Poranki na Miodowej. Na Miodowej. Tom 1

"Ciotka nie miała racji.

Trudność nie ogranicza się do trzech słów. I to nie wypowiedzenie słowa "proszę" wymaga największej odwagi.

Najtrudniej powiedzieć: wybaczam."

„Poranki na Miodowej 1” różni się od poprzednich książek autorki, ale w absolutnie najlepszy możliwy sposób. Z całą pewnością mogę powiedzieć, że Joanna Szarańska zdołała za pomocą słów stworzyć cudowną magię, jaką naprawdę niewielu autorów powieści obyczajowych potrafi. Tym samym sprawiła, że nie możemy przestać przewracać stron w oczekiwaniu na to, co niedługo ma nadejść. Pani Joanna zręcznie snuje historię o rodzinie, stracie i sztuce przebaczenia, przeplatając wszystko wspomnieniami, które nie zawsze zawierały szczęśliwe momenty. Ponadto, autorkę cechuje lekkość w opisywaniu i ożywianiu scenerii, bohaterów i całej gamy emocji. Czułam, że towarzyszę Małgosi w codziennych czynnościach, przesiaduję z nią w księgarni czy piekarni, właśnie dzięki cudownym i szczegółowym opisom. Taka sama uwaga poświęcona została postaciom, które są doskonale wykreowane, stają się jak ludzie, których znamy, a w miarę upływu historii poznajemy ich bliżej i coraz bardziej angażujemy się w ich życie.

Książka „Poranki na Miodowej 1” jest idealna na wieczór pod kocem z kubkiem gorącej herbaty w ręku. To 367 stron uzależniającej i urzekającej historii, która już od początku otuli nas swoim ciepłem, ale sprawi także, że w oczach pojawią się łzy. Fabuła jest wielowarstwowa, nie brakuje w niej tajemnic, które ujawniane są stopniowo, ale z pewnością nie jesteśmy w stanie przygotować się na tak szokujący zwrot. Ból, smutek i strach. Siła, przebaczenie i nadzieja. A wszystko to z wyczuciem i realizmem, który sprawia, że doświadczamy niezliczonej ilości uczuć i z całą pewnością bardzo szybko zagubimy się w tej historii na kilka godzin. Ja przepadłam i nie mogę się doczekać, aż powrócę na ulicę Miodową. Polecam!

Powroty do domu potrafią być dla Ciebie trudne? Czy boicie się stawić czoło przeszłości? Jak długo trzymacie urazę? A może to chęć pokazania, że Wasza racja jest lepsza?

Poranki na Miodowej 1 to książka, opowiadająca losy młodej pisarki - Małgosi. Z pozoru wydaje się, że prowadzi ona idealne życie. Jej kariera nabiera tempa, jest przy niej ukochany mężczyzna, który ją wspiera, ma mieszkanie i sąsiadków, którzy są dla niej zawsze mile uśmiechnięci. Jednak jej ład burzy list w niebieskiej kopercie. Małgosia postanawia rzucić wszystko i pojechać do miejsca swojego dzieciństwa by pomóc osobie którą ją wychowała - Ciotce Wandzie.

To jak później rozwija się akcja książki, powoduje że zapadamy w zadumę. Czas nam zwalnia, pozwala się na chwilę zastanowić i sprawdzić czy coś podobnego nie wydarzyło się u nas w życiu.

Poznajemy historię głównej i jej ciotki w dwutorowy sposób. Mamy teraźniejszość i przeszłość, która jest napisana listem do czytelnika. W ten, fajny sposób mamy możliwość spojrzeć na całe życie Małgosi i to jak rozwijała się jej relacja z krewną, a także z mieszkańcami ulicy Miodowej.

Książkę samą w sobie czytało mi się dobrze, jednak troszkę się nudziłam. Uważam, że to świetnie napisana historia, tylko nie dla mnie. Bo ja oczekuję od książki akcji, dynamiki i więcej wszystkiego. Po prostu jestem innego rodzaju czytelnikiem. Jednak jestem ciekawa jak rozwiną się dalsze losy zarówno Małgosi jak i innych poznanych na kartach bohaterów.

Nie wiem dlaczego tak długo zwlekałam z poznaniem twórczości Joanny Szarańskiej. W ciągu ostatnich dwóch lat mocno otworzyłam się na polskich autorów, a @joannaszaranska do tej pory pozostawała w kręgu tych nieznanych.

