Szepcząca czaszka. Lockwood & Sp. Tom 2

Jonathan Stroud jako pisarz nie wybiera łatwych rozwiązań, chętnie korzysta z istniejących motywów, ale równie często podaje je czytelnikowi w zaskakująco odświeżonej formie. To ten typ młodzieżowej fantastyki przy którym po prostu nie można się nudzić - świetnie wykreowani bohaterowie zabierają nas w podróż do ciekawie zbudowanej rzeczywistości pełnej złowrogich Przybyszy, a przygód mają bez końca. Bardzo dobrze przetłumaczona historia Lockwood&Sp. jest coraz lepsza i myślę, że każdy wielbiciel młodzieżowego urban fantasy w wersji przygodowo-kryminalnej bez trudu się w tej książce odnajdzie! W dodatku to była świetna odskocznia od codzienności. ;) Ogromnie polecam i wyczekuję - zarówno na ekranizację, jak na kolejne części tej historii!

"Szepcząca czaszka" to drugi tom serii Lockwood & Sp. stworzonej przez Jonathana Strouda. Parę dni temu pisałam o pierwszej części, czyli o "Krzyczących schodach", gdzie obiecywałam, że z recenzją kontynuacji pojawię się bardzo szybko. I oto jestem. :)

Książka fabularnie zabiera czytelników w dalszą podróż po mrocznym, paranormalnym Londynie, Lockwoodowi, Lucy i George'owi przynosząc chwałę i kolejne trudne zlecenia. Tym razem trójka głównych bohaterów mierzy się z wyjątkowo strasznym (i lekko obrzydliwym) zadaniem, ponieważ muszą pomóc przy ekshumacji zwłok tajemniczego doktora. Sęk w tym, że nie wszystko idzie po dobrej myśli, bo przez przypadek zostaje uwolniony rozwścieczony duch, a potem niespodziewanie znika z grobu wyjątkowo groźny przedmiot.

Agenci, ruszając śladem złodziei, nie spodziewają się, w jakim kierunku poprowadzi ich ta potworna sprawa. I w jakim niebezpieczeństwie się znajdą! W międzyczasie Lucy odkrywa nową umiejętność, kiedy bezproblemowo zaczyna prowadzić konwersację z duchem trzeciego stopnia: czaszką zamkniętą w słoiku.

Czy młodym bohaterom uda się rozwikłać kolejną sprawę? Czy ujdą z życiem, gdy wejdą w sam środek czarno-magicznego bełkotu, dzięki któremu będą w stanie ujrzeć "tamtą stronę"? Aż wreszcie: co Lockwood skrywa za ciągle zamkniętymi drzwiami na piętrze?

"Szepcząca czaszka" Jonathana Strouda ani trochę nie zawodzi, pozwalając czytelnikowi wsiąknąć w nieprzewidywalną oraz ekstremalnie wciągającą fabułę. Autor przykłada dużą wagę do klimatu powieści, fachowo lawirując między ciężką, niemal duszną atmosferą a lekkimi, humorystycznymi fragmentami.

Drugi tom porusza bardzo oryginalne wątki, które raczej ciężko spotkać w tego typu literaturze - zwykle, kiedy główna fabuła kręci się wokół walki z duchami i odsyłania ich z powrotem w zaświaty, bohaterowie magicznie nie otrzymują daru prowadzenia z nimi konwersacji. W "Szepczącej czaszce" (jak i w ogóle w całej serii) zachwyca również fakt, że wyłącznie dzieciaki są w stanie wyczuć bądź zobaczyć duchy; to młodzi dbają o bezpieczeństwo społeczeństwa, a więc i o samych dorosłych.

Urzekło mnie wyjątkowo realistyczne przedstawienie relacji między bohaterami (zwłaszcza główną trójką), co wcale nie jest łatwym zadaniem. Dzieci rządzą się własnymi prawami, a ich logika często bywa... pokrętna, dlatego autorowi należą się brawa za tę mistrzowską kreację. A przynajmniej w większości, ponieważ nie do końca wiarygodny wydawał się brak kontroli dorosłych. Tutaj pozostawiono niepełnoletnich samopas, co wydaje się lekko naciągane, ponieważ w prawdziwym świecie rzadko ma miejsce.

Zakończenie "Szepczącej czaszki" to istna jazda bez trzymanki. Fabuła niespodziewanie dostaje ogromnego kopniaka i zaczyna zasuwać na łeb na szyję, przez co emocje sięgają zenitu.

