Pieśń syreny

Świetny retelling historii o małej syrence. Czyta się lekko.

Ta książka jest naprawdę cudowna! Wciągnęła mnie od samego początku. Bardzo polecam.

Pomimo odrobiny przesytu książkami o syrenkach, chętnie sięgnęłam również po tę pozycję. Nie zawiodłam się. Ciekawie i inaczej przedstawiona historia, brak ckliwej miłosnej "historyjki" na zasadzie zobaczyła go i pokochała jest jak najbardziej na plus. Lira - główna bohaterka czasami wręcz nie da się lubić, jest nieokrzesana, umie i chce stawiać na swoim i nie boi się wyzwań. Książkę czyta się jak fajną przygodówkę z działu YA, jest w niej odrobina romansu, ale nie ma przesytu. Jak najbardziej na plus. Końcowa ocena 4/5

Czekałam na premierę tej książki z nadzieją, że będzie to coś niesamowitego. Bardzo zaintrygował mnie opis tej powieści. Jako dziecko uwielbiałam Małą Syrenkę i obietnica tego, że książka będzie opowiadać podobną historię, lecz dla dorosłych, bardzo mnie zachęciła do sięgnięcia po nią. Niestety, rozczarowałam się. Strasznie mi się ciągnęła a czytanie szło bardzo opornie.

“Czy to nie osobliwe, że zamiast zabrać mu serce, mam nadzieję, że ON zabierze moje?”

Lira jest przyszłą królową syren, jest też postrachem książąt. Pewnego dnia los zmusza ją do zabicia jednej z syren. Za to zostaje okrutnie ukarana - zostaje zmieniona w człowieka. Aby stać się znowu syreną musi przynieść Królowej Syren serce księcia Eliana. Elian to książę, który został piratem. Na oceanie czuje się o wiele lepiej niż na lądzie. Specjalizuje się w polowaniu na syreny. Pewnego dnia na środku oceanu ratuje tonącą kobietę, nie wie że uratował swojego największego wroga.

Alexandra Christo zabiera nas do magicznej krainy syren, w której nie sposób się nie zakochać. “Pieśń syreny” jest mroczną wersją Małej Syrenki, którą pewnie każdy z nas zna. “Pieśń syreny” jest idealną lekturą dla wszystkich wielbicieli baśni i bajek. Jedynym minusem było to, że tak szybko ta opowieść się skończyła.

[Adres usunięty]

„Pieśń syreny” to mroczny i pasjonujący retelling baśni o Małej Syrence, w którym syreny są morskimi morderczyniami, postrachem wód. Najwybitniejszą w sztuce zabijania jest Lira, córka Królowej Mórz. Jej los nieoczekiwanie łączy się z dziedzicem lądowego królestwa, Elianem, którego życiową misją jest oczyszczenie świata z syren. To czy dziewczyna będzie mogła wrócić do podwodnego królestwa zależy od tego, czy przyniesie serce Eliana matce. 🖤

Książka Alexandry Christa jest jedną z tych, które uwodzą czytelnika swoim okrutnym pięknem. Niczym pieśń potwornej syreny - od początku do końca porywająca. Głównie jest tak za sprawą silnych, charakterystycznych postaci z tendencją do brutalności, które możemy poznać dzięki zastosowaniu podwójnej perspektywy. Zestawienie ze sobą bohaterów, którzy nawzajem nienawidzą swoich gatunków i przedstawienie ich emocji oraz światopoglądu było świetnym pomysłem. Ale nawet poboczni bohaterowie zasługują na uwagę, są bardzo dobrze wykreowani i nie są jedynie pionkami w tle.🔥

Autorka stworzyła coś dobrego, głównie dzięki pięknemu pióru. Nie tylko odtworzyła historię Małej Syrenki dodając coś od siebie, ale zbudowała ją na nowo, czerpiąc z pierwowzoru. Ze wszystkich książek o syrenach, które czytałam ta podobała mi się najbardziej. Ma baśniowy klimat, nie brakuje w niej ostrości, a jednocześnie sprawia, że człowiek mimowolnie uśmiecha się podczas lektury. ✒

🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟☆☆

________

Za książkę dziękuję Wydawnictwu Kobiecemu!

