Poszukiwacz zwłok. Wilk i Lesiecki. Tom 1

Książkę tę przeczytałam w 2023 roku, w ramach wyzwania portalu "Lubimy Czytać". To moje pierwsze spotkanie z twórczością Mieczysława Gorzki. Kryminał zdecydowanie jest moim ulubionym gatunkiem literackim, dlatego musiałam przyjrzeć się bliżej tej kategorii w plebiscycie "Książka Roku 2023", a raczej przeczytać więcej nominowanych w niej tytułów. Powieść Gorzki okazała się bardzo rozbudowana, misternie skonstruowana i nawet denerwująco niejednoznaczna.

Historia rozpoczyna się w momencie, gdy znalezione zostają zwłoki kolejnej nastolatki, a policjant, który od dawna prowadzi sprawę podejrzanego o dokonanie wszystkich zbrodni seryjnego zabójcy, zostaje odsunięty od śledztwa. Jego miejsce zajmuje Laura Wilk. Kobieta twarda i silna, aczkolwiek jak się później dowiemy, mająca swoje mocne i słabe strony. Jak każdy. Pragnąca normalności. Jednak będąc odosobnioną i niezbyt lubianą w pracy nie jest łatwo osiągnąć życiową stabilizację. Mieczysław Gorzka kreśli świat życia i układów w policji, gdzie wszystko ma drugie dno, a korupcja, narkotyki, alkohol i grube pieniądze biorą górę nad zwyczajną ludzką moralnością. Chociaż jej los (jak i cała historia) nie targał moimi emocjami i nie pochłonął mnie do reszty to z ciekawością obserwowałam jej poczynania. Możemy być przerażeni sytuacją, w której się znalazła, zbulwersowani postępowaniem innych bohaterów, a zwłaszcza jej kolegów z policji. Szczególnie jeden z nich zasługuje na odrazę i potępienie. Trzeba w tym miejscu przyznać, że autor tworząc postaci poddaje też ich postępowanie głębszej analizie poprzez powrót do ich przeszłości i wzmianki o tym, że ukształtowała ich właśnie w taki, a nie inny sposób. Nie każdemu udaje się wygrać z własnymi demonami.

Szybko okazuje się, że poszukiwanie zabójcy nastolatek nie jest tu głównym fabularnym problemem. Autor stworzył wielowątkową historię, której poszczególne składowe łączą się ze sobą w nieoczekiwany przez czytelnika sposób. Ciekawą i najbardziej niejednoznaczną postacią jest Maciej Lesiecki, człowiek o dwóch... albo i trzech twarzach. Misja, którą dostaje szybko przeradza się przeciwko niemu samemu. Wkrótce razem z Laurą znajdują się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Autor wodzi za nos czytelnika w związku z przeszłością tego protagonisty, jak i tożsamością seryjnego zabójcy. Z toku wydarzeń możemy wyłapać pewne szczegóły, które naprowadzają nasze myśli w stronę identyfikacji zabójcy, jednak nie znajdziemy w treści ich potwierdzenia. Ta historia nie ma wyraźnego końca.

Powieść jest podzielona na kilka części. Początkowo akcja spokojnie brnie do przodu, a szalonego tempa nabiera dopiero w ostatnim epizodzie. Niektóre sceny wymagają zastanowienia i głębszej analizy, by w pełni zrozumieć zależność i wpływ na rozgrywająca się historię. Dość brutalne opisy silnie działają na wyobraźnię. Podczas czytania w głowie rodzi się też wiele pytań i wątpliwości, zwłaszcza w związku z przeszłością Macieja Lesieckiego. Nie wszystko było dla mnie jasne i zrozumiałe, jednakże nawet jak już wspomniałam, zakończenie również nie ma charakteru zamkniętego. Pozostawia tym samym lekką konsternację i nachalną myśl, że ta historia musi mieć swoją kontynuację.

"Poszukiwacz zwłok" to brutalny obraz policyjnej, a nawet politycznej społeczności, gdzie sprawiedliwość przegrywa z rządzą góry złota. To historia o ludzkich słabościach, gdzie zło czai się na każdym kroku, zaś sprawiedliwość może nigdy nie ujrzeć światła dziennego. Szokująca, sugestywna a zarazem niejednoznaczna. Wraz z ostatnią przeczytaną stroną, czujemy, że to jeszcze nie koniec.

Kiedy sięgałam po książkę Mieczysława Gorzki „Wilczyca”, wiedziałam, że będę ją oceniała przez pryzmat „Poszukiwacza zwłok”. Pierwsza część przygód komisarz Laury Wilk pochłonęła mnie całkowicie. Dawno nie czytałam tak dobrej powieści. Czy część druga okazała się równie interesująca? Oddajmy na wstępie głos autorowi:

„Chciałem, żeby kontynuacja dorównała pierwszej części, a przy tym nie powielała utartych schematów. Postarałem się więc, żeby było inaczej, od samego początku zaskakująco, przy równoczesnym zachowaniu klimatu części pierwszej.”

Z tego powodu akcja „Wilczycy” na początku utworu toczy się wolniej. Autor przypomina czytelnikowi, co wydarzyło się w „Poszukiwaczu zwłok”, aby dobrze orientował się w opowiadanej historii. Ale z każdą stroną akcja nabiera tempa i trzyma w napięciu do finału „Wilczycy”. A sam finał jakże zaskakujący!

Poltergeist, nieuchwytny i brutalny zabójca, nadal znajduje się na wolności. Do Wydziału Kryminalnego Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu dołącza młodszy aspirant Dominik Bielczyk z Warszawy, specjalista od ścigania seryjnych zabójców. Laura Wilk nie do końca darzy zaufaniem nowego kolegę. Być może z powodu ich niefortunnego pierwszego spotkania. Sytuacja zaczyna robić się niebezpieczna, kiedy zabójca uderza bezpośrednio w Laurę.

Ariel vel Maciej Lesiecki wraca do czasów dzieciństwa, które spędził we wsi Wątlica, aby odkryć korzenie swoich problemów psychicznych. To prowadzi go do poznania przerażającej prawdy. Jego życie znowu jest zagrożone.

Działania Laury i Ariela uruchamiają lawinę zaskakujących, niebezpiecznych zdarzeń i prowadzą bohaterów do miejsca urodzenia Poltergeista, w którym dochodzi do ich spotkania. Jakie skutki będzie miało spotkanie z Duchem? Czy w końcu uda się go aresztować? Aby się tego dowiedzieć, trzeba sięgnąć po „Wilczycę”.

Licząca sobie prawie pięćset trzydzieści stron powieść nie skupia się tylko na jednym wątku. Rozdziały z wydarzeniami teraźniejszymi przeplatają się z częściami retrospekcyjnymi, dotyczącymi chociażby wcześniejszych zdarzeń z życia tytułowej Wilczycy. Wszystko jednak z biegiem akcji układa się w spójną całość. Podobnie jak to miało miejsce w „Poszukiwaczu zwłok”, bohaterowie „Wilczycy” nie są czarno-biali. Narracja prowadzona czasami w mowie pozornie zależnej doskonale oddaje przeżycia wewnętrzne, punkt widzenia, emocje, danego bohatera, przez co lepiej można wytłumaczyć postępowanie danej postaci. Sposób, w jaki Mieczysław Gorzka przemierza meandry ludzkiej psychiki, zasługuje-moim zdaniem-na uznanie. W skrócie można to ująć następująco: sprawne pióro, dobry styl, pasujący do klimatu i fabuły język.

„Wilczyca” nie tylko dostarczy wam dreszczyku emocji, ale i skłoni do refleksji na ważne tematy, poruszane -czasami nie wprost -na kartach utworu.

„Może nie zrozumiesz tego, co powiem, ale wszystko, co dobre, szybko odchodzi, a to co złe zostaje już z nami na długo”.

„Zło zawsze rodzi jeszcze większe zło…”

„Cholera, niby ludzie są teraz tacy inteligentni, a tak spieprzyli sobie świat niedopowiedzeniami, sztucznymi pozami i ukrywaniem przed innymi własnych uczuć.”

Dlaczego boimy się mówić wprost, co czujemy? Brakuje nam słów, czy może się wstydzimy, obawiamy wyśmiania? W jaki sposób oczyścić swój umysł z negatywnych uczuć? Czy i ja mam stłumione emocje? Bez autorefleksji trudno udzielić odpowiedzi na to pytanie, a warto, ponieważ efekt tłumienia emocji może okazać się tragiczny w skutkach.

„Czasem decyzje, które uważa się za dobre, w przyszłości przynoszą katastrofę.”

Losy Laury, Dominika, Macieja, Poltergeista pokazują, że kluczem do lepszego rozumienia siebie jest nasza przeszłość. Jej poznanie pozwala zrozumieć, dlaczego wciąż robimy to samo, nawet jeśli nie jest to przez nas akceptowalne albo moralne. Pozwala domknąć pewne sprawy, skoncentrować się na byciu tu i teraz, pełniej doświadczać teraźniejszości.

Podsumowując, „Wilczyca” to kawał naprawdę dobrej literatury -kryminału z elementami powieści psychologicznej. Zachęcam do lektury. Nawet, jeżeli nie mieliście okazji przeczytać „Poszukiwacza zwłok”. Warto!

Za egzemplarz recenzencki dziękuję pani Bognie i Wydawnictwu Czarna Owca.

Policjanci z Wrocławia od lat walczą z nieuchwytnym seryjnym mordercą, którego okrzyknięto mianem Poltergeista. Szef zespołu zajmującego się tą sprawą zostaje odwołany z uwagi na brak postępów. Jego miejsce zajmuje komisarz Laura Wilk – zwana przez kolegów Wilczycą. Ambitna i skuteczna policjanta musi mierzyć się z arcytrudną sprawą, na której już nie jeden funkcjonariusz się „wyłożył”.

Jedyna osoba, na którą może tak naprawdę liczyć to Maciej Lisiecki – policyjny psycholog, niegdyś nazwany przez media „poszukiwaczem zwłok”.

Niestety każde z nich zmaga się z własnymi demonami. Maciej musi pogodzić dwie osobowości, które nieustannie walczą o dojście do głosu w jego głowie. Z kolei Laura musi w końcu komuś zaufać aby ruszyć sprawę z miejsca.

Czy ambicja i wyjątkowa pewność siebie Laury pozwoli na zamknięcie sprawy i zatrzymanie poszukanego mordercy?

Książka przypadła mi od razu do gustu. Autor nie owija w bawełnę. Pisze jak jest, a nie zawsze jest pięknie i kolorowo.

Realia świata przestępczego i połączony z nim cienką niebieską linią zawód policjanta. Całość co chwila przesuwa „wskaźnik wagi” to na jedną to na druga stronę. Po prostu rzeczywistość.

W samym środku dwójka bardzo wyrazistych bohaterów, którzy muszą (ale czy chcą?) współpracować aby zatrzymać serie brutalnych morderstw kobiet.

„Poszukiwacz zwłok” to rasowy kryminał, z wielowątkową fabułą i bardzo dobrym pomysłem na konkretnego antagonistę, o którym nie wiemy prawie nic, a autor celowo bardzo powoli dawkuje nam kolejne informacje związane z jego tożsamością.

Książka naprawdę godna polecenia. Trzyma w napięciu do ostatniej strony – dosłownie.

"Poszukiwacz zwłok" to najnowsza powieść Mieczysława Gorzki, jednak trochę w innym stylu niż dotychczas. Jest to powieść kryminalna z rozbudowanym wątkiem sensacyjnym. Podoba mi się ten nowy Gorzka, jest więcej akcji, więcej bohaterów, ich historie naprzemiennie się przeplatają, co nadaje książce dynamizmu, a autor stale utrzymuje zainteresowanie czytelnika za sprawą zwrotów akcji i nieoczekiwanych wydarzeń. W powieści łączą się takie tematy jak mafijne porachunki, władza, polityka, korupcja, seria zabójstw. Akcja nie zwalnia tempa do ostatniej strony, choć są momenty wolniejsze, gdzie możemy bliżej poznać bohaterów, jednak jest to doskonale wyważone. Nowi bohaterowie są dobrze wykreowani pod względem psychologicznym, są wyraziści i intrygujący, a każde z nich boryka się ze swoimi problemami. Ciekawie są połączone wątki. Główni bohaterowie zmagają się z nieuchwytnym zabójcą, osacza ich skorumpowany świat, w którym nie wiadomo kto jest tym dobrym, a granica między dobrem a złem zaciera się tak, że podejmowane są złe decyzje. Na deser mamy też ciekawą i tajemniczą postać imieniem Ariel, która jest na wskroś zła i nieobliczalna. Pióro autora jak zawsze lekkie i przyjemne z plastycznym językiem. Zakończenie zaś pozostaje otwarte, czyli możemy liczyć na dalsze losy bohaterów i oby to nastąpiło jak najszybciej.

Pierwsze spotkanie z Mieczysławem Gorzka i jakże udane!

W mieście od kilku lat grasuje seryjny zabójca nastolatek. Morderca dostaje przydomek Poltergeist - jest nieuchwytny, brutalny, tajemniczy. Policjanci mieli go na wyciągnięcie ręki a jednak im uciekł.

Trudną do rozwiązania seryjnego mordercy dostaje Laura Wilk zwana Wilczycą. Komisarz przejmuje stery w grupie śledczej od komisarza Żołnierza który jej strasznie nienawidzi i nie rozumie czemu zabrano mu tę sprawę. Laura wśród kolegów uchodzi za twardą babkę, dążącą do celu, jednak nie każdemu to się podoba. Po przejęciu sprawy seryjniaka o włos go nie ujęła jednak ktoś pokrzyżował jej plany.

Maciej Lisiecki - psycholog, człowiek o dwóch twarzach, twarzy Macieja i twarzy Ariela. Człowiek toczący walkę z traumami z dzieciństwa, starający się za wszelką cenę zapomnieć o starym Arielu. Psycholog przyjmuje zlecenie które może uratować jego sytuację finansową chociaż nie zdaje sobie sprawy jakie czyha na niego niebezpieczeństwo.

Książka jest przepełniona tajemnicami, intrygami oraz zagadkami. Gdy już myślisz, że wiesz jak się książka zakończy to nagle jest taki obrót spraw, że jednak już nie jesteś tego taki pewien. Bohaterowie w tej książce są dosyć naturalnie przedstawieni dlatego też bardzo ich polubiłam. Dodatkowy plus za to, że autor opisuje historię poprzedzające główne wydarzenia, przez co łatwiej nam zrozumieć postępowanie głównych bohaterów. Historia bardzo wciągająca! Po takim zakończeniu czuje wielki nie dosyt!!

Jak dowiaduje się, że autor którego uwielbiam wydał nową książkę to muszę ją mieć, a mowa o jednym z nich czyli o Mieczysławie Gorzka i książce „Poszukiwacz zwłok” którą uwielbiam. Jeżeli nie znacie twórczości autora, to macie grzech (żartuje oczywiście :p), ale fakt seria „Cienie przeszłości” warta jest każdej ceny i zarwania nocy. To jedna z tych serii, do których wracam bez dwóch zdań. Kolejnym plusem to fakt, że lektorem audiobooków jest Filip Kosior, który idealnie oddaje klimat książek. Wróćmy do dzisiejszej recenzji „Poszukiwacz zwłok” to książka, przy której nie będziesz się nudzić. Tak jak na początku już myślałam/podejrzewałam, jaki będzie przebieg tak kolejne rozdziały, rozwiały moje podejrzenia. Mam nadzieję, że będzie kontynuacja, ponieważ postać, jaką jest Laura Wilk pokazuje, że siła jest kobietą i nie ma sytuacji, w której nie dałaby rady. Jako komisarz do tego jedna z nielicznych kobiet w policji ma trudny orzech do zgryzienia, bo musi na każdym kroku udowadniać o swojej wartości, ale czy aby na pewno?

W pierwszym zdaniu opisu wydawcy dowiecie się, że staje na czele grupy śledczej poszukującej groźnego zabójcy nastolatek. Komuś się to nie podoba i męska duma bierze górę. Nie martwcie się to nie spojler tylko początek książki więc dopiero później cała akcja nabierze tempa, a to, co na początku wydawało się jasne i do przewidzenia będzie tylko zwidami. Standardowo zachęcam do poznania opisu książki (chyba że tak jak ja czytacie w ciemno).

Pierwszy raz spotkałam się, z tym żeby lekarz w tym przypadku psycholog współpracujący z policją miał problem, z którym boryka się i jest sporym utrudnieniem. Nie zdradzę co i jak, ale tutaj według mnie ta postaci to majstersztyk. Każda postać zasługuje na wielki plus, ponieważ posiadają wady i zalety są tacy realistyczni. Dodaj do tego korupcje, machlojki, stręczycielstwo czy układy w świecie polityki to powoduje bombę, jaką każdy książkoholik uwielbia.

Kiedyś przy jednej recenzji napisałam to samo porównanie, czyli w tej książce każda osoba, sytuacja, zdarzenie odgrywają ważną rolę, którą trzeba pamiętać, a jak połączysz, to czerwona nitką będziesz miała efekt końcowy i wszystko nabierze sensu. Tam nic nie jest przypadkowe, więc od pierwszych stron staraj się zapamiętać wskazówki, jakie podtykane są w każdym rozdziale. Polecam każdemu, kto lubi literaturę z dreszczykiem, przy której zarwana noc to spełniona noc. Dodatkowo aplikacja A[Adres usunięty] poleca audiobooka z cudownym lektorem Filipem Kosiorem.

Twórczość Mieczysława Gorzki towarzyszy mi od dłuższego czasu, choć w moim przypadku to za dużo powiedziane. Moja mama jest fanką pióra tego autora, ja do tej pory nie miałam za bardzo okazji, by poznać jego powieści bliżej. Wszystko zmieniło się w momencie, gdy postanowiłam w końcu sięgnąć po Poszukiwacza zwłok. Czy pierwsze spotkanie z piórem tego autora okazało się udane?

Komisarz Laura Wilk otrzymuje piekielnie ważne zadanie – staje na czele grupy dochodzeniowej, której zadaniem jest odnalezienie brutalnego i bezwzględnego zabójcy młodych kobiet. Nie podoba się to jednak jej kolegom, którzy usilnie próbują odebrać jej możliwość rozwiązania tego dochodzenia. Kiedy dochodzi do śmierci jednego z policjantów — Laura wie już, że ta cała sprawa skrywa brutalniejszą prawdę, niż jej się na początku wydawało. Maciej Lesiecki próbuje poradzić sobie z traumami z przeszłości, ale nie dostrzega niepokojących sytuacji, jakie dzieją się dookoła niego. Nieoczekiwanie otrzymuje propozycję od obcej kobiety – ma odnaleźć zwłoki zaginionej przed laty młodej kobiety. Nie spodziewa się jednak, jakie problemy może to zwiastować... Czy współpraca między komisarz Wilk i Lesieckiemu będzie miała szansę zaistnieć? Czy obojgu uda się rozwiązać te tajemnicze sprawy?

Zaczynając lekturę tej powieści, nastawiona byłam bardzo pozytywnie. Akurat w tamtym momencie miałam bardzo dużą ochotę na dobry kryminał, więc Poszukiwacz zwłok jawił mi się jako tytuł idealny. Miałam również w pamięci polecenie swojej mamy, która akurat ten tytuł bardzo chwaliła. No i cóż, moje oczekiwania były chyba odrobinę za duże, ponieważ ostatecznie... kryminał ten okazał się po prostu poprawny.

Główna bohaterka, Laura Wilk, całkiem przypadła mi do gustu, ale z drugiej strony miałam z nią pewien problem. Podobała mi się jej pewność siebie i taka bezwzględność w dążeniu do rozwiązania sprawy tego okrutnego zabójcy, ale momentami odczuwałam względem niej irytację — Laura chwilami tak bardzo obstawała przy swojej racji, że wszelkie oznaki tego, że mogła popełnić błąd, wprawiały ją we wściekłość — nie do końca mi się to podobało. Całościowo jednak kreację tej bohaterki oceniam na ocenę bardzo dobrą, bo faktycznie jest to postać, która nie została ani wyidealizowana, ani też specjalnie stawiana jako czarny charakter.

Głównym wątkiem powieści jest ten dotyczący zabójstw młodych kobiet oraz tego, kto dopuścił się tych bestialskich czynów. Na początku odczuwałam ogromną ciekawość tego, kim jest winny oraz przede wszystkim: dlaczego postanowił zrobić to, co właśnie zrobił? Ta ekscytacja i taka ciekawość towarzyszyła mi przez dłuższy czas, jednak z czasem zaczęła słabnąć — nie umiem podać dokładnej przyczyny, ale po prostu historia nie angażowała mnie już tak mocno, jak na początku. Rozwiązanie całej sprawy mnie usatysfakcjonowało, ale żeby miało mi dostarczyć takich emocji, bym nie mogła usiedzieć w jednym miejscu... no to niestety, nie tym razem.

Mieczysław Gorzka ma bardzo dobre pióro i to muszę docenić. Czuć, że autor ma już doświadczenie w pisarskim świecie i wie, jak poprowadzić historię, by w odpowiednim momencie wprowadzić punkt kulminacyjny i rozwiązanie całej sprawy. Myślę, że dzięki temu książkę czytało mi się naprawdę dobrze — pomijając wszystko inne. Z pewnością też będę sięgać w przyszłości po inne powieści autora, być może one zdołają mnie zachwycić naprawdę mocno.

Jeśli poszukujecie dobrego kryminału, w którym roi się od zwrotów akcji, ciekawych bohaterów i zagadki, która wydaje się nie do rozwiązania... Poszukiwacz zwłok wychodzi Wam naprzeciw.

Z twórczością Mieczysława Gorzki spotykam się po raz pierwszy, mimo iż to nazwisko często przewija się na bookstagramie, u mnie musiał przyjść odpowiedni czas i na pewno zaczęłam od książki z górnej półki.

Wrocław, tam od lat grasuje seryjny morderca, zabija nastolatki, porzuca ciała w różnych miejscach. Nieuchwytny, sprytny, ale czy na pewno, może po prostu opieszałość policji i kiepskie zbieranie dowodów pozwalają mu być na wolności. Sprawę przejmuje Laura Wilk, co nie każdemu jest na rękę, szczególnie skorumpowanemu do cna śledczemu Piotrowi Żołnierzowi, ma ochotę zemścić się na Laurze. Ta oprócz spawy mordercy postanawia pomóc swojemu przyjacielowi Maciejowi, psychologowi policyjnemu. Oboje badają sprawę sprzed lat, nie zdając sobie sprawy jak wielkie kłopoty mogą na siebie ściągnąć i kto w tej grze pociąga za sznurki,

Historia wielowątkowa, jednak w pewnym momencie niektóre elementy układanki zaczynają składać się w całość i idealnie do siebie pasować. Intryga, szybkie tempo akcji, mimo tego nie da tu się zgubić. Bardzo silna kobieca postać Laury, nie raz mnie zaskoczyła i od początku tej historii poczułam do niej sympatię. Miałam mały problem z Maciejem, psycholog z problemami, nie szukający pomocy, do tego to tak złożona postać, iż miałam swoje podejrzenia co do jego osoby. Zastanawiałam się kim on naprawdę jest i czy to nie on zabija i taka myśl towarzyszyła mi od kiedy dowiedziałam się o jego alter ego, oczywiście czy on morduje, tego wam nie zdradzę.

Zaciekawił mnie też wątek korupcji w policji, z tyłu głowy, krążyła myśl czy tak to może wyglądać w rzeczywistości, oczywiście mam nadzieję, że nie, jednak takie tematy zawsze poruszają wyobraźnię

Polecam wam tę książkę ale i ostrzegam, ciężko ja odłożyć.

Laura Wilk staje na czele grupy śledczej, której celem jest odnalezienie nieuchwytnego seryjnego mordercy, który na swój cel obrał nastolatki. Sprawa jest niezwykle zawiła i skomplikowana, a gdyby tego było mało ,,Wilczyca" musi mierzyć się z uprzedzeniami i niechęcią ze strony kolegów z pracy. Wkrótce zamordowana zostaje również jedna z osób zaangażowana w śledztwo. Swoją własną walkę prowadzi także Maciej Lesicki, współpracujący z policją psycholog. Przyjmuje on bardzo nietypowe zlecenie, które ma rozwiązać wszystkie jego problemy. Już wkrótce się okaże, w jak wielkim błędzie był.,

Poszukiwacz zwłok" Mieczysława Gorzki to trzymający w napięciu kryminał. Mimo swojej objętości powieść czyta się bardzo szybko - i mimo trudnej tematyki - bardzo przyjemnie. Początkowo historia może przytłaczać ilością wątków, narracji i przeskoków na osi czasu, jednak moment dezorientacji jest bardzo krótki.

Moje pierwsze spotkanie z twórczością Mieczysława Gorzki zaliczam do całkiem udanych. W tytułowego " Poszukiwacza zwłok" wcielą się komisarz Laura Wilk i psycholog Maciej Lesiecki. W końcu oboje staną ramię w ramię, aby rozwikłać tę nietypową zagadkę. Brutalny morderca skupia swą uwagę głównie na nastoletnich dziewczynach. Poltergeist, bo tak został nazwany ów morderca, to człowiek nieuchwytny. Do tego dochodzi sprawa sprzed lat, również dotycząca zabójstwa kobiety. I to wszystko łączy się w jedne, wielkie poszukiwania, zgodnie z tytułem. I kiedy już myślałam, że dokładnie wiem, jak zakończy się książka, wówczas autor mnie zaskoczył. Zakończenie otwarte wyraźnie sugeruje nam, że możemy spodziewać się kontynuacji historii.

Trochę ciężko mi ocenić tę pozycję. Bo niby wszystko się zgadza: mamy zagadkę, morderstwa, sprawcę, wyrazistych bohaterów, konkretną sprawę do rozwiązania. Ale to tego dochodzi bardzo dużo wątków pobocznych. I nie wiem, czy nie za dużo. Troszeczkę można się w tej historii pogubić. Dodatkowo myślę, że jest to raczej powieść sensacyjna z elementami kryminału. Więc napis na okładce może być odrobinę mylący. Mimo wszystko, całkiem nieźle spędziłam czas przy "Poszukiwaczu zwłok" i ciekawi mnie ciąg dalszy!

Potężny kryminał, który mimo sporych gabarytów naprawdę wciąga. Sama nie jestem fanką tego gatunku, a książka dostała się w moje ręce przypadkiem. Poszukiwacz zwłok okazała się wielowątkową przygodą, osadzoną w znanym nam wszystkim realiach. Morderstwo, nieoczekiwana współpraca policjanta z psychologiem, zaginione zwłoki dziewczyny sprzed lat... Autor tworzy powieść sensacyjną na światowym poziomie. Niezamknięte wątki dają nadzieję na kontynuację, którą na prwno przeczytam. Świetna książka na pełne oderwanie się od problemów.

To solidny kryminał, którego gęsta jak smoła atmosfera wręcz wylewa się z kart książki. Jest tu zagadka, są przerażające zbrodnie i nie brakuje też ciekawych postaci. Bardzo interesującym zabiegiem było podzielenie akcji na historię dwóch postaci, przez co każdy znajdzie swój odpowiednik ulubionego bohatera. Laura i Maciej to postacie z krwi i kości - szczere do bólu, ze swoimi wadami i przywarami. Dodaje to autentyczności całej opowieści, w którą każdy czytelnik z pewnością łatwo się wciągnie. Moim skromnym zdaniem - jedna z najlepszych książek, jakie przeczytałem w ostatnich miesiącach. Super!

Przy książce liczącej prawie 500 stron mogłoby się wydawać, że pojawią się momenty wytchnienia, rozbudowane opisy sytuacyjne czy fragmenty hamujące nieco akcję. Nic z tych rzeczy. Nie liczcie na to. Autor nie da Wam wytchnienia i niczym machina kryminalna wciągnie Was do wielowątkowego śledztwa.

"Nie można aż tak się zmienić. Zło zostaje na zawsze złem. Nie da się go przebrać za dobro."

Doskonała mieszanka świata policyjnego, również w jego skorumpowanej odsłonie, gangsterów, skrzywionych osobowości oraz urażonej męskiej dumy i mściwości. Do tego świetnie wykreowane postacie z komisarz Laurą Wilk na czele.

W tę książkę nie da się nie zaangażować. Ona pochłania czytelnika, któremu wydaje się, że już wie, że już zna rozwiązanie, a tu psikus. Autor wodzi za nos, prowadzi w ślepe zaułki, by na koniec zupełnie zaskoczyć.

Akcja jest dynamiczna, zaskakująca, emocjonująca fabuła nieustannie trzyma w napięciu.

Nie mam wątpliwości dlaczego @mieczyslawgorzka uważamy jest za mistrza gatunku. To była wyborna lektura!

Jeśli masz chrapkę na rasowy kryminał z wątkami sensacyjnymi, które sprawią, że momentami napięcie sięga zenitu, a dreszczyk emocji będzie Twoim wiernym towarzyszem podczas lektury? Oto on!

"Poszukiwacz zwłok" był moim drugim spotkaniem z twórczością Mieczysława Gorzki. Uwielbiam szczegółowy sposób, w jaki autor kreuje swoich bohaterów, co świadczy o niebywałej znajomości ludzkiej psychiki. Każda postać została rzetelnie dopracowana, poznajemy jej słabości oraz motywy, które napędzają do działania (zarówno tego godnego podziwu, jak i wręcz przeciwnie...). Najbardziej ujęła mnie niejednoznaczna i wielowarstwowa charakterystyka Macieja Lesieckiego. Dawno nie spotkałam się w kryminale z tak intrygującą osobowością. Traumy z przeszłości potrafią tworzyć niezwykle oryginalne jednostki... Lecz gdy główny bohater zbyt mocno skupia się na własnych demonach, nie dostrzega prawdziwego i bezlitosnego niebezpieczeństwa. A nowe zlecenie dla "poszukiwacza zwłok" okazuje się arcytrudnym wyzwaniem. Całe szczęście ma przy swoim boku niezawodną komisarz Laurę Wilk, która mimo trudnego śledztwa w sprawie seryjnego mordercy nastolatek, postanawia pomóc wybitnemu psychologowi.

Choć w przedstawionej historii nie brakuje zwrotów akcji oraz dramatycznych wydarzeń, które potrafią skutecznie zmrozić krew w żyłach, tempo akcji nie zawsze jest równe. Autor zadbał o to, by prócz emocjonujących wrażeń Czytelnik mógł wniknąć w najskrytsze myśli bohaterów, co niejednokrotnie skłania do refleksji. Oczywiście nie uważam tego za wadę, wręcz przeciwnie – ta cecha zdecydowanie wyróżnia "Poszukiwacza zwłok" na tle innych powieści kryminalnych.

Liczę na to, że losy Laury Wilk oraz Macieja Lesieckiego doczekają się kontynuacji. Już zacieram ręce na myśl o naszym kolejnym spotkaniu w literackim świecie, gdyż jestem przekonana, że emocji nie zabraknie!

Macie ochotę na rasowy kryminał z wątkiem sensacyjnym w tle? Szukacie czegoś dzięki czemu na skórze będziecie odczuwać dreszczyk emocji, a napięcie będzie sięgać zenitu? Tak? W takim razie świetnie się składa!

„Poszukiwacz zwłok” to świetny przykład rasowego kryminału przy którym naprawdę nie można się nudzić.

Fabuła została bardzo ciekawie skonstruowana i nie brakuje w niej wielu zwrotów akcji oraz wydarzeń, które potrafią zmrozić krew żyłach. Samo tempo akcji nie zawsze jest równa, ale nie oznacza to, że będziemy się nudzić.

Momenty, w których akcja zwalnia służą do tego, abyśmy lepiej mogli poznać bohaterów i zagłębić się w ich psychice. Ich myśli i zachowania niejednokrotnie zmuszają Czytelnika do refleksji i zastanowienia nad człowieczeństwem, ale i nie tylko.

