Oczy mam tutaj

Jeśli ktokolwiek poszukuje książki o dojrzewaniu, to ta będzie dla niego idealna. Poznacie Greer Walsh, którą przeraża w jak szybkim tempie rozwija się jej ciało. Dodatkowo rodzina zdaje się ją wciąż z tego tytułu zawstydzać. Nieśmiała i przerażona ubiera się w szerokie bluzy, by tylko ukryć spory rozmiar swojego biustu. Nie rozumie, dlaczego tylko ona rozwija się tak szybko. Dostając kobiece kształty traci pewność siebie. Bardzo chciałaby, aby ludzi dostrzegali jej inteligencję. Jest prawdziwym geniuszem matematycznym, a mimo to i tak wszystko przyćmiewa rozmiar biustu.

W pewnym momencie w jej życiu pojawi się przystojny i równie inteligentny Jackson Oates. Bardzo jej się spodoba, aczkolwiek jej problemy zdają się przyćmiewać całe uczucie. Będzie musiała postawić sobie nie lada wyzwanie i zaakceptować siebie taką, jaka jest. Tyle tylko, że to niesamowicie trudne. Czy kiedykolwiek jej się to uda? Czy przezwycięży strach i odważniej spojrzy na siebie?

Powiem wam, że książka zrobiła na mnie niesamowite wrażenie. Wiele nastolatków coś trapi i nie potrafią się odnaleźć w świecie, kiedy ich ciało robi coś sprzecznego z ich doświadczeniem. Nie przygotowani na nagłe dojrzewanie zamykają się w sobie, a niczego nieświadomi rodzice nawet tego nie zauważają. Nieraz sobie z nich żartują, a osaczony nastolatek całkowicie zamyka się na świat. Ta pozycja pokazuje w jaki sposób zaakceptować siebie. Jak z godnością wejść w proces dojrzewania i przyjmować wszystko, czym natura nas obdarzyła. Chętnie dam do przeczytania swojej nastoletniej córce, która również zawsze ma jakieś ale do swojego wyglądu. Jestem pewna, że po jej przeczytaniu zmieni swoje podejście nie tylko do siebie, ale i do innych nastolatków. Zobaczy, że każdy z nas jest wyjątkowy i trzeba za to być wdzięcznym.

Moim zdaniem książka nie tylko dla nastolatków. Wielu ludzi dorosłych również nie akceptuje siebie. To naprawdę poważny problem, dlatego im więcej będziemy takich książek czytali, tym więcej ludzi nauczy się kochać siebie:-)

15-letnia Greer Walsh jest bystrą, oczytaną i inteligentną dziewczyną. Ma oddanych przyjaciół i zwariowaną rodzinkę. Jest nieszczęśliwa, bo uważa, że wszyscy zwracają uwagę na jej obfity biust. By ukryć swój biust nosi koszulki i bluzy w rozmiarze XXL. Nie potrafi zaakceptować swojego zmieniającego się ciała i reakcji otoczenia na jej kobiece kształty.

Nagle w życiu dziewczyny pojawia się przystojny Jackson Oates, który właśnie przeprowadził się z rodzicami i siostrą do miasta. Na dodatek Greer dostaje się do szkolnej drużyny siatkarskiej.

Jak Greer poradzi sobie w nowej sytuacji?

Czy polubi siebie taką jaka jest i przestanie się wstydzić?

To świetna książka pokazująca jakie problemy mają młode osoby, gdy zmienia się ich ciało.

Autorka uświadamia nas czytelników, że wiele osób żyje z kompleksami, a wygląd zewnętrzny nie powinien wpływać na to jakimi ludźmi są.

Bardzo szczera, ciepła i zabawna lektura, którą czyta się szybko.

Ta książka będzie idealna dla młodych dziewczyn, ale nie tylko!

Polecam!

Greer nie potrafi zaakceptować atrybutów swojej kobiecości. I tu można ją zrozumieć, bo nie chodzi tylko o wyglad, wyróżnianie się na tle innych nastolatek, ale także o jej zdrowie i komfort życia, w tym trudność w dopasowaniu odpowiednich ubrań czy bielizny. Duże piersi sprawiają, że dziewczyna zaczyna mieć problemy z bolącym kręgosłupem, ramionami i karkiem. Nadała nawet swoim piersiom imiona. 

Autorka przedstawiła zmagania Greer z codziennością, to jak rówieśnicy się z niej nabijają. Ale na drugim biegunie pokazała, jak ważne jest zrozumienie jej problemu przez najbliższe otoczenie dziewczyny. Nastolatka może liczyć na wsparcie przyjaciółek, trenerki drużyny siatkówki i nauczycielki od zajęć o modzie. I jest jeszcze Jackson. Czy chłopak będzie zwracał tylko i wyłącznie uwagę na jej obfity biust? A może dostrzeże coś więcej? 