/madziak006

Księżniczka Lira jest bezwzględną morską morderczynią. Co roku zabiera serce jednemu z lądowych książąt aby udowodnić swoją lojalność matce. Jednak kiedy zabija jedną z poddanych matki, królowej mórz, ta odbiera jej ogon i zamienia w pogardzanego przez Lirę człowieka. Celem księżniczki jest odzyskać ogon i swój status, musi tylko zabić kolejnego księcia - Eliana.

Młody książę jest postrachem mórz i syren, postawił sobie za cel pobycie się tego plugawego gatunku.Kiedy na środku oceanu znajduję dryfującą dziewczynę nie ma pojęcia, że zabrał na swój pokład największego wroga.

Skuszony obietnicą pomocy w wybiciu syreniego rodu zawiera niebezpieczny układ z nieznajomą.

Czy będą w stanie nie pozabijać się przy pierwszej okazji? Kto wygra te niebezpieczne starcie?_______________________

,,Dwa królestwa i obowiązek, z którego dźwiganiem oboje mamy problem. On czuję się ograniczony przywiązaniem do jednego kraju i jednego życia. Ja tkwię w pułapce morderczego dziedzictwa matki. Jest też ocean,który przyzywa nas do siebie. Jest również pieśń

tęsknoty i wolności.``

_______________________

Książka hipnotyzuje od pierwszych stron niczym pieśń syreny. Pochłania jak ocean, który jest miłością dwójki bohaterów.

Pożegnajcie się z bajkową wizją Disney`a, romansem i wzdychaniem do siebie i wkroczcie w niebezpieczny, mroczny i brutalny świat. Świat w którym, syreny są równie piękne co mordercze. Świat w którym piękny książę nie wzdycha to uroczej królewny

ale jest zabójcą i piratem. Świat który przeraża i pochłania.

Autorka w barwny i bardzo obrazowy sposób zabrała mnie w podroż. Sposób w jaki w kilku zdaniach opisywała świat sprawił, że po zamknięciu oczu mogłam kroczyć po królestwach, biegać po deskach statku i zgłębiać otchłanie oceanu. Niestandardowi bohaterowie wzbudzili moją sympatię od pierwszych stron. Szczególnie Lira, która po stracie ogona zachowała swoje mordercze instynkty, komentarze które dopowiadała w myślach podczas rozmowy bawiły mnie i intrygowały.

Widać jak na kartkach książki dwójka młodych ludzi poznaje siebie i odkrywa uczucia o które do tej pory nie byli w stanie się podejrzewać.

Historia jest opowiadana z perspektywy Liry i Eliana, dzięki temu lepiej ich poznałam. Ten zabieg pozwolił mi nie tylko

poznać ich uczucia i emocje ale też mogłam zobaczyć ich oczami drugiej osoby.

Zakończenie jak na baśń przystało niesie ze sobą morał i przesłanie, napełnia serce nadzieją a na twarzy wykwita wielki

uśmiech. Pieśń syreny jest książką na którą czekałam z niecierpliwością, w pełni spełniła moje oczekiwania, niejednokrotnie

zaskoczyła, wzbudziła emocje. Mam nadzieję, że dacie się porwać morskiej przygodnie.

„Pieśń syreny” to bez dwóch zdań najmroczniejszy i najbardziej krwawy retelling Małej syrenki. Historia przepełniona przygodami oraz wartką akcją, wciągnie was już od pierwszych stron. Co więcej poznajemy ją z dwóch perspektyw, przez co możemy bardziej zżyć się z bohaterami. Lira, zwana też Postrachem książąt została świetnie wykreowana przez autorkę. Jest to postać, którą początkowo poznajemy jako bezwzględną oraz pozbawioną jakichkolwiek uczuć syrenę, która za wszelką cenę chce zaimponować matce. Jednak najbardziej w całej powieści podobało mi się to jak mało wspólnego ma ona z oryginalną baśnią. Owszem jest kilka podobnych zdarzeń, jednak przez większą część książki miałam wrażenie, jakbym czytała oryginalną historię, stworzoną w głowie autorki. Nawet zakończenie, którego można domyślić się już od początku powieści zrobiło na mnie pozytywne wrażenie. Myślę, że jest to jeden z lepszych retellingów jakie miałam okazje czytać.

4,5/5✨

Są takie książki, które przyciągają magią samej okładki. Ta pozycja jest właśnie jedną z takich, obok których nie sposób przejść obojętnie. Czy treść okazała się równie dobra jak efekt wizualny?

