką okazuje, bierze się stąd, że rozumie, jak wydobyć ze zwierzęcia to, co najlepsze. Tak właśnie koń i człowiek razem osiągają doskonałość. Nie chodzi o buzi-buzi. (…) Nie chodzi o emocje. On wie, że najlepszy sposób, by koń i człowiek zwyczajnie się rozumieli, to wzajemny szacunek.”

Czy wzajemny szacunek to klucz do odnalezienia wspólnego rytmu? Czy Jojo Moyes w swojej książce pragnie nam delikatnie dać do zrozumienia, dlaczego rujnujemy nasze relacje, które przecież nieraz latami staramy się mozolnie budować. Jaki jest przepis na wspólny rytm? Odpowiedź na to pytanie zawarta jest na kartach tej powieści. Obyśmy wszyscy odkryli, jak funkcjonować w tym upragnionym wspólnym rytmie...

Jojo Moyes po raz kolejny mnie oczarowała. Jej słowa potrafią wycisnąć ze mnie łzy. Znów rozbudziła we mnie te emocje, o których pokładach już dawno zapomniałam.

[Adres usunięty]

Jojo Moyes po prostu mnie zachwyciła. „We wspólnym rytmie” to powieść dla tych, którzy kochają życie. Historia bohaterów jest skomplikowana i niepokojąco rzeczywista. Autorka bez wątpienia ma bardzo duży talent pisarski, potrafi w wyjątkowy sposób oddać złożoną psychologię postaci. Z powieści Jojo Moyes wprost bije nadzieja i optymizm, wiara w lepsze jutro. Teraz już wiem z pewnością, że sięgnę po inne jej książki. Dodatkowo „We wspólnym rytmie” to wspaniała powieść dla miłośniczek i miłośników koni, w szczególności dresażu i słynnej „szkoły nad ziemią”. Szczerze polecam, jeszcze bardzo długo nie zapomnę tej historii!

Jojo Moyes to pisarka kochana przez czytelników na całym świecie, a ja należę do tego grona. Pisze pięknie, wzrusza, ale i porusza ważne społecznie tematy. Ma swój specyficzny i niepowtarzalny styl, co sprawia, że sięgam po jej książki "w ciemno " i jeszcze się nie zawiodłam.

We wspólnym rytmie to niezwykle opowieść o kobiecie, zamkniętej w sobie, która boi się kochać oraz o dziewczynie, która jest gotowa na poświęcenie dla ludzi których kocha. Los sprawi, ze ich ścieżki się połączą i ten fakt odmieni je już nieodwracalnie.

Sarah jest nastolatką, którą wychowuje dziadek. Łączy ich bardzo bliską więź. To dziadek zaraził ją miłością do koni. Jednak przychodzi taki dzień, że trafia ON do szpitala z wylewem, a dziewczyna zostaje sama. Zostaje przyłapana na kradzieży i wtedy na jej drodze pojawia się Natasha. Kobieta jako adwokat ma doświadczenie w postępowaniu z dziećmi i jej reakcją zaskakuje Sarah. Natasha bowiem płaci za nią, pomimo że jej nie zna i pomimo własnych osobistych problemów. Kobieta na problemy z mężem, ich ścieżki się rozchodzą. Jest poraniona, zamknięta w sobie i skupiona na pracy. Praca i kariera nadaje sama jej życiu, a teraz pojawia się w nim również Sarah. Jest to spotkanie dwóch zupełnie różnych osobowości, które wpływają na siebie wzajemnie. Jak potoczą się ich dalsze losy? Przeczytajcie!

Jojo Moyes po raz kolejny pokazuje jak wiele obliczy ma miłość. Pokazuje, że istnieje i jest piękna oraz wartościowa . Miłość łączy tutaj kobietę i nastolatkę, zupełnie obce sobie osoby, które spotkały się w trudnych momentach swego życia, a stały się swoim wsparciem i pokochały się wzajemnie.

We wspólnym rytmie to opowieść pełna emocji i pełną pozytywnych uczuć. Czyta się ją na jednym wdechu i przeżywa po zakończeniu. I za to właśnie kocham Jojo Moyes :)

[Adres usunięty]