W cieniu nadwiślańskich drzew

Czasami łatwo jest sobie coś obiecać, kiedy dana sytuacja nas nie dotyczy. Niekiedy jednak los się odmienia i wszystko, co sobie zaplanowaliśmy potrafi legnąć w gruzach. Miłość zazwyczaj przychodzi niespodziewanie. W powieści mamy do czynienia z kobietą, która bardzo dużo w życiu przeszła. Obecnie jest sama, choć wiemy, że tak naprawdę do końca nie zapomniała swojej przeszłości. Kobiety starają się ją zeswatać z młodym chłopcem, gdyż wiedzą jak bardzo wartościowy ma charakter. Ona sama nie chce żadnej bliskości, ale po jakimś czasie przekonuje się, że nie musi ją czekać od razu coś poważnego. Na jej drodze ku prawdziwej wolności staje młody mężczyzna. Poznając jego losy widzimy jak bolesne ma wnętrze i jak boli go widok własnego ciała. Mimo iż ona nie wspomina o jego wyglądzie, on sam nie mając pewności siebie dołuje się bardziej, czym czasami sprawia jej przykrość. Do głosu dochodzą jeszcze problemy innych postaci i wciąż zastanawiamy się, czy napotkamy na wydarzenia w których widoczna zamiast nostalgii będzie euforia. Jak sądzicie, czy dwa skrzywdzone przez przeszłość serca mają jakąkolwiek szansę na przetrwanie?

Przeczytajcie tą książkę, bo jest naprawdę piękna. Niestety też bardzo smutna, ukazująca życie takim jakie jest. Nie spotkacie tutaj idealnych postaci o nieskazitelnej urodzie i nieskalanym sercu. Właśnie dlatego tak bardzo opowieść nami wstrząsa. Postacie mają swoje kompleksy i wstydzą się tych niedoskonałości. Wydaje im się, że skoro raz spotkali z tego powodu przykrość, to każda kolejna osoba im ich dołoży. Głupio mi się robiło, kiedy czytałam o tym, że ktoś nie miał domu. To w jakich warunkach przebywał i jaki się stawał było naprawdę przykre. Autorka zaserwowała nam setki tysięcy smutków i odrobinkę nadziei na coś dobrego. Dosyć sporo mamy tu dialogów, więc poznając ich zdanie i słowa, nad którymi się nie zastanawiają, tylko mówią, to aż oddech nam przyspiesza i pojedyncze łezki spływają strumieniami. To piękna historia, ale smutna. Jest idealna na oczyszczenie się ze złych emocji.

Tytuł: "W cieniu nadwiślańskich drzew"

Autor: Aleksandra Rochowiak

Data premiery: 23.08.2023r.

Wydawnictwo: Filia

Stała i stała, aż w końcu się doczekała!

Mam tyle fajnych książek do czytania (przynajmniej mam taką nadzieję, że będą fajne 🤭) ale mój czas się ostatnio dziwnie kurczy...

Ktoś ma jakieś pomysły, żeby tak nie przyspieszał?

.

.

Wracając do lektury ze zdjęcia. Ciągle siedzi mi w głowie. Na razie nie potrafię zabrać się za żadną inną książkę... dwie zaczęłam i leżą... ta historia jest naszprycowana takimi emocjami, że aż trudno wyrazić mi co czuję. Była niesamowita! Tak bardzo, że się przy niej wzruszyłam... I to jak!

Lubię, jak książka wzbudza we mnie takie emocje, a kiedy na końcu przeczytałam że jedna (ta najistotniejsza) sytuacja zdarzyła się naprawdę to moje serce roztrzaskało się na Tysiąc kawałków... Nie potrafię się z tym pogodzić:(

Nie tak miało być.

Nie tak sobie wyobrażałam to zakończenie...

Ohh tak bardzo było mi po jej odłożeniu smutno. Zresztą dalej jest, nawet teraz, kiedy pisze te słowa.

.

.

W tej historii poznajemy Lidkę. Dziewczyna pracuję w przedszkolu i opiekuje się niedosłyszącą mamą. Niedaleko jej bloku znajduje się jednostka wojskowa, w której swą służbę odbywa Sebastian....młodzi się w sobie zakochują... mimo tego, że Lidka nigdy nie chciała zakochać się w wojskowym. Jej doświadczenia życiowe nie pozwalają jej na to... ale serce nie sługa... miłość i uczucie, które do siebie żywią wygrywa.

Obok dziewczyny zawsze pojawia się jej przyjaciel, który zrobi dla niej wszystko...

Dosłownie wszystko...

.

.

Polecam Wam tę historię, która na długo zostanie w mojej pamięci. Lubię takie książki, które powodują, że człowiek zatrzyma się na chwile i pomyśli...