Kończąc, podkreślę, że drugi tom serii przygód o paranormalnej agencji detektywistycznej Lockwood & Spółka to wyjątkowa propozycja dla młodszych i starszych czytelników, obok której nie wolno przejść obojętnie. Historia zachwyca, wywołuje tony emocji, bawi, a przede wszystkim totalnie wciąga w wir tajemniczych, niebezpiecznych przygód. "Szepcząca czaszka" to zdecydowanie książka warta polecenia, dlatego nie zwlekajcie i szybko nadrabiajcie, bo już niebawem szykuje się premiera trzeciego tomu! :)

Mam słabość do powieści paranormalnych, szczególnie tych młodzieżowych. Wiąże się to w jakimś stopniu z sentymentem do powieści, które wybierałam na początku mojej czytelniczej kariery, ale najważniejszy czynnik to ten, że w podobnych historiach prawie zawsze mogę liczyć na wielką przygodę. Warunkiem jest oczywiście odpowiedni styl autora, którym bez wątpienia może pochwalić się Jonathan Stroud.

Pierwszy tom serii o młodych bohaterach walczących ze zjawiskami nadnaturalnymi szybko skradł moje serce. Smaczne poczucie humoru, nieustanne wyzwania, apetyt na więcej - jak można się temu oprzeć? Autor posługuje się bardzo obrazowym stylem, umiejętnie oddaje emocje do danej sceny i rozrzuca po całej fabule zabawne dialogi pozwalając czytelnikowi czerpać maksymalną korzyść z czytania. Raz jest więc uroczo, kiedy indziej śmiesznie, ale nieustannie czujemy napięcie, które z tyłu głowy wciąż daje o sobie znać, bo przecież cały czas godzi o to, by polować na nieuchwytne zjawy.

Drugi tom opowiada o losach tych samych bohaterów prowadzących oryginalną spółkę, więc ponownie witamy się z Lucy, George'm i Anthony'm. Sceneria jest stara, ale przygoda nowa, ponieważ przed postaciami czeka kolejne wyzwanie. Wyczuwam w tym konkretny zamysł autora, by każda książka opowiadała o innej walce z paranormalnymi zjawiskami, ale zawsze opierała się na znanych nam bohaterach, więc przede wszystkim zachęcam, by rozpocząć przygodę od pierwszego tomu (nie będziecie żałować!), ale i sama historia jest tak kusząco sympatyczna, zwariowana i zakręcona - nie będziecie chcieli opuszczać tego świata przez wzgląd na przyjemności płynące z towarzystwa bohaterów.

Wielka Brytania skrywa wiele sekretów, rozsiewa dookoła cudowny, trochę ponury, deszczowy klimat i zaprasza do zwiedzania swoich uliczek. Tych najmniej uczęszczanych. Nawiedzone miejsca, zjawy, duchy oraz wszelakie paranormalne wyzwania staną na drodze czytelnika i bohaterów udowadniając, że sprawdzone motywy w umiejętnych rękach potrafią zmienić się w niebanalną opowieść od której ciężko się oderwać. Drugi tom trzyma poziom poprzedniczki a nawet - gdy już wiemy czego się spodziewać - wypada odrobinę lepiej, w finale zaostrzając apetyt na kolejne przygody.

Jonathan Stroud spisał się na medal i wcale się nie dziwię, że zdecydowano się przełożyć jego dzieło na serialową adaptację. Jednak w oczekiwaniu na serial zdecydowanie polecam Wam zacząć od książkowej serii, która pobudza wyobraźnię, odrywa od codzienności i pozwala wkroczyć w wir wielkiej, angażującej na całego przygody! Cieszę się ogromnie, że czeka nas jeszcze wiele tomów w cyklu a sam Stroud nie zwalnia tempa zaskakując pomysłem na "Szepczącą czaszkę" i obietnicą, że dalej będzie tylko lepiej.

Bywacie na cmentarzu o zmroku? Ja niekoniecznie, ale agenci z „Lockwood i spółka” przyjmują najbardziej wymagające zadania. W drugim tomie przygód tych trojga odważnych bohaterów pt. „Szepcząca czaszka” wydanym przez Wydawnictwo Poradnia K, trafiają na cmentarz, by zabezpieczać procedurę otwarcia grobu i zneutralizować płynące z niego zagrożenie. Czy tym razem wyjdą cało z opresji? Przekonacie się w trakcie tej arcyciekawej lektury.

Przybysze to jedno a zaklęte przedmioty, czyli Źródła mogą stanowić drugie śmiertelne dla człowieka zagrożenie. Z tego powodu żaden agent miał nie zbliżać się do „okna z kości”, ale kto by tam przestrzegał zasad, kiedy w grę wchodzą kontakty z zaświatami i do tego całkiem pokaźne pieniądze. Jak się okazuje, małe zwierciadło może całkiem sporo namieszać w życiu Lucy, Anthony’ego, George’a i pozostałych bohaterów powieści.

