Pustynny Książę. Cykl Zmroku. Tom 1

Kilka lat temu, po raz pierwszy podeszłam do czytania twórczości Petera V. Bretta. Przeczytałam wtedy któryś ze środkowych tomów „Cyklu Demonicznego”. Książka mi się spodobała i pojawił się w mojej głowie plan, aby przeczytać cały cykl. Minęły lata, a mój plan pozostał nadal tylko planem. Mam nadzieję, że niedługo uda mi się w końcu go zrealizować, gdyż niedawno sięgnęłam po inny cykl pana Bretta, którego wydarzenia rozgrywają się w tym samym świecie. Przeczytałam książkę „Pustynny książę. Księga I”, czyli pierwszy tom „Cyklu Zmroku”.

Od początku byłam pewna, że książka „Pustynny książę. Księga I” mi się spodoba, gdyż nadal dobrze wspominam czytanie poprzedniej książki pana Bretta. Nie pamiętam o czym była, bo minęło prawie dziesięć lat, ale pamiętam, że bardzo dobrze mi się ją czytało. Tym razem również trafiłam na ciekawą historię, z którą z wielką chęcią spędzałam wieczory. Z wielką radością chłonęłam każdy szczegół przedstawionego świata i chciałam więcej. Podziwiałam świat wymyślony przez autora. Smutno było rozstawać się z bohaterami. Teraz, muszę uzbroić się w cierpliwość i czekać do stycznia na kolejny tom.

„Pustynny książę. Księga I” to świetne rozpoczęcie „Cyklu Zmorku”, którego wydarzenia są osadzone w świecie „Cyklu Demonicznego”. Książka potrafi wciągnąć od pierwszych stron. Znalazłam w niej bohaterów, których polubiłam i takich, których znielubiłam. Treść była w pełni dla mnie zrozumiało, mimo że nie znam „Cyklu Demonicznego”. Nie mogę się doczekać powrotu do Olive i poznania jej dalszych przygód.

"Pustynny książę" otwiera Cykl Zmroku Petera V. Bretta - to nowa seria osadzona w świecie znanym z Cyklu Demonicznego. Autor umiejętnie połączył oba cykle, w swej nowej serii czyniąc głównymi bohaterami dzieci postaci znanych z wcześniejszych postaci. Od wojny z demonami minęło 15 lat - nowe pokolenie dorasta więc w czasach względnie bezpiecznych, jednak "poznaczonych bliznami" przeszłości. Starsze pokolenie ciągle żywo pamięta czasy strachu, a dzieci są rozdarte między beztroską, a wpajaną im ostrożnością. Demony mogą przecież powrócić w każdej chwili... W odróżnieniu od "Malowanego człowieka", "Pustynny książę" przybiera bardziej formę powieści młodzieżowej, opierając się na narracji pierwszoosobowej księżniczki Olive (córki Leeshy i Jardira) oraz Darina (syna Renny i Arlena). Osobiście ten zabieg bardzo mi się spodobał - bo powieść niejako "dojrzewa" wraz z bohaterami. Pierwsza część stanowi wprowadzenie - zarówno w świat, jak i w życie nastoletnich bohaterów, którzy muszą żyć w cieniu bohaterskich rodziców. Początkowo ich problemy zdają się raczej błahe i nie przyćmiewają opowieści o świecie demonów. Dzięki temu nawet osoby, które nie znają Cyklu Demonicznego zdołają się odnaleźć wśród nowych nazw i pojęć (co dodatkowo ułatwi rozbudowany słowniczek na końcu!). Jest to również pomocne dla tych, którzy jak ja czytali cykl lata temu, aby powoli sobie wszystko przypomnieć. Taki zabieg spowalnia co prawda akcję, ale wynagradza to druga część powieści, którą czyta się z zapartym tchem. Problemy stają się dużo poważniejsze, przeszkody większe - a bohaterowie szybko muszą dojrzeć, by stawić im czoła sami, bez opieki matek, na które zawsze mogli liczyć. Jestem zachwycona różnymi kwestiami, które podejmuje ta powieść - spychając niejako samą walkę z demonami na dalszy plan. Przede wszystkim są to kwestie związane z płcią - co gdyby można wybrać czy być kobietą czy mężczyzną? Czy takiego wyboru nie będzie się potem żałować? A może wcale nie powinno się wybierać, a cały ten podział jest sztuczny? Sam wątek życia w cieniu bohaterskich rodziców również ukazuje ograniczenia, które nakładane są na młodsze pokolenia - które mogą przecież mieć własne aspiracje. W całej powieści przewija się zderzenie starego konserwatywnego w gruncie rzeczy świata, z próbą stworzenia nowej rzeczywistości - nie tylko wolnej od demonów, ale i ograniczania kobiet do roli żon i matek, a mężczyzn do zbawicieli i wojowników. Wszystkie te rozważania udało się Autorowi przemycić, nie przyćmiewając jednocześnie aspektów rozrywkowych - tym samym "Pustynny książę" może skłonić nas do myślenia także o naszym świecie, jak i pozwolić całkowicie zatopić się w fikcji i akcji. To zabieg, który osobiście bardzo cenię w kinie - filmach rozrywkowych, które jednocześnie przemycają ważne kwestie. Jeśli miałaby wskazać jakieś wady, będzie to nierównomierne rozłożenie narracji. W pewnym momencie powieść niejako porzuca Darina, skupiając się wyłącznie na Olive - która niestety jest początkowo dość nudną bohaterką. Odniosłam wrażenie, że jej potencjał nie został w pełni wykorzystany, szczególnie w pierwszej części książki. Niestety jako księżniczka ociera się o stereotyp zbuntowanej nastolatki i dopiero przyjęcie roli męskiej rozpoczyna jej przemianę. Pozostaje czekać na księgę II i zobaczyć jak ostatecznie potoczy się jej transformacja. "Pustynny książę" stanowi ponowne wprowadzenie do świata z Cyklu Demonicznego. Wprowadzenie bardzo dobre - pozostawiające chęć na więcej! Jednocześnie posiada wady takiego wprowadzenia - nie skupia się tyle na akcji, to na bohaterach i nakreśleniu ich sytuacji. Pewne znużenie mogą odczuć szczególnie osoby, które mają Cykl Demoniczny świeżo w pamięci - dla mnie jednak stanowił przyjemny powrót do świata lubianego, choć trochę zapomnianego. Autor pokazał, że w tym świecie są jeszcze wątki godne eksploracji. Świat niby ten sam, ale inny - nie tylko za sprawą nowego pokolenia - demony, które pozostały także przeszły przemianę... Księga I pozostawia zwyczajnie ogromny apetyt na więcej! To naprawdę ciekawa fantastyka, a Autor udowodnił, że jego demoniczny świat nadal może pozostać świeży - choć ostatnie tomy cyklu demonicznego przedstawiały trochę zmęczenie tematem. Już nie mogę doczekać się kontynuacji! Instagram @pani_papierek

Od niedawna jakoś bardziej ciągnie mnie do światów fantastycznych. Pozwalają mi one ukryć się przed rzeczywistością, która momentami bywa przytłaczająca. Takim sposobem wyruszyłam w podróż ku poznaniu twórczości Petera V. Bretta.

Poznawanie twórczości tego autora zaczęłam trochę dziwnie, bo od „Pustynnego Księcia”, który dzieje się 15 lat po wydarzeniach z Cyklu Demonicznego. Co prawda można zacząć czytać Bretta od tej książki, ale niestety zaspoilerujemy sobie jego poprzednie tytuły. Jednak zostałam zapewniona, że autor to mistrz storytellingu i nawet po poznaniu spoilerów będzie ciężko się oderwać od lektury.

No, ale do rzeczy. W „Pustynnym Księciu” poznajemy historie z dwóch perspektyw Olive oraz Darina. Olive jest interpłciową nastoletnią księżniczkę poszukującą siebie i tego, kim naprawdę chcę być. Darin to spokojny chłopak, który czuje presję społeczeństwa ze względu na to, że jego Ojciec uratował świat. Czuje on, że ludzie oczekują od niego, że ON również uratuje ich od nowego zagrożenia. Leesha matka Olive swoją nadopiekuńczością chcę ją uchronić przed złem, które ciągle ją prześladuję. Niestety nastał dzień, kiedy to dzieci poprowadzą ludzi do kolejnych walk, odpowiadając na przeszłe decyzje rodziców.

Czytanie z początku ciężko mi szło, ze względu na mój zastój czytelniczy, ale sytuacje, które dzieją się od połowy książki, pochłonęły mnie tak, że znikałam. Widać, że Brett potrafi dopracować świat, tak byśmy się w nim nie zgubili, ale też byśmy go dokładnie poznali. Bohaterowie świetne wykreowani, każdy z nich ma indywidualną cechę, która ich wyróżnia. Uwielbiam ich i jestem ciekawa, jak potoczą się ich dalsze losy.

PK to nie tylko zwykła książka fantastyczna z demonami i mocami w tle, ale też historia o poszukiwaniu siebie, akceptacji swojej wyjątkowej inności, przyjaźni, odwadze.

"Pustynny Książę" to moje pierwsze spotkanie z twórczością tego autora, choć zawsze chciałam sięgnąć po Cykl Demoniczny. Początkowo bałam się, że ta powieść zaspojleruje mi to, co działo się wcześniej w tym świecie, ale wiecie co? Po przeczytaniu tej książki mam ogromną ochotę dowiedzieć się więcej i poznać młodość niektórych występujących w tej powieści bohaterów.

Wracając do pierwszego tomu Cyklu Zmroku - na samym początku zaskoczyła mnie postać Olive - jednak jest to pozytywne zaskoczenie. Osoba, która przez całe życie była trzymana pod kloszem, wśród zakazów i nakazów, pod krytycznym spojrzeniem swej "wspaniałej i doskonałej" matki, potrafi zaskoczyć hartem ducha i uporem :)

Zwłaszcza ostatnie rozdziały z jej udziałem bardzo przypadły mi do gustu. Mam nadzieję, że szybko dowiem się jak skończyła się akcja, którą zaserwował nam autor pod koniec książki. Uwielbiam motyw szkolenia, więc jeśli i Wy go lubicie, to nie będziecie zawiedzeni 😁

Ogromnie intryguje mnie także Darin, syn bohaterów, którego wszyscy, że okaże się równie wspaniałą osobą, choć ON sam nie lubi przemocy i zawsze woli się wycofać niż podjąć walkę. I choć sam się nie docenia, to jego umiejętności wprawiły mnie w zachwyt i liczę na to, że czytając poprzedni cykl dowiem się czegoś więcej o jemu podobnych osobach 😏

Co do całości - historia trzyma w napięciu, choć początkowo miałam trudności w rozpoznaniu kto jest kim. Na szczęście nie przeszkadzało mi to w wciągnięciu się w fabułę. Powoli poznaję ten świat i już cieszę się na nowe wydanie Malowanego człowieka, którego na pewno przeczytam, by poznać wcześniejsze losy tych krain.

Jest to jedna z tych powieści, o której myśli się nawet po zakończeniu czytania, zwłaszcza, gdy zakończenie to zaskakuje nas w momencie najciekawszej akcji...

Na koniec chciałam jeszcze dodać kilka zachwytów nad tą piękną, cudownie złotą okładką, a także nad ilustracjami, które dodają klimatu całości 🤩

Zresztą - któż nie lubi jednocześnie cieszyć się z fascynującej historii i pięknej oprawy?

Mam wrażenie, że niekiedy sami nie wiemy, co siedzi w naszej duszy. Dobre czasy sprawiają, że wiele naszych zasobów psychicznych ukrywa się głęboko w nas i zostaje zapomniane. Jednak kiedy przyjdą czasy mroku, gdzie będziemy musieli się zmierzyć z nowymi wyzwaniami, być może z cierpieniem i walczyć, by żyć dalej według naszych wyznaczników, możemy okazać się kimś innym. Kimś o wiele silniejszym, kimś, kto pozornie z dnia na dzień się zmieni i osiągnie więcej niż sam byłby w stanie przypuszczać. Zdarzyła się Wam taka sytuacja?

Wojna z demonami się zakończyła, a świat stał się spokojnym miejscem, a przynajmniej tam, gdzie chroni wielki run. Księżniczka Olive ma rodziców słynących ze swojej odwagi w czasach wojny z demonami. To między innymi oni odpowiadają za to, że udało się pokonać demony. Dlatego od dziewczyny wymaga się więcej niż od innych, zarazem ograniczając jej normalne życie. Tym bardziej że Olive kryje pewien sekret, który mógłby wywołać zbyt wielkie wzburzenie u poddanych i nie tylko. Czy uda się go zachować? Czy wojna z demonami na pewno się zakończyła?

Polskie okładki książek Petera V. Bretta od dawna przyciągały mój wzrok, lecz mijały lata, a ja pozostawałam tylko w sferze wiedzy o tym, że estetycznie je lubię i że chciałabym zapoznać się z treścią. Potrzeba było powstania nowego cyklu, bym wreszcie zdecydowała się na przeczytanie. Tak o to za sobą mam pierwszy tom "Cyklu Zmroku", czyli "Pustynnego Księcia". Czy to powieść, a co za tym idzie seria, dla mnie?

Od pierwszych stron zszokowało mnie, jak prosty w odbiorze jest styl pisarski autora. To bardzo rozbudowana fantastyka, więc spodziewałam się dość trudnego, ale za to mocno wyobrażeniowego języka. Tymczasem przede mną ukazał się styl niedopracowany i wywołujący we mnie pewien dyskomfort. Niekiedy miałam wrażenie, że czytam literaturę strice młodzieżową i dlatego muszę zmierzyć się z czymś miejscami zbyt infantylnym. W mojej głowie pojawiała się myśl, jakby cała powieść była pisana na szybko, bez ponownego przeczytania. Oczywiście wiem, że tak nie było i oprócz autora czytało tę książę wiele osób zaangażowanych w wydanie, nie mówiąc o tłumaczach. A akurat i twórczość pisarską, i twórczość translatorską tłumacza znam, więc wiem, że to nie od niego wychodzi mój problem. On sięga głębiej.

Jednak by nie popaść w zbytnie narzekanie na małe mankamenty, muszę przyznać, że fabuła okazała się niezmiernie ciekawa i wciągająca. Po przeczytaniu przeczuwam, że to zapowiedź czegoś większego, co jeszcze nieraz zaskoczy mnie zwrotami akcji i barwnością uniwersum. Tym bardziej że na tę chwilę mogę zapoznać się z innymi cyklami pisarza osadzonymi w tym świecie. W porównaniu do stylu językowego autor w samej historii udowodnił, że nigdzie się nie śpieszy i całkowicie zdaje sobie sprawę, że by stworzyć wielką powieść fantasy, należy uzbroić się w cierpliwość. Stosuje zabieg dwutorowości historii, co doceniam i uważam, że jest fantastycznym wyborem w stosunku do tej opowieści.

Natomiast samym uniwersum byłam zaintrygowana już od dawna, więc wejściu w ten świat towarzyszyło olbrzymie podekscytowanie, które towarzyszyło mi przez większość czasu. Na tę chwilę mój umysł nie jest w stanie zrozumieć całości, mam też problem z wyobrażeniem sobie tego świata, ale traktuję to jednoznacznie jako zaletę, bo to dowód na to, że całe uniwersum jest na swój sposób czymś potężnym i rzeczywistym. Ma wiele niewiadomych, ale na nie jest jeszcze wiele czasu. I zakładam też, że inaczej wyglądałaby moja sytuacja, gdyby nie moje ograniczenia związane z brakiem znajomości "Cyklu Demonicznego".

Niestety w "Pustynnym Księciu" da się zauważyć trudno wybaczalną wadę. I mówię tutaj o kreacjach bohaterów, które w mojej opinii są po prostu niedopracowane, mimo potencjału osobowości. Gdy czytałam, zachowanie Olive i jej przyjaciela Darina było dla mnie niewyobrażalnie dziecinne jak na ich wiek. Olive nie wzbudziła we mnie żadnych pokładów sympatii. Dopiero z czasem poczułam, że jestem w stanie dać jej szansę, więc liczę, że kolejny tom zmieni moje odczucia w stosunku do niej. Autor ewidentnie chciał ukazać zmianę psychiczną u dziewczyny, ale nie wykonał tego w przemyślany sposób, co zniweczyło jego plany. Natomiast sam Darin jest postacią przekochaną i przesympatyczną, tylko niestety rzadko się pojawia.

Tematycznie książka daje szansę czytelnikowi wyrwać się ze sfery stereotypów. W dość intensywny sposób ukazuje, że nawet jeśli uważamy się za osoby tolerancyjne i pełne akceptacji w stosunku do odstępstw, to niekoniecznie musi tak być w rzeczywistości. I nie jest to odbiór negatywny, tylko stwierdzenie faktu. Od dziecka jesteśmy karmieni pewnymi schematami i nasz mózg potrzebuje dużo czasu, by zrozumieć, że można inaczej patrzeć na świat. Dla niektórych pewnie ta zmiana jest nawet niemożliwe, choćby mieli dobre chęci. W "Pustynnym Księciu" znajduje się też cichy ukłon w stronę siły przyjaźni, co jest lubianym przeze mnie motywem, a nie nachalność tego zabiegu przemyca wiele wartościowych treści.

"Pustynny Książę" mimo że nie jest pozbawiony wad, otworzył mi możliwość zapoznania się z nowym światem. To otwarte drzwi do poznania czegoś unikatowego i pozwolenia sobie na choćby próby zrozumienia rzeczy niecodziennych. Bez wątpienia będę czytać drugi tom, a tymczasem na dniach planuję zapoznać się z "Malowanym Człowiekiem", czyli książką rozpoczynającą tak osławiony cykl pisarza.

Równo miesiąc temu premierę miała wyjątkowa powieść. "Pustynny książę" Petera V. Bretta to tom pierwszy otwierający nowy Cykl Zmroku, którego miejsca, niektórzy bohaterowie oraz fabuła osadzone zostały w uniwersum znanym ze słynnego Cyklu Demonicznego. Wyznam we wstępie, że to mój pierwszy kontakt z autorem, nie czytałam też żadnych spojlerów związanych z wydarzeniami poprzedniego cyklu, więc poznawanie świata Olive, Darina oraz kilku innych, wyjątkowych osobowości stało się dla mnie ogromną przygodą.

"Pustynny książę. Księga I" opowiada o losach dzieci dawnych bohaterów, o ich ciężkiej schedzie i życiu pod kloszem w cieniu rodziców. Olive, księżniczka Zakątka, zmaga się z trudami dojrzewania i bycia inną od reszty rówieśników. Skrywa bowiem sekret, o którym istnieniu, wiedzą wyłącznie najbliżsi i którego poznanie może nawet spowodować konflikty zbrojne. W nastoletniej Olive drzemie dwoista natura. Dosłownie. Olive może wybrać, czy zostać mężczyzną, czy nadal trwać w kobiecej skórze...

Z drugiej strony czytelnicy poznają mieszkańca Potoku, Darina - chłopaka, którego ojciec ocalił świat. Darin, tak jak Olive zresztą, żyje w cieniu dokonań rodziców, przez co stroni od ludzi. Kontaktu z obcymi nie ułatwiają mu też jego wyjątkowe zdolności: wyostrzone zmysły pozwalające na odczuwanie czyichś emocji czy tropienie przez dziesiątki kilometrów oraz umiejętność gry na fujarce, sprawiająca, że demony stają się posłuszne.

Demony nagle zwiększają swoją aktywność, a ich moc ewidentnie rośnie. Nie wydają się już głupimi stworzeniami: zaczynają myśleć, próbują planować, przewidywać ruchy przeciwników. A przez to stają się jeszcze bardziej groźne niż kiedyś... Czy Olive uda się odnaleźć siebie, a Darin odnajdzie przyjaciół? Co się stanie, kiedy w grę wejdą porwania, machlojki, zamachy i przemoc?

"Pustynny książę. Księga I" jawi się jako wciągająca, pełna przygód historia o dorastaniu w niebezpiecznym otoczeniu, z bandą demonów w tle, magii runicznej i mrocznych sekretów. Nie powiem, że książka wciąga od pierwszej strony, ponieważ z początku kompletnie nie mogłam się wkręcić w fabułę. Potrzebowałam czasu, lepszego poznania bohaterów oraz rozwinięcia niektórych wątków, by zupełnie móc zalegnąć na kanapie, nie widząc świata poza czytaną lekturą.

Dopiero gdzieś od połowy "Pustynnego księcia" zaczęłam współodczuwać emocje bohaterów, które potrafiły dopaść w najmniej spodziewanym momencie. Sprawiło to, że niesamowicie zżyłam się z Olive, Selen (jej najlepszą przyjaciółką) oraz Darinem, a także kilkoma innymi, drugoplanowymi bohaterami. W drugiej połowie książki fabuła zdawała się lepiej dopracowana, a akcja ewidentnie przyśpieszyła. Samo zakończenie wypadło genialnie, przez co nie marzę o niczym innym, tylko o kontynuacji.

Ogromnie się cieszę, że autor poruszył parę kontrowersyjnych kwestii. Można było przeczytać o związkach osób tej samej płci; podążaniu za sercem, a nie pójściem na łatwiznę zgodnie z przyjętymi "normami". Bardzo ważnym wątkiem była również dwoistość, z którą zmagała się główna bohaterka.

Muszę zaznaczyć, że nie trzeba czytać Cyklu Demonicznego, by móc sięgnąć po pierwszą część Cyklu Zmroku. Ta nieznajomość nijak nie przeszkodziła mi w zrozumieniu fabuły, a miejsca akcji przedstawiono bardzo obrazowo, przez co ani razu nie zgubiłam się w tym wielkim, magicznym świecie. Kilka wspomnianych wydarzeń nie zaburzyło spójności: potraktowałabym je raczej jako lekki spojler, zwłaszcza jeśli ma się w planach poznać losy rodziców Olive i Darina.

"Pustynnego księcia. Księgę I" Petera V. Bretta polecam, bo to książka warta przeczytania. W tej fantastycznej historii czytelnicy staną twarzą w twarz z demonami nadchodzącymi wprost z Otchłani, zmierzą się z przeróżnymi kulturami, odwiedzą multum magicznych miejsc, a przede wszystkim spotkają doskonale wykreowanych bohaterów. Gdyby nie nudnawy początek, "Pustynnego księcia" oceniłabym bardzo wysoko. A tak musi pogodzić się z mocnym 7/10.

"Musisz bardziej uważać Olive (...) Jeśli ludzie zauważą, jaka jesteś silna, być może uznają to za coś... nienaturalnego."

*

Minęło 15 lat odkąd demony zostały pokonane, a bohaterski Arlen przepadł w Otchłani. Świat zaczyna odżywać i zapominać o koszmarze, jaki przynosiła noc. Wraz z upływającym czasem do głosu dochodzi młodsze pokolenie - nieznające trudów wojny z demonami - w tym Olive i Darin, wobec których, jako dzieci bohaterów oczekiwania są bardzo wysokie, niemal równe z niebezpieczeństwem, jakie czyha na nich w Otchłani i poza nią. Czy dzieci bohaterów poradzą sobie z odpowiedzialnością, jaka spada na nich przez decyzje rodziców?

*

Moją opinię zacznę od tego, że nie nie czytałam "Cyklu demonicznego" dlatego początkowo obawiałam się lektury "Pustynnego Księcia". Czy słusznie? Nie!

*

Pierwsza księga nowego cyklu skupia się na przedstawieniu nowych postaci i objaśnieniu kim są bohaterowie poprzednich książek. Dodatkowo szczegółowo przybliża świat, więc pomimo początkowego zagubienia dość szybko odnalazłam się w fabule i zrozumiałam, jaką role odegrały poszczególne postacie w poprzednim cyklu i jaką odegrają w nowym.

*

Co mogę natomiast powiedzieć o wrażeniach z lektury:

⚔ Przez pierwszą połowę książki brakowało mi akcji, która została odsunięta na bok na rzecz opisów — zarówno postaci, jak i realiów świata. Całe szczęście druga część to nadrobiła.

⚔ Postacie wzbudzają sporo emocji. Łatwo wyrobić sobie o nich opinię. Szczególnie do gustu przypadł mi Darin, o którym chętnie poczytałabym więcej. Z kolei postać Olive, która zdecydowanie zdominowała narracje, niestety budzi moje wątpliwości — jednak biorąc pod uwagę jej sytuację, myślę, że jest to zrozumiałe.

⚔ Podoba mi się kreacja świata i funkcjonowanie magii, która stanowi nieodłącznie jego element.

⚔ Za dużo tu moim zdaniem mowy o uczuciach i poszukiwaniu swojego miejsca na świcie. Przez to książka wypada bardziej jako młodzieżówka niż high fantasty, którego się spodziewałam.

*

"Pustynnego księcia" oceniam na 7/10 i niecierpliwie czekam na kontynuację - zakończenie nie zostawia mi innego wyboru.