Powietrze, którym oddycha. Elements. Żywioły. Tom 1

Cudowna przeczytałam w jeden wieczor i kawalek nocy :) lekko napisana ukazuja bol cierpienie czytaja pc kreci siesię lza w, oku ale tez z powodu smiechu goroco polecam

Powietrze, ktorym oddycha jest wzruszajaca ,pelna wrazen ksiazka ktora czytajac ja placzesz ale tez usmiechasz.

Historia dwoje wspanialych ludzi Lizzie i Tristan ktorzy staraja sie funkcjonowac w zyciu po stracie swoich bliskich w tragicznych okolicznosciach.

Jest pelna bolu, tesknoty a takze milosci i szczescia.

Czyta sie ja bardzo szybko , wspaniala ksiazka

POLECAM!!!

Elizabeth powraca do domu, o ile można tak nazwać miejsce, w którym brakuje najważniejszej osoby. Nosząc w sercu żałobę wie, że dla córeczki powinna zejść do świata żywych. Tragedia, która pozostawiła po sobie pustkę, cierpienie i ból wydaje się nie mieć końca, chociaż czas pozwolił się jej przyzwyczaić już do myśli, że bezpowrotnie utraciła szczęście. Elizabeth nie ma jednak pojęcia, że wkrótce przyjdzie jej spotkać bratnią duszę, bo tuż niedaleko zamieszkał Tristan Colem, odrzucony przez społeczeństwo mężczyzna, przed którym wszyscy będą ją ostrzegać.

Zdziwaczały, zamknięty w sobie, nieprzystępny. Ukrywający się pod płaszczem arogancji staje się osobą, na temat której w miasteczku krążą różne, mniej czy też i bardziej mroczne historie. Nie próbując ich podważać pozostaje samotny, pogrążając się w cierpieniu, bo cień bolesnej przeszłości nie odstępuje go na krok. I nagle w jego świat wkrada się Elizabeth, trzęsąc mu poukładaną, zgorzkniałą codziennością. Lecz chociaż ON próbuje ją odpychać, gdzieś tam w głębi czuje topniejący serca lód.

Czy dwie zbolałe dusze są w stanie podarować sobie wybawienie? A może pójdą na dno, ciągnięte przez demony, które okażą się silniejsze?

Brittainy C. Cherry tym razem zaproponowała czytelnikowi podróż u boku bohaterów ciężko doświadczonych przez niesprawiedliwy los. Daleko im do szalonych, oczekujących od życia zabawy podlotków. Chociaż bieg wydarzeń postawił ich w niepewnym miejscu, wystawiając na podmuchy wiatru, które dezorientują i zacierają właściwy kierunek, nieświadomi własnych oczekiwań pragną miłości. Bo powstałą pustkę można zapełnić tylko prawdziwym uczuciem.

Tristan nie jest schematycznym bohaterem, którego uroda i renoma od razu ciskają na usta czytelniczek marzycielskie „ach…”. Budzący skrajne uczucia, trochę przypomina Archera z powieści „Bez słów”. A przecież takie postaci okazują się najciekawsze, ponieważ owiane nutą tajemnicy i nieprzystępności stają się zagadką, którą z przyjemnością rozwiązujemy. Nie brak mu męskości, nie brak mroku i majestatu. Do każdego z jego oblicz dociera się jednak z czasem, bo Brittainy C. Cherry wszystkie przyjemności postanowiła zaserwować etapowo, tym sposobem nagradzając tych wytrwałych.

Relacja tworzona pomiędzy głównymi bohaterami rozkwita powoli, dojrzewając i badając każdy kolejny krok na chwiejnym gruncie. Bowiem w przypadku takich osób nie ma miejsca na kolejne porażki, które z pewnością by ich zabiły. Autorka w genialny sposób wczuła się w rolę wykreowanych postaci dając ich wiarygodny obraz, wliczając w to logiczne i konsekwentne zachowanie oraz sposób wysławiania się.

Akcja powieści, chociaż nie galopuje, przez cały czas trzyma czytelnika w kajdanach czujności i pragnienia poznania dalszego rozwoju sytuacji. Nie można się oderwać, bo to, co tutaj się dzieje, po prostu ubezwłasnowolnia.

Bezczelność i subtelność, odrzucenie i namiętność, nieśmiałość i odwaga. Tutaj dojrzałość ściera się z młodością, ból ze szczęściem, a przepuszczone szanse gonią za tymi, które ktoś postanowił złapać w garść. Z dala od infantylności, bez banału czy blichtru. Cudowna opowieść o uczuciu, które tak samo jak powietrze potrzebne jest by żyć.

Zabrała mnie w inny świat, gdzie zapomniałam o własnych problemach. I chociaż przeżyłam tajfun emocji, każde jedno było tego warte. Już teraz mogę otwarcie przyznać, że ta historia pozostanie ze mną przez długi czas, że zapytana o nią za rok będę w stanie odtworzyć w pamięci jej fabułę. Niewiele powieści zasługuje na stałe miejsce w umyśle czytelnika. Musimy selekcjonować, bo inaczej w naszych głowach powstałby wielki śmietnik. „Powietrze, którym oddycha” to jedna z tych książek, które nie tak łatwo usunąć ze swojej pamięci i dobrze, bo takie historie powinny towarzyszyć nam wiecznie.

Dla mnie to hit 2016 do czytania ! Godne polecenia i lepsze cała reszta przeczytanych przeze mnie , dla tych co lubią ciekawe zakończenia i szybką akcję>:)

[Adres usunięty]

____________________________________________________________________________________________________________________

Długo zwlekałam z przeczytaniem jakiejkolwiek książki Brittainy C. Chery. W końcu się zebrałam i e-book trafił w moje ręce. Jak podobała mi się lektura? Przede wszystkim nie czuję się rozczarowana. W moje ręce często trafiają "smutne" książki. Jednak rzadko się zdarza, że książka jest tak pełna bólu i tęsknoty jak „Powietrze, którym oddycha”.

W książce poznajemy dwóch życiowych rozbitków - Elizabeth i Tristana. Los ich nie szczędził, ich życie nie było usłane różami. Obydwoje stracili kogoś bliskiego. Elizabeth straciła męża, a Tristan żonę i syna. Poznajemy ich jako osoby, którym brakuje miłości i ciepła, brakuje im po prostu ukochanych osób, które były dla nich wszystkim. W książce czytamy, jak obydwoje radzą sobie ze śmiercią swoich ukochanych, pomagając sobie nawzajem, wspierając i dając to, co dała by stracona osoba. Nawet nie wiedzą kiedy wplątują się w niebezpieczny układ, który zaczyna ich krzywdzić.

Książka jest pełna emocji. Autorka przedstawia nam, jak ludzie radzą sobie z żałobą. Tristan zmienił się w potwora. Był chamski, bezczelny, agresywny, z nikim nie chciał rozmawiał. Elizabeth lepiej radziła sobie ze śmiercią męża, ale tylko dlatego, że miała przy sobie córkę, dla której musiała żyć. Miała powód, aby wstać rano z łóżka, aby po prostu żyć. Matka Elizabeth również straciła męża. Lecz ona nie radziła sobie z tym tak dobrze jak jej córkę - zaczęła spotykać z mężczyznami, szczególnie z tymi bogatymi, wiadomo w jakim celu.