Drugi tom serii pt. „Lockwood i spółka” w niczym nie ustępuje poprzedniej części przygód Naszych ulubionych postaci o nadnaturalnych zdolnościach. Wyzwania, z którymi się mierzą są coraz trudniejsze a oni niezmiennie są przede wszystkim nieustraszonymi nastolatkami z głowami pełnymi niekoniecznie dobrych pomysłów. I to właśnie sprawia, że z przyjemnością śledzimy losy tego sympatycznego trio.

Jonathan Stroud ponownie stanął na wysokości pisarskiego zadania. Ba, momentami nawet mocno zaskoczył czytelników, bo kto by się spodziewał mówiącej ektoplazmy, szalonych hien cmentarnych czy rywalizacji na śmierć i życie między dwiema agencjami nastoletnich pogromców duchów. Takie rzeczy mógł wymyślić tylko Stroud i chwała mu za to.

„Szepcząca czaszka” ma w sobie chyba odrobinę magii, bo kompletnie mnie oczarowała. Każdy kolejny, dopracowany do perfekcji powieściowy wątek odsłaniał przed czytelnikami świat, do którego, mimo niebezpieczeństw, i tak chcielibyśmy trafić. Choćby po to, by razem z Georgem poszwendać się po bibliotekach czy napić się kakao z całą trójką ulubionych bohaterów. Pozostając pod urokiem ekipy z „Lockwood i spółka”, zabieram się za trzeci tom tej serii, do lektury której i Was gorąco zachęcam. Zabawa jest przednia, nie pożałujecie!

„Szepcząca czaszka” to drugi tom cyklu Lockwood & Co. autorstwa Jonathana Strouda. „Szepczące schody” okazały się dla mnie takim strzałem w dziesiątkę, spodobał mi się świat, o którym czytałam i bohaterowie, których poznałam. Czułam się zaintrygowana, coraz mocniej wsiąkałam w wiat duchów, godzin policyjnych i rapierów przypiętych do pasa. Zamiast do torebki wkładać szminkę i lusterko, proponuję pamiętać o łańcuchach, aby zapewnić sobie bezpieczeństwo. Muszę Wam powiedzieć, ż na Netflixie możecie zobaczyć serial, który został nakręcony na podstawie książek Jonathana Strouda, zaintrygowani?

Londyn ma problem, od pięćdziesięciu lat miasto jest stale nawiedzane przez zjawy, co sprawia wiele problemów. W związku z tym zjawiskiem pojawiły się agencje detektywistyczne, w których szeregach znajdują się specjaliści, którzy mogą zająć się tym zająć. Tak oto w szeregach agencji Lockwooda pojawia się Lucy Carlyle i George Cubbis. Anthony Lockwood i spółka otrzymują nowego klienta, który potrzebuje pomocy przy wykopaniu ciała na starym cmentarzu. Okazuje się, że należy ono do Edmunda Birckerstaffa, który zmarł

wiele lat temu w bardzo brutalny sposób, a jego trumna jest zapieczętowana srebrem. W „Szepczącej czaszce” talent posiadany przez Lucy staje się coraz bardziej intrygujący, zdaje się zaskakiwać ją samą. Dużym zaskoczeniem było to, że czaszka w słoiku jest w rzeczywistości typem trzecim, a co ciekawsze Lucy może się z nim komunikować. Czy agencji uda się rozwikłać i tą sprawę?

„Szepcząca czaszka” ma w sobie wszystko, czego oczekiwałam od autora, przerażające zjawiska paranormalne, sarkastyczne przekomarzanie się z czaszką w słoju, szybką akcję i scenerię, którą wciąż widzę zamykając oczy. Jonathan Stroud przenosi czytelnika do Anglii, która jest pięknym krajem, bardzo podoba mi się jego architektura. Najnowsza sprawa dotyczy ciała wiktoriańskiego lekarza, który miał obsesję na punkcie prób kontaktowania się z duchami, zakopano z potężny przedmiot, który został skradziony. Bohaterowie będą musieli za wszelką cenę naprawić tą sytuację i rozwikłać tajemnicę. Stroud w swojej książce opiera się na rozwoju postaci. Zostajemy wrzuceni w emocjonującą akcję, odpowiednio przerażającą, przeplataną scenami skupiającymi się na bohaterach i intrygującej zagadce, której rozwiązanie mamy na wyciągnięcie ręki. W „Szepczącej czaszce” duchy nie należą do łagodnych, są niebezpieczne, żądne krwi, mogą wywoływać halucynacje, wyrwać serce. W powieści wręcz odczuwa się ich przygnębiającą obecność i to przytłacza dając odpowiedni klimat.