Pióro autorki bardzo przypadło mi do gustu, tak samo jak wykreowani przez nią bohaterowie i sama fabuła. To książka z gatunku tych, po które chętnie sięgam w ramach odskoczni od kryminałów i thrillerów. Na pewno z czasem nadrobię pozostałe tytuły.

Na ulicę Miodową Małgosia po raz pierwszy przyjechała będąc dzieckiem. Jej ojciec zostawił ją pod opieką surowej ciotki, po czym wyjechał za granicę. Dziewczynka nigdy więcej go nie zobaczyła. Teraz, jako dorosła kobieta wraca na Miodową, by zając się chorą krewną. W tym niezwykle klimatycznym miejscu wracają do niej wspomnienia lat szkolnych, beztroskich zabaw i pierwszej miłości oraz pewnej tragedii. Czy bohaterka będzie potrafiła nawiązać ponowny kontakt z ciotką, od której kiedyś uciekła? Czy wizyta na Miodowej zmieni coś w jej obecnym życiu? Koniecznie sprawdźcie sami! Gdybym mogła, sama chętnie wybrałabym się na Miodową chociażby dla kilku minut spędzonych w tamtejszej księgarni albo w piekarni pani Basi, bo zapach jej wypieków zdaje się unosić znad kart powieści 🥐🤤

Dziś już raczej nikt nie pisze listów. Dużo łatwiej jest komunikować się poprzez telefon lub internet. Jednak pewnego dnia do Małgorzaty dociera błękitna koperta. Kobieta nie ma wątpliwości kto jest nadawcą listu. Tylko jedna osoba zawsze używała błękitnych kopert i nie jest to ktoś, o kim chciałaby pamiętać. Małgorzata, która wiodła dotąd względnie szczęśliwe życie nie jest pewna czy chce poznać jego treść. Mimo obaw decyduje się jednak go przeczytać. Przykre informacje w nim zawarte zmuszają ją do powrotu na Miodową. To właśnie tam wychowała się Małgorzata. W starym domu, gdzie mieści się przytulna księgarnia i gdzie w każdym kącie tkwią wspomnienia z dzieciństwa. Czy powrót na Miodową otworzy rany, które zdołały się już prawie zabliźnić? Czy Małgorzacie wystarczy odwagi i czasu, aby porozmawiać szczerze z bliską jej osobą?

Dom na Miodowej powitał mnie unoszącym się kurzem, zapachem starych książek i mieszaniną dobrych i złych wspomnień chowających się w każdym kącie. Mimo, że jest to raczej smutna historia, przekazana jest ona w sposób lekki i urzekający. Ze strony na stronę coraz lepiej czułam się na Miodowej, co spowodowało, że na końcu byłam już tam zadomowiona. Małgorzata powraca do domu rodzinnego pełna obaw. Nie wie czego się spodziewać i jak długo będzie musiała tam zostać. Z każdym dniem oswaja się z sytuacją i świadomie czy nieświadomie przywiązuje się na nowo do tego miejsca. Pozostają jednak sprawy, które należy wyjaśnić do końca; tajemnice rodzinne, które muszą w końcu ujrzeć światło dzienne. Bardzo miło spędziłam czas z bohaterami. Książka od początku wciąga, dlatego czyta się ją bardzo szybko. Autorka poruszyła tutaj temat trudnych relacji rodzinnych, tajemnic i próbę przeniesienia swoich ambicji na dziecko, aby nie powieliło tych samych błędów. Mamy tutaj również do czynienia z dwoma płaszczyznami czasowymi. Teraźniejszość przeplata się z przeszłością, dzięki czemu wiemy jak wyglądało dzieciństwo Małgorzaty i dlaczego tak trudno jej było wrócić na Miodową. Przywiązałam się do bohaterów i chciałabym już poznać dalsze ich losy. "Poranki na Miodowej", to książka, która mówi przede wszystkim o tym, że od przeszłości nie można uciec, ona zawsze do nas wróci. Mówi też o tym, że każdy zasługuje na drugą szansę, choć nie zawsze łatwo jest wybaczyć. Mimo wszystko jest to cudowna książka pełna ciepła, którą czytało mi się bardzo dobrze. Nie mogę się doczekać kolejnego tomu. Liczę, że dom na Miodowej rozkocha mnie w sobie jeszcze bardziej.

Jakie cechy musi mieć książka obyczajowa żeby mi się spodobała? Po pierwsze: przedstawiona fabuła musi być rzeczywista. Nie lubię bajek. Nie mam też nastu lat by szukać w książce mrzonek o miłości, które spaczają postrzeganie tego uczucia w realnym życiu. Książka obyczajowa to nie romans. Tu miłość nie musi grać pierwszych skrzypiec. Po drugie: uwielbiam retrospekcję i jej przeplatanie się z fabułą. Po trzecie: nikt nie powiedział, że książka obyczajowa musi być nudna. Uwielbiam gdy jest w niej ukryta jakaś tajemnica, bolesna prawda i w toku opowiadanej historii ją odkrywamy tak, jak płatki kwiatów po rozłożeniu odkrywają środek kwiatu. Te wszystkie cechy dobrej książki obyczajowej, na które ja zwracam uwagę, możecie znaleźć w „Porankach na Miodowej 1”.

To moje pierwsze spotkanie z autorką i nie ostatnie - już z wypiekami na twarzy czekam na dalsze losy bohaterów pierwszego tomu. Ta historia chwyciła mnie za serce i bardzo mi się spodobała. Ze słów od autorki znajdujących się na końcu książki, dowiedziałam się, że ta jest inna niż wcześniejsze - poważniejsza i wzruszająca. I tak dokładnie jest. Jeśli lubicie historie piękne, prawdziwe, bolesne, wzruszające i zmuszające do przemyślenia postępowania bohaterów - książka Wam się spodoba. Nie dzieje się w niej dużo. Fabuła jest spokojna i wyważona. Leniwie podążacie strona za stroną. I potrzeba jedynie wyobraźni. By móc dostrzec opisywane piękno i atmosferę leniwych, spokojnych poranków na ulicy Miodowej 1. Sama zapałałam miłością do tego miejsca

Dobrze by też było, by książka czegoś uczyła. Czego uczy ta? Nie wszystko w życiu jest takim, jakim to widzimy. Nie najtrudniejszym jest poznanie prawdy, a wybaczanie. „Od zrozumienia do przebaczenia daleka droga. Zrozumienie czyichś błędów jest jak nasionko. Jeśli je zasadzisz i będziesz odpowiednio pielęgnować, pewnego dnia wykiełkuje, zakwitnie, a wreszcie wyda owoc. Owoc przebaczenia”.

A Ty? Udało Ci się zebrać własne owoce przebaczenia? Być może w Twoim życiu jest ktoś, kto chce Ci dać nasionko. Czy je zasadzisz?

Cieszę się, że swoją przygodę z twórczością @joannaszaranska zaczynam od tej historii.

"Poranki na Miodowej 1" to pierwsza część nowej serii Joanny Szarańskiej.

Małgorzata, za sprawą niespodziewanego listu w niebieskiej kopercie, wraca do domu, w którym spędziła dzieciństwo.

Teraz ta dorosła kobieta, pisarka, musi zmierzyć się z przeszłością.

Wiele się na Miodowej zmieniło, jednak pewne rzeczy pozostały niezmienne. Tak jak ukochana księgarnia, czy pobliska piekarnia.

Starzy znajomi i nowi. Stare i nowe problemy, którym bohaterka musi stawić czoło.

Książka skonstruowana jest w ten sposób, że czytając, poznajemy równocześnie teraźniejszość i wcześniejsze wydarzenia.

Ale cóż to jest za opowieść !

Autorka w mistrzowski sposób maluje słowami tę historię. Kiedy opisuje ciastko, to czujecie w ustach jego smak. Jestem zakochana w każdym zdaniu.

Dobrze, że będzie ciąg dalszy, bo już czekam z niecierpliwością. Na pewno sięgnę też po wcześniejsze pozycje tej autorki.

Matka głównej bohaterki dawno odeszła, a ojciec wyjechał w celach zarobkowych do Ameryki i tam też umarł. Małgosia w wieku siedmiu lat była zmuszona zamieszkać z ciocią Wandą. Na Miodowej spędziła niemal całe dzieciństwo. Po piętnastu latach kiedy ciocia przechodzi zawał Małgorzata wraca na Miodową zająć się krewną oraz domem i księgarnią.

.

To nie jest lekka powieść obyczajowa. Kłębi się w niej cała gama emocji. Zawiera mnóstwo przemyśleń, tęsknoty i bolesnych wspomnień. Nie nazwę jej jednak smutną książką. Główna bohaterka wraca wspomnieniami do dzieciństwa. Mimo, że nie było ono do końca szczęśliwe to ma też w pamięci dużo dobrych chwil, przyjaźń, a nawet pierwszą miłość. Autorka ukazuje trudne relacje międzyludzkie, które mogą być spotęgowane niedopowiedzeniami czy długo skrywanym żalem. Dzięki dwóm wymiarom czasowym bardzo czytelnie zostały zobrazowane zmiany jakie zachodzą w człowieku. To co kiedyś mogło wydawać się trudne, niezrozumiałe nabiera sensu dopiero z perspektywy czasu. Nie warto zbyt długo dusić w sobie urazy. Czasem wystarczy zwykła rozmowa by wszystko wyjaśnić i poczuć wewnętrzny spokój. Pamiętajmy jednak by nie odkładać jej zbyt długo, bo w końcu może zabraknąć nam czasu.

Całości uroku dodają opisy. Czytelnik niemal może poczuć smak i zapach wypieków Pani Basi, zakrztusić się kurzem zalegającym na półkach w księgarni cioci Wandy, a także usłyszeć szum brzozowego zagajnika.

Polecam!

Cześć Misie 😘📚 W końcu udało mi się dokończyć "Poranki na Miodowej 1". Ogólnie bardzo rzadko sięgam po obyczajówki 🙊 Zdecydowanie rzadziej niż po kryminały, thrillery czy tematykę około medyczną. Zawsze boję się tego, że będzie tam wplątane za dużo wątków miłosnych, lukier będzie wylewał się tonami z każdej strony, a życie bohaterów będzie tak odrealnione, że aż trudne do uwierzenia 😒 a to totalnie nie moje klimaty 🤷🏻‍♀️ Tu jednak zachęcił mnie opis, cudowna okładka i wiele pozytywnych opinii na IG. Szczególnie zapadło mi w pamięć jak ciepło wypowiadała się o niej @ladymargotpl . Postanowiłam więc spróbować i... przepadłam. Tak oto większość mojej jesieni i zimy planuję spędzić z twórczością pani Joanny bo chciałabym nadrobić też serię Cztery płatki śniegu 🥰❄ Wracając do poranków na Miodowej to dla mnie to była cudowna odskocznia. Wcale nie było tam przesadnie wylewającego się lukru, ani miłości jak z bajki, z rycerzem na białym koniu. Było życie, nie ubarwiane na siłę dla stworzenia pozorów tylko takie prawdziwe z problemami z jakimi ludzie borykają się na co dzień. Dla mnie była to książka z którą wspaniale spędziłam czas, pełna radości, pozytywnych emocji ale też wzruszeń, złości i wielu chwil rozmyślań. To ciepła powieść zabierająca nas w cudowne okolice ulicy Miodowej do wspaniałej księgarni ciotki Wandy, piekarni pełnej wypieków Barbary i listów w niebieskich kopertach, które po wielu latach wywracają w miarę poukładane już życie Małgorzaty. Mam nadzieję, że w niedalekiej przyszłości będę mogła zabrać się za drugą część tej serii bo jestem niesamowicie ciekawa co dalej czeka na Małgosię i pozostałych bohaterów 😍 Polecam z całego serduszka ❤

Pozdrawiam Aschlee30

Czy w życie każdej kobiety wpisana jest porcja nieszczęścia a nawet traumy? Do zadania pytania skłaniają biografie bohaterek powieści "Poranki na Miodowej". Wanda ma za sobą trudną miłość, życie Basi to problemy z synem, chora wnuczka i w końcu kryzys małżeński dzieci, smutne dzieciństwo Małgosi i niełatwa młodość. W końcu smak pierwszej miłośći i śmierć Antona. Jakby tych smutków było mało, bo w fabułę wplata autorka przemoc w rodzinie Antona - cierpienie jego i jego matki. Jednak to powszechne cierpienie i smutek jakby uszlachetnia bohaterów powieści. W zasadzie wszyscy, oprócz ojca Natana i młodego Pytlaka są pozytywni. Powieść umiejętnie pokazuje wpływ przeżyć z przeszłości na sposób postępowania tu i teraz. Główna bohaterka wprowadza czytelnika w swoją codzienność, która tak jak wskazuje nazwa ulicy, przy której próbuje na nowo się odnależć, jest słodka i prawdziwie kobieca - subtelna, inteligentna i żądna prawdziwej miłości.