'Kiedy syrena kradnie ludzkie serce, staje się z nim związana. To pradawny rodzaj magii, od której trudno się uwolnić. Zabierając serce, wchłaniamy jego moc, wykradamy ludzką młodość oraz życie i wiążemy je ze sobą.'

Lira jest księżniczką syren. Znana jest z tego, że zabija książąt i pozbawia ich serc. Wśród syren istnieje taka tradycja, która zobowiązuje je do pozbawiania serca jednej osoby każdego roku, w dzień swoich urodzin. W ten właśnie sposób Lira została mianowana Postrachem Książąt. Pewnego dnia w wyniku pewnych wydarzeń zostaje przez matkę zmieniona w człowieka i trafia na okręt Księcia Eliana.

Elian jest człowiekiem, który na co dzień zajmuje się polowaniem na syreny. Nienawidzi tego gatunku i postanawia ocalić ludzkość przed ich śpiewem. Podczas rejsu po oceanie trafia na kobietę, która dryfuje na samym środku wielkiej wody i postanawia ją uratować. Jak potoczą się losy Liry i Eliana, dwóch osób, które z zasady się nienawidzą, a jedno pragnie śmierci drugiego?

Historia dość nietypowa, nie sięgałam wcześniej po książki, w których główną bohaterką jest syrena. I to jest pierwszy plus, ponieważ niesamowicie mi się to podobało. Sama opowieść i świat przedstawiony wciągnęły mnie bez reszty. Nie odczułam, że książka należy do tych przeznaczonych dla młodzieży. Wręcz przeciwnie, otrzymałam dawkę dobrej fantastyki, po którą dawno nie sięgałam.

'Miłość jest słowem, które rzadko pada w głębinach oceanu. Istnieje jedynie w mojej pieśni i na wargach książąt, których zabijam.'

Jeśli jesteście fanami gatunku to polecam. Jeśli nie, ale chcielibyście poznać historię z syrenami w tle to również polecam. Generalnie historię warto poznać. Czyta się ją przyjemnie, a fabuła wciąga bez reszty. Ja nie żałuję, że zdecydowałam się na ten tytuł.

'Czy właśnie na tym polega bycie ludzkim? Na ratowaniu drugiego w opałach i narażaniu się dla niego?'

Lubicie historię o Małej Syrence? Ja przyznam się ze wstydem, że w dzieciństwie nie oglądałam tej bajki 🙈 Teraz nadrobiłam i przeczytałam wersję dla dorosłych - mroczną i tajemniczą "Pieśń Syreny".

Jest to historia 17-sto letniej Liry, zwanej Postrachem Książąt. Krwiożercza syrena, córka wielkiej Królowej Mórz, pragnąca zdobywać serca najsilniejszych ludzkich książąt. Lira co roku w swoje urodziny zabiera jedno serce i zakopuje je, jeszcze bijące, w piasku, w swojej sypialni. Kiedy przed osiemnastymi urodzinami sprzeciwia się swojej matce, ta funduje Lirze najgorszą z możliwych kar - przemienia ją w człowieka. Lira nienawidzi ludzi, a w szczególności książąt. Kiedy jeden z nich ratuje jej życie, jest zmuszona uknuć plan zwieńczony jego śmiercią.

Książę Elian to najgorszy przeciwnik, na którego mogła trafić dziewczyna - to najsłynniejszy łowca syren, który zabije każdą, którą napotka na swojej drodze.

Spotkanie tych dwojga na zawsze odmienia losy świata - zarówno tego na ziemi, jak i w głębinach.

Bardzo podobała mi się "Pieśń Syreny". Tak jak napisałam na początku - jest mroczna i tajemnicza, ale niesie też za sobą niesamowity przekaz. Pamiętajmy, że czasem to, co na pierwszy rzut oka wydaje nam się złe, może być kruche i skrzywdzone, a pozory często mylą.