Czasami warto...💚

Życie jest kompletnie nieprzewidywalne.

Tak jak ta historia...

.

Książki autorki są niesamowite. To jej trzecia powieść i każda z nich była świetna. Jestem w nich zakochana!

Dziękuję Kochana, że napisałaś tak wspaniałą powieść 💚

Gratuluje!

Nie muszę Wam mówić, że oczywiście okładka pierwsza przyciągnęła moją uwagę, ach co ja się mam z tymi okładkami. Autorka również, iż pióro jej znam i wiem, że każda historia przenika człowieka i pozostaje w pamięci na długo. Tak też było tym razem.

,,W cieniu nadwiślańskich drzew" Aleksandry Rochowiak to historia, w której na zmianę bombarduje nas skutek i radość. To też historia, gdzie przeszłość nie daje o sobie zapomnieć i stwarza strach przed podejmowaniem decyzji w teraźniejszości. To opowieść, w której młodzieńcza miłość zapewnia porywy serca, ale też realia takie jak choroba najbliższych.

Zagłębiłabym się również bardziej w wątek ojca pułkownika. Wojsko to ciężki kawałek chleba i w większości, że tak brzydko powiem ryje ludziom głowy natłokiem pracy, obowiązków i odpowiedzialności. Praca wtedy przenosi się do domu i powstaje agresja i ,,tresowanie" najbliższych. Niestety kończy się to traumą dziecka i owocuje strachem i niepewnością w dalszym życiu. Tak też było u Lidki, na której drodze staje młody rekrut, a przykre wspomnienia nie pozwalają jej zagłębić się w relacje.

Czy Lidka poradzi sobie z traumą? Czy miłość pokona lęk?

Przepiękna, wzruszająca, bolesna, ale też z promykiem nadziei opowieść o ludziach, którym, mimo iż wiatr w wieje w oczy, starają się żyć i walczyć o szczęście i miłość. Fabuła oryginalna z wątkiem wojska i choroby. Chociaż to wojsko szczególnie przyciągnęło moją uwagę. Bardzo polecam. Jak zawsze jestem oczarowana Pani Aleksandro

Lidka to młoda dziewczyna, która zakochuje się w Sebastianie, rekrucie odbywającym służbę wojskową. Jej matka jest źle nastawiona na wybór córki, ponieważ obie wiedzą jak to jest żyć na co dzień z wojskowym. Sebastian robi wszystko, żeby zyskać przychylność pani Barbary, ponieważ bardzo zależy mu na dziewczynie. Lidka dzieli swój czas między Sebastianem, a opieką nad matką, która ma problemy ze słuchałem.

Dziesięć lat później Lidka widzi mężczyznę, którego cały czas nosiła w sercu, ale to przecież nie może być on.

Co wydarzyło się dawno temu, pomiędzy dwojgiem młodych, zakochanych w sobie ludzi?

"W cieniu nadwiślańskich drzew" to przejmująca opowieść o młodzieńczej miłości, o uprzedzeniach, strachu i poświęceniu.

„W cieniu nadwiślanskich drzew” to historia Lidki, która jako młoda kobieta była zakochana w pewnym rekrucie odbywającym służbę wojskową. Jej miłość była odwzajemniona i wydawałoby się, że szczęście będzie trwało wiecznie.

Lidka ma upośledzoną słuchowo matkę, która boi się wyjść z domu by nie spotkać kogoś znajomego. Boryka się również z traumą jaką po sobie zostawił tyran, pułkownik Przemysł Wróblewski. Obie kobiety nie miały łatwego życia z tym człowiekiem i dlatego matka Lidki nie jest zachwycona Sebastianem. Pcha córkę w ramiona jej najlepszego przyjaciela, Pawła. Jak dalej potoczą się losy bohaterów? Przekonacie się sami.

Książka jest idealna na nadchodzące coraz dłuższe, jesienne wieczory. Nie jest typowym romansem, a raczej dramatem. Pokazuje jak uprzedzenia i trauma z dzieciństwa może wpłynąć na związek młodych ludzi. Książka na pewno dostarczy Wam wielu emocji a pierwsze strony sprawią, że czytelnik będzie chciał odkryć prawdę o tym co zdarzyło się przed 10 latami i kim był mężczyzna, którego przypadkowo spotkała Lidka. Pani Ola wspaniale wykreowała swoich bohaterów. Ich emocje, uczucia i przeszłość, która ma wpływ na teraźniejszość. No i to zakończenie… Zakończenie łamie serce. Nigdy by się domyśliła tego jaki los zgotowała bohaterom autorka. Ale o to właśnie chodzi. By książka dostarczyła wielu emocji i nie pozwalała o sobie zapomnieć. Bardzo polecam!