Laura Zimmermann w szczery, momentami dosadny, wrażliwy, zabawny (fragment ze strefą bikini powalający!), swobodny, i tym samym w przystępny sposób porusza temat body positive, czyli ciałopozytywności, seksualizacji dojrzewających dziewcząt. Wszystko co opisuje wyszło nad wyraz przekonująco i, co najważniejsze nie zabrakło fachowego podejścia do problemu braku akceptacji własnego ciała. Jednakże myślę, że jeśli po powieść sięgnie starszy czytelnik, może zabraknąć mu większej głębi postaci. Takie było momentami moje odczucie.

To historia pojazujaca, że każdy z nas jest inny, ale wcale nie znaczy, że gorszy. Dlatego nie można ukrywać się za workowatymi ubraniami lub ściskać naszego ciała. Trzeba nauczyć się akceptować siebie takim, jakim się jest. Nie bać się prosić o pomoc.

"Oczy mam tutaj" to lektura, którą z pewnością poleciłabym każdej dojrzewającej nastolatce. To książka, która zwłaszcza w dzisiejszych czasach jest bardzo potrzebna. Uświadamia, że to jak wyglądamy nie definiuje nas jacy jesteśmy w środku. Greer pragnie, by postrzegano ją taką, jaką jest. Ale czy sama zaakceptuje siebie? Czy jest to możliwe? Sprawdźcie!

Nastoletnia Greer Walsh chodzi do szkoły średniej, a każdy, kto kiedykolwiek był nastolatkiem, wie, że liceum rządzi się swoimi prawami. Jeśli – tak jak Greer – jesteś bystra i wyróżniasz się na zajęciach z rozszerzonej matematyki, a żadne równanie nie jest dla ciebie wyzwaniem, możesz mieć pewność, że nie przyniesie ci to popularności. Jeśli jednak – tak jak Greer – posiadasz piersi większe niż u innych dziewczyn w szkole… masz jak w banku to, że właśnie za to zostaniesz zapamiętana.

Jednak Greer nie chce przykuwać spojrzeń, dlatego ukrywa się pod ogromnymi bluzami, osłaniającymi jej zmieniające się ciało, którego nie potrafi zaakceptować. Jej codzienność polegającą na przemykaniu z miejsca na miejsce i wtapianiu się w tłum przerywa pojawienie się Jacksona Oatesa – chłopaka, który właśnie wprowadził się do miasta. Jego obecność oraz to, że Greer niespodziewanie dostaje się do drużyny siatkarskiej, sprawi, że dziewczyna będzie musiała przestać ukrywać się przed światem. Łatwo mówić, trudniej zrobić.

Ciałopozytywność. Ten termin, dosyć niezgrabnie przetłumaczony wprost z angielskiego body positivity wystarczył, abym w jednej chwili zdecydowała się na lekturę ,,Oczy mam tutaj". Trzeba przyznać, że okładka książki nie zachwyca i raczej nie będzie tym, co przyciągnęłoby do niej czytelników. Również nazwisko autorki, której to debiutancką powieść dziś recenzuję, nie sprawiłoby, że w dniu premiery książki tłumy stałyby pod księgarnią. Mimo to historia ta tak niespodziewanie skradła moje serce, że chciałabym rozsławić jej tytuł. Powieść Laury Zimmermann jest bowiem jedną z tych książek, które każda kobieta – szczególnie ta dorastająca – powinna przeczytać.

,,Oczy mam tutaj" zachwyciła mnie od samego początku. Muszę przyznać, że nie spodziewałam się po niej wiele. Dałam się zwieść lichą okładką, zakładając, że wnętrze również będzie niezadowalające. Wystarczyło jednak kilka pierwszych stron i już byłam pewna, że to będzie coś – ten humor, te postaci, ta wciągająca narracja… to nie zdarza się często. Niektóre książki potrzebują czasu, aby pochłonąć czytelnika bez reszty, a niektórym udaje się to w mgnieniu oka. Powieść Laury Zimmermann należy do tej drugiej kategorii.

Dużą zaletą książki jest narracja. Gdybym nie sprawdziła tej informacji, nie domyśliłabym się, że jest to debiutancka powieść autorki – tak zgrabnie operuje ona słowami, jakby robiła to od wieków. Nie jest dla niej również wyzwaniem pisanie o nastolatkach. Wiecie, jak to czasem jest – autor próbuje (o zgrozo!) naśladować mowę młodzieżową, a kończy się to jedynie na poczuciu bezbrzeżnego zażenowania u czytelnika. Laura Zimmermann sprawia wrażenie, jakby Greer, główna bohaterka, była jej drugą osobowością – jakby pisanie o niej było dla niej zupełnie naturalne. Cała narracja książki jest więc całkowicie swobodna, a z główną bohaterką niezwykle łatwo sympatyzować.

Problem, jaki poruszany jest w książce, jest jedynie pretekstem do tego, aby mówić o samoakceptacji i lubieniu własnego ciała, czyli o tym, co często tak ciężko jest osiągnąć w młodym wieku. Choć z pewnością nie wszystkie czytelniczki ,,Oczy mam tutaj" obdarzone będą dużym jak u Greer biustem, jednak na pewno żadnej nie będą obce uczucia, jakie budzą się w dziewczynie – niepewność względem zmieniającego się ciała, wstyd przed spojrzeniami ludzi niemających szacunku do ludzkiej fizyczności i brak pewności siebie. W końcu każda z nas, kobiet, na pewnym etapie swojego życia przeżywała podobne chwile. Dlatego tak niesamowicie łatwo jest się wczuć w sytuację Greer.

Książka Laury Zimmermann budziła we mnie niesamowitą radość – jest ona bowiem przełamaniem wartego porzucenia tabu, które wciąż istnieje w naszym społeczeństwie. Jest to książka (między innymi) o piersiach, biustonoszach, dorastaniu i cielesności i cholernie mnie to cieszy. Szczerość i autentyczność z jaką w powieści podchodzi się do tego tematu, trafia prosto do serca i – co najważniejsze – przyczynić się może do zmiany nastawienia wielu młodych osób, które właśnie teraz przeżywają podobne do Greer dylematy. Laura Zimmermann pokazuje bowiem, że każde ciało jest piękne, bez względu na jego wymiary, kolor, kształt… jest piękne, bo jest -NASZE. I możemy z całkowitą śmiałością czuć się z niego dumni.

,,Oczy mam tutaj" przy całej wadze tematu, jaki przemyca, jest niezwykle lekka i przeczytanie jej na jeden/dwa razy nie powinno być większym problemem. Jej mocą jest ogromny ładunek pozytywnych emocji, jakie budzi – podczas czytania wielokrotnie się śmiałam, a po zakończeniu lektury przez dłuższy czas chodziłam z szerokim uśmiechem na ustach. Niewiele było książek, które tak radośnie mnie nastroiły, a sądzę, że każdemu z nas co jakiś czas przyda się tak duży pozytywny impuls, który inspiruje do zmiany myślenia i do działania.

Nie jestem w stanie powiedzieć złego słowa o książce Laury Zimmermann. Chciałabym, aby była bardziej znana, niż jest. Chciałabym, aby przeczytała ją nastoletnia ja z czasów gimnazjum – może wtedy znacznie szybciej polubiłabym się z własnym ciałem i zaakceptowałabym swój wygląd. Chciałabym, aby każda nastoletnia (i nie tylko) kobieta przeczytała tę powieść – jest to historia, która dodaje siły nam wszystkim i każdej z nas z osobna.

/[Adres usunięty]

Historia na czasie, choć teoretycznie dla młodzieży to w kontekście ma większe znaczenie w szczególności dla kobiet. Po tej książce najlepiej sobie puścić piosenkę Ewy Farny „Ciało” i od razu inaczej patrzy się na przyszłość.

Greer Walsh nie lubi swojego ciała, a bardziej dwóch „melonów; „balonów”; „bimbałów”; a mianowicie swoich piersi. Dwóch ogromnych problemów. Dziewczyna ma 15 lat i biustonosz w rozmiarze H. Nosi bluzy XXL, ponieważ się ich wstydzi, nie może normalnie funkcjonować do czasu, aż hormony dają znać i na radarze pojawia się niesamowity Jakson Oates, dostaje się do drużyny siatkarskiej i okazuje się, że są specjalistyczne biustonosze dla takich osób jak ona.

Uczucia naszej bohaterki, emocje z tym wszystkich związane są opisane bardzo realistyczne. Samo jej zachowanie, owszem kłóci się z niejedną ideologią, ale każdy z nas był nastolatkiem i przeżywał może nie to samo, ale coś podobnego na różnych płaszczyznach. To, że nie potrafi rozmawiać o swoim problemie – nawet z najlepszą przyjaciółką, jakiego ma doła, jak bardzo chce być niewidzialna dla świata. Jest w szoku jak kobiety potrafią żyć i eksponować tak swoje ciało, kroczyć dumnie z uniesioną głową, nie chować się za bluzami, ubierać się tylko w worki. Nigdy nie pozwolić sobie na wyobrażenie siebie w tym co Ci się podoba, bo będziesz wyglądać źle. Ta książka jest napisana w prosty sposób, trafiający do czytelnika. Body positive to teraz temat, na który warto poświęcić więcej czasu i to nie tylko w gestii nastolatków, też rodziców jak i dorosłych osób. Można rzecz, że jest „na czasie”, choć to nie trafne określenie. Tak kompleksy zawsze będą istniały i wiadomo, że pewnych części ciała u siebie nie lubimy. Świadomość, że niekiedy osoby nie mają wsparcia, nikt z nimi nie rozmawia na dany temat, czy zamiata go pod dywan, bo przecież to nie problem nie jest zbyt przyjemna. Nie umiemy jeszcze o tym rozmawiać, my kobiety w szczególności, a wartości na rynku się zmieniają – jeżeli wartościami można to nazwać. Coraz więcej plastiku, wymuskanych, pięknych osób. Wiadomo Photoshop też robi swoje, ale niektórym nie da się tego wytłumaczyć, dlatego tak ważna jest edukacja w tym temacie i rozmowa z kimkolwiek, otwartość na problem, jakiekolwiek uświadomienie. Tzw. „moda na brzydotę” niech trwa w nieskończoność jak dla mnie.

Serdecznie polecam dla młodzieży i nie tylko lektura można rzecz obowiązkowa, a wciąga, czyta się na jednym wdechu.