To właśnie szczegółowa kreacja bohaterów i poświęcenie im większej uwagi sprawiają, że książki Pana Mieczysława są wyjątkowe. To za ich sprawą Autor udowadnia jak dobrze potrafi zagłębić się w ludzką psychikę i odwzorować jej najstraszniejsze zakamarki. W moim odczuciu to właśnie bohaterowie stanowią najmocniejszą stronę „Poszukiwacza zwłok”. Każda z postaci została bardzo dobrze dopracowana. Nawet te drugoplanowe nie zostały w żaden sposób pominięte i da się odczuć, że są one postaciami „z krwi i kości”. Postać Macieja Lesieckiego to prawdziwy majstersztyk. Dawno nie spotkałam się z tak intrygującą osobowością ukształtowaną przez traumy z przeszłości.

„Poszukiwacz zwłok” to kryminał, w którym nie brakuje emocji, a świetnie poprowadzona fabuła sprawia, że trudno oderwać się od lektury. Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś spotkam się z duetem Wilk - Lesiecki. Zdecydowanie polecam! ♡

Mieczysław Gorzka w Poszukiwaczu zwłok przełamał jakieś tabu, bo w literaturze układ jest jasny: policja to ci dobrzy, jak łamią prawo, to tylko w słusznej sprawie. Tym razem dostajemy na tacy związki wrocławskich komisarzy z „ludźmi z miasta”. Za związkami idzie duża kasa, ale też wymagania, które z czasem tylko rosną. Zaczyna się niewinnie, od fałszowania lub ukrywania dowodów, co ostatecznie da się przełknąć, no ale zabić kogoś na zlecenie ze służbowej broni? Bagno jak rzadko, tyle Wam powiem. A żeby za fajnie nie było, to powiem jeszcze, że ten najbardziej umoczony policjant mimo wszystko daje się lubić, co jest bardzo irytujące.

Pełna recenzja w serwisie W Roli Mamy

"Poszukiwacz zwłok" wciąga czytelnika w sam środek toczącego się śledztwa przeciw brutalnemu mordercy nastolatek. Stojąca na czele grupy śledczej Laura Wilk odnosi pierwsze sukcesy w toku działań, co nie podoba się jej kolegom z grupy dochodzeniowej. Jednocześnie śledzimy historię Macieja Lesieckiego, psychologa uwikłanego we własne traumy z dzieciństwa, który otrzymuje dobrze płatną propozycję odnalezienia ciała zaginionej przed laty dziewczyny. Wilk i Lesiecki zaczynają współpracować, nie wiedząc, że wpadają w coraz większą pułapkę...

Jakie to było dobre! Gorzka stworzył solidnie skrojoną, kryminalną ucztę, nie szczędząc przystawek w postaci doskonale napisanych bohaterów - zarówno pierwszo- jak i drugo-planowych - na danie główne serwując wciągające, wielowymiarowe śledztwo, pełne sekretów i brudów przeszłości, korupcji oraz walki o władzę, a w postaci deseru - zakończenie otwarte z dobrą furtką do kolejnego tomu.

Autor zgrabnie manipuluje faktami i uważnoscią czytelnika, podając pierwsze tropy jako coś oczywistego, a następnie diametralnie je obraca w pył w końcowych rozstrzygnięciach. Z jednej strony pewnych elementów się domyśliłam, ale inne na tyle mnie zaskoczyły i zaintrygowały, że już jestem ogromnie ciekawa, czy moje podejrzenia okażą się w dalszej mierze słuszne - oby nie było dane długo czekać na kontynuację 🤭

Na szczególną uwagę zasługują portrety psychologiczne bohaterów, które były stworzone autentycznie i przekonująco. Uwielbiam takie silne i bezkompromisowe bohaterki jak Wilk i z przyjemnością będę śledzić jej kolejne śledcze losy. Natomiast Lesiecki był bardzo ciekawym zbiorem traum, autoanaliz i walki wewnętrznej - mam wrażenie, że jeszcze nieraz zaskoczy czytelników 😁

Jeśli szukacie trzymającego od początku do końca w napięciu kryminału, to ten tytuł jest doskonałym wyborem. Gorąco polecam! 😍

„Poszukiwacz zwłok” jest moim pierwszym spotkaniem z twórczością autora, w co trochę trudno jest mi uwierzyć, bo przecież bardzo lubię kryminały i thrillery, a jeszcze nie trafiłam na żadną jego powieść. Ale to się, mam nadzieję, szybko zmieni, bo pierwsza książka, którą miałam przyjemność czytać, bardzo przypadła mi do gustu. I to od samego początku. Bo nie tylko dużo się w książce dzieje już na pierwszych stronach, ale też wydarzenia są przybliżane czytelnikowi z różnych perspektyw, co zwiększa ciekawość, bo oczywiście bohaterowie mają liczne tajemnice. A to przyciąga uwagę. I przykuwa czytelnika do powieści od razu i to na kilka długich godzin. Mało tego, jest to powieść wielowątkowa i jest w niej kilka takich wątków, które zwyczajnie nie dają spokoju i zaczynamy czytać szybciej i szybciej, byleby tylko zaspokoić swoją ciekawość.

Nie mam porównania z innymi kryminałami autora, ale ta powieść jest, jak na mój gust, trochę mixem gatunkowym, łączącym kryminał, sensację i trochę powieść obyczajową skupioną na psychologicznym aspekcie kreacji postaci. Bohaterowie są skomplikowani, niejednoznaczni. Nie da się ich rozszyfrować zbyt szybko, a jeśli już coś przed czytelnikiem odkrywają, okazuje się to być jedynie fragmentem ich osoby lub życia i niekoniecznie jest to fragment prawdziwy. Są to też postaci, które wzbudzają skrajnie różne emocje. Szczególnie ciekawa jest postać psychologa współpracującego z policją, który, będąc przecież psychologiem i pomagając innym, nie potrafi poradzić sobie sam ze sobą. Błędnie zakłada, że przyjęcie zlecenia odnalezienia zwłok zaginionej przed laty młodej dziewczyny, rozwiąże jego problemy. Nic bardziej mylnego, o czym przekona się i on i czytelnicy. Duże brawa za tak rewelacyjną kreację postaci, równie duże za intrygę i podsuwanie mylących tropów po to, aby nie można było sprawy zbyt łatwo rozwikłać. Nie lada zagadką jest owa sprawa również dla policjantów, którzy ją prowadzą. Tym bardziej, że komplikuje się jeszcze bardziej, kiedy ginie jeden z policjantów, jakby od samego początku nie była wystarczająco pogmatwana. A problemy tylko się nawarstwiają. Brak współpracy między śledczymi staje się gwoździem do trumny prowadzonej przez nich sprawy. Przy okazji autor pokazuje dość powszechnie obecne, nie tylko w tej grupie zawodowej, zjawisko. Na czele grupy śledczej poszukującej brutalnego zabójcy nastolatek staje kobieta, komisarz Laura Wilk. To nie podoba się jej kolegom z wydziału kryminalnego. Jakie to typowe dla mężczyzn, jakie płytkie. Laura jest traktowana gorzej tylko dlatego, że jest kobietą, jej koledzy jawnie okazują jej niechęć i niezadowolenie z faktu, że to ona stoi na czele grupy. Problem istnieje i nawet jeśli jest powielany w powieściach, uważam, że to dobry ruch, bo jak widać, społeczeństwo bardzo powoli się zmienia i nadal trzeba zwracać uwagę na fakt, że takie zachowania ciągle mają miejsce.

Oprócz wątków kryminalnych, które rzecz jasna w powieści są i to naprawdę dobrze poprowadzone, jest w niej wspomniana już odrobina sensacji, a co za tym idzie pościgi i inne takie. Ale jest też trochę polityki, korupcji, wykorzystywania władzy do własnych celów. Wszystko to jednak tak idealnie ze sobą współgra, dając spójną i klarowną całość, że nie mam się do czego przyczepić, mimo że polityki w książkach nie lubię (za wyjątkiem typowo politycznych powieści, po które czasem również sięgam). Książkę czyta się przyjemnie i szybko, chociaż objętościowo jest to całkiem spora pozycja. Duża w tym zasługa dynamiki powieści, dialogów, które nie są drętwe i faktu, że stale się coś dzieje. Nie ma zbyt długich przestojów, a jeśli się jakieś pojawiają, to tylko po to, abyśmy mogli lepiej poznać bohaterów, ich motywacje, cele, emocje. A ponieważ są bardzo różnorodni, takie przystanki są potrzebne. Korzysta na tym psychologia postaci, co patrząc na całość wypada zdecydowanie na plus.

„Poszukiwacz zwłok” jest powieścią niebanalną i nieprzewidywalną, z którą przyjemnie spędzicie czas. Nic w niej nie dzieje się bez przyczyny, każdy, nawet najdrobniejszy szczegół ma jakieś znaczenie, a sprawa poprowadzona jest tak, aby wywieść czytelnika w pole. Serdecznie polecam 💛

„Nie błagaj o litość, ponieważ nie ma żadnego Boga. Nie okazuj słabości, bo stracisz szacunek u innych. Pomóc możesz sobie tylko sam… Nie zwracaj uwagi na innych, nikt nie jest ważniejszy od ciebie. Nie rozmawiaj z nieznajomymi, tylko oni mogą cię zasmucić”

Przyznam szczerze, że rzadko sięgam po polskie kryminały, ale pierwszego spotkania z Mieczysławem Gorzką nie będę żałować. Na pewno sięgnę po wcześniejsze pozycje autora, ponieważ lektura tej książki nie była stratą czasu.

Laura i Maciej to główni bohaterowie książki „Poszukiwacza zwłok”. Ona jest komisarzem i zajmuje się sprawą seryjnego zabójcy Poltergeista. To jej pierwsza sprawa jako osoby dowodzącej, niestety współpraca z kolegami nie przebiega najlepiej. On to psycholog, który często współpracuje z policją. Pewnego dnia dostaje propozycję odnalezienia zwłok córki pewnego polityka. Okazuje się, że sprawa nie jest taka prosta, jak się wydaje. Nie dość, że musi zmierzyć się z traumami z przeszłości to teraz los stawia mu po drodze wiele przeszkód. Nie wiadomo czy Laurze i Maciejowi uda się złapać mordercę?

„Poszukiwacz zwłok” to kryminał, który wciąga i zaciekawia praktycznie od pierwszych stron. Muszę przyznać, że Mieczysław Gorzka umiejętnie potrafi budować napięcie. Nie jest to „cienka” lektura, ale czyta się ją szybko i z dużym zainteresowaniem. Wielkim plusem są dobrze skonstruowane postaci, począwszy od głównych bohaterów aż po osoby drugo i trzecioplanowe. Jest tu przekrój najróżniejszych osobowości, zarówno dobrych i złych, ale też którzy zmylili drogę i mściwych. Już dawno w żadnej książce nie irytowała mnie tak żadna postać jak Piotr Żołnierz. Ale przypisuje to jako plus, ponieważ to postać drugoplanowa i zwraca na siebie dużo uwagi. Świetnie pokazana także instytucja policji oraz świat polityki – intrygi, korupcja. Bardzo podoba mi się też główna bohaterka. Ambitna kobieta, która świetnie zna się na swojej pracy i umie zaangażować się w nią w stu procentach. Na dodatek kobieta z charakterkiem.

Ta książka to świetna propozycja dla miłośników kryminałów. Mam też wielką nadzieję, że to nie ostatnie spotkanie z tą dwójką bohaterów. I można by się zastanowić nad jakimś scenariuszem do filmu 😉

Polecam.

„Kolejne błyski rozjaśniły noc, a zaraz za nimi po niebie pomknęły złowrogie pomruki. Komisarz Góralski z obawą spojrzał w niebo. To nie był dobry znak. Babcia zawsze go ostrzegała, żeby nie robić niczego ważnego w czasie burzy. Wtedy diabli grają w kręgle i szukają wspólników do gry. Kogo wybiorą, ten długo będzie miał kłopoty”

Można być poszukiwaczem przygód, złota, ludzi, ale zwłok? O co w tym chodzi? To zawód, wyuczona profesja, przydomek, a może samozwańczo nadany tytuł? Ale czy praca takiego poszukiwacza zwłok naprawdę wiąże się ze znajdywaniem ludzkich szczątków? Na zlecenie, za pieniądze czy dla zwykłej przyjemności? Przyznam, że już sam tytuł najnowszej powieści kryminalnej Mieczysława Gorzki wywołał w mojej głowie lawinę niecodziennych pytań. Zaintrygował, zafascynował, ale przede wszystkim, zachęcił do lektury.

Tytułowy „Poszukiwacz Zwłok” to postać dziwna, pełna swoich natręctw, myśląca zupełnie inaczej niż statystyczny Kowalski. Maciej Lesicki, bo takie są personalia bohatera, tak naprawdę miał kiedyś na imię Ariel. Zbieg różnych złych wydarzeń doprowadził do tego, że postanowił odciąć się od swojego dotychczasowego życia i zapoczątkować całkowitą zmianę. Analogicznie jak Kmicic stał się Babiniczem, tak Ariel – Maciejem. Na co dzień jest psychologiem, który w wielu aspektach współpracuje z policją.

Pewnego dnia zgłasza się do niego kobieta, która oferuje bardzo duże pieniądze w zamian za odnalezienie zwłok Marysi, córki znanego biznesmena i wiceministra sprawiedliwości. To głośna sprawa sprzed ponad dziesięciu lat. Pieniądze rozwiązałyby wszystkie problemy, które pojawiły się w jego związku z kilkanaście lat młodszą Sonią. Skusił się. Ale czy jest świadomy konsekwencji jakie wiążą się z tą decyzją…

„Miała przeczucie. Po raz kolejny jej wilczy nos nie zawiódł. Przyjemnie było znowu się przekonać, że wśród rasowych policyjnych psów suki mają o wiele lepszy węch i instynkt.”

Wilczyca, jak zwykli ją nazywać koledzy z pracy, prowadzi sprawę seryjnego mordercy nastolatek – Poltergeista. Spotyka się to z dużym oburzeniem ze strony jej kolegów, zwłaszcza komisarza Żołnierza, poprzedniego dowódcy grupy ds. Poltergeista (został odsunięty od sprawy). Laura bardzo szybko trafia na trop zabójcy, ale wszystko wskazuje, że ktoś go ostrzegł i Poltergeist nagle zniknął…

„Poszukiwacz zwłok” to opowieść o nienawiści, której korzenie wżarły się głęboko w serca ludzi. To nienawiść przesłoniła im cel życia, wartości. Zostali wciągnięci w spiralę zła, która automatycznie zmieniła ich życie na zupełnie inne niż sobie wyobrażali. I najgorsze jest to, że wszyscy doskonale zdają sobie z tego sprawę. A jednak mimo to dalej brną w zabójczą pułapkę.

Autor pokazuje nam niewybielony świat policjantów – skorumpowanych, chciwych, od lat współpracujących z gangsterami. Tylko niektórymi wciąż kierują się zasadami i mają motywację, by być dobrymi glinami. Najgorsze jest to, że problem dotyczy również wyższych rangą policjantów, prokuratorów, a nawet członków rządu.

Kreacja bohaterów w tej książce jest wysoce przemyślana. Postaci zostały bardzo szczegółowo scharakteryzowane, dzięki czemu dobrze je poznajemy. Wiemy co myślą, jaki mają charakter, jakie są ich fobie. To nam pozwala polubić lub znienawidzić tych bohaterów.

Mamy tu dużo akcji, trupów i trochę polityki. Podczas lektury w kilku momentach chciałam krzyczeć „NIE! CZEMU?”. Autor zupełnie nie chciał współpracować z moimi pomysłami na tę książkę. Miał lepsze! Zaskakiwał, wywołując burzę emocji. Taką z piorunami. Również zakończenie mnie bardzo zaskoczyło. Spodziewałam się rozwiązania zagadki, tymczasem dalej w mojej głowie siedzi seryjny morderca nastolatek. I żarliwie się modlę, aby nie trzeba było długo czekać na kontynuację.

Nie zaznacie nudy spędzając czas z tą lekturą. Będzie trochę strasznie, z dreszczykiem emocji i bardzo ciekawie. Szczerze polecam!

Za niecałe dwa tygodnie, czyli 9 sierpnia, premierę będzie miała najnowsza książka z pod pióra Mieczysława Gorzki "Poszukiwacz zwłok". Miałam przyjemność zapoznać się z nią na długo przed tym, jak ukaże się w księgarniach i dzisiaj o niej nieco opowiem. Może zachęcę, a może zniechęcę do zakupu?

Gorzka jest pisarzem, po którego powieści sięgnęłam niedawno mimo, że wiele osób polecało. Swoją przygodę z jego twórczością zaczęłam od świetnej "Krwawnicy" oraz "Lilii", a gdy zobaczyłam w zapowiedziach najnowszą, czyli "Poszukiwacza zwłok" właśnie, to już byłam pewna, że będę chciała ją przeczytać, bo poprzednie podobały mi się bardzo, a w planach mam jeszcze nadrobienie wszystkich pozostałych. Tylko czy ta najnowsza jest również godna uwagi?

Mamy dwójkę bohaterów. Komisarz Laurę Wilk oraz psychologa Maćka Lesieckiego. Laura angażuje się bardzo w schwytanie zabójcy nastolatek, co staje się jednym z jej problemów, bo okazuje się, że koledzy z wydziału kryminalnego otwarcie okazują swoje niezadowolenie tą sytuacją. Żeby było ciekawiej, to dlatego, że są tą męską częścią zespołu, a Laura staje na czele grupy jako kobieta. Świetnie rozpisany początek powieści, podział na kilka osób, a przy tym opowiedziane wszystko tak, że faktycznie dowiadujemy się wielu rzeczy z kilku perspektyw. Maciej, jako osoba współpracująca z policją otrzymuje zadanie od pewnej kobiety, aby znaleźć zwłoki dziewczyny, która zaginęła lata temu. Tu zaczynają się schody, bo sam ma na głowie wiele problemów, nie radzi sobie z własnymi traumami. Laura chce mu pomóc mimo, że sama nie ma lekko i oboje wpadają w paskudną pułapkę...

Jak wyżej wspomniałam, początek naprawdę świetny. Czułam, że przepadam w fabule, coraz bardziej lubię bohaterów, a później zaczęło się krzaczyć. Jak by autor miał naprawdę fantastyczny pomysł na książkę, a gdzieś po drodze zgubił jej sens. Zaczynając czytać założyłam, że to będzie stuprocentowy kryminał, bo tak się zapowiadała fabuła, ale w samym środku miałam wrażenie, jak by doszła do niego niepotrzebnie chęć wstawienia wątków sensacyjnych. A zupełnie to tutaj nie pasowało. Lepiej by było gdyby całościowo to była powieść stricte ciężka, duszna, po prostu kryminalna. Ale to był tylko taki moment, ostatecznie reszta była w stylu początkowym.

Jeśli chodzi o bohaterów, to bardzo chętnie widziałabym ich w serii. Każde polubiłam mimo, że Lesiecki to taki typowy człowiek, który ma za dużo na głowie, ma problemy i sam sobie ze sobą nie radzi, a ja tylko czekałam aż się okaże, że jeszcze pije na umór, a Laura ma typowe problemy w pracy jako kobieta, co też już nie jest jakąś nowością i jest ciągle powielane, to jednak są to postacie, które obdarzyłam wielką sympatią i myślę, że wielu czytelników będzie miało takie same odczucia.

Ta książka to dla mnie ogromny problem, bo z jednej strony bardzo mi się podobała, a z drugiej mam jej dużo do zarzucenia. Uważam to mimo wszystko za zaletę, bo wywołuje emocje, przemyślenia i nie zostaje odstawiona na półkę i zapomniana, a jednak gdzieś tam po głowie krąży.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Czarna Owca.

Za niecałe dwa tygodnie, czyli 9 sierpnia, premierę będzie miała najnowsza książka z pod pióra Mieczysława Gorzki "Poszukiwacz zwłok". Miałam przyjemność zapoznać się z nią na długo przed tym, jak ukaże się w księgarniach i dzisiaj o niej nieco opowiem. Może zachęcę, a może zniechęcę do zakupu?

Gorzka jest pisarzem, po którego powieści sięgnęłam niedawno mimo, że wiele osób polecało. Swoją przygodę z jego twórczością zaczęłam od świetnej "Krwawnicy" oraz "Lilii", a gdy zobaczyłam w zapowiedziach najnowszą, czyli "Poszukiwacza zwłok" właśnie, to już byłam pewna, że będę chciała ją przeczytać, bo poprzednie podobały mi się bardzo, a w planach mam jeszcze nadrobienie wszystkich pozostałych. Tylko czy ta najnowsza jest również godna uwagi?

Mamy dwójkę bohaterów. Komisarz Laurę Wilk oraz psychologa Maćka Lesieckiego. Laura angażuje się bardzo w schwytanie zabójcy nastolatek, co staje się jednym z jej problemów, bo okazuje się, że koledzy z wydziału kryminalnego otwarcie okazują swoje niezadowolenie tą sytuacją. Żeby było ciekawiej, to dlatego, że są tą męską częścią zespołu, a Laura staje na czele grupy jako kobieta. Świetnie rozpisany początek powieści, podział na kilka osób, a przy tym opowiedziane wszystko tak, że faktycznie dowiadujemy się wielu rzeczy z kilku perspektyw. Maciej, jako osoba współpracująca z policją otrzymuje zadanie od pewnej kobiety, aby znaleźć zwłoki dziewczyny, która zaginęła lata temu. Tu zaczynają się schody, bo sam ma na głowie wiele problemów, nie radzi sobie z własnymi traumami. Laura chce mu pomóc mimo, że sama nie ma lekko i oboje wpadają w paskudną pułapkę...

Jak wyżej wspomniałam, początek naprawdę świetny. Czułam, że przepadam w fabule, coraz bardziej lubię bohaterów, a później zaczęło się krzaczyć. Jak by autor miał naprawdę fantastyczny pomysł na książkę, a gdzieś po drodze zgubił jej sens. Zaczynając czytać założyłam, że to będzie stuprocentowy kryminał, bo tak się zapowiadała fabuła, ale w samym środku miałam wrażenie, jak by doszła do niego niepotrzebnie chęć wstawienia wątków sensacyjnych. A zupełnie to tutaj nie pasowało. Lepiej by było gdyby całościowo to była powieść stricte ciężka, duszna, po prostu kryminalna. Ale to był tylko taki moment, ostatecznie reszta była w stylu początkowym.

Jeśli chodzi o bohaterów, to bardzo chętnie widziałabym ich w serii. Każde polubiłam mimo, że Lesiecki to taki typowy człowiek, który ma za dużo na głowie, ma problemy i sam sobie ze sobą nie radzi, a ja tylko czekałam aż się okaże, że jeszcze pije na umór, a Laura ma typowe problemy w pracy jako kobieta, co też już nie jest jakąś nowością i jest ciągle powielane, to jednak są to postacie, które obdarzyłam wielką sympatią i myślę, że wielu czytelników będzie miało takie same odczucia.

Ta książka to dla mnie ogromny problem, bo z jednej strony bardzo mi się podobała, a z drugiej mam jej dużo do zarzucenia. Uważam to mimo wszystko za zaletę, bo wywołuje emocje, przemyślenia i nie zostaje odstawiona na półkę i zapomniana, a jednak gdzieś tam po głowie krąży.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Czarna Owca.

Niespodziewanie komisarz Laura Wilk dostaje sprawę w której policjanci muszą w końcu rozprawić się z zabójcą nastolatek.. Ta sprawa ze względu na swój charakter już jest bardzo ciężka, ale nie tylko to jest problemem.. Policja od wielu lat próbuje rozwiązać zagadkę morderstw i za każdym razem polegają na niej śledczy.. Czy kobieta sobie poradzi? Tym bardziej, że nawet w swoich szeregach są osoby, które jej nienawidzą. Dlaczego? Cóż bo jest kobietą.. do tego poświęconą swojej pracy, oddaną i dokładną .. stara się, by nic jej nie umknęło ... a przecież, niektórym już się nie chce, jednak Kobieta mimo przeciwności nie poddaje się, tym bardziej, że czuje na plecach oddech Piotra Żołnierza, który zajmował się tą sprawą do tej pory.. Dodatkowo gdzieś obok pracy, marzy o tym by ułożyć sobie życie uczuciowe.. mieć do kogo wrócić.. Jest taka osoba.. to Maciej Lesiecki, psycholog który od lat współpracuje z policja, jest szanowany personą i choć znają się z Laurą, dość dokładnie, to nie są w stanie zbudować prawdziwego związku.. Maciej mimo tego, że jest bardzo dobrym psychologiem, są zmaga się ze swoimi demonami z przeszłości..

Kochani, ta książka to niezły grubasek ma 479 stron więc mogę Wam o niej pisać i pisać, jednak.. po co? Lepiej, żebyście sami oceni ten kryminał. Moim zdaniem to bardzo dobra powieść, Autor ułożył taką zagadkę, gdzie.. od początku wiedziałam kto jest winny, potem zostało we mnie zasiane ziarno niepewności, by na są koniec kompletnie mnie ogłupić i już nie wiedziałam nic! 🤯 Bardzo sobie cenię takie ruchy, przez to jeszcze bardziej wczuwam się w czytaną historię.

Dodatkowo, chyba jeszcze nigdy nie spotkałam w jednej książce tylu bohaterów którzy by mnie denerwowali lub wręcz odstraszali od siebie.. a to z tego powodu, że powinni stać na czele prawa, pomagać sobie wzajemnie, a robią takie rzeczy, wykorzystując swoją władzę, że często zwykły obywatel by się do tego nie posunął.. ale z drugiej strony, wiem, że to niestety może być bardzo realistyczne podejście do tematu.

Sama zagadka kryminalna? Na 5 z plusem, zdecydowanie. Szczegółowo dopracowana, nic nie dzieje się bez powodu, nie ma też lania zbędnej wody. Dialogi napisane na poziomie, przez co naprawdę przyjemnie się to czyta, mimo tego, że sprawa dotyczy morderstw.. Nie bójcie się ilości stron, książka czyta się praktycznie sama nie zdążycie poczuć zmęczenia, a nawet będziecie chcieli więcej. To było moje pierwsze spotkanie z piórem Autora i zdecydowanie chcę więcej!

Dla mnie kryminał musi być mięsisty, co nie równa się krwawy czy brutalny. Musi jednak być mięsisty czyli dosadny to znaczy też dobrze doprawiony. Jeśli pierwsze rozdziały mnie nie wciągną, jeśli intryga lub bohaterowie to nie czytam. Szkoda czasu. Ale jeśli od początku zaczym wchłaniać, „przecedzać się” jako czytelnik przez wątki i sytuacje – to jestem zachwycona. To czuje się tak, jak w domu, jak podczas najlepszych lektur.

Wracając do „Poszukiwacza zwłok” – to wielowątkowa, ciekawa powieść kryminalna w najlepszym gatunku. Tyle jest tu wątków krzyżujących się i rozciągających się, oplatających. Jest i ambitna komisarz Laura Wilk, nielubiana przez kolegów, z nieuporządkowanym życiem osobistym. Jest Maciej vel Ariel – tytułowy poszukiwacz zwłok. I są koledzy z komisariatu, w większości skorumpowani, żyjący na cudzych pieniądzach i prochach. Właściwie większość bohaterów żyje tak, jakby ich życie prywatne mogło poczekać, a żyją najczęściej pracą.

Z początku każdy krok każdego bohatera to porażka, a niepowodzenie jedno jest gonione przez drugie. Fabuła ma elementy nowe, ale ma też stare ograne już chwyty, co jednak nie przeszkadza. Bo całość jest mroczna, dosadna i wciągająca. Przede wszystkim powieść ma dobry rytm, bez dłużyzn.

Cieszę się, że w moje ręce wpadł najnowszy efekt literackiej pracy Mieczysława Gorzka. Autora, który mieszka prawie za miedzą, a ja – wstyd się przyznać – nie miałam okazji poznać jego twórczości. Zadanie do nadrobienia, ale też nieśmiało liczę, że może uda mi się spotkać z autorem, być może czasami się mijamy, ale nie wiemy o tym …

Zastanawiam się, jak to możliwe, że nie znałam twórczości Gorzka. Tak wiele mnie ominęło emocji, ale to oczywiście jest do uzupełnienia. Tym bardziej, mam taką nadzieję, że Poszukiwacz zwłok będzie miał swoją kontynuację, wszystkie znaki na niebie na to wskazują.

W okolicach Wrocławia grasuje seryjny morderca, który upodobał sobie nastolatki. Brutalnie je traktuje i – jak na razie zwycięsko – igra ze stróżami prawa. Wieloletnie działania policji nie przyniosły oczekiwanych rezultatów, morderca jest nadal nieuchwytny. W policji dochodzi do zmian, na czele grupy dochodzeniowej staje kobieta, odważna i butna, Laura Wilk, z racji swojego charakteru zwana Wilczycą. Jej poprzednik, a zarazem wróg, policjant Piotr Żołnierz, nie może się pogodzić z odsunięciem od tego dochodzenia i za wszelką cenę stara się zdyskredytować koleżankę. Przy okazji wzajemnych oskarżeń na jaw wychodzi brak współpracy między policjantami, ich skorumpowanie i niejasne interesy, współpraca z grupą przestępczą. Gdy stróże prawa grają na dwa fronty, raczej nic dobrego z tego wyniknąć nie może. Walczą między sobą, a prawdziwy morderca gra im na nosie …

„Jedno jest pewne. Nie będzie już zwierzyną łowną. To ona jest Wilczycą, rządzi watahą i prowadzi ją na łowy. Chcą wojny, będą ją mieli. Skoro próbowali ją zabić, wszelkie zasady właśnie przestały obowiązywać”.

Komisarz Wilk przyjaźni się z psychologiem policyjnym, Maciejem Lesieckim. Zostaje on włączony w dochodzenie, a z racji wykonywanego zadania jest nazywany Poszukiwaczem zwłok. Ale on też nie ma jasnego oglądu na tę sprawę, jego umysł jest zaprzątnięty traumami z przeszłości, wewnętrzną walką z drzemiącymi w nim, trochę uśpionymi, demonami. Czy będzie na tyle oczyszczony ze złych wspomnień, że będzie w stanie zaangażować się w to dochodzenie? Nieoczekiwanie też otrzymuje bardzo intratną i dziwną propozycję. Ma odnaleźć zaginioną wiele lat temu córkę wysoko postawionego polityka. Zadanie bardzo niebezpieczne i trudne, tym bardziej, że ojciec zaginionej obracał się w kręgach grup przestępczych i miał licznych wrogów. Czy duet wojowniczej policjantki i żyjącego we własnym świecie psychologa może deptać po piętach przestępcy? Czy mają na tyle odwagi i wytrwałości, aby zapomnieć o złej przeszłości i dążyć do zmiany przyszłości? Przekonajcie się, uchylę rąbka tajemnicy i cichutko powiem, że teraz wy będziecie walczyć ze swoimi emocjami i hamować je, aby za bardzo się wam nie wymknęły …

Poszukiwacz zwłok to emocje, emocje i jeszcze raz emocje. Pomysł na fabułę ciekawy, skomplikowany i osadzony w bardzo realnych miejscach. Wiele z tych miejsc znam, w wielu bywałam, i przez to znakomicie się odnajduję w tej akcji. Wiem, gdzie i co w którym miejscu może mnie spotkać. Autor znakomicie wykreował głównych bohaterów, nadał im przymioty realności, nic nie idealizował i nie ubarwiał. Przez to cała historia nabiera cech realności i wydaje się możliwa. Prosty i czytelny język, dynamizm akcji i nieoczekiwane zwroty nie pozwoliły na chwilę oddechu. Pąsy na twarzy i przyspieszone tętno raczej przemawiały za tym, aby tę lekturę odłożyć, istniały obawy, aby nie wpłynęła negatywnie na stan zdrowia …

Jestem usatysfakcjonowana zakończeniem, gdy pojawia się niepewność i mnóstwo niedopowiedzeń, to znaczy, że ciąg dalszy nastąpi. Wszystko znaki na to wskazują, chyba, że autor zadrwił z czytelnika …

Czy najnowsza powieść Mieczysława Gorzka Poszukiwacz zwłok wyróżnia się czymś szczególnym? Czy warto poświęcić tej lekturze swoją uwagę?

Autor stworzył tajemniczą i intrygującą historię, w której do samego końca nic nie jest oczywiste. Trudno poznać zamiary bohaterów, każdy coś ukrywa i manipuluje innymi. Komisarz Laura Wilk, policjant Piotr Żołnierz czy psycholog Maciej Lesiecki? Odnoszę wrażenie, że bohaterowie prześcigają się, kto jest sprytniejszy i bliższy osiągnięcia swoich, nie zawsze prawych, zamiarów. Nie sposób przewidzieć kolejnych kroków, trzeba wyczekiwać z cierpliwością na kolejne zaskoczenie. Siła i moc kłamstwa i obłudy jest rażąca i warto mieć to na uwadze. Wzbogacenie fabuły o wątek służb specjalnych, nieczystych interesów, korupcji politycznej i skorumpowanych policjantów stawia autora w gronie tych, którzy chcą zawładnąć umysłem czytelnika. I czyni to z wielkim powodzeniem!

Gorzka celowo wprowadzał w błąd, umiejętnie nakierowywał myślenie czytelnika na określony trop, podsuwał gotowe rozwiązania, by za chwilę to wszystko zaprzepaścić i pozostawić odbiorcę w konsternacji. I znowu czytelnik wracał do punktu wyjścia.

Lektura tej powieści sprawiła mi wiele satysfakcji i niezapomnianych przeżyć, świetnie prowadzona fabuła, realni i niejednoznaczni bohaterowie, chciałoby ich się przyporządkować do „złych” lub „dobrych”, ale zamiar nie do końca wykonalny. Każdy z nich był małym puzzlem w tej nieoczywistej układance. Zachwyca odpowiednio stopniowane tempo, dostosowane do poszczególnych etapów akcji. A finał? Powiedzieć, że nieoczekiwany … to tak, jakby nie powiedzieć nic ...

Czy więc warto sięgnąć po tę historię? Zdecydowanie. Polecam też zapamiętać nazwisko autora, pewnie jeszcze nie raz nas zaskoczy. Przeczytałam jednym tchem, czy ktoś będzie w stanie mi dorównać?

Jestem zachwycona! Wciągająca i dynamiczna fabuła, nietuzinkowi i odważni bohaterowie oraz niezwykle gęsta atmosfera tworzą powieść, po której zakończeniu z niecierpliwością i wypiekami na twarzy czekam na kolejną część.

Nie lubię skupiać się tylko na jednym gatunku literatury. Świat jest zbyt różnorodny. Sięgam więc po powieści obyczajowe, historyczne, po reportaże, przewodniki. Ostatnimi czasy nawet wyszłam ze swojej strefy komfortu i zapoznałam się bliżej z fantastyką. Jednak najczęściej sięgam po moją wielką miłość, czyli po thrillery i kryminały. Lubię czuć skoki adrenaliny i rozwiązywać zagadkowe zaginięcia, porwania czy szukać wraz z bohaterami śladów mordercy. Mieczysława Gorzkę uważnie od lat obserwuję, więc nie mogłam nie przeczytać jego najnowszego kryminału.

W okolicach Wrocławia od lat działa nieuchwytny brutalny morderca. Jego ofiarami są nastolatki. Prasa nadała mu znaczący przydomek Poltergeist. Kiedy po kolejnym morderstwie sprawa znów staje w miejscu, naczelnik wydziału powołuje nową grupę śledczą. Na jej czele staje nieustraszona, nieustępliwa i niezależna komisarz Laura Wilk. Nie wszystkim decyzja się podoba, większość kolegów po fachu nie lubi Laury nie tylko dlatego, że jest kobietą, ale też za niezłomny, silny i stanowczy charakter. Jeden z zacietrzewionych policjantów postanowił zrobić wszystko, by kobietę ośmieszyć, upokorzyć i zdegradować w policyjnym środowisku. Atmosfera jeszcze bardziej się zagęszcza, gdy jeden ze śledczych zostaje zamordowany. Tymczasem ekscentryczny przyjaciel policjantki będący psychologiem z wykształcenia dostaje tajemnicze zlecenie odnalezienia zwłok z zaznaczeniem, że nie ma jednocześnie szukać sprawcy zabójstwa. Mężczyzna, gdy usłyszał kwotę, którą miał otrzymać, szybko się zgodził. Później gorzko tego pożałuje nie tylko przyjęcia samego zlecenia, ale również tego, że poprosił o pomoc komisarz Wilk. Zło nigdy nie śpi i ma wiele twarzy…

Skorumpowani policjanci, nieuchwytny morderca, niezależna i silna kobieta, psycholog z nerwicą natręctw walczący z różnym skutkiem z traumami z dzieciństwa – słowem świetnie wykreowani bohaterowie, których Autor ożywił na kartach książki. Swoimi zachowaniami, charakterami i decyzjami wywołują w czytelniku silne emocje. Byłam naprawdę zaangażowana w ich perypetie. Bardzo podobał mi się wątek sensacyjny, nie tylko przez plastyczne opisy, ale również przez to, że nadawał akcji duże tempo, przez co książkę czytało się jeszcze szybciej.

Oj, jaka to była smaczna lektura! Gorzka w sposób swobodny i niewymuszony potrafił już od pierwszych rozdziałów wciągnąć w świat swoich bohaterów i sprawić, że czuliśmy wraz z nimi zagrożenie, niepewność. Wraz z nimi żyliśmy w rzeczywistości pełnej brudu, zepsucia i niemoralnych postępowań. Odnoszę wrażenie, że z książki na książkę jego fabuły są bardziej dopracowane, bardziej przemyślane i, choć wydawało to się niemal niemożliwe po dwóch ostatnich książkach, jeszcze bardziej elektryzujące i mroczne. Widać, że Autor nie stoi w miejscu, tylko wciąż się rozwija, dopracowuje styl i doskonali kunszt. Wielopoziomowość i zawiłość intrygi bardzo przyjemnie mnie zaskoczyła. Czytałam z zapartym tchem i wypiekami na policzkach. Przez ostatnie sto stron myślałam, że Autor nieumyślnie spowoduje u mnie zawał serca. Przeżyłam, ale musiałam ochłonąć, między innymi dlatego, że epilog, choć satysfakcjonujący nie odpowiedział na kilka moich pytań. Z drugiej strony otwarte zakończenie daje nadzieję, że niedługo pojawi się kontynuacja i wątki, które pozostały w świecie domysłów ujrzą światło dzienne.

Podsumowując, taki właśnie powinien być rasowy kryminał, a Mieczysław Gorzka to Autor, który powoli zapisuje się w pamięci jako jeden z lepszych twórców tego gatunku.

Za możliwość przedpremierowego zapoznania się z treścią książki dziękuję PRart Media oraz Wydawnictwu Czarna Owca.

Od kilku lat na terenie Wrocławia grasuje morderca. Okrzyknięty przydomkiem Poltergeista. Brutalnie morduje nastolatki.

W końcu przy kolejnej zbrodni sprawę przejmuje komisarz Wilk. Za kobietą nie przepadają pozostali śledczy. Jednak ona, jako typowa Wilczyca zamierza im udowodnić, że to właśnie jej uda się doprawdzić sprawę do końca.

Laura Wilk to kobieta bezkompromisowa, a zarazem samotna. Swoje prywatne życie poświęciła pracy. Bez zobowiązań spotyka się z psychologiem policyjnym, Maciejem.

To on dostaje zlecenie by zabawić się w detektywa i odnaleźć zwłoki zamordowanej córki wysoko postawionego polityka. Angażuje w to Laurę. Od tej pory kobieta działa na dwa fronty.

W międzyczasie na jaw wychodzą sprawy, który nigdy nie powinny ujrzeć światła dziennego. Współpracownicy komisarz zamieszani są w mafijne porachunki. Za wszelką cenę chcą pozbyć się Wilczycy, bo ta za bardzo miesza w ich interesach.

Zaczyna się gra z czasem. Nie tylko o odnalezienie seryjnego mordercy i zwłok nastolatki, ale przede wszystkim o życie zarówno Laury jak i Macieja.

A co jeśli wszystkie zagadki mają że sobą sporo wspólnego?

Pewne jest, że jeszcze niejedna osoba zapłaci za to najwyższą cenę, jaką jest życie.

Ile tutaj się wydarzyło! Naprawdę to świetnie skonstruowany kryminał. Od samego początku więcej w nim pytań niż odpowiedzi. Akcja rozpędza się w zawrotnym tempie. Nie zabraknie wątków niczym z dobrej sensacji. Całość jest poprowadzona tak, że wodzi czytelnika za nos, by na koniec zapewnić zakończenie jeszcze bardziej zagmatwanym niż można było się spodziewać.

To kawał świetnej lektury! A ostatni rozdział pozwala mi mieć nadzieję, że to nie ostatnie spotkanie z nieposkromioną Wilczycą.

Pierwsze moje spotkanie z twórczością Mieczysława Gorzka, chociaż już od dawna miałam ochotę na poznanie jego twórczości. Słyszałam bowiem wiele dobrego o książkach jego autorstwa. Po przeczytaniu powieści „Poszukiwacz zwłok” potwierdzam, że Pan Mieczysław jest doskonałym pisarzem, wraz z bohaterami jego książki przeżyłam pełną emocji przygodę kryminalną.

Od kilku lat grupa śledcza wrocławskiej policji stara się uchwycić mordercę młodych kobiet, nazwanego przez stróżów prawa Poltergeist. Kiedy dochodzi do kolejnego zabójstwa, którego sprawcą bez wątpienia jest ten sam przestępca, w grupie dochodzeniowej przeprowadzono zmiany w jej funkcjonowaniu. Na jej czele staje komisarz Laura Wilk zwana Wilczycą. Niestety, ta reorganizacja nie podoba się to innym policjantom, a szczególnie zdegradowanemu z funkcji szefa Piotrowi Żołnierzowi. W międzyczasie dochodzi do morderstwa jednego z policjantów, który pracował nad schwytaniem mordercy nastolatek. Na wierzch wychodzą również brudne sprawy z życia członków grupy śledczej – powiązania ze światem przestępczym i handlarzami narkotyków, wszechobecna korupcja, ich problemy rodzinne i emocjonalne. Rzeczywistość pracy policji przedstawiona przez Mieczysława Gorzka stanowczo odbiega od wzorowej pracy w służbie ochrony prawa, a wręcz może szokować.

Mamy w powieści również drugi wątek, jego główną postacią jest policyjny psycholog Maciej Lesiecki, nazywany w środowisku zawodowym poszukiwaczem zwłok. Jest to postać niezwykle złożona, z niewątpliwymi problemami natury psychicznej, ale przez to zagadkowa i ciekawa. Lesicki przyjmuje zlecenie na znalezienie zwłok zaginionej przed laty młodej dziewczyny, córki znanego biznesmena i polityka. Maciej prosi swoją bliską znajomą, Laurę Wilk, o pomoc w dotarciu do policyjnych dokumentów sprzed lat. Ich zaangażowanie w sprawę najwyraźniej się komuś nie spodobało. Laura i Maciej mają w związku z przyjętym zleceniem ogromne problemy, nie zdawali sobie sprawy, na jakie niebezpieczeństwo się narazili wracając do zdarzenia zaginięcia nastolatki sprzed prawie 15 lat.

W książce dzieje się bardzo dużo i szybko. I tak powinno być, w końcu to kryminał z wątkami sensacyjnymi. Nie jest ona natomiast bardzo brutalna, niepotrzebnie naszpikowana okrucieństwem, scenami ociekającymi krwią i masakrycznymi opisami zbrodni. Zauważyłam, że autor skupił się w najnowszej powieści na jej bohaterach. Są oni bardzo charakterystyczni, a nawet trochę przerysowani. Ich cechy osobowości są wyraziste, nie można nie dostrzec ich słabych i mocnych stron, niedoskonałości, ale też atutów. Pan Mieczysław pochylił się również nad stanem emocjonalnym i psychicznym stworzonych postaci. Bohaterowie „Poszukiwacza zwłok” to osoby z trudną przeszłością, problemami rodzinnymi, zagubione życiowo. Kłopoty osobiste i zawodowe przekładają się na mylny odbiór przez nich rzeczywistości i błędne podejmowanie ważnych decyzji.

Książa kończy się bardzo zaskakująco, nie poznajemy tu rozwiązania wszystkich wątków kryminalnych. Wydaje mi się, że zakończenie ich wszystkich w tym momencie spowodowałoby, iż książka jeszcze bardziej by się rozrosła. Prawie 500 stron „Poszukiwacza zwłok” jest naprawdę optymalne, aby dobrze poznać jej bohaterów, wejść w ich świat. Autor pozostawił sobie więc otwarte drzwi do napisania kontynuacji. Obyśmy nie musieli czekać na nią za długo :)

Mieczysław Gorzka to do tej pory obce mi nazwisko w świecie polskiego kryminału, sensacji, horroru czy thrillera. Warto dodać, że „Poszukiwacz zwłok” to nowo powstała książka o bardzo mrocznym tytule, jednakże nie jest ona debiutem. Autor nie musi już sprawdzać swoich możliwości twórczych. Jak wynika z danych zamieszczonych na portalu Lubimy Czytać, osiem dotychczasowych propozycji uplasowało się dość wysoko, a średnia ocen czytelników niemal zawsze oscylowała wokół skali 7,1-7,8. Oznacza to więc, że książki pisarza czyta się szybko, ich odbiór jest bardzo dobry i warto poświęcić im swój wolny czas. Poziom lęku zawarty w fikcyjnych opowieściach jest adekwatny do poruszanego tematu, co nieco przypomina antyczną, ale bardzo piękną zasadę decorum. Tam, gdzie ma być brutalnie, jest brutalnie. Tam, gdzie czytelnik ma poczuć dreszcze na ciele, z pewnością je odczuwa.

Jak dotąd największe powodzenie wśród fanów polskiej literatury grozy zyskał trzytomowy cykl CIENIE PRZESZŁOŚCI z komisarzem Marcinem Zakrzewskim na czele. Widać zatem, że ogromną liczbę odbiorców fascynuje mało idealny świat, w którym rządzi zróżnicowany rodzaj zła- od porwań, przemocy po chęć mordu. Niemniej jednak, zawsze pragnie się dojść do prawdy, odszukać fikcyjnego sprawcę i doczekać się sprawiedliwości, której we współczesnym świecie, niestety, bardzo nam brakuje. Można uznać, że bardzo obszerne książki autora, mogące składać się nawet z niemal sześciuset stron, są tego warte i przypominają fascynujące, ale trudne dojście do prawdy niczym po nitce do kłębka.

W przypadku „Poszukiwacza zwłok” również warto było zagłębić się we wszystkie wątki, zarówno główne, jak i poboczne. Choć sama dopiero zapoznaję się ze stylem pisarskim pana Mieczysława, to mogę stwierdzić coś bardzo optymistycznego i zachęcającego do lektury- naprawdę warto dotrwać do ostatnich wersów, niczego nie pomijać i pamiętać absolutnie każdy szczegół makabrycznych zdarzeń. Powieść ma niemal 480 stron, dlatego jestem zdania, że zapoznawać się z nią trzeba ostrożnie, bez pośpiechu. Mnóstwo powiązań, nieoczekiwanych zdarzeń spowoduje, że czytelnicy z dużą częstotliwością zadadzą sobie krótkie, lecz standardowe pytania: Jak? Gdzie? Kiedy? Dlaczego? Kto?

Tym razem autor zdecydował się stworzyć zupełnie nowy cykl, na dodatek w żeńskim wydaniu. Główną bohaterką jest bowiem komisarz Laura Wilk. Pracuje ona na Wydziale Kryminalnym Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu. W swoich fachu nie uchodzi za słodką, delikatną kobietę- wręcz przewinie. Jej ostry ton i typowo męskie podejście do spraw służbowych mają być jej znakiem rozpoznawczym. Dzięki jej postawie inne kobiety-czytelniczki zrozumieją, że policja to nie organ państwowy zarezerwowany tylko dla samców. Poza tym, pozostali współpracownicy Laury także nie traktują siebie w sposób empatyczny. Dlaczego? Czy stróże prawa rzeczywiście zawsze są tacy kryształowi i nie mają sobie nic do zarzucenia? Zapraszam do lektury.

Aktualnie najnowsze zadanie bohaterki nie należy ani do łatwych, ani tym bardziej do bezpiecznych. Kobieta musi jak najszybciej odnaleźć dobrze maskującego się zabójcę nastolatek. Anonimowy zbrodniarz, nazywany POLTERGEISTEM, swoje ofiary traktuje w wyjątkowo bestialski sposób, co jeszcze bardziej nadaje powieści mrocznego charakteru. Z każdym kolejnym mordem panika rośnie… Pomocną dłoń ma do komisarz Wilk wyciągnąć istotny dla fabuły psycholog Maciej Lesiecki, którego specyficzne, zawsze ściśle zaplanowane działanie, na pewno zapamiętają czytelnicy. Współpraca obojga to z całą pewnością jeden z głównych wątków powieści, dlatego też nie chcę rozwijać szczegółowo relacji pracowniczej Laury i Macieja. Warto, by odbiorcy zagłębili się w detalach książki i zechcieli dowiedzieć się, kim jest niejaka Sonia lub Iga Marek. Poza tym, czy poszukiwanie mordercy skończy się tak, jak powinno? Ile ofiar POLTERGEISTR zdąży pozbawić życia? Czy ofiarami będą wyłącznie kobiety? Można też gruntownie zastanawiać się, czy w dzisiejszym świecie pełnym kamer i innych technicznych nowinek można ukrywać swoją tożsamość?

Jestem przekonana, że czytelnicy skupią się także na bardzo zróżnicowanej postawie komisarz Laury Wilk vel Wilczycy. Autor doskonale podkreślił, że życie zawodowe może być zupełnie inne, niż odsłona prywatna. Kobieta jest bowiem twarda i konsekwentna jako policjantka, niemniej jednak nikt nie zazdrości jej samotności, dni niemal bliźniaczo do siebie podobnych. Co więcej, Laura jako wieloletnia sierota ma kontakt tylko z Alicją, swoją starszą siostrą, ale są one od siebie tak różne, jak ogień i woda. Czytelnicy na pewno nie zapomną o tym dość smutnym, ale ważnym wątku obyczajowym. Czy warto -tak jak książkowa Laura- skupiać się tylko na miłości czysto fizycznej? Jest to temat do głębokich rozważań.

Cóż mogę jeszcze dodać? „Poszukiwacz zwłok” to nie jest ani łatwa, ani też ekspresowa lektura. Jak już na początku wspominałam, niemal 480 stron drobnego druku pozwoliło autorowi wiele namieszać, wprawiać odbiorcę w zdumienie, niedowierzanie i strach. Dzięki autorowi poznajemy ABC działania seryjnego mordercy, co nieraz wydaje się logiczne, a jednocześnie nieprawdopodobne.. Pamiętajmy jednak, że nie to ilość, a jakość fabuły zawsze jest najważniejsza. Wiem też, że na pewno sięgnę po jeszcze inny tytuł pisarza.

W sposób świadomy nie ujawniam zarówno wszystkich bohaterów, jak i ich poczynań związanych ze śledztwem. Zastanawia mnie też, czy autor pokusi się o kontynuację? Moim zdaniem, nie będzie to błędna decyzja.

Polecam.

Na czele grupy śledczej tropiącej zabójcę stanęła Laura Wilk. Policjant, w dodatku kobieta! W zmaskulinizowanym świecie nie każdemu się to podoba. A jakże! A „ona urodziła się po to, żeby ścigać popaprańców, zboczeńców i zabójców. I to tych najgorszych. To był jej główny życiowy cel.” Jest prawdziwą Wilczycą. Ma do rozwiązania sprawę zabójstwa nastolatek, która wydaje się nie do rozwiązania. Wpadając na dowód zbrodni wcześniej niedostrzeżony przez innych sama znajduje się w samym środku intrygi, która sięga o wiele dalej niż jest w stanie początkowo dostrzec. Jednocześnie jej przyjaciel Maciej Lesiecki, psycholog, od nieznajomej kobiety dostaje zlecenie na odnalezienie ciała zaginionej a być może nawet zamordowanej kuzynki, Marii Cybulskiej. Czy te dwie sprawy się łączą? I czy zawsze warto dążyć do odkrycia prawdy? Czy walcząc z własnymi demonami jesteśmy w stanie pomagać innym? Kim jest Poltergeist? Odpowiedzi znajdziecie u „Poszukiwacza zwłok”.

Na kanwie zabójstw nastolatek i pościgu za „Poszukiwaczem zwłok” Mirosław Gorzka zbudował niezwykłą intrygę z drugim dnem. Pierwsza nitka fabularna pokazuje jak chęć zdobycia władzy, olbrzymich pieniędzy przesłania niektórym zdroworozsądkowe podejście do rzeczywistości i pcha w ramiona korupcji i niezgodnych z prawem czynów. Skorumpowani funkcjonariusze policji, najwięksi biznesmeni i politycy i ich mroczne historie wstrząsają a mnożące się pytania coraz bardziej przerażają.

Kolejna nitka fabularna analizuje wpływ dysfunkcyjnej rodziny, rodziców i otoczenia szkolnego na dorosłe życie człowieka. Kreacja Macieja Lesieckiego to prawdziwe mistrzostwo i znawstwo psychologicznych mechanizmów. Wpływ traumy przeżytej w dzieciństwie ma niebagatelny wpływ na dalszy rozwój psychiki człowieka. Stając się dorosłym sam wybiera najlepszą dla siebie drogę z pełną świadomością, że „pomóc możesz sobie tylko sam...”. Dla mniej wprawionych w psychologiczne zagadnienia Autor świetnie wplótł wyjaśnienie.

W ofensywie do rodzin dysfunkcyjnych pokazana silna więź relacyjna pomiędzy rodzeństwem. Laura w najgorszym momencie swojej ucieczki od śmierci udaje się po pomoc do swojej siostry. Siła siostrzanej miłości jest ogromna i pokona wszystkie przeszkody rzucane pod nogi. A gdy chodzi o życie rodzeństwa nie ma półśrodków...

W relacjach z ludźmi wiemy o nich tyle, na ile ich poznamy i ile o sobie powiedzą. Czy przyjaźń to tylko słowo, czy mocna, silna więź z drugim człowiekiem? Przyjaźń Laury i Macieja zostaje wystawiona na próbę. Czy Laura ulegnie emocjom, czy będzie potrafiła je oddzielić od rozumu i zapomni o poszlakach a tym samym uratuje to, co dla niej najważniejsze.

Wyrafinowany, wymagający, trzymający w napięciu od pierwszej strony kryminał. Mistrzowski kunszt prowadzenia akcji i zaskakujące jej zwroty. Wzajemne przeplatanie się głównych nitek fabularnych. Krótkie zdania budujące dynamizm powieści i idealne tempo odbioru. Psychologiczne kreacje bohaterów na najwyższym poziomie. Wyśmienicie zbudowana intryga nie do rozwiązania. Przekonaj się, naprawdę warto!!

Mirosław Gorzka gratuluję i czekam na kolejny tom! Mam swój typ zabójcy i chcę się przekonać, czy wyciągnęłam wszystko, co umieszczone między wierszami.

Wydawnictwu Czarna Owca dziękuję za pre booka. Jestem niezmiernie zaszczycona z możliwości przedpremierowego przeczytania powieści.

Dziękuję Pani Bognie Piechockiej z PRart Media za propozycję i możliwość zrecenzowania pre booka.

„Pewne zdarzenia z przeszłości na zawsze nas zmieniają, płacimy czasem wysoką cenę za zachowanie normalności”

Poltergeist od kilku lat krąży w okolicach Wrocławia. Nieuchwytny seryjniak brutalnie zabija nastolatki. Przez lata zmieniali się śledczy prowadzący sprawę, ale jak dotąd nikomu nie udało się wpaść na trop wyrafinowanego zabójcy. Gdy śledztwo przyjmuje komisarz Laura Wilk zwana Wilczycą, wszystko się zmienia. Ta bezkompromisowa, twarda i zdeterminowana kobietka, mająca przeciwko sobie niemal cały wydział śledczy, w pięknym stylu pokazuje wszystkim przysłowiowy środkowy palec. Obok niej, trochę w cieniu, lecz nie mniej ważny, stoi Maciej Lesiecki – psycholog-dziwak, sam obarczony traumami z dzieciństwa. Oboje wystawieni są na pierwszą linię strzału.

„Poszukiwacz zwłok” jest wielowątkową, brawurową mieszanką kryminału i sensacji. Od początku zanurzamy się w pełną zaskakujących zwrotów i nowych tropów dynamiczną akcję naszpikowaną ogromnymi emocjami. Wraz z całą plejadą ciekawych i różnorodnych bohaterów, którzy solidnie zamieszają w śledztwie, wkraczamy nie tylko w świat wyrafinowanej zbrodni, ale również dotykamy skorumpowanego policyjnego środowiska, gangsterskich porachunków, politycznych układów, brudnych pieniędzy i zwykłej ludzkiej zawiści. Prócz wątku głównego, jakim są zabójstwa dokonywane przez Poltergeista, możemy liczyć na sporo epizodów pobocznych, jednak niepozostających bez związku z fabułą. Wszystkie elementy ostatecznie łączą się ze sobą w wiarygodną i spójną całość, czyniąc powieść jeszcze bardziej nieoczywistą i nieprzewidywalną. Na plus działa również styl, który jest przystępny w odbiorze, nieprzeładowany wydumaną filozofią, na ogół niepasującą do kryminałów, a naturalny, współczesny język zapewnia plastyczność i płynność narracyjną. Co zaskakujące, prawie nie spotkałam w tekście wulgaryzmów… Nie znalazłam również dłużyzn opisowych, których nie lubię, bo spowalniają akcję, a przed którymi mnie przestrzegano😁 Opisy zamieszczone w tekście, są odpowiednie do tego, co wnoszą do fabuły.

Gorzka wykreował wiele ciekawych postaci, które nie raz potrafiły wzburzyć mi krew. Na plan pierwszy w zdecydowany sposób wysuwa się czwórka z nich: niesamowita Wilczyca, psycholog oraz Piotr Żołnierz i Hubert Góralski. Bohaterowie obdarzeni są różnorodnymi cechami osobowościowymi, dokonują się ich przemiany, a także mamy możliwość wniknięcia do ich wnętrza i skonfrontowania się z towarzyszącymi im emocjami. Ja sympatią obdarzyłam psychologa, a z czasem również i Górala, który pokazał, że na zmianę nigdy nie jest za późno.

Autorowi udało się również dokonać czegoś niebywałego: przełamał moją wieloletnią antypatię do bohaterek kobiecych. Powołując do istnienia Wilczycę, stworzył wg mnie najlepszą kobiecą bohaterką, na jaką kiedykolwiek trafiłam w powieściach. Laura ma wszystkie cechy, jakie cenię u kobiet: silna, bezkompromisowa, niezależna. Twarda, kiedy musi, wredna, kiedy powinna taką być, empatyczna i czuła, kiedy trzeba. To bardzo dobrze wykreowana i zbalansowana pod względem charakterologicznym postać. I w dodatku stworzył ją mężczyzna, co jest dodatkowym atutem świadczącym, że autor ma wyczucie. Wątpię, aby w najbliższym czasie (może wcale) innemu pisarzowi udało się przebić tę wspaniałą kreację.

Wiem, że autora nikomu przedstawiać nie trzeba, jego powieści mają ogromną rzeszę fanów, ale dla mnie „Poszukiwacz zwłok” to pierwsze starcie z twórczością Gorzki. Uczciwie muszę przyznać, że podeszłam do lektury jak do jeża, obarczona lekką traumą, bo z jednej strony wielbiciele Gorzkowych kryminałów, w tym mój mąż, pieją z zachwytu nad jego książkami, mąż nawet porównuje powieści autora do słynnej Charlotte Link, za której twórczością ja sama nie przepadam, z drugiej są i tacy, którzy mimo wszystko odradzają czytanie jego powieści, że przegadane, że dużo niepotrzebnych opisów, itp. Jak zatem ja to widzę? Najlepszą ilustracją na to niech będzie fakt, że klocka liczącego prawie 500 stron przeczytałam w jeden dzień, i to w wersji papierowej, co akurat w moim przypadku trochę spowalnia lekturę :))

Takie powieści lubię. Epickie, z rozmachem, nieodkładalne i irytujące tym, że się skończyły. Czuję się usatysfakcjonowana czytelniczo, przemiło zaskoczona nieszablonowością, głębią fabularną, nieoczywistymi rozwiązaniami i sympatycznym wątkiem obyczajowym, który w moich oczach uczynił Laurę bohaterką jeszcze doskonalszą. Mam nadzieję na kontynuację wilczycowego cyklu…

Agencji PRart Media i Wydawnictwu Czarna Owca dziękuję za przedterminowe dopuszczenie mnie do tajemnicy Poszukiwacza Zwłok.

Jednym z głównych bohaterów jest Ariel, którego prześladuje liczba trzynaście. W szkole był prześladowany, ponieważ nie zachowywał się jak normalny nastolatek. Dobrze się uczył, nie palił, nie pił. Miał szacunek do starszych osób. Było mi żal tego bohatera. Przecież tak powinno się zachowywać każde dziecko. Wszyscy powinni brać z niego przykład, ale widać na wsi panują inne zasady. Czy zwierzyna może stać się myśliwym? Ciekawa postać, która jest godna uwagi.

Komisarz Piotr Żołnierz od pięciu lat poszukuje seryjnego, brutalnego zabójcy nastolatek. Czy odnajdzie go, nim ponownie zabije? Podobnie jak ten bohater, jestem za karą śmierci. Bestia musi zniknąć z powierzchni ziemi. Miałam cichą nadzieję, że Żołnierz dorwie tego potwora i własnymi rękami go załatwi.

Kolejną bohaterką jest komisarz Laura Wilk zwana Wilczycą. Czułam, że jej pojawienie się sprawi, że sprawa ruszy do przodu. Walczy z korupcją. Od samego początku ją polubiłam. Miałam cichą nadzieję, że posprząta w policji, odkryje i usunie skorumpowanych gliniarzy. Ta bohaterka ma trzydzieści sześć lat. Czy uda jej się wytropić bestię, która w brutalny sposób poluje i morduje nastolatki? Prasa nadała temu zwyrodnialcowi przydomek. Oczywiście ja wam nie zdradzę jaki. Dowiecie się sami, czytając "Poszukiwacza Zwłok".

Poznacie jeszcze jedną postać zwaną Poszukiwaczem Zwłok. Ta osoba jest warta poznania.

Chcecie poznać najlepsze oblicze Mieczysława Gorzki, to śmiało sięgnijcie po tę powieść. Historia jest bardzo mocna, przerażająca, emocjonująca i jednocześnie zapierająca dech w piersiach. Jestem pod ogromnym jej wrażeniem. Nie mogłam oderwać się od czytania.

Jestem fanką głównej bohaterki — Laury. Bardzo ją polubiłam. Przejmowałam się jej losem, tak jakby była moją siostrą. Bałam się o nią. Z przerażenia moje serce się zatrzymywało.

Autor stworzył ciekawą historię, w której znalazłam korupcję, mafię, walkę o przetrwanie, dobrze prowadzone śledztwo oraz seryjnego mordercę nastolatek. Kto pod kim dołki kopie?

Czy tym razem wygrają źli ludzie? Kto okaże się pozytywnym bohaterem, a kto bardzo negatywnym?

Powiem wam w sekrecie, że co najmniej dwie postacie działały mi ostro na nerwy. Osobiście chętnie bym je odstrzeliła.

Pozory mogą mylić.

Zakończenie dało mi do myślenia. Mam cichą nadzieję, że Mieczysław Gorzka powróci do tej historii i za jakiś czas będziemy mogli przeczytać dalszą część.

Tą powieścią autor udowodnił, że jest mistrzem kryminału. Wysoko postawił sobie poprzeczkę.

Jeżeli szukacie mocnego kryminału, który trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony, to śmiało sięgnijcie po najnowsze dzieło Mieczysława Gorzki pod tytułem "Poszukiwacz Zwłok".

Jestem szczęśliwa, że mogłam uczestniczyć w życiu nowych bohaterów tego autora. Nie żałuję, że sięgnęłam po tę powieść.

Historia opisana w tej książce trafi na moją listę top 5 lipca. W pełni na to zasłużyła.

Z czystym sercem polecam.

Ps.

Idealna książka na wakacje dla każdego miłośnika kryminałów.

Jeżeli cenicie polskich autorów, to nie możecie przegapić twórczości Mieczysława Gorzki.

Polecam.

6 sierpnia 2023 r. nakładem Wydawnictwa „Czarna Owca” trafi na rynek księgarski najnowsza książka Mieczysława Gorzki „Poszukiwacz zwłok”. Ostatnią książką Gorzki jest „Burza” łącząca w sobie elementy kryminału i fantastyki. Książka jest, jak zwykle u tego autora, dynamiczna, logiczna i konsekwentna fabularnie oraz cieplutka obyczajowo. A jak to jest z nowym tytułem? Bohaterka najnowszej powieści kryminalnej Gorzki, komisarz Laura Wilk, przez kolegów zwana Wilczycą, zostaje szefową grupy dochodzeniowo-śledczej. Kolegom z Wydziału Kryminalnego Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu to nie w smak. Laura zastępuje komisarza Piotra Żołnierza, który od pięciu lat ściga seryjnego zabójcę nastolatek, polującego w okolicach Wrocławia. Bez skutku, bo on jest jak duch. Członkowie zespołu nie współpracują ze sobą. Sytuacja jest trudna a pogarsza się jeszcze bardziej, gdy zostaje zamordowany jeden ze śledczych. W połowie książki, gdy autor wprowadza do historii Igę Marek ( kim jest ta kobieta?) akcja lekko hamuje. Psycholog Maciej Lesiecki, który całą energię życiową wkłada w życie zgodnie z planem, bo bez planu się rozpada, podejmuje pracę nad intratnym zleceniem pani Marek. Złożoność osobowości Macieja jest niesamowita. Bardzo pomysłowa i zróżnicowana. Inna w zależności od sytuacji w jakiej znalazł się ten bohater i bodźców, które na niego działają. Skomplikowana jednostka. Czytelnik zastanawia się jak wykorzystany zostanie ten zabieg i co dobrego przyniesie książce. Przez jakiś czas wysłuchuje przydługich, mafijno-politycznych historyjek, czekając na wyjaśnienia i powiązanie z tu i teraz. Nie trwa to długo. Po chwili akcja przyspiesza a potem idzie lawinowo jak czytelnik lubi. W dominującym wątku sensacyjnym autor zaskakuje rozwiązaniami fabularnymi. Akcja jest dynamiczna i pełna dramatycznych zwrotów a zakończenie mocne i satysfakcjonujące. Istnieją nienachlane powiązania ze współczesną Polską, jej polityką, służbami wywodzącymi z jedynie słusznej partii i ich metodami działania, w tym inwigilacja specjalistycznym Pegasusem. Dużo się dzieje a fabuła trzyma w napięciu choć w kilku miejscach nieco zwalnia tempo. Autor nie unika słów dosadnych, wulgarnych w sposób bezpośredni oddających złość i frustrację. Nie nadużywa ich jednak. Natomiast plastyczność języka jakim autor posługuje się opisując rzeczywistość i bohaterów książki bez problemu pozwala na wyobrażenie ich sobie w szczegółach. W prebooku natykamy się na literówki. Mam nadzieję, że produkt finalny będzie ich pobawiony, bo zaburzają one płynność czytania a autor nie jest temu winien. Mieczysław Gorzka sugeruje możliwość napisania kolejnych książek składających się na cykl Wilk & Lesiecki o ile „Poszukiwacz” zostanie dobrze odebrany przez czytelników. Zostanie? Moim zdaniem tak, bo to najlepsza książka autora. Wiem co mówię. Przeczytałam je wszystkie. Poza tym pewne wyjaśnienia należą się nam, czytelnikom… Zatem czekamy na tom drugi powieści.

Sięgając po tą książkę byłam pewna, że to kolejny kryminał, który może mnie zaskoczyć jedynie motywem kierującym sprawcą. Aż nie potrafiłam uwierzyć, że tak wiele rzeczy było tu nieszablonowych. Po pierwsze sam morderca. Jest to osoba, którą znamy bardziej z opisu innych ludzi, a nie jego samego. Oczywiście występuje gdzie nie gdzie, lecz jak już się pojawi, to jakbym ducha zobaczyła. Jego sposób wysławiania jest bardzo groźny. Mówi konkretnie i mądrze, choć to co mówi normalne nie jest. Bałam się go jakby sam miał wyskoczyć z książki i zrobić ze mną, to co z innymi. Drugą mroczną tu rzeczą był sam sposób okaleczenia osoby, której los był już przesądzony. Opisy późniejszych zwłok były straszne, budziły grozę i niemal wysysały z nas życie. Odnosi się wrażenie, że to jakby odsłona po jakimś kulcie, lub traumie, którą przeszedł. Tutaj dodam, że znamy czasy, kiedy do pewnych traum dochodziło. To, co mówił, czy też myślał było bardzo logiczne i nienaturalne jednocześnie. Jakby znał dokładnie przekaz, ale inaczej go interpretował i odwrotnie się zachowywał. Dla mnie był groźnym zbiegiem ze szpitala psychiatrycznego, ale już nie zdradzę, dlaczego tak uważam. Długo jednak nie wiadomo o kogo chodzi, gdyż nie ma podpowiedzi, czy to te same osoby, czy chodzi o kogoś innego. Następnym bardzo wciągającym wątkiem jest nasz brak zaufania do postaci. Im mniej ktoś jest opisany, tym bardziej nie można mu ufać. Tym, którym poświęca się najwięcej czasu, też nie możemy zaufać, gdyż cokolwiek robią, to zawsze dwuznacznie można to rozumieć. Wiele osób nie pała do siebie sympatią, dlatego kopią pod sobą dołki. Niestety robiąc na złość dopuszczają się rzeczy jeszcze gorszych, co okazuje się dopiero później. Mamy tu dużo drobnych spraw, które również nigdy nie są konkretne, dlatego ich rozwinięcie bardzo nas interesuje. Nie wiem czy kogoś można tu polubić, jednak niektórzy wzbudzą w nas szacunek, a na innych najchętniej dokonało by się samosądu. Nie wiem, czy ktoś jest tu dobry. Na pewno jednak szukają dobrego sposobu, by jak najmniej sobie zaszkodzić. Podobało mi się tu myślenie pani komisarz, która zapracowała sobie na szacunek kolegów, lecz też wzbudzała w innych zazdrość. Autor podkreśla tutaj ile postacie czasem poświęcają i co z tego wychodzi. Wiemy na czym im zależy i co są gotowi zrobić, by to osiągnąć. Jednych można odebrać jako ludzi, innych jako cwanych mścicieli. Uważają się za wszechwiedzących, a nie biorą wszystkich opcji pod uwagę, tylko te najwygodniejsze. Są bardzo dobrze opisani na cechy, które u siebie widzą i te, jakie dostrzegają inni. Znamy tu działania policji i je śledzimy w napięciu. To chwilowo jeden z naprawdę dobrych kryminałów, którego nie chcemy odłożyć na bok. Po skończeniu czytania, czegoś zaczyna nam brakować i budzi się w nas oczekiwanie na kolejną pozycję autora. Jednak wszystko zależy od nas, czy tak się stanie. Naprawdę bardzo ale to bardzo wam ją polecam!

„Pewne zdarzenia z przeszłości na zawsze nas zmieniają, płacimy czasem wysoką cenę za zachowanie normalności”

Poltergeist od kilku lat krąży w okolicach Wrocławia. Nieuchwytny seryjniak brutalnie zabija nastolatki. Przez lata zmieniali się śledczy prowadzący sprawę, ale jak dotąd nikomu nie udało się wpaść na trop wyrafinowanego zabójcy. Gdy śledztwo przyjmuje komisarz Laura Wilk zwana Wilczycą, wszystko się zmienia. Ta bezkompromisowa, twarda i zdeterminowana kobietka, mająca przeciwko sobie niemal cały wydział śledczy, w pięknym stylu pokazuje wszystkim przysłowiowy środkowy palec. Obok niej, trochę w cieniu, lecz nie mniej ważny, stoi Maciej Lesiecki – psycholog-dziwak, sam obarczony traumami z dzieciństwa. Oboje wystawieni są na pierwszą linię strzału.

„Poszukiwacz zwłok” jest wielowątkową, brawurową mieszanką kryminału i sensacji. Od początku zanurzamy się w pełną zaskakujących zwrotów i nowych tropów dynamiczną akcję naszpikowaną ogromnymi emocjami. Wraz z całą plejadą ciekawych i różnorodnych bohaterów, którzy solidnie zamieszają w śledztwie, wkraczamy nie tylko w świat wyrafinowanej zbrodni, ale również dotykamy skorumpowanego policyjnego środowiska, gangsterskich porachunków, politycznych układów, brudnych pieniędzy i zwykłej ludzkiej zawiści. Prócz wątku głównego, jakim są zabójstwa dokonywane przez Poltergeista, możemy liczyć na sporo epizodów pobocznych, jednak niepozostających bez związku z fabułą. Wszystkie elementy ostatecznie łączą się ze sobą w wiarygodną i spójną całość, czyniąc powieść jeszcze bardziej nieoczywistą i nieprzewidywalną. Na plus działa również styl, który jest przystępny w odbiorze, nieprzeładowany wydumaną filozofią, na ogół niepasującą do kryminałów, a naturalny, współczesny język zapewnia plastyczność i płynność narracyjną. Co zaskakujące, prawie nie spotkałam w tekście wulgaryzmów… Nie znalazłam również dłużyzn opisowych, których nie lubię, bo spowalniają akcję, a którymi mnie straszono :) Opisy zamieszczono w tekście, są odpowiednie do tego, co wnoszą do fabuły.

Gorzka wykreował wiele ciekawych postaci, które nie raz potrafiły wzburzyć mi krew. Na plan pierwszy w zdecydowany sposób wysuwa się piątka z nich: niesamowita Wilczyca, psycholog oraz Piotr Żołnierz i Hubert Góralski. Bohaterowie obdarzeni są różnorodnymi cechami osobowościowymi, dokonują się ich przemiany, a także mamy możliwość wniknięcia do ich wnętrza i skonfrontowania się z towarzyszącymi im emocjami. Ja sympatią obdarzyłam psychologa, a z czasem również i Górala, który pokazał, że na zmianę nigdy nie jest za późno.

Autorowi udało się również dokonać czegoś niebywałego: przełamał moją wieloletnią antypatię do bohaterek kobiecych. Powołując do istnienia Wilczycę, stworzył wg mnie najlepszą kobiecą bohaterką, na jaką kiedykolwiek trafiłam w powieściach. Laura ma wszystkie cechy, jakie cenię u kobiet: silna, bezkompromisowa, niezależna. Twarda, kiedy musi, wredna, kiedy powinna taką być, empatyczna i czuła, kiedy trzeba. To bardzo dobrze wykreowana i zbalansowana pod względem charakterologicznym postać. I w dodatku stworzył ją mężczyzna, co jest dodatkowym atutem świadczącym, że autor ma wyczucie. Wątpię, aby w najbliższym czasie (może wcale) innemu pisarzowi udało się przebić tę wspaniałą kreację :)

Wiem, że autora nikomu przedstawiać nie trzeba, jego powieści mają ogromną rzeszę fanów, ale dla mnie „Poszukiwacz zwłok” to pierwsze starcie z twórczością Gorzki. Uczciwie muszę przyznać, że podeszłam do lektury jak do jeża, obarczona lekką traumą, bo z jednej strony wielbiciele Gorzkowych kryminałów, w tym mój mąż, pieją z zachwytu nad jego książkami, mąż nawet porównuje powieści autora do słynnej Charlotte Link, za której twórczością ja sama nie przepadam, z drugiej są i tacy, którzy mimo wszystko odradzają czytanie jego powieści, że przegadane, że dużo niepotrzebnych opisów, itp. Jak zatem ja to widzę? Najlepszą ilustracją na to niech będzie fakt, że klocka liczącego prawie 500 stron przeczytałam w jeden dzień, i to w wersji papierowej, co akurat w moim przypadku trochę spowalnia lekturę :))

Takie powieści lubię. Epickie, z rozmachem, nieodkładalne i irytujące tym, że się skończyły. Czuję się usatysfakcjonowana czytelniczo, przemiło zaskoczona nieszablonowością, głębią fabularną, nieoczywistymi rozwiązaniami i sympatycznym wątkiem obyczajowym, który w moich oczach uczynił Laurę bohaterką jeszcze doskonalszą. Mam nadzieję na kontynuację wilczycowego cyklu…

Agencji PRart Media i Wydawnictwu Czarna Owca dziękuję za przedterminowe dopuszczenie mnie do tajemnicy Poszukiwacza Zwłok.

"W karierze policjanta zawsze trafia się jedna sprawa, której nie da się rozwiązać."

Muszę już na samym początku przyznać, że ta książka mnie całkowicie zaskoczyła, nawet nie spodziewałam się, że tak mnie ta lektura wciągnie. To dość porządna cegiełka, ale tak lekko się ją czyta a na dodatek trudno ja odłożyć na później, gdyż ciekawość tego, co się może wydarzyć nie pozwala na to.

Mimo tego, że mam w domu na półce dwie książki autora, to jakoś nie mogłam zabrać się do ich lektury. I bardzo tego żałuję, gdyż nie wiedziałam, że taki pisarz jak Mieczysław Gorzka został przeze mnie pominięty. Muszę nadrobić te zaległości.

Wracając do "Poszukiwacza zwłok", to bardzo intrygująca i całkowicie nieszablonowa lektura.

W okolicach Wrocławia działa seryjny i nieuchwytny zabójca nastolatek. Poltergeist to jego pseudonim. Grupą śledczą kieruje Piotr Żołnierz, którego nad ranem, ponownie wezwano do następnego zabójstwa...

"Pieprzone poniedziałki! Czy ktoś w ogóle lubi poniedziałek? We krwi krążyły pewnie jeszcze jakieś ostatnie promile z sobotniej popijawy i z leczenia kaca piwem w dzień święty."

Gdy dociera na miejsce zbrodni, Piotr niespodziewanie dowiaduje się, że zostaje odsunięty z szefowania grupą dochodzeniową a na jego miejsce została powołana komisarz Laura Wilk. Dla policjanta to prawdziwa zniewaga, bo niby dlaczego jakaś baba może być lepsza od niego! I nikt go o tym nie poinformował, dowiedział się tylko z pogłosek. Takie negatywne podejście z pewnością nie ułatwi współpracy a przecież wszystkim powinno zależeć najbardziej na znalezieniu zabójcy. Laura Wilk jest ambitną policjantką, która nie boi się żadnych wyzwań. Dlatego jest pewna, że uda jej się stworzyć grupę, z której pomocą dopadnie w końcu nieuchwytnego mordercę.

Z policją współpracuje psycholog Maciej Lesiecki, to właśnie tytułowy Poszukiwaczem zwłok. Maciej mimo tego iż sam jest psychologiem, sam boryka się z wieloma maniami i ma spory zakres dziwactw. Jego każdy dzień jest zaplanowany niemal co do minuty i gdy tylko spóźni się gdziekolwiek, to od razu wpada w panikę. Laura zna dziwactwa Macieja i czasami wkracza w jego plan bez pardonu, lecz potrafi jednocześnie pozytywnie wpłynąć na psychologa, więc nie ma z tego powodu żadnych nieporozumień.

Gdy Maciej otrzymał zlecenie na odszukanie zwłok dawno zaginionej córki polityka, zwraca się o pomoc do Laury. Czy jednak warto grzebać w dość brudnej przeszłości wysoko postawionych osób? Jakie mogą być tego konsekwencje?

" Polityka to są brudy, które trudno później z siebie zmyć. Dlatego lepiej trzymać się od nich z daleka, ale cały czas trzeba mieć rękę na pulsie."

Poszukiwania seryjnego zabójcy komplikują się, gdy w dość dziwnych okolicznościach ginie jeden ze śledczych. Kto zamordował policjanta?

Dochodzenie zaczyna być coraz bardziej kontrowersyjne, wiele rzeczy źle interpretowanych a morderca nastolatek jest jak duch, pojawia się i znika...

W międzyczasie poznajemy jeszcze losy nastoletniego Ariela, który, nawiasem mówiąc ma sporo wspólnego z głównymi bohaterami...

Autor bez przerwy wodzi nas na błędne tory, myli tropy i wyprowadza w ślepe zaułki. Lecz to mi się bardzo spodobało, bo wydawałoby się, że w którymś momencie już wszystko jest oczywiste a jednak później okazuje się, że jednak nie. Mam pewne przypuszczenia, lecz dopiero w następnej części będę mogła się przekonać, czy miałam rację. Nie mogę się doczekać tego momentu, a sądząc z zakończenia powinien być kolejny tom.

Zachęcam do lektury tej książki, bo naprawdę warto poznać losy jej bohaterów.

Za przedpremierowy egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Czarna Owca oraz Agencji PRart Media i Pani Bognie Piechockiej.

6 sierpnia 2023 r. nakładem Wydawnictwa „Czarna Owca” trafi na rynek księgarski najnowsza książka Mieczysława Gorzki „Poszukiwacz zwłok”. Ostatnią książką Gorzki jest „Burza” łącząca w sobie elementy kryminału i fantastyki. Książka jest, jak zwykle u tego autora, dynamiczna, logiczna i konsekwentna fabularnie oraz cieplutka obyczajowo. A jak to jest z nowym tytułem? Bohaterka najnowszej powieści kryminalnej Gorzki, komisarz Laura Wilk, przez kolegów zwana Wilczycą, zostaje szefową grupy dochodzeniowo-śledczej. Kolegom z Wydziału Kryminalnego Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu to nie w smak. Laura zastępuje komisarza Piotra Żołnierza, który od pięciu lat ściga seryjnego zabójcę nastolatek, polującego w okolicach Wrocławia. Bez skutku, bo on jest jak duch. Członkowie zespołu nie współpracują ze sobą. Sytuacja jest trudna a pogarsza się jeszcze bardziej, gdy zostaje zamordowany jeden ze śledczych. W połowie książki, gdy autor wprowadza do historii Igę Marek ( kim jest ta kobieta?) akcja lekko hamuje. Psycholog Maciej Lesiecki, który całą energię życiową wkłada w życie zgodnie z planem, bo bez planu się rozpada, podejmuje pracę nad intratnym zleceniem pani Marek. Złożoność osobowości Macieja jest niesamowita. Bardzo pomysłowa i zróżnicowana. Inna w zależności od sytuacji w jakiej znalazł się ten bohater i bodźców, które na niego działają. Skomplikowana jednostka. Czytelnik zastanawia się jak wykorzystany zostanie ten zabieg i co dobrego przyniesie książce. Przez jakiś czas wysłuchuje przydługich, mafijno-politycznych historyjek, czekając na wyjaśnienia i powiązanie z tu i teraz. Nie trwa to długo. Po chwili akcja przyspiesza a potem idzie lawinowo jak czytelnik lubi. W dominującym wątku sensacyjnym autor zaskakuje rozwiązaniami fabularnymi. Akcja jest dynamiczna i pełna dramatycznych zwrotów a zakończenie mocne i satysfakcjonujące. Istnieją nienachlane powiązania ze współczesną Polską, jej polityką, służbami wywodzącymi z jedynie słusznej partii i ich metodami działania, w tym inwigilacja specjalistycznym Pegasusem. Dużo się dzieje a fabuła trzyma w napięciu choć w kilku miejscach nieco zwalnia tempo. Autor nie unika słów dosadnych, wulgarnych w sposób bezpośredni oddających złość i frustrację. Nie nadużywa ich jednak. Natomiast plastyczność języka jakim autor posługuje się opisując rzeczywistość i bohaterów książki bez problemu pozwala na wyobrażenie ich sobie w szczegółach. W prebooku natykamy się na literówki. Mam nadzieję, że produkt finalny będzie ich pobawiony, bo zaburzają one płynność czytania a autor nie jest temu winien. Mieczysław Gorzka sugeruje możliwość napisania kolejnych książek składających się na cykl Wilk & Lesiecki o ile „Poszukiwacz” zostanie dobrze odebrany przez czytelników. Zostanie? Moim zdaniem tak, bo to najlepsza książka autora. Wiem co mówię. Przeczytałam je wszystkie. Poza tym pewne wyjaśnienia należą się nam, czytelnikom… Zatem czekamy na tom drugi powieści.

Mieczysław Gorzka to do tej pory obce mi nazwisko w świecie polskiego kryminału, sensacji, horroru czy thrillera. Warto dodać, że „Poszukiwacz zwłok” to nowo powstała książka o bardzo mrocznym tytule, jednakże nie jest ona debiutem. Autor nie musi już sprawdzać swoich możliwości twórczych. Jak wynika z danych zamieszczonych na portalu Lubimy Czytać, osiem dotychczasowych propozycji uplasowało się dość wysoko, a średnia ocen czytelników niemal zawsze oscylowała wokół skali 7,1-7,8. Oznacza to więc, że książki pisarza czyta się szybko, ich odbiór jest bardzo dobry i warto poświęcić im swój wolny czas. Poziom lęku zawarty w fikcyjnych opowieściach jest adekwatny do poruszanego tematu, co nieco przypomina antyczną, ale bardzo piękną zasadę decorum. Tam, gdzie ma być brutalnie, jest brutalnie. Tam, gdzie czytelnik ma poczuć dreszcze na ciele, z pewnością je odczuwa.

Jak dotąd największe powodzenie wśród fanów polskiej literatury grozy zyskał trzytomowy cykl CIENIE PRZESZŁOŚCI z komisarzem Marcinem Zakrzewskim na czele. Widać zatem, że ogromną liczbę odbiorców fascynuje mało idealny świat, w którym rządzi zróżnicowany rodzaj zła- od porwań, przemocy po chęć mordu. Niemniej jednak, zawsze pragnie się dojść do prawdy, odszukać fikcyjnego sprawcę i doczekać się sprawiedliwości, której we współczesnym świecie, niestety, bardzo nam brakuje. Można uznać, że bardzo obszerne książki autora, mogące składać się nawet z niemal sześciuset stron, są tego warte i przypominają fascynujące, ale trudne dojście do prawdy niczym po nitce do kłębka.

W przypadku „Poszukiwacza zwłok” również warto było zagłębić się we wszystkie wątki, zarówno główne, jak i poboczne. Choć sama dopiero zapoznaję się ze stylem pisarskim pana Mieczysława, to mogę stwierdzić coś bardzo optymistycznego i zachęcającego do lektury- naprawdę warto dotrwać do ostatnich wersów, niczego nie pomijać i pamiętać absolutnie każdy szczegół makabrycznych zdarzeń. Powieść ma niemal 480 stron, dlatego jestem zdania, że zapoznawać się z nią trzeba ostrożnie, bez pośpiechu. Mnóstwo powiązań, nieoczekiwanych zdarzeń spowoduje, że czytelnicy z dużą częstotliwością zadadzą sobie krótkie, lecz standardowe pytania: Jak? Gdzie? Kiedy? Dlaczego? Kto?

Tym razem autor zdecydował się stworzyć zupełnie nowy cykl, na dodatek w żeńskim wydaniu. Główną bohaterką jest bowiem komisarz Laura Wilk. Pracuje ona na Wydziale Kryminalnym Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu. W swoich fachu nie uchodzi za słodką, delikatną kobietę- wręcz przewinie. Jej ostry ton i typowo męskie podejście do spraw służbowych mają być jej znakiem rozpoznawczym. Dzięki jej postawie inne kobiety-czytelniczki zrozumieją, że policja to nie organ państwowy zarezerwowany tylko dla samców. Poza tym, pozostali współpracownicy Laury także nie traktują siebie w sposób empatyczny. Dlaczego? Czy stróże prawa rzeczywiście zawsze są tacy kryształowi i nie mają sobie nic do zarzucenia? Zapraszam do lektury.

Aktualnie najnowsze zadanie bohaterki nie należy ani do łatwych, ani tym bardziej do bezpiecznych. Kobieta musi jak najszybciej odnaleźć dobrze maskującego się zabójcę nastolatek. Anonimowy zbrodniarz, nazywany POLTERGEISTEM, swoje ofiary traktuje w wyjątkowo bestialski sposób, co jeszcze bardziej nadaje powieści mrocznego charakteru. Z każdym kolejnym mordem panika rośnie… Pomocną dłoń ma do komisarz Wilk wyciągnąć istotny dla fabuły psycholog Maciej Lesiecki, którego specyficzne, zawsze ściśle zaplanowane działanie, na pewno zapamiętają czytelnicy. Współpraca obojga to z całą pewnością jeden z głównych wątków powieści, dlatego też nie chcę rozwijać szczegółowo relacji pracowniczej Laury i Macieja. Warto, by odbiorcy zagłębili się w detalach książki i zechcieli dowiedzieć się, kim jest niejaka Sonia lub Iga Marek. Poza tym, czy poszukiwanie mordercy skończy się tak, jak powinno? Ile ofiar POLTERGEISTR zdąży pozbawić życia? Czy ofiarami będą wyłącznie kobiety? Można też gruntownie zastanawiać się, czy w dzisiejszym świecie pełnym kamer i innych technicznych nowinek można ukrywać swoją tożsamość?

Jestem przekonana, że czytelnicy skupią się także na bardzo zróżnicowanej postawie komisarz Laury Wilk vel Wilczycy. Autor doskonale podkreślił, że życie zawodowe może być zupełnie inne, niż odsłona prywatna. Kobieta jest bowiem twarda i konsekwentna jako policjantka, niemniej jednak nikt nie zazdrości jej samotności, dni niemal bliźniaczo do siebie podobnych. Co więcej, Laura jako wieloletnia sierota ma kontakt tylko z Alicją, swoją starszą siostrą, ale są one od siebie tak różne, jak ogień i woda. Czytelnicy na pewno nie zapomną o tym dość smutnym, ale ważnym wątku obyczajowym. Czy warto -tak jak książkowa Laura- skupiać się tylko na miłości czysto fizycznej? Jest to temat do głębokich rozważań.

Cóż mogę jeszcze dodać? „Poszukiwacz zwłok” to nie jest ani łatwa, ani też ekspresowa lektura. Jak już na początku wspominałam, niemal 480 stron drobnego druku pozwoliło autorowi wiele namieszać, wprawiać odbiorcę w zdumienie, niedowierzanie i strach. Dzięki autorowi poznajemy ABC działania seryjnego mordercy, co nieraz wydaje się logiczne, a jednocześnie nieprawdopodobne.. Pamiętajmy jednak, że nie to ilość, a jakość fabuły zawsze jest najważniejsza. Wiem też, że na pewno sięgnę po jeszcze inny tytuł pisarza.

W sposób świadomy nie ujawniam zarówno wszystkich bohaterów, jak i ich poczynań związanych ze śledztwem. Zastanawia mnie też, czy autor pokusi się o kontynuację? Moim zdaniem, nie będzie to błędna decyzja.

Polecam.

Recenzja przedpremierowa

Poltergeist to pseudonim seryjnego mordercy, który od lat dziala na terenie Wrocławia. Piotr Żołnierz, który kieruje dochodzeniem zostaje niespodziewanie odsunięty od sprawy a na jego miejsce zostaje skierowana komisarz Laura Wilk. Między tą dwójką dochodzi do poważnych spięć, co rzutuje na pracę całego oddziału.

Maciej Lesiecki zwany Poszukiwaczem zwłok jest policyjnym psychologiem pełnym manii i dziwactw. Pewnego dnia dostaje intrygująca propozycję odnalezienia ciała zaginionej córki polityka. Zaślepiony sumą wynagrodzenia nie bierze pod uwagę w jakie bagno się pakuje.

Wilk i Lesieckiego łączy nieoficjalna relacja, a pani komisarz zgadza się pomóc grzebać w brudnej przeszłości wysoko postawionych ludzi. I to jest ich błąd... Kto przeżyje ten szaleńczy pościg, gdy niebezpieczństwo czai się na każdym zakręcie?

Lubicie powieści, które nie pozwalają o sobie zapomnieć? Które każą przeczytać "jeszcze tylko jeden rozdział"? A potem nadchodzi świt....

Do takiej kategorii należy "Poszukiwacz zwłok". Autor włożył naprawdę dużo pracy w kreację postaci. Bohaterowie i antagoniści są różnorodni, ciekawi i nie zawsze czarno biali. Czytelnik tak łatwo osądza. A przede wszystkim za szybko! Bo niby wszystko jest oczywiste i jasne od początku, ale czy na pewno? Czy autor tylko wodzi nas za nos?

To na co postawił Gorzka oprócz nietypowych bohaterów to akcja. Wątek sensacyjny, wątki kryminalne są bardzo rozbudowane. Świat powiązań, korupcji, porachunków, brudnych interesów mieszają się na różnych płaszczyznach, co sprawia że lektura jest wymagająca. Skupienie, napiecie i stała czujności towarzyszą czytelnikowi do samego końca.

Zakończenie otwiera szanse na kolejny tom, na który naprawdę liczę, bo chcę rozwiązać tę zagadkę do końca.

Autor stworzył niepokojąca atmosferę, pełną napiecia i zwrotów akcji fabułę, cała paletę postaci, świat brudnych interesów, gdzie moralność i wyrzuty sumienia są towarem deficytowym. To świat, który przeraża, ponieważ nie jest nierzeczywisty. A świadomość, że w służbie prawa stać mogą takie osoby wywołuje paraliżujący strach......

To wciagajaca lektura dla fanów mocnych wrażeń i nieoczywistych rozwiązań. Nie ukrywam jednak, że czytając czułam jakbym te motywy już znała (Larsson, Kościelny, Piotrowski itp)

Faktem jest, że koła na nowo nikt nie wymyśli. A czerpiąc od najlepszych stawia się sobie poprzeczkę bardzo wysoko. I to się p. Gorzce udało. Przekonajcie się sami i podzielcie wrażeniami!

Współpraca reklamowa

„Poszukiwacz Zwłok” Mieczysława Gorzki to kryminał odpowiedni zarówno dla fanów autora, jak i tych, którzy ciągle jeszcze z jego piórem nie mieli do czynienia, z tego względu, że jest to książka nieco inna niż te wydane do tej pory, początek nowej serii. Historia toczy się w dwóch planach czasowych, a raczej w jednym, z przebłyskami z przeszłości. Zagadek kryminalnych mamy kilka, bo i postaci pierwszoplanowych jest dwójka – policjantka i psycholog, każdy z nich zajęty jest czym innym. Akcja toczy się tempem umiarkowanym, zaczyna spokojnie, by z każdą kolejną stroną nabierać tempa, aż do finału, w którym pojawiają się wątki sensacyjne. Jest trochę zaskoczeń, ciekawość utrzymana jest na stałym poziomie, a język fajnie dopasowany do bohaterów, z perspektywy których naprzemiennie poznajemy wydarzenia. Jednak tym, co mnie przekonało do tego tytułu, były przede wszystkim kreacje postaci, szczególnie jedna z dwóch pierwszoplanowych - psychologa Macieja Lesickiego, który sam nie potrafi dojść ze sobą do ładu, sam sobie nie do końca ufa. Zatem czy my możemy? To postać bardzo nieoczywista, niejasna, która do samego końca utrzymuje czytelnika w niepewności. Ci, którzy cenią sobie solidne pod względem psychologicznym kreacje postaci, z pewnością będą usatysfakcjonowani! Wspomnieć jeszcze muszę, że nie wszystko zostaje w tym tomie pełni wyjaśnione – ale w porządku, to przecież początek serii. Bardzo obiecujący! Ja już czekam na tom drugi, a czytelnikom lubującym się w rozbudowanych, zbijających z tropu powieściach kryminalnych polecam ten tytuł!