Słowiańskie rośliny czarowne

"Tuż za progiem domu i na rozstajach dróg. Przestrzeń widziana, choć niewidzialna. Obecna, chociaż nieuchwytna. Opowiadana w długie zimowe wieczory." Takiej przestrzeni mi właśnie było trzeba. Z sentymentem wspominam czytane mi w dzieciństwie "podania i legendy polskie", a za sprawą Joanny Laprus poczułam magię tych spokojnych, beztroskich wieczorów.

W tej księdze nic nie jest przypadkowe. Za barwnym, czarownym językiem, idzie ludowa treść, którą obrazują baśniowe, urokliwe rysunki. Oczywistą sprawą jest, że nawet papier, na którym ją wydano idealnie wpasowuje się w styl. Myślę, że jest dokładnie taki, jak ten z tajemnych ksiąg, leżących na stołach w chatach znachorek.

Rośliny, obrzędy, święta, czarowne postaci, a wszystko według mitologii, podań i historii. Książkę podzielono na trzy, oparte na podobnym schemacie, tematyczne części.

W pierwszej, o roślinach miłośniczych dowiedziałam się [Adres usunięty]., którą z roślin (i jak przygotowaną) stosowano "na szkodę płci męskiej". Cudowne określenie, "kradnę" je na własny użytek ;⁠-⁠) A jeżeli serce przestaje wam bić (jak moje) gdy Józef Toliboski wchodzi do stawu po nenufary dla Barbary, to z tego rozdziału dowiedzieć się można znacznie więcej o tych pięknych roślinach. Kolejne rozdziały omawiają rośliny wiedźmie jak bez czarny czy wierzba oraz rośliny mocarne jak chaber lub czosnek. To jednak tylko wycinek, bo trudno abym wszystko zdradzała ;⁠-⁠)

Jak się ustrzec przed czarami, to wiadomo, że w książce znajdziecie, ale jeżeli np. niepokoi was obecność bazyliszek dowiecie się, w jaki sposób się go pozbyć. Chętnych do posiadania czarnego kota, zadowoli przepis jak go wyczarować z… korzenia przestępu. Mała uwaga, trochę czasochłonne!

Wiele z zawartych w książce wierzeń zwyczajnie współczesnego czytelnika rozbawi, wprawi w dobry nastrój! Wyobrażenie sobie jak panowie zyskują powodzenie u kobiet wykorzystując liście paproci wszedł do codziennego repertuaru "heheszków" w naszym domu, koniecznie musicie o tym przeczytać!

Poza podaniami z różnych zakątków Polski, sporo jest też tych, w które wierzono u naszych europejskich sąsiadów [Adres usunięty] w Ukrainie, Czechach,

Serbii czy Rumunii. ALE!! Jeżeli ktoś się obawia przepastnego kompendium wiedzy, pełnego skomplikowanych terminów od razu napiszę, to nie ten tytuł! Z tej książki dowiecie się jak niezwykły jest świat przyrody i, że w naturze nic nie ginie, a tylko kołem się toczy. Można się zdziwić ile z tych starodawnych porad, zastosowań powielamy po dziś dzień. To idealna książka dla kogoś, kto w temacie ziół czy obrzędów totalnie się nie orientuje, ale i usystematyzuje wiedzę temu, kto już ją posiada. Czytając tę lekturę, pomyślałam, że jest idealna na prezent np. ślub lub dzień babci, tak naprawdę odpowiednia na mnóstwo okazji! To zwyczajnie ładna, wartościowa książka, której trzymanie w ręku, przeglądanie, nieśpieszne czytanie przyniesie radość i spokój.

I pamiętajcie! Dystans! Dystans w życiu to podstawa! Do siebie, do otoczenia. Również przy czytaniu tej książki polecam, a wtedy przyniesie same korzyści.

Bardzo dobrze czytało mi się tę książkę. Joanna Laprus przenosi czytelników w zupełnie inne czasy, wtedy kiedy pogańskie wierzenia przeplatały się jeszcze bardzo wyraźnie z religią chrześcijańską. Prezentuje w książce spis listę i ich właściwości, jednak nie jest to atlas przyrodniczy. Każda roślina ma przypisane do siebie legendy i przypowieści. Autorka wspomina też do czego były one wykorzystywane wiele lat temu i jakie miały magiczne właściwości. A trzeba przyznać, że mogły one zrobić wiele- zaczynając od legendarnego kwiatu paproci na zaliczanej do "roślin mocarnych" leszczynie kończąc.

Kupiła mnie przede wszystkim okładka tej książki. To ona sprawiła, że sięgnęłam po nią i przeczytałam opis i... było warto! Książka jest mega ciekawa- to nie jest tylko i wyłącznie wykaz roślin- to tak naprawdę spis, w którym autorka opisuje kwestię tego, jak w różnych kulturach (a przede wszystkim w kulturze słowiańskiej) zapatrywano się na ich moce i właściwości. Moim zdaniem książka jest warta uwagi- opisane w niej rośliny natychmiast wydają się o wiele bardziej interesujące. Każda z nich ma historię i powiązane z nią moce.

"Słowiańskie rośliny czarowne" to pozycja, którą warto sięgnąć w dzisiejszych czasach. Autorka pokazuje w niej między innymi to, w jaki sposób zapatrywano się dawniej na kwestię roli natury w codziennym życiu. Przypisywano jej bardzo dużą rolę- mogła uleczać, sprowadzać nieszczęścia, a nawet sprawić, że ktoś się w nas zakocha. Uważano ją za coś niemal magicznego- przypuszczam że stąd wziął się tytuł książki, bo autorka pisze o roślinach, które są "czarowne", czyli w dawnych czasach wierzono, że mają one magiczne moce.

„Słowiańskie rośliny czarowne” - Joanna Laprus

Kontynuacja magicznej książki o ziołach i dawnych wierzeniach Słowian - „Słowiańskich Bogiń Ziół”, które mnie oczarowały i zaczarowały. Podobny urok rzuciły na mnie „Słowiańskie rośliny czarowne”. Obie książki mają klimat legend spisanych w formie gawęd o dawnych wierzeniach, życiu związanym ściśle z porami roku, roślinami i korzystaniem z ich niezwykłych mocy. Autorka przenosi nas do świata, gdzie magia, wykorzystanie dobrodziejstw natury i właściwości roślin obecne są w każdej niemal dziedzinie życia. W „Słowińskich roślinach czarownych” Pani Joanna Laprus bardziej skupia się jednak na samych roślinach i ich właściwościach. Dzięki autorce możemy dowiedzieć się jak dawni Słowianie korzystali z ich siły, z jakimi mocami je wiązali.

Książka podzielona jest na trzy części: rośliny miłośnicze, rośliny wiedźmie i rośliny mocarne. Rośliny miłośnicze to np. lubczyk, ruta, lilia wodna, paproć – leczą złamane serca lub pomagają wzbudzić gorącą miłość. Przykładem roślin wiedźmich są wierzba, pokrzywa, bez czarny. Mają one podwójną moc: leczą, ale mogą też szkodzić. Rośliny z tej grupy były popularne wśród czarownic. Do roślin mocarnych zaliczyć można czosnek, lipę czy nagietek. Wierzono w ich opiekuńczą moc, często uważano je za święte.

Autorka wykazała się ogromem wiedzy opartej na tekstach źródłowych, co widać po bogatej bibliografii. Tę wiedzę przekazuje czytelnikom w bardzo przyjemnej, gawędziarskiej formie.

„Słowiańskie rośliny czarowne” są pięknie wydane, od okładki nie można oderwać wzroku. Każda roślina opisana przez autorkę jest przedstawiona na kilku pięknych ilustracjach namalowanych przez artystkę Martę Jamróg. Książkę „chłonie się” z ogromnym zainteresowaniem i oczarowaniem wyjątkową estetyką . Idealna na jesienno – zimowe wieczory, dzięki niej możemy przenieś się na łąki i do ogrodów, poczuć zapach ziół i kwiatów. Będzie to doskonała lektura dla tych, którzy wierzą w magiczną potęgę natury, jak i dla tych którzy chcą ją dopiero odkryć.

Co tu dużo mówić? Piękna książka, bardzo ładnie wydana, magiczna i bajkowa. Autorka przywołuje w "Słowiańskich ziołach czarownych" rośliny, rosnące w Europie, na terenach zamieszkiwanych przez dawnych Słowian (w tym w Polsce) i opisuje to, jak dawniej- w przypowieściach ludowych i religijnych były one ukazywane. Książka moim zdaniem zasługuje na uwagę. Polecam wszystkim, których interesuje tematyka roślin, ale też tym, których ciekawi temat wiary naszych przodków.

A gdyby tak cofnąć się w czasie i powrócić do chwil gdzie to, co czerpane z natury daje największe szczęście? Gdzie plecione wianki z ziół zostawiało się dla Rusałek, gdzie prośby o urodzaj i wszelakie powodzenie w życiu spisywało się na brzozowych korach ufając, że Bogini ich wysłucha? Gdzie bezwzględnie w przyrodzie szukano pomocy i w końcu, gdzie moc czerpana z roślin pozwoliła przetrwać niejedną niegodziwość?

Ja powróciłam… Za sprawą książki Słowiańskie Rośliny Czarowne przeniosłam się do innej rzeczywistości. Tam gdzie otaczający świat widziany jest dopiero za linią horyzontu i gdzie baśniowe opowieści rozchodziły się mimo zapadającego za oknem mroku.

Poznałam legendy, apokryfy ludowe czy wierzenia słowiańskie. Niektóre z nich niczym opadająca mgła odsłaniały to, o czym do tej pory nie wiedziałam, inne wyciszały i przywoływały na myśl baśnie opowiadane gdzieś tam w odległej przeszłości. Niejednokrotnie na myśl przywoływałam wspomnienie prababki snującej opowieść o kwiatach paproci czy śpiewającą ludowe piosnki o rozmarynie.

Nie sposób w tym miejscu nie wspomnieć o przepięknym i niezwykle estetycznym wydaniu tej książki. Złocenia, wytłoczenia, obrazy otwierające rozdziały czy malowane wizerunki Boginek to arcydzieła, które nie tylko przyciągają uwagę ale istnieją po to uzupełnić zawarte w książce treści. Treści mitologii słowiańskich, dawnych wierzeń i legend… Demonów i dobrych duchów, które wadziły i czyniły cuda w życiu ówczesnych ludzi…

Polecam serdecznie tę magiczną, nieco baśniową podróż. I to nie tylko zielarzom czy osobom wierzącym w moc natury… Wybierzcie się w drogę po łące, po lesie, poczujcie zapach mięty unoszący się z przydomowych ogródków…

"Słowiańskie rośliny czarowne" to książka, która przenosi do innej, magicznej rzeczywistości. Autorka poprzez estetykę książki i opisy wprowadza niesamowitą, czarodziejską wręcz atmosferę. Do tego książka porusza ważny moim zdaniem temat wierzeń słowiańskich, o których nie słyszymy zbyt wiele (to wielka szkoda, bo przecież żyjemy na terenach zamieszkiwanych przez dawnych Słowian i to przecież część naszej historii). Dostarczone z książką zamowy sama chętnie wykorzystam.

Joanna Laprus to autorka, której nie znałam przed "Słowiańskimi roślinami". Teraz zamówiłam sobie też jej poprzednią książkę, o słowiańskich boginiach, bo ta bardzo mi się spodobała. Jest przepięknie wydana- okładka i ilustracje, znajdujące się w środku są bardzo staranne i spójne ze sobą. Ta książka to małe dzieło sztuki, pięknie się prezentuje na półce. Jej treść skupia się wokół magii i dawnych wierzeń słowiańskich, a autorka zręcznie splata ze sobą charakterystykę roślin i wiarę naszych przodków, co sprawia że miło się ją czytało.