Lira, znana także jako Postrach Książąt, rok w rok poluje na księcia i wyrywa mu serce. Jej następnym celem jest Elian, w których żyłach według legendy płynie złoto. Jednak dochodzi do incydentu, w którym Lira zabija jedną z trytonid. W konsekwencji zostanie przemieniona w człowieka i pod tą postacią ma zdobyć jego serce. "Pieśń Syreny" było dla mnie czymś nowym. Zwykle, jeśli chodzi o retellingi spotykałam się z pozytywnymi historiami, niekiedy przesłodzonymi, za to w tym wypadku miałam do czynienia z mroczną historią, w której syreny wcale nie są takie przyjazne. Jednak to ma swoje powody. Autorka zadbała w tej książce o każdy szczegół, wszystko wydawało mi się być przemyślane, zaplanowane. Postacie nie były żywcem z Małej Syrenki, a jedynie były do nich podobne. Wszelkie krainy wydawały się być tak magiczne oraz piękne, a dzięki opisą czułam się tak, jakbym się w nich znajdowała. Mogłam je sobie bardzo dobrze wyobrazić. Gdzieś w środku jednak historia mnie nudziła i się dłużyła. Nie wiem, czy to wina książki czy też złego okresu czytelniczego. Polecam tę książkę osobą, które chcą poznać zupełnie inny świat syren niż ten, który poznaliśmy, gdy byliśmy jeszcze dziećmi.

Jest naprawdę rewelacyjna. Książka z cudownym poczuciem humoru, która się chłonie. Bardzo fajna opowieść

Kupując tę pozycję liczyłam na opisy zajadłych krwawych waśni pomiędzy ludźmi a syrenami. Dostałam głownie nieco romantyczną opowieść o przemienia pewnej pary bohaterów - syreny i pirata. Książkę czyta się łatwo i lekko. Ale nie wciąga na tyle aby człowiek chciał jej poświęcić każdą wolną chwilę. Myślę, że jest to książka bardziej dla starszych nastolatków a nie dorosłych. To, czego oczekiwałam po książce dostałam na kilku stronach pod sam koniec. Dla mnie to było zdecydowanie za mało. Podobały mi się natomiast bardzo imiona postaci - Królowa Mórz, Pożeracz Ciał, Postrach Książąt.

Nie wiem jak Wy, ale ja uwielbiam książki, w których jest wątek „wrogowie-kochankowie”. W moich recenzjach wiele razy to podkreślam, więc muszę także wspomnieć o tym tutaj. Szczególnie, że „Pieśń Syreny” należy właśnie do takich lektur.

Lira jest córką Królowej Mórz. Elian jest dziedzicem najpotężniejszego lądowego królestwa. Ona co rok zabija jednego z książąt i kradnie jego serce. On pragnie zabić jak najwięcej z jej gatunku, a szczególnie ją samą. Ich ścieżki spotykają się w zupełnie innych okolicznościach, niż oboje sobie wyobrażali. Ona go rozpoznaje. On jej nie. Zmuszeni do współpracy, oboje próbują osiągnąć swoje cele, nie ujawniając ich przed tym drugim.

Wiecie co? Początek zapowiadał się naprawdę ciekawie. Obiecano mi dwóch mrocznych bohaterów, romans i przygodę. Dwie trzecie z tego wyszło nieźle. Lira i Elian byli ciekawymi, łatwymi do polubienia narratorami. Kibicowałam im obojgu, choć ich cele wzajemnie się wykluczały. Podobnie element przygody mnie usatysfakcjonował. Fajna historia w klimatach morza i piratów. Jedynym jej minusem jest pośpiech. Z jednej strony to, że książka jest krótka i szybko się ją przeczyta jest zaletą, z drugiej mam wrażenie, że niektóre sceny były napisane w pośpiechu. Nie miałabym nic przeciwko dodatkowym stronom, byle poświęcono większą uwagę niektórym fragmentom. I może właśnie przez ten wspomniany pośpiech wątek romantyczny wydał mi się naciągany. Lubię czuć chemię między bohaterami i widzieć, jak się rozwija. Tym bardziej wątek „wrogowie-kochankowie” powinien dać autorowi duże pole do popisu. Zazwyczaj przechodzimy przez trzy etapy: wróg, sojusznik, obiekt westchnień. Lubię, gdy przejścia między takimi etapami są stopniowe i powolne. Jak topniejący lód. Tutaj tak nie było. Nie zrozumiałam, kiedy oni się w sobie zakochali. Po prostu autorka oznajmiła, że teraz oni się lubią i mamy to przyjąć do wiadomości, choć niekoniecznie wynikało to z treści książki.

„Pieśń Syreny” nie jest złą pozycją. Miałam frajdę podczas czytania, a o to przecież chodzi. Jednak nie powiedziałabym, że trzeba ją przeczytać.

