Sycylijczyk

Książka pozwala się przenieść do słonecznej i kolorowej Sycylii z przełomu lat 40. i 50. XX wieku. To opowieść o namiętnościach, które targają ludźmi: o miłości, przyjaźni, zdradzie, honorze, zemście; o życiu i śmierci, które nieustannie splatają się ze sobą. Czyta się ją, a właściwie pochłania bardzo szybko i nie sposób oderwać się od lektury, gdyż chcemy się dowiedzieć, co wydarzy się na kolejnych kartach. Jest inna niż "Ojciec Chrzestny", czy lepsza, trzeba ocenić samemu. Gorąco polecam, zdecydowanie dobrze spędzony czas i dobrze wydane pieniądze.

Książka pt. "Sycylijczyk" opowiada o losach ludzi związanych z podziemiem czyli mafią. Traktuję o życiu bohaterów walczących o swoje rodziny z aparatem politycznym oraz korupcją. Chęć wyzwolenia się spod opresji jest motywem wielu ciekawych zdarzeń które mają miejsce na Sycylii. Losy opisywanych osób przeplatają się z wizytą w tym mieście Michaela Corleone, który ma ostatecznie wybawić z opresji głównego bohatera. Jest to powieść o przywiązaniu ludzi do swojej ziemi i tradycji pragnących ponad wszystko być wolnym od bezwzględnego państwa, które uciska niższe warstwy społeczne. Doskonały styl w jakim jest napisana oddaje klimat czasów w jakim przystało żyć bohaterom. Kto nie gustuje w takiego rodzaju książkach z pewnością doceni kunszt pisarski i oprawę zdarzeń w jakich autor umieścił swoje dzieło.

Osobiście uważam, tę książkę za mojego faworyta wśród powieści gangsterskich. Puzo przedstawia świat mafii w sposób bardzo fascynujący i realistyczny. Szczerze ciężko się oderwać od tej historii, więc uwaga dla zapalonych czytelników. Autor pokazuje organizację przestępczą od podszewki wraz z jej zasadami działania, co naprawdę robi wrażenie. Oprócz tego, jeśli ktoś interesuje się kulturą sycylijską, to zaznajomi się z nią w przyjemnej formie. Książka jest napisana ogólnie prostym i przystępnym językiem, dlatego czyta się szybko i przyjemnie. :)

Mimo, że opinie o tej książce są mieszane to "Sycylijczyk" Mario Puzo mnie osobiście bardzo przypadł do gustu. Po pierwsze mocno kryminalne wątki, po drugie miłość, nienawiść i intrygi...po trzecie piękna Sycylia i rządząca nią mafia. Jako, że "Ojca Chrzestnego" obejrzałam kilkanaście razy, nie mogłam przejść obok tej książki obojętnie. Od zawsze fascynowała mnie historia i powstanie sycylijskiej mafii, mechanizmy nią rządzące i stosunki międzyludzkie, gdzie honor ma swoją największą cenę. Serdecznie polecam!

Zdecydowanie się nie zawiodłem książką pt. "Sycylijczyk", ponieważ jest to świetnie napisana historia stworzona zdecydowanie z myślą o starszych odbiorcach. Szczególnie język, w jakim została ona napisana, bardzo mi się spodobał, ale i również przedstawiony świat jest niezwykle ciekawy, ze względu na to, że pełen jest mrocznego klimatu i fascynujących bohaterów. Oczywiście przed sięgnięciem po tę książkę, dobrze jest znać poprzednią część występującą pt. "Ojciec Chrzestny". Każdy fan historii osadzonych w realiach włoskiej mafii nie powinien zawieźć się tą książką. 

Po przeczytaniu książki mam mieszane odczucia. W pierwszych rozdziałach na prawdę treść jest ciekawa i wciągająca. Przedstawia przede wszystkim problem, jakim jest mafia, ale co za tym idzie powody i etapy jej powstania. Z każdym kolejnym rozdziałem jest już słabsza. Motywem przewodnim już nie jest Sycylia i mafia, a epizody związane z miłością, wątki erotyczne.. Jako kolejna książką po Ojcu Chrzestnym, jest zdecydowanie mniej ciekawa i lekko rozczarowująca jednak mimo to, warto przeczytać ją wieczorem w celu rozluźnienia się. 

Będąc fanem Ojca Chrzestnego z Marlonem Brando nie mogłem sobie odpuścić tej pozycji. Akcja powieści toczy się w biednej, powojennej Sycylii, a autor potrafi oddać klimat tamtych czasów. "Sycylijczyk" to ciekawa, wielowątkowa opowieść o honorze, przyjaźni, zdradzie oraz miłości. Lektura pozwala zrozumieć motywy kierujące przedstawicielami włoskiej mafii. Z tego względu fani kultowej serii filmów Francisa Forda Coppoli powinni sięgnąć po ten tytuł. Książkę polecam wszystkim miłośnikom książek ukazujących kulisy gangsterskiego światka.

Sycylijczyk to kolejna książka Maria Puzo, osadzona w typowo mafijnym świecie – właściwie jest to chyba dosyć oczywiste już ze względu na sam tytuł. Błędem byłoby jednak uznanie jej za kontynuację Ojca chrzestnego, choć rzeczywiście powieść ta ma wiele wspólnego z historią rodziny Corleone. Jej akcja przypada na czas, w którym Michael przebywał na Sycylii, w związku z wydarzeniami, jakie rozegrały się niedawno w Ameryce (chciałabym tutaj uniknąć pewnych zbyt konkretnych spoilerów). Niebawem najmłodszy Corleone ma powrócić do rodzinnego domu, ale otrzymuje od ojca misję do wykonania - ma zabrać do Ameryki Salvatore Giuliana, uwielbianego przez wszystkich legendarnego sycylijskiego banitę. Niestety, Giuliano zdążył sobie narobić wielu wrogów, którzy czyhają na jego życie, więc nie będzie to łatwe zadanie.

Przyznam szczerze, że o ile Ojca chrzestnego pokochałam całym sercem, tak w przypadku Sycylijczyka moje odczucia nie były aż tak entuzjastyczne. Choć w ogólnym rozrachunku powieść mi się podobała, to zdecydowanie nie jest tak dobra, jak Ojciec chrzestny. Główny bohater, Salvatore Giuliano, jest na swój sposób urzekający, zmyślny i sprytny, da się go polubić, ale jednak to Vito Corleone zawsze będzie moim ulubieńcem, jeśli chodzi o mafijne klimaty w wykonaniu Puzo. Pojawia się tutaj jednak jego syn, Michael, choć właściwie nie do końca rozumiem sens owego zagrania ze strony autorka. Tak na dobrą sprawę główne skrzypce to historia Salvatore i choć pojawiają się tutaj rozdziały napisane bardziej z perspektywy następcy Corleone, to jednak wydaje mi się, że takie zaprezentowanie historii nie było tutaj konieczne – samo życie banity jest wystarczająco ciekawe i można było się skupić tylko i wyłącznie na nim. Być może umieszczenie tutaj Michaela i osadzenie akcji w tym samym czasie, co akcja Ojca chrzestnego, wynikało z pewnego rodzaju sentymentu.

Choć cała reszta bohaterów nie wzbudziła we mnie żadnych specjalnych uczuć, to jednak książka ta wygrywa samym przekazem, klimatem i fabułą. Żałuję oczywiście tego, że większość bohaterów była po prostu nijaka, bo przecież w świecie gangsterów jest to raczej dziwne zjawisko, ale mimo wszystko zaprezentowana tutaj opowieść broni się sama. Wciąż mamy do czynienia z tą swoistą atmosferą, z tym światem i realiami, które Puzo naprawdę dobrze wykreował. Nadal ogromne znaczenie odgrywa tradycja, honor, rodzina – Sycylia udziela się czytelnikowi bardzo szybko, dzięki czemu można z łatwością zagłębić się w opowiadaną tutaj historię. Obraz Sycylii naprawdę mi się spodobał – i to bardzo. Tym bardziej, że Mario Puzo nie szczędzi w słowach i bardzo dokładnie opisuje rozgrywające się tutaj wydarzenia oraz miejsca akcji.

Ciekawym aspektem tej książki może być dla niektórych to, że tak naprawdę Salvatore Giuliano istniał naprawdę, a Mario Puzo po prostu podrasował jego historię. Był zwykłym sycylijskim chłopem, wiec jego status społeczny zmusił go do zostania bandytą – zaczął reprezentować ubogą ludność Sycylii. Często był porównywany do Robin Hooda, a Puzo po prostu dodał tutaj kilka swoich elementów, dzięki czemu powstała naprawdę porywająca powieść. Napisana bardzo dobrym, dojrzałym językiem, pełna dosadności i charakterystyczna dla stylu autora. Właściwie nawet specjalnie nie dziwi mnie fakt, że Puzo tak mocno zainspirował się historią Salvatore – wydaje mi się, że to świetna fabularyzacja tego, co wydarzyło się naprawdę.

Sycylijczyk to dobra powieść, z którą powinien zapoznać się każdy fan twórczości tego autora. Być może nie jest tak wybitna jak Ojciec chrzestny, nie urzekła mnie równie mocno co Ostatni don czy Rodzina Borgiów, ale mimo wszystko warto się z nią zapoznać, bo zaprezentowana w niej historia jest godna naszej uwagi.

[Adres usunięty]

„Sycylijczyk” Mario Puzo często traktowany jest jako kontynuacja „Ojca chrzestnego” (z powodu znowu pojawiającej postaci Michaela Corleone). Fanów muszę rozczarować. Oczywiście kolejny raz przenosimy się w świat włoskiej mafii, lecz tym razem sycylijskiej.

„Po dwuletnim pobycie na Sycylii syn Vita Corleone, Michael, ma powrócić do domu. Ojciec Chrzestny zleca mu ważną misję: ma zabrać do Ameryki Salvatore Guiliana, uwielbianego przez wszystkich legendarnego sycylijskiego banitę, który od kilku lat na czele swojej bandy broni uciskanych ziomków przed wszechwładzą miejscowych bogaczy i przywódców mafijnych.”

To, co odróżnia "Sycylijczyka" od "Ojca Chrzestnego" to skoncentrowanie się na przestępczym podziemiu i bitwach między rywalizującymi ze sobą mafiami. "Sycylijczyk" to opowieść o Robin Hoodzie, ponieważ Guiliano walczy nie tylko z carabinieri, ale także z bogatymi ludźmi. Zyski finansowe i materialne Guiliano przekazuje biednym mieszkańcom Sycylii. W świecie zepsucia i elity kontrolującej masy, oto ten "antybohater" ukrywa się w górach i wykonuje swoją zemstę przeciwko wszystkim, którzy stoją przeciwko niemu, nawet jeśli to jego własna banda buntowników.

Sycylijczyk ma dwie główne linie fabuły. Pierwsza dotyczy Michaela Corleone, który poszukuje Salvatore Guiliano i przekonuje go, by uciekł do Ameryki. Druga linia rozpoczyna się w 1943 roku i podąża za Guiliano oraz jego życiem jako typem wyjętym spod prawa.

„Sycylijczyka” równie dobrze mi się czytało co „Ojca chrzestnego”. Powieść jest niezwykle klimatyczna, wspaniale napisana, od której nie da się oderwać. Puzo czaruje słowem, zabiera nas na przepiękną wyspę, dzieli się mnóstwem szczegółów na temat kultury sycylijskiej, a opisy przyrody zapierają dech w piersiach. Jestem zachwycona „Sycylijczykiem”,.

Ciekawostką jest to, iż Salvatore Guiliano jest autentyczną postacią.