Drugoplanowi bohaterowie również są bardzo dobrze wykreowani. Mam na myśli przyjaciółkę Elizabeth - Fay. Jest to młoda kobieta "lekkich obyczajów". Seks nie jest dla niej tematem tabu, mówi o nim otwarcie nie szczędząc wulgarnych słów. I właśnie z tego powodu nie zyskała mojej sympatii. Czasami miała dość jej niesmacznych tekstów, wręcz odrażających. Pomimo tego podoba mi się to, że autorka stworzyła taką postać.

Najbardziej w książce podobało mi się to, że autorka nie zaczęła "lukrować historii". Powieść jest niezwykle realistyczna, do bólu prawdziwa. Brittainy Chery przedstawiła życie, takim jest. W książce jest pełno bólu, cierpienia i tęsknoty. Tej książki się nie czyta - tę książkę się przeżywa. Na ogromny plus zasługuje również język, jakim posługuje się autorka. jest ON niezwykle lekki i barwy, przyjemny w odbiorze i naładowany ogromną ilości emocji. To wszystko sprawia, że chwile spędzone z tą książką są niezapomniane, pełne smutku i rozpaczy.

Podsumowując, „Powietrze, którym oddycha” to książka pełna emocji. Autorka pokazuje w niej, jak różnie ludzie radzą sobie z żałobą, ze śmiercią najbliższych. Jest to powieść, która Was poruszy aż do szpiku kości. Zdecydowanie skłania do refleksji nad własnym życiem. To książka, o której się nie zapomina. Nie zwlekajcie - przeczytajcie!

Nie chcę sobie nawet wyobrażać jak musi boleć strata ukochanej osoby. Gdyby ktoś zapytał mnie czego w życiu boje się najbardziej, to byłaby moja odpowiedź - śmierci najbliższych. I myślę, że wiele osób odpowie tak samo. Wydaje mi się, że właśnie dlatego powieść Brittainy C. Cherry jest tak dobrze odbierana. Bazuje na najsilniejszych ludzkich uczuciach i sprawia, że Powietrze, którym oddycha odbiera się bardzo osobiście.

Przed rokiem Elizabeth spotkała ogromna tragedia - w wypadku samochodowym zginał jej mąż, a ona została sama z kilkuletnią córeczką. Po dłuższym czasie spędzonym w domu rodziców postanawia wrócić do dawnego życia, znaleźć pracę i wreszcie stanąć na nogi, bo przecież ciągle ma dla kogo żyć. W przeciwieństwie do Tristana - swojego nowego sąsiada, który również przeżył bolesną stratę. Od tamtej pory chowa się pod maską potwora i tak też postrzegają go mieszkańcy - niebezpieczny, tajemniczy, mroczny. Nikt jednak nie zadał sobie trudu by poznać jego historię. A to właśnie Tristan jako jedyny w pełni rozumie ból Elizabeth i odwrotnie. Czy te tragiczne doświadczenia staną się bardziej znośne, gdy podzieli się je z drugą osobą?

Brittainy C. Cherry stworzyła piękną i poruszającą powieść o bólu po stracie najbliższych, ale i o nadziei na to, że po takiej tragedii można się pozbierać i odnaleźć na nowo sens życia. Ta słodko-gorzka historia naprawdę skradła moje serce. Nie mogłam się od niej oderwać i całkiem sporo sobie popłakałam, ale też gorąco kibicowałam bohaterom, by udało im się odnaleźć w życiu drogę do ponownego szczęścia, na które z pewnością zasługiwali. Emocje aż kipią, a historia wypada na tyle realistycznie, że z łatwością można wczuć się w sytuację Liz i Tristana, co zresztą niejednokrotnie robiłam i przez to płakałam jeszcze bardziej. Cherry pod tym względem przejrzała mnie na wylot i zagrała dokładnie na tych emocjach, które najsilniej do mnie przemawiają. Co ciekawe, pod koniec pojawia się lekki wątek kryminalny, który może nie był najlepiej skonstruowany, ale autorce udało się mnie zaskoczyć takim przebiegiem wydarzeń.

To jedna z tych książek, które się pochłania na raz, czując przy tym cały wachlarz emocji. Zgadzam się, że Brittainy C. Cherry stworzyła piękną, choć niezwykle bolesną historię, którą warto poznać, ale nie do końca podoba mi się sposób w jaki kreuje swoich bohaterów oraz śmieszność niektórych dialogów. Tristan co prawda skradł moje serce od pierwszych stron - społeczny wyrzutek, który trzyma ludzi na dystans, choć w gruncie rzeczy potrzebuje kogoś, kto na nowo poskłada go w całość, ale nie żywię już tak ciepłych uczuć do Elizabeth. Wydaje mi się zupełnie bezbarwna na tle męskiego bohatera, jakby autorka cały swój talent przelała tylko na tę jedną postać. Fatalna była też najlepsza przyjaciółka Lizzie - schematyczna i płaska do bólu, typowa postać drugoplanowa, która ma być tą zabawną i wyluzowaną stroną. Miała chyba wprowadzać humor na karty tej wyjątkowo smutnej książki, ale dla mnie jej teksty były słabo rozpisane - poczucie humoru mam najwyraźniej zupełnie inne niż autorka.

Jeszcze jedna rzecz w tej książce mi zgrzytała. Cherry napchała w tę historię mnóstwo popkultury, to znaczy wcisnęła w nią odniesienia do chyba wszystkich popularnych obecnie książek i filmów. Na początku wydawało mi się to fajne - w końcu motyw książki w książce nie może się miłośnikowi literatury nie spodobać, ale w pewnym momencie stało się wymuszone. Miałam wrażenie, że dany tytuł jest wspomniany tylko po to, żeby zostać wspomniany, nie miał żadnego znaczenia dla całej historii czy dla konkretnego momentu. Szybko zaczęło mnie to drażnić, jednak nie jest to wada, na którą nie można przymknąć oka.

Powietrze, którym oddycha ma lepsze i gorsze momenty, ale jest to pozycja, w której można się zatracić i mocno ją przeżywać. Na pewno będzie to dobra propozycja dla kobiet, które lubią wzruszyć się nad lekturą i nie zraża ich przewidywalność niektórych wątków.

Z Britainy C. Cherry miałam już styczność, a to za sprawą jej poprzedniej powieści „Kochając pana Danielsa”. Książka była dość ciekawa, ale nie zachwyciła mnie, więc szybko o niej zapomniałam.

„Powietrze, którym oddycha” kupiłam jako lek na smutek, kompletnie nie łącząc nazwiska pani Cherry z tą powieścią.

Gdy doczytałam już, że to kolejna książka pisarki, odłożyłam ją na półkę na czas niekreślony.

Aż nadszedł ten weekend, a ja nie mogąc się zdecydować, co chcę czytać, dałam tej powieści szansę.

Akcja powieści rozpoczyna się, gdy Elizabeth wraz córką Emmą, wraca po prawie rocznym pobycie u matki do swojego domu. Domu, z którego uciekła po śmierci męża.

Gdy jest już prawie na miejscu, pod koła jej auta wbiega pies. Zaraz za psem pojawia się jego właściciel, który prócz tego, że jest okropnym gburem, to kocha swojego zwierzaka.

Elizabeth zawozi oboje do weterynarza, mimo że mężczyzna potraktował ją bardzo nieuprzejmie.

Gdy zmęczona dociera wreszcie do domu, okazuje się, że gburowaty nieznajomy, to jej nowy sąsiad.

Bliższa znajomość wyjaśni, że tak samo jak ona, Tristan stracił najbliższych i nie potrafi sobie z tą stratą poradzić.

Powiem szczerze, że spodziewałam się kolejnej ckliwej powieści, przesłodzonej i odrobinę za bardzo skierowanej do młodzieży.

Jakie było moje zdziwienie, gdy zaczęłam czytać.

Bowiem książka ta, to świetne połączenie trudnego tematu radzenia sobie ze śmiercią najbliższych, wyrzutami sumienia, utratą wiary w sens istnienia z poczuciem humoru, optymizmem i wątkiem kryminalnym.

Oczywiście jest to powieść o miłości, więc gra ona główne skrzypce, ale autorka dołączyła również wątek szalonej i zwariowanej przyjaciółki Elizabeth, dzięki której nie raz śmiałam się głośno podczas lektury, tajemniczego właściciela sklepu z magicznym asortymentem oraz nierzadko niełatwymi relacjami z rodziną.

Prócz motywu radzenia sobie z bólem, pisarka dość obrazowo pokazała również realia życia w małym miasteczku.

Akcja powieść jest dynamiczna i nie zwalnia ani na chwilę.

Autorka ma lekkie pióro i łatwo przyswajalny styl, który pasuje do tego typu powieści. Co ważne, nie ma w książce dłużyzn i rozwleczonych wewnętrznych monologów bohaterów.

Dzięki temu oraz sporej dawce humoru, książkę czyta się bardzo dobrze.

Bohaterowie, których B.C. Cherry powołała do życia, są dobrze nakreśleni. Nie sposób ich nie polubić. Zwłaszcza Elizabeth, która ma niewyparzony język, zdrowe podejście do siebie i swoich potknięć.

Mimo, że od początku wiadomo jakie będzie zakończenie, to wcale nie umniejsza to przyjemności z lektury.

„Powietrze, którym oddycha” to książka, która ma uprzyjemnić wieczór ciekawą historią, fajnymi bohaterami i zapewnić strawę romantycznej części kobiecych dusz.

Jeśli o to chodzi – powieść ta spisała się idealnie.

Mój jedyny zarzut wobec tej powieści, to momentami zbytnia ckliwość. Rozumiem nasycenie książki emocjami, zwłaszcza, że opowiada historię dwójki naznaczonych tragedią ludzi.

Ludzi, którzy z lękiem próbują od nowa nauczyć się żyć i kochać.

Niemniej jednak były takie momenty, że przewracałam oczami z irytacją.

Może gdybym czytała dużo książek z tego gatunku, to niżej oceniłabym tą powieść. Tak jednak nie jest, więc uczciwie mogę polecić „Powietrze, którym oddycha” wielbicielom gatunku i osobą, które chcą spędzić przyjemny wieczór na lekkiej i wciągającej lekturze.

mój blog: [Adres usunięty]

Dawniej, nie wiedzieć czemu byłam negatywnie nastawiona do powieści Brittany C. Cherry. Taki stan utrzymywał się do momentu gdy przeczytałam "Art&Soul". Poprzednia książka bardzo mi się podobała, a ja obiecałam sobie, że nie będę się uprzedzać z góry do żadnego autora (czasami tak niestety bywa), a w miarę możliwości będę sięgać po kolejne premiery, pozycje napisane przez tę autorkę. Na szczęście nie trzeba długo czekać- w ciągu roku ukazuje się jedna- dwie powieści.

"Powietrze, którym oddycha" to pierwszy tom nowej serii, obietnica niezapomnianych wrażeń. Bohaterowie to Elizabeth i Tristan- ludzie pokaleczeni przez los. Nie boję się tak napisać- przeżyli naprawdę wiele.

Żona Tristana wraz z ich synem zginęli w wypadku samochodowym, tak samo jak mąż Lizzie. Te traumatyczne wydarzenie łączą naszych bohaterów- wiedzą, że słowa "żyj dalej" to nie banalny frazes powtarzany przez każdego lecz trudna rzecz i nie lada wysiłek.

Warto przeczytać tę książkę. Polecam ją ponieważ jest idealną pozycją biblioterapeutyczną. Myślę, że z powodzeniem można polecić ją, "podrzucić"osobom, które przeżyły śmierć małżonka lub kogoś bliskiego. Pokazuje, że mimo iż wydaje się, że nastąpił nasz prywatny koniec świata to daje nadzieję, że w miarę upływu czasu może pojawić się słońce.

Nie podobała się i jest dla mnie niezrozumiałe to, że Tristan i Elizabeth w początkowej fazie znajomości w czasie uniesień łóżkowych udają, że partner jest kimś innym (dokładniej mówiąc: ich zmarłym małżonkiem).... Czy dla Was nie jest to dziwne?

Jest jeszcze coś. Ta książka to zaskoczenie dla mnie: kompletnie nie spodziewałam się takiego zakończenia, jakie nastąpiło, mimo, że niektóre wydarzenia, które miały miejsce można było przewidzieć.

Ona i On. Lizzie i Tristan. Dwie zbolałe dusze, dwa potłuczone serca i wspólna najbardziej pokręcona próba radzenia sobie ze stratą oraz bólem, a w tym wszystkim pięcioletnia dziewczynka, ukochany pies i białe piórka. Po prostu Brittainy C. Cherry, czyli emocjonalny buldożer i niezwykła historia o przypominaniu sobie jak się oddycha.

Brittainy C. Cherry po raz kolejny udowadnia, że potrafi poturbować swoich czytelników, wcale nie w mniejszym stopniu niż wykreowanych przez siebie bohaterów. Bez skrupułów gra na czułych strunach ludzkiej duszy, ściska za gardło na moment odbierając oddech, wyciska łzy, które niepostrzeżenie zawisają w kącikach naszych oczu, choć z premedytacją udajemy, że pojawiły się tam przypadkiem, a potem miażdży ludzkie serce w najbardziej okrutny sposób z możliwych, by na koniec wlać w nie tak bardzo potrzebną nadzieję i poderwać je do lotu nawet, jeśli przypomina ono już mocno wygniecioną kartkę. W tym bestialstwie jednak można znaleźć piękno i urzekającą od pierwszych stron historię.

„Powietrze, którym oddycha” to opowieść o Tristanie i Elizabeth, dwójce ludzi przeżywających swoje osobiste piekło i usiłujących poradzić sobie z tragedią, po której podniesienie się i życie dalej, a nawet zwykłe oddychanie wydaje się być czymś niemożliwym do zrobienia. Trudno sobie bowiem wyobrazić jak to jest nagle w przeciągu kilku chwili bezpowrotnie stracić cały swój świat. Jak po czymś takim się podnieść i jak zrobić znów krok naprzód, kiedy zdążyliśmy rozpaść się już tak bardzo, że złożenie wszystkich roztrzaskanych kawałów do kupy jest wręcz nierealne, bo przecież nigdy już tak naprawdę nie odzyskamy tych części, które nam odebrano. Czy ta przerażająca pustka wypełniająca mocno pokaleczone serca ma szansę wypełnić się innymi, nowymi fragmentami i dać nam iskierkę nadziei na stanie się znów całością? Bo przecież nie chodzi o to, by cierpieć w samotności. Chodzi o to, by do tego ogarniającego nas mroku dopuścić drugiego człowieka, pozwolić wnieść do niego światło i pozwolić sobie pomóc w znalezieniu niełatwej drogi do upragnionego ukojenia.

Reszta recenzji na blogu - zapraszam :)

[Adres usunięty]

Nie sądziłam, że kiedykolwiek zostanę fanką powieści obyczajowych czy romansów. Ale je po prostu dobrze się czyta, szybko, często bez większych komplikacji. Otwieracie książkę i zamykacie dopiero gdy ją skończycie. To było moje pierwsze spotkanie z twórczością Brittainy C. Cherry, ale wiem, że raz dwa zabiorę się za jej kolejne książki.

Dlaczego jest tak, że my kobiety musimy jak zwykle każdego uratować. Wszyscy mówią wokoło, że nie, nie możesz się z nim spotykać, a my dalej w to brniemy. Taka sama jest właśnie Elizabeth. Ale czy tak naprawdę inni mają prawo, by mówić jej, co jest dla niej najlepsze? Od samego początku historii jesteśmy wrzuceni na głęboką wodę i zaczynamy wraz z bohaterami tonąć. Staramy się złapać haust powietrza, ale wydaje się to być niemożliwe zadanie.

Nie wiem czy źle to zabrzmi, ale to napiszę: lubię w książkach przedstawienie sytuacji dość tragicznych. Przecież takie jest życie, ludzie zmagają się z chorobami, stratą ukochanych osób, ogólnie problemami emocjonalnymi. Dlaczego więc nie wykorzystać ich w książce? W końcu najlepiej (przynajmniej mi) czyta się książki, które opowiadają o wydarzeniach tak realnie, że czuję w głębi serca, że coś takiego mogło się komuś przydarzyć. I może wyjdę na bezdusznego człowieka, ale lubię czytać o smutnych historiach. Lubię, gdy zalewa mnie fala przygnębienia i dopiero później jestem w stanie dostrzec między wierszami i wydarzeniami przebłysk jasnego słońca. W końcu każdy zasługuje na chwile radości, nawet jeżeli niedawno ogromnie cierpiał.

Tristan i Elizabeth, jako dwójka głównych bohaterów, ukazują trudne życie z jakim wiele osób musi sobie radzić na co dzień. Bo kiedy tak naprawdę wypada po śmierci ukochanej osoby, zacząć być z kimś innym? Czy jest jakiś regulaminowy czas na takie sytuacje? Spotkało ich w życiu coś podobnego, ale każdy z nich inaczej radzi sobie ze stratą. A wiadomo, najlepiej zrozumie cię osoba, która choć w małej części, w przeszłości, przeszła to samo co ty. I to jest największa wartość tej książki.

Piękna historia, która już na początku rozwala nasze serca na kawałki, powoli wprowadza nas w stan upojenia nikłym uśmiechem. Nawet i my, śledząc losy bohaterów czasem zapominamy by oddychać, bo wydaje się to nieszczególnie ważne.

Ostatni, mocny i dość mroczny zwrot akcji, który zaserwuje wam autorka na końcu historii wprawi was w oniemienie. Nagle będziecie mieli ochotę przewracać kartki w zastraszającym tempie, bo inaczej się po prostu nie da. 400 stron wydaje się być dużą ilością stron, by móc ją przeczytać w jeden wieczór, ale niech was to nie zmyli. Ja nie potrafiłam się od niej oderwać i nie odłożyłam jej, dopóki nie dotrwałam do ostatniej strony.

Okładki tej serii są do siebie zbliżone, utrzymane w tym samym stylu. Zmienia się model oraz kolor. Tutaj głównie dominuje szarość z fioletem. Jest matowa w dotyku, posiada ładny ornament, wytłuszczony na środku. Nie ma niestety skrzydełek, które uchroniłyby ją przed uszkodzeniami mechanicznymi. Kremowe stronice, czcionka wystarczająca dla oka, literówek brak, odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane. Narracja prowadzona jest przez dwójkę głównych bohaterów.

Moje spotkanie z autorką przebiegło chyba aż za dobrze. Czytało mi się ją niezwykle szybko, od razu wciągnęłam się do świata wykreowanego przez pisarkę. Z trudem odkładałam ją na bok... Nie mogłam się oderwać. Lekki, przyjemny styl, pozbawiony przeszkód. Jeśli się od niej odrywałam, to nieustannie o niej rozmyślałam... To jest książka, po jaką warto sięgnąć. Warto poświęcić jej czas, jeśli jesteście zwolennikami powieści obyczajowych, romansów, to coś dla Was.

Elizabeth jest postacią, która silnie walczy o każdy dzień, ze względu na swoją córeczkę, Emmę. Jest ona dla niej całym światem. I tylko ona tak naprawdę jej została... Od jakiegoś czasu niekoniecznie może liczyć na swoją matkę, woli więc odciąć się i postanawia wrócić do domu, gdzie kiedyś mieszkali w trójkę, tworząc szczęśliwą rodzinę... Kiedyś. Teraz musi udźwignąć ciężar samotności czy bolesnych wspomnień. Z marszu ją polubiłam i trzymałam kciuki, by w końcu pogodziła się z losem, co jak wydaje mi się nie jest dla niej łatwe...

Bardziej dramatycznym bohaterem jest Tristan. On to już w ogóle miał przegwizdane. Stworzył z siebie człowieka, którego wszyscy unikają. Nie lgnie do ludzi, chociaż tych, których stracił, tak bardzo kochał i tęskni nieustannie. Został mu tylko Zeus, do którego żywi jakiekolwiek emocje. Jeśli miałabym wybierać między nim a Lizzie, to wybrałabym jego. Wydaje mi się, że jego przeszłość, serce, dusza była zdecydowanie mocniej porysowana. I tak niby przypadkiem, a po sąsiedzku, przyciągnął swój do swego... Bardzo go szanowałam i również trzymałam kciuki, by wszystko jakoś się ułożyło, by pogodził się z przeszłością i zaczął żyć...

Emocji jest tutaj sporo. Nie rozwaliła mnie ta książka emocjonalnie jak Daniels, ale czułam to, co bohaterowie. Dzieje się momentami tak wiele... Przejmujący ból, żal, strata, niezrozumienie, zagubienie... Wszystko to we mnie buzowało, chciałam, żeby postaciom się w końcu udało... Jednak musieli przejść swoje, żeby móc jakkolwiek spróbować stanąć o własnych siłach... Nie mogłam pogodzić się z tą niesprawiedliwością, jednak wiem dobrze, że w naszym prawdziwym życiu jest bardzo podobnie... Takie tragedie spotykają każdego z nas - mniejsze czy większe... Tylko na ogół staramy się pogodzić, odsunąć od tego, by jakkolwiek funkcjonować... I tak właśnie starali się zarówno Tristan jak i Elizabeth.

Akcja ma odpowiednie tempo, raz jest szybkie, raz wolniejsze, nie ma czasu na nudę. Są chwile, które powodują uśmiech na naszych ustach, ale są i takie, które powodują smutek... Poznajemy tajemnice dwójki głównych bohaterów. Obserwujemy relację, jaka między nimi powstaje... I muszę przyznać, że budowanie napięcia wychodzi pisarce świetnie. Idealnie wręcz poradziła sobie z bohaterami, którzy byli tak rozbici, że potrafiła ich dwoje jakoś poskładać... Byłam wzruszona, nie raz. I tak samo, wiadomo, popełniali błędne i trafne decyzje, czasami zbyt pochopnie... No dobrze, nie czasami, często. Jednak to wszystko uzmysławia nam, że i my postępujemy podobnie! Można powiedzieć, że mogliśmy na przykładzie postaci z książki zobaczyć samych siebie w obliczu traumy, tragedii, trudnych chwil... A ten plot twist? Praktycznie pod koniec książki? Kto by się tego w ogóle spodziewał! Ja jestem w szoku nadal i jeszcze bardziej rozbolało mnie serce...

Reasumując uważam, że jest to historia zdecydowanie warta poznania. Przepiękna, życiowa, ale nie przepełniona samymi dobrymi rzeczami. Znajdziecie w niej mnóstwo emocji, ale i wartości. Spojrzycie innym okiem na ludzi, którzy doświadczyli traumy, straty, a może łaskawszym okiem spojrzycie również na siebie? Może zrozumiecie, że każdy zasługuje na drugą szansę, na nowe życie... Głównym tematem książki jest przeżywanie straty i żałoba, stawanie na nogach o własnych siłach. ZDECYDOWANIE POLECAM!

Kolejne spotkanie z twórczością Brittainy i kolejny raz nie zawiodłam się.Książka ta jest przesiąknięta paletą różnorodnych emocji,które przelewają się na czytelnika.Dlatego też,nie byłam w stanie odłożyć książki i ją przeczytałam od deski do deski w ciągu jednego wieczora,w sumie mogłabym powiedzieć,że ja pochłonęłam.

"Powietrze,którym oddycha" to powieść napisana lekkim i pięknym piórem, gdzie jednocześnie potrafiła mnie rozśmieszyć,by za chwile chwycić za gardło i wycisnąć z oczu łzy.To był emocjonalny rollecoaster ,który trafił w moje serce.Polecam

Utrata kogoś bliskiego boli. Boli tak, że trudno jest opisać tę rozpacz dotykającą człowieka. Pozostawia serce w strzępach, które, wydaje się, już nigdy nie będą całością. I trudno patrzeć w przyszłość z nadzieją w imię powiedzenia, że czas leczy rany. Jednak, jakkolwiek by nie było tragicznie, dni uciekają, czy tego chcemy czy nie. Serce nadal działa, choć nie jest już takie samo. I nadal potrafi bić dla innych ludzi, choć wydawałoby się to zupełnie niemożliwe.

Liz wraz z córką wraca po długiej nieobecności do domu. Doskonale wie, że to już najwyższy czas, by wziąć się w garść i pokierować swoim życiem na odpowiednie tory. Jej poukładany świat się rozpadł i już nigdy nie będzie taki sam, podobnie jak i ona. Jednak ma dla kogo żyć, Emma jest całym jej światem i powodem, dla którego musi walczyć o każdy kolejny dzień i każdy kolejny oddech. Liz ma przyjaciół, którzy są gotowi ją wesprzeć w każdej chwili, ma specyficzną mamę, która jak mało kto może zrozumieć z jakimi emocjami boryka się jej córka ale ma też pokruszone serce, co do którego nie ma nadziei, że kiedykolwiek jeszcze będzie całe. Nie jest świadoma swojej siły, momentami zbyt dobra jak na ten świat, absolutnie pokiereszowana przez życie. Czy odnajdzie w sobie siły by poszukać dla siebie szczęścia raz jeszcze?

Tristan nie cieszy się najlepszą opinią wśród okolicznych mieszkańców. Negatywnie nastawiony do każdej istoty ludzkiej, niemiły, trudny w obyciu, niechętny do jakichkolwiek rozmów, nie zjednuje sobie przyjaciół. Dodatkowo pracuje w sklepie, który też nie jest zbyt dobrze postrzegany w miasteczku. Jego jedynym towarzyszem jest pies- Zeus, który nie odstępuje go na krok. Lecz Tristan pod powierzchnią, głęboko ukryte za nieprzystępnością, skrywa pokłady bólu, które trudno opisać. Jego serce doznało ran tak wielkich, że on funkcjonuje niemal bez niego, a przynajmniej tak mu się wydaje. Wszystko co kiedyś dawało mu radość, obecnie jest bez znaczenia, a on sam jest martwy wewnątrz od wielu miesięcy. Czy ktokolwiek będzie w stanie wybudzić go z jego prywatnego koszmaru?

"Powietrze, którym oddycham" to świetny romans, poruszający trudny temat, jakim jest utrata kogoś, kogo się kocha. Nie znajdziemy tu brutalności, dużej namiętności czy niepokojących porywów serca, ta książka opiera się na zupełnie czymś innym. Na zaufaniu, na potrzebie bliskości, na próbie leczenia własnych ran, na czułości i na miłości sprawiającej, że rośnie serce. Bohaterowie w związku ze swoimi doświadczeniami mają swoje obawy co do tworzenia jakiejkolwiek relacji i one sprawiają, że są chwiejni, czasem podejmują nieracjonalne decyzje, ale to właśnie sprawia, że są po prostu wykreowani niezwykle rzeczywiście, bowiem po ludziach z takim bagażem nie spodziewałabym się innych reakcji. Ta powieść jest pełna bólu ale też daje nadzieję, że karty losu mają to do siebie, że lubią się odwrócić. Zwracają też uwagę postaci poboczne, które wprowadzają zarówno elementy humorystyczne do książki, które cechują pióro Autorki, jak i zawirowania, których nie sposób było się spodziewać. To słodko-gorzka powieść o drugich szansach, prozie życia i niesprawiedliwości losu, lecz jedno w niej jest najważniejsze... 'W każdej sekundzie. W każdej minucie. W każdej godzinie. Każdego dnia.' powinno się pragnąć takiej miłości, jak tej, która jest pokazana na kartach powieści i nie godzić się na mniej. Mi bardzo spodobała się ta książka, jednak dla osób szukających mocniejszych emocji w romansach może okazać się nieodpowiednia.

Książkę pt. „Powietrze, którym oddycha” napisała Brittainy C. Cherry, która jest autorką amerykańską wielu znanych i lubianych romansów.

Jest to powieść, która przedstawia losy dwójki ludzi, którzy zmagają się ze śmiercią bliskich im osób. Elizabeth i Tristan do czasu, zanim się poznali, sami radzili sobie z problemami. Jednak, gdy Tristan pojawił się w życiu Liz, wszystko się zmieniło, postanowili wspólnie sobie z tym radzić, co zdecydowanie nie było najlepszym pomysłem. Ludziom nie spodobała się nowa znajomość kobiety, próbują wejść im w drogę, jakoś temu przeszkodzić, na szczęście bezskutecznie.

Czytaj dalej: [Adres usunięty]

Mało jest takich książek, które każą mi wstrzymywać oddech, gdy je czytam. Mało jest książek, które z pozoru mają być romansem a okazują się głęboką analizą natury ludzkiej. „Powietrze, którym oddycha” Brittainy C.Cherry, jest taką książką.

Tristan wciąż ucieka. Próbuje uciec przed samym sobą, przed ludźmi, rzeczywistością. Wydaje mu się, że nie ma prawa normalnie żyć, a to co go spotkało w życiu, skazało go już na wieczną samotność i ból. Zresztą ból stał się dla niego przyjemnością. Dopóki go czuje, wie że w ogóle żyje. Wychodzi z założenia, że lepiej czuć ból niż nie czuć niczego. Wśród miejscowych uchodzi za dziwaka. Zarośnięty, biegający boso, nie odzywający się do ludzi, nie zacieśniający sąsiedzkich znajomości, skryty, przerażający, z zimnym spojrzeniem. Budzi odrazę i strach. Pozory przecież nie działają na jego korzyść. A nikomu oczywiście nie przychodzi na myśl, by spróbować popatrzeć na niego „szerzej”. Oceniać jest łatwiej.

Dlatego gdy poznaje Elizabeth, która właśnie próbuje wrócić do życia po równie ciężkim doświadczeniu życiowym, wszyscy w około wiedzą lepiej, że ON jest zły a ona nie może nawet patrzeć w jego kierunku. Oni sami początkowo też sądzą, że nie mają prawa by być szczęśliwym i spróbować zacząć na nowo.

Dwie zranione dusze, pogubione i poranione umysły, złamane serca, które w pokręcony sposób próbują siebie nawzajem uratować. Nie zrozumie tego nikt, kto nigdy nie próbował walczyć o to, by móc oddychać.

„Czasami najtrudniejsze w życiu bez ukochanych było to, by pamiętać o oddechu.” Brzmi nierealnie ale tak właśnie jest. Czasami nie mamy siły, by wstać z łóżka, by otworzyć buzię i wydobyć z niej jakikolwiek dźwięk. A czasami nawet oddech jest zbyt wielkim wysiłkiem. Strata bliskiej osoby, strata dziecka, to niewyobrażalny ból. Człowiek chwyta się wszystkiego, by móc jakkolwiek żyć. Działa irracjonalnie. Dlatego nie zaskoczyło mnie to, że Tristan i Elizabeth zdecydowali się na dość chory sposób- by udawać, że ta druga osoba jest zmarłym mężem/żoną. Tego nie wytłumaczą żadne słowa. Tak się po prostu czasami dzieje, gdy umysł próbuje sam siebie jakoś ochronić przed szaleństwem.

Książka ta może mieć wymiar kojący. Być może przeczytanie jej przez osobę, która przeżyła podobną tragedię i zabrania sobie być szczęśliwym, pomogłaby spojrzeć na świat nieco inaczej. Bo czasami tak jak nasi bohaterowie, tak i my, ulegamy naciskom otoczenia, które nam wmawia, że to za wcześnie, że to nie wypada, że to źle.

„Warto mieć złamane serce dla tych kilku chwil szczęścia, a okruchy w naszej piersi można na nowo połączyć”.

Lizz i Tristan w końcu odnajdą szczęście. Będzie do niego prowadzić trudna i wyboista droga. Będą dla siebie pocieszeniem i wsparciem. Ale nie ominą ich chwile załamania, wzajemnego oskarżania się czy wpadania w czarną głębię. Droga do wyleczenia duszy jest trudna. Czas nie zawsze działa na naszą korzyść. Ale posiadanie blisko siebie osoby, która pomaga ci oddychać, potrafi zdziałać cuda.

Książka dostarcza wielu emocji. Wywołuje smutek, radość, uśmiech, by zaraz znowu poczuć uścisk w gardle. Bohaterowie przeżywają cierpienie, ból, stratę, ale również doświadczają radości, miłości, dobra. Mamy elementy erotyki, opisy bliskości, głębokie uczucia i zabawne dialogi przyjaciółek czy teksty małej Emmy. Wszystko to sprawia, że ciężko się oderwać od czytania, dopóki dość boleśnie nie odczuje się zamknięcia ostatniej strony. Oby więcej takich nowości na naszym rynku czytelniczym.

[Adres usunięty]

„Pokaż mi cienie, które nie dają ci spać. Pocałuj mnie swoim mrokiem.” str. 231

W ostatnim czasie często zdarza mi się sięgnąć po książki autorek, których w ogóle nie znam – mimo że słyszałam o ich twórczości. Tak też trafiłam na lekturę Powietrze, którym oddycha, które jest moim pierwszym spotkaniem z prozą Brittainy C. Cherry. Oczywiście słyszałam o książce: Kochając Pana Danielsa, która wywołała spore poruszanie w świecie książki, ale nie miałam okazji po nią sięgnąć. Po lekturze Powietrze... jestem pewna, że niebawem nadrobię tę zaległość.

Mąż Elizabeth ginie w wypadku samochodowym. Kobieta chcąc odciąć się od wspomnień, zabiera córkę i wyjeżdżają do matki. Po roku nieobecności postanawia zmierzyć się z przeszłością i wrócić do domu, w którym mieszkała razem z mężem i córką. Po powrocie potrąca psa, właścicielem, którego jest Tristan Cole, jak się później okazuje – jej nowy sąsiad. Przez mieszkańców opisywany, jako niebezpieczny dziwak, każdy utrzymuje się z dala od niego, ponieważ krążą o nim przeróżne plotki. Tristan nie przejmuje się gadaniem sąsiadów, ale trzyma się na uboczu, ponieważ po tragedii, jaka go spotkała w przeszłości, odciął się od otaczającego go świata. Elizabeth wierzy, że Tristan nie jest taki zły, za jakiego wszyscy go uważają.

„Wszyscy ostrzegali mnie przed Tristanem, radzili mi trzymać się od niego z daleka. „To gnojek, zdziczały i rozbity, Liz”, mówili. „Składa się jedynie z blizn przeszłości”, twierdzili. Ale nie widzieli lub nie chcieli widzieć, że ja również byłam nieco dzika, lekko szalona i całkowicie rozbita. Też byłam załamana. Chociaż gdy byłam z nim, przynajmniej pamiętałam, jak się oddycha.” str. 208/209

Po przeczytaniu książki nie pozostaje mi nic innego, jak napisać, że Brittainy C. Cherry zyskała nową fankę. Ta książka jest jedną z lepszych i najpiękniejszych historii, jakie przeczytałam w tym roku. Fabuła porwała mnie bez reszty i do końca trzymała w napięciu – żal było odkładać ją na półkę, a tym bardziej kończyć przygodę z bohaterami. Przesycona jest emocjami – budziła mą wściekłość, śmiech, żal, ale z dużą przewagą czułam ból, któremu towarzyszyły łzy.

W tej książce dostajemy historię widzianą z perspektywy Elizabeth oraz Tristana, gdzie dominuje narracja tej pierwszej. Jako czytelnicy poznajemy ich monolog wewnętrzny, przez co lepiej ich rozumiemy i dostrzegamy, z jakimi problemami się borykają, co ich gnębi, z jakimi rozterkami się mierzą oraz w jaki sposób zmagają się ze stratą bliskich osób. Bohaterowie powieści zarówno pierwszoplanowi, jak i drugoplanowi są doskonale przedstawieni, ich osobowości są złożone, odróżniają się innymi cechami charakteru, całkowicie widać ich życie. Bardzo barwną postacią jest przyjaciółka Elizabeth, która wniosła do książki ogromne pokłady pierwszorzędnego humoru.

Powieść pełna jest błyskotliwych dialogów i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Posiada wyraziste i obrazowe opisy, dowcip wkradający się w fabułę – rozładowujący napięcie oraz końcowe rozdziały, które są totalnym zaskoczeniem – dzięki temu książkę czyta się lekko i z nieustającym zaciekawieniem.

„Żadna bratnia dusza nie opuszcza tego świata samotnie, zawsze zabiera ze sobą kawałek tej drugiej.” str. 14

Temat żałoby jest trudnym do przyjęcia i bardzo emocjonalnym. Tutaj dodatkowym bodźcem było to, że śmierć przyszła niespodziewanie, gdzie członkowie rodziny nie byli na to przygotowani, tym bardziej że trafiła w grupę młodych ludzi, którzy mieli przed sobą całe życie. Toteż książka skłania do refleksji na temat utraty bliskich, żałoby, można zadać sobie pytanie: jak sami byśmy odnieśli się do tego wszystkiego, będąc w podobnej sytuacji jak bohaterowie powieści. Ukazuje, żeby nie odkładać planów na jutro, bo ono może nigdy nie nadejść, a nam pozostaną tylko wspomnienia.

„(…) zawsze odkładałem to na jutro. Myślałem, że mam czas, ale czasami jutro nie nadchodzi i zostają nam jedynie wspomnienia z wczoraj.” str. 223

Widać, że autorka ma talent do pisania przyjemnych, miejscami poruszających powieści z ciekawymi postaciami i absorbującymi wydarzeniami. W jej słowach odnajdziemy naukę, jak szukać głębi w innych i patrzeć ponad powierzchowność. Snuje opowieść o prawdziwym życiu i jego pokrętnych ścieżkach oraz zawirowaniach. Cieszę się, że mogłam przeczytać tę powieść, z której jestem bardzo usatysfakcjonowana, ponieważ idealnie wpasowała się w mój gust literacki. Mało tego, bo czekam na kolejne tomy z serii Żywioły, a tymczasem nadrobię zaległości w postaci książek: Kochając Pana Danielsa oraz Art & Soul. Powietrze, którym oddycha polecam wszystkim amatorom dobrej literatury z romansem w tle.

Powieść "Art&Soul" Brittainy C. Cherry spodobała mi się tak bardzo, iż wkrótce po niej sięgnęłam po kolejną jej książkę. Tym razem mój wybór padł na "Powietrze, którym oddycha". Autorka zaskoczyła mnie tym, jak bardzo różne są to powieści i jak różne oblicza swojej twórczości w nich ujawnia. O ile "Art&Soul" opowiadała o nastoletnich problemach i była skierowana raczej do nastoletniego czytelnika, o tyle "Powietrze, którym oddycha" jest już pozycją dojrzalszą, traktującą o problemach dorosłych i przeznaczoną zdecydowanie dla starszego czytelnika.

Ostatnie miesiące były dla Elizabeth jak zły sen, z którego nie można się obudzić. Jej życie nieodwracalnie zmieniło się z chwilą, w której straciła męża. Tylko obecność córeczki nie pozwoliła jej się kompletnie rozsypać. Nie mogąc znieść pustych ścian własnego domu, Elizabeth od śmierci męża mieszkała u swojej matki. Nadeszła jednak pora, by ruszyć z miejsca i przestać się nad sobą użalać. Kobieta wraca do swojego miasteczka, by nauczyć się żyć w nowej rzeczywistości.

Podczas jej nieobecności zaszły pewne zmiany. Opuszczony dom w sąsiedztwie został kupiony przez samotnego mężczyznę, o którym krążą różne plotki. Tristan celowo unika wszelkiego towarzystwa. Elizabeth czuje jednak, że jego postawa to maska, a za spojrzeniem, które wydaje jej się tak bardzo znajome, mężczyzna skrywa coś bolesnego. Wkrótce przekona się, że nikt nie będzie w stanie zrozumieć jej lepiej, niż Tristan.

"Powietrze, którym oddycha" to książka, która wciągnęła mnie od pierwszych stron i nie pozwoliła oderwać się od siebie do samego końca. Narratorką w powieści w ogromnej mierze jest Elizabeth. To głównie z jej perspektywy obserwujemy rozgrywające się wydarzenia. Autorka jednak dopuściła do głosu także i Tristana. Jego narracja ujawnia jego przeszłość, ale również pokazuje nieco z tego, jak odbiera ON znajomość z Elizabeth. Brittainy C. Cherry ma bardzo przystępny styl, który sprawia, że lektura jej książek jest niezwykle satysfakcjonująca, mimo iż tematyka może wywołać prawdziwe spustoszenie w sercu czytelnika.

Ta książka to prawdziwy emocjonalny rollercoaster. Z jednej strony przepełniona jest bólem i żalem po stracie najbliższych, pokazuje jak różne oblicza może przybrać żałoba i jak trudno jest odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Ból bohaterów jest wręcz namacalny, wyciska łzy z oczu i naprawdę trudno byłoby pozostać niewzruszonym podczas czytania. Z drugiej strony, głównie za sprawą bohaterów drugoplanowych, "Powietrze, którym oddycha" potrafi rozbawić tak bardzo, iż lekturze towarzyszą wybuchy śmiechu. Brittainy C. Cherry stworzyła idealną mieszankę smutku, humoru i romansu. Warto wspomnieć, że w książce znajdują się dosyć odważne sceny erotyczne i z tego względu polecam książkę raczej starszym czytelnikom.

"Powietrze, którym oddycha" zachwyciło mnie pod wieloma aspektami. Kluczowym z nich jest na pewno kreacja bohaterów powieści. Polubiłam czułą i wrażliwą Elizabeth, zagniewanego Tristana, przeuroczą Emmę i przezabawną Faye. Brittainy C. Cherry zapewniła mi niezwykle emocjonalną podróż w ich towarzystwie. I choć w większości udało mi się przewidzieć, jak potoczą się ich losy, to jednak nie umniejszyło to przyjemności z lektury ani o gram.

"Art&Soul" sprawiło, że polubiłam styl Brittainy C. Cherry. "Powietrze, którym oddycha" utwierdziło mnie w przekonaniu, że jest to autorka, z którą warto zaprzyjaźnić się na dobre.

Jeśli poszukujecie książki, przy której będziecie zaśmiewać się i wzruszać jednocześnie, która rozbije Wasze serca na kawałeczki, a potem je poskleja, to jest to pozycja stworzona dla Was. Polecam gorąco!

Powietrze, którym oddycha to książka po brzegi wypełniona emocjami. Sprawia nam wielki ból, ale też daje nadzieję, udowadnia, że po burzy wcześniej czy później musi w końcu wyjść słońce, które przywróci nam chęć do życia. [Adres usunięty]

"Warto mieć złamane serce dla tych kilku chwil szczęścia, a okruchy w naszej piersi można na nowo połączyć".

Pierwsze, co przyciąga wzrok, to oczywiście okładka; sama autorka na końcu książki dziękuje modelowi, który uświetnia swoją osobą owo wydanie (dla zainteresowanych pań - to Franggy ;)). Nie sposób przejść obojętnie obok chmurnego "drwala"; jak wiadomo kobiety wolą łobuzów, a to określenie idealnie oddaje charakter głównego bohatera. Jednak, nic nie jest takie, jakim się wydaje. Do czasu. Bo okładka to jedno, a historia to drugie...

Dwoje ludzi; dwoje tak bardzo doświadczonych przez los, że nie sposób oddać głębi bólu, z jakim muszą się zmagać. ONA - Elizabeth - mieszka u swojej mamy wraz z córeczką Emmą, po tragicznej śmierci męża, Stevena. Kobieta nie jest w stanie poradzić sobie z cierpieniem, które stało się jej cieniem i towarzyszem codzienności. Wola walki by żyć dla dziecka, to jedyny motor jej życiowych działań; dlatego gdy tylko pojawia się lepszy czas - Lizzie, bo tak nazywają ją przyjaciele - wraca do miasta, by na nowo nauczyć się jak funkcjonować w normalności. ON - Tristan - widzie samotny żywot; nie przejmując się przypiętą mu przez społeczność łatą łajdaka, gnojka, miejscowego potwora. Łagodności nie dodaje jego wygląd - burza nieokiełznanych włosów i gęsta broda, spod której nie widać uśmiechu. Na domiar złego mężczyzna pracuje w pogardzanym sklepie pana , co potęguje niechęć mieszkańców miasta. Tristan ma jednak w ogromnym poważaniu wszelkie zdanie innych ludzi, bo to, co wydarzyło się w jego życiu rok wcześniej odcisnęło krwawe piętno w jego przeszłości, mając wpływ na teraźniejszość.

Każdy ostrzegał Lizzie przed niebezpiecznym sąsiadem; wszyscy odradzali jej jakikolwiek kontakt z tajemniczym monstrum, które według niektórych stanowi tylko zagrożenie dla niej i Emmy. Jednak los bywa przekorny, a wspólne cierpienie zbliża.

"Magia zawarta jest w chwilach. W delikatnym dotyku, lekkich uśmiechach, cichych słowach. Magia jest w życiu dniem dzisiejszym, w oddechu, w szczęściu. (...) magia jest w MIŁOŚCI".

Nie umiem wyrazić słowami, jak wielki ładunek emocjonalny niesie z sobą ta lektura. Mamy tu ogrom cierpienia, bólu, żalu, straty, ale i radości, humoru, uśmiechu przez łzy, codziennej walki z demonami przeszłości, erotyki, bliskości, próby udawania, iż można oszukać los, by zapamiętać to, co było. Autorka gra na uczuciach; raz wprawia Czytelnika w rozbawienie tekstami małej Emmy, wprawia go w zakłopotanie wprowadzając specyfikę rozmów Lizzie z przyjaciółką, by za chwilę spowodować u niego łzy wzruszenia nad falą nieszczęścia, spotykającego dwójkę głównych bohaterów. Nie brakuje też komplikacji, które w finale powieści przybierają obrót wręcz sensacyjny, trzymając napięcie do ostatniej strony. I mimo, iż zakończenie jest przewidywalne, to nie wyobrażałam sobie innego, po prostu. Historia ta poraża swojego rodzaju pięknem, bo niesie nadzieję na lepsze jutro, bez względu na ogrom bólu, z którym musi zmagać się człowiek. Daje żywy dowód na to, iż "co nas nie zabije to nas wzmocni"; że nie ma mocy, która załamałaby każdego z nas.

Przyznam się szczerze, że miewałam momenty zwątpienia w historię Lizzie i Tristana; łapałam się na tym, iż chwilami ich postępowanie wzbudzało we mnie swojego rodzaju kontrowersje, nie rozumiałam ich zachowania w niektórych sytuacjach, jednak późniejszy rozwój akcji zweryfikował moje mieszane odczucia. Nigdy nie wiadomo, jak tragedia wpływa na psychikę drugiego człowieka i jak argumentuje ona jego dalsze funkcjonowanie. Czasem należy zaakceptować spustoszenie w najbliższej osobie, by nauczyć ją ponownie oddychać.

Czekam z niecierpliwością na drugi tom serii; ciekawa jestem, jaki tym razem żywioł zostanie wzięty pod lupę. Powietrze póki co, spisało się perfekcyjnie.

[Adres usunięty]

Elizabeth niedawno przeżyła ogromną tragedię, z którą próbuje się uporać, wraca do miejsca, w którym dawniej mieszkała, chcąc wraz z córką powrócić do normalnego życia. Poznaje Tristana, również z bliznami z przeszłości. Wszyscy ją przed nim ostrzegają, mówią o nim, jak o potworze, ale dlatego, że nikt nie wie, co przeszedł i dlaczego zachowuje się tak, a nie inaczej. Zrozumieć go potrafi tylko Elizabeth, która przeszła podobną tragedię. Jak uwolnić się od przeszłości?

Kilka godzin. Tyle wystarczyło, bym przeczytała tę książkę. Cztery rozdziały. Wtedy już wiedziałam, że to nie będzie zwykła książka. Nie trzeba było nawet 200 stron, bym wiedziała, że pokocham tę książkę. I pokochałam. Całym sercem, które ta książka rozdarła na małe kawałeczki w czasie lektury.

Niedawno "Art&Soul" porządnie poturbowało mnie emocjonalnie, ale ja nadal nieświadoma co mnie czeka sięgnęłam po "Powietrze, którym oddycha". Nie sądziłam, że znowu, po zakończeniu lektury nie będę wiedziała co ze sobą zrobić. Ta książka wywołuje cały wachlarz skrajnych emocji i uczuć, przez co naprawdę trudno się po niej pozbierać. Czuję się rozbita, ale i zachwycona jednocześnie. Ciśnie mi się na usta słowo: cudowna, bo taka właśnie jest ta książka.

Już podczas lektury "Art&Soul" przekonałam się, że autorka potrafi czarować słowami, język którym się posługuje, jest prosty, ale jednocześnie, plastyczny i wyrazisty. Tym razem autorka zaskakiwała mnie krok po kroku jeszcze bardziej. Były momenty, kiedy miałam ochotę piszczeć z radości jak głupia, ale były też takie, gdy serce biło mi jak szalone ze zdenerwowania. Takiej huśtawki emocjonalnej się nie spodziewałam! Choć uważam, że pewne wydarzenia pod koniec książki potoczyły się trochę zbyt szybko, to nie zmienia to faktu, że myślałam, iż oszaleję z niepewności. Sporym zaskoczeniem był też dla mnie wiek bohaterów, spodziewałam się wchodzących w dorosłość ludzi, a tymczasem mamy tu już dorosłe osoby, po przejściach. Nie zmienia to jednak faktu, że książka wzbudza ogromne emocje. Kreacje bohaterów są naprawdę wspaniale stworzone, autorka świetnie poradziła sobie zarówno z głównymi bohaterami, którzy mają bardzo osobliwe charaktery, jak i postacią, która jest tutaj czarnym charakterem.

Fabuła stworzona przez autorkę wypada bardzo realistycznie. Autorka pokazuje nam ból, z jakim zmagają się Tristan i Elizabeth, który jest odczuwalny przez większość książki. Powieść przyprawia o melancholię, nie brakuje tu jednak takich radosnych momentów, które wywołują uśmiech. Najwięcej jest jednak takich, które zaskakują i sprawiają, że trudno usiedzieć spokojnie, a jeszcze trudniej odłożyć dalszą część lektury na później. W moim przypadku było to praktycznie niewykonalne, szczególnie mniej więcej od połowy książki.

Bardzo zapadły mi w pamięć wątki z sąsiadkami Elizabeth, które były niesamowicie wścibskie, o wszystko wypytywały, najmniejszy fragment życia znajomego nie mógł umknąć ich uwadze. Ten wątek wydał mi się bardzo prawdziwy, chociaż byłam poirytowana ich wścibstwem, to podoba mi się, że autorka wprowadziła tak realistyczne tło.

Podobnie jak w przypadku "Art&Soul" jestem pełna podziwu dla stworzonej okładki, która bardzo pasuje do treści, choć chyba spośród wszystkich książek Cherry najmniej mi się podoba.

Kolejny raz Brittainy C. Cherry naprawdę mnie zachwyciła, wywołała całą gamę emocji i wstrzymywała w napięciu do samego końca. Jestem pod ogromnym wrażeniem tej historii i mimo, że jestem już kilka dni od jej przeczytania, nadal siedzi gdzieś w mojej głowie. Mam nadzieję, że kolejne części serii "Żywioły" pojawią się jak najszybciej, tymczasem została mi jeszcze jedna książka tej autorki - "Kochając Pana Danielsa", mam nadzieję, a właściwie jestem przekonana, że znowu będę zachwycona!

Myślę, że "Powietrze, którym oddycha" spodoba się miłośnikom New Adult, ale nie tylko. Gorąco polecam Wam tę powieść, to wyjątkowa historia, dla której warto poświęcić czas! Naprawdę warto!