Jeśli szukacie oryginalnych, niecodziennych treści, to "Pieśń syreny" autorstwa Alexandry Christo zdecydowanie przypadnie wam do gustu. To zupełnie inne spojrzenie na dobrze znaną historię. O wiele mroczniejsze spojrzenie. Świetnie napisane postacie, dużo emocji i akcja, przy której nie sposób się nudzić. Taka wersja Małej Syrenki może się podobać. Ja byłem zachwycony. Tu nie ma romansu i wzdychania do siebie. Tu jest mroczny syreni świat, który rządzi się swoimi prawami. Szczerze polecam. Idealna lektura na długie wieczory.

Książka jest mroczniejszą historią Małej Syrenki. Tworzącą się historię obserwujemy z dwóch perspektyw, Liry i Eliana.

Lira, to księżniczka oceanu, inaczej zwana też Postrachem Książąt. Jej pseudonim wziął się stąd, że jest niesamowitą zabójczynią. Zabijała tylko książąt od dziecięcych lat, aż po dorosłość. Lira popełniając błąd postanawia go naprawić, kradnąc serce pewnego księcia, jednak to nie taka łatwa sprawa. Księżniczka spotyka na swojej drodze inną syrenę, którą zabija. Spotyka ją za to sroga kara. Przemieniona w człowieka, musi zabić księcia i udowodnić swojej matce, że myliła się skazując ją na los śmiertelniczki.

Elian, to książę ludzkiego świata. Jest księciem, choć o wiele bardziej woli życie pirata. Wypływając w daleką podróż, mającą na celu zapewnienia pokoju, w wodzie znajduje ciało nieprzytomnej dziewczyny. Mimo złych przeczuć ratuje dziewczynę, nie wiedząc, że może za to przypłacić życiem.

Powiem Wam, szczerze i otwarcie, że nie wiem co mam powiedzieć o tej książce. Nie wciągnęła mnie tak mocno jak myślałam, że to zrobi. Nie skreśla jej to wcale, ponieważ wciąż mam o niej dobre zdanie. Po prostu nie miałam takiego uczucia, że nie mogę od niej oderwać oczu. Podobały mi się żeglugi wraz z Elianem, poznawanie nowych krain, ludzi. Dzięki podwójnej perspektywie, poznajemy bardzo dobrze charaktery naszych postaci, ich niechęć do przeciwnych gatunków. Jedynie co było dla mnie na nie, to historia miłosna. W pewnym momencie, nie wiedziałam kiedy dokładnie ich uczucia się pojawiły. Może u Eliana było to bardziej widoczne, niż u Liry.

Powiem tak, jeśli lubicie podróże po głębokich wodach, syreny, piękne krainy i charakternych bohaterów. Książka "Pieśń Syreny" jest dla Was.

Książka "Pieśń Syreny" jest moją ulubioną książką do tej pory. Bardzo wciąga i pochłania czytelnika. Sprawia, że mimowolnie się uśmiecham:)

Bardzo przyjemna lektura, choć przyznam że trochę krwawa. Syreny jako piękne bestie i książe jako pirat. Znalezłam w niej kilka nawiązań do arielki ale kilka rzeczy skojarzyło mi się z piratami z karaibów i co najaważniejsze było mrocznie. Jedyny minus jak dla mnie to słabo rozwinięty wątek romantyczny

W książce znajdziemy historię ,,Zabójcy królów" - czyl pieknej czerwono włosej syreny Liry, która przez swoje nieposłuszeństwo względem matki ,, Królowej mórz" oraz słabość typową ludziom została ukarana i zamieniona w człowieka. Jej szansą na powrót do syreniej postaci jest dostarczenie serca księcia Eliana matce, lecz to okazuje się bardzo trudnym zadaniem, bo gdy w rolę wchodzą uczucia wszystko może się zdazyc. A jak kończy się ta historia? To już musicie dowiedzieć się sami czytając tę ciekawa książka. Przyznam szczerze że na początku historia Eliana i Liry wydała mi się mało orginalna i nie dopracowana. No bo jakim cudem syrena żyjąca całe życie pod wodą tak dobrze radzi sobie w świecie ludzi i tak dobrze wszystko rozumie i nie wiele ja dziwi?. Ale mimo to książę czyta się szybko a końcówka jest idealnym zakończeniem przygód bohaterów. Inne zakończenie nie wchodzi w grę. Jest to książka warta przeczytania i polecania, bo warto poznać alternatywną wersję Małej Syrenki, książki z którą każdy spędził dzieciństwo.

Dwójka ludzi z zupełnie innych światów, choć łączy ich jedno, ON jest księciem ona księżniczką. I zdecydowanie przywołuje to na myśl wystawne bale, piękne suknie i bogactwo. Ale to zdecydowanie nie jest to. Ona jest księżniczką najgłębszych, najstraszniejszych zakamarków mórz i oceanów, w jej ciele płynie krew, która zabija, krew, która zabija takie książęta jak Elian.

Elian jest księciem, który ma objąć tron po panującym ojcu. Ale ON wewnątrz wie, że nie jest do tego stworzony, one jest stworzony do innych zadań, bardziej mrocznych, a mianowicie zabójstwa syren, syren takich jaką jest Lira.

Oboje będą chcieli wymierzyć sobie karę, największą karę czyli śmierć, ale czy będą to w stanie zrobić?

Lira dostaje zlecenie na Eliana, a Elian chce pomścić śmierć innego księcia, który zginął z rąk Postrachu książąt.

Niestety kara wymierzona przez królową jest sroga i Lira zostaje wypędzona ze swojego królestwa, co więcej wpada w ręce swojego przeciwnika, ale chyba nie ma nic lepszego jak to wykorzystać i zemścić się na królowej. Lira jednak nie spodziewa się, że jej serce nie będzie baczyć na to, że to jej wróg.

Pierwsze sto pięćdziesiąt stron było trochę nudnawą opowieścią o tym jak ona zabija, ona zabija. Trochę dialogów, więcej opisów. Według mnie akcja dopiero nabrała tempa, kiedy ta dwójka się spotkała i akcja przyśpieszyła. Nie powalała jednak ona na kolana i nie była najwspanialsza, ale też nie najgorsza. Bardziej oceniam ją jako książkę przygodową, aniżeli romans.

„Każdy człowiek, który zabierze serce syreny, staje się odporny na ich pieśń.”

Czy moje serce skradła ta książka ? Może tylko lewą komorę, na pewno nie całe. Dlaczego ? Dla mnie za długie, za monotonne opisy i za mało rozmów i dobrze ukierunkowanej fabuły. Miałam trochę inną wizję na tę książkę, ale i tak cieszę się, że ją przeczytałam i poznałam zupełnie inny świat syren i mocy ich śpiewu.

Wszyscy pewnie dobrze pamiętacie bajkową wersję Disneya o Małej Syrence Ariel — ciepłą, romantyczną i trochę ckliwą historię? A gdyby tak stworzyć historię o podwodnym świecie, która byłaby jednak mroczna i brutalna a przedstawiony świat byłby niebezpieczny? Właśnie taką wizję przedstawiła autorka Alexnadra Christo w książce „Pieśń syreny” i moim zdaniem udało się to jej znakomicie!

Postrach Książąt – tak nazywana jest siedemnastoletnia księżniczka syren Lira. Przezwisko nie wzięło się bez powodu, bowiem Lira jest najskuteczniejszą morską morderczynią. Jej trofea to siedemnaście lądowych serc książąt i to właśnie one zapewniły jej respekt w głębinach. Księżniczka co roku swoim śpiewem uwodzi jednego księcia i bez żadnych skrupułów zabiera mu serce. Lira popełnia jednak błąd, bo przypadkowo zabija jedną z syren i jej matka – Królowa Mórz nie okaże dziewczynie litości. Kara będzie okrutna, bo zostanie zamieniona w człowieka. Aby odzyskać dawną postać musi przynieść matce serce księcia Eliana. Czy podoła temu zadaniu?

Tym, na którego będzie polowała Lira, jest książę Elian – dziedzic lądowego królestwa. Na nieszczęście dla Liry to najskuteczniejszy i bezwzględny pogromca syren. Książę nie marzy, by władać królestwem i tylko siedzieć na tronie, jego celem jest zabicie Postrachu Książąt. Elian jest bohaterski i nie boi się niczego – dzięki swojej odwadze uratuje tonącą na środku oceanu kobietę. Nie ma jednak pojęcia, że właśnie ocalił życie Lirze, która przecież na niego poluje. Nie wiedząc kim jest kobieta, a skuszony obietnicą pomocy w wyplenieniu syreniego rodu, dobija z nią targu. Czy jednak powinien jej ufać? Jak skończy się niebezpieczna wyprawa Liry i Eliana?

Ależ to była dobra historia, jedna z lepszych książek z gatunku fantasy, którą miałam ochotę przeczytać. Choć początkowo nie mogłam wyrzucić z głowy wyobrażenia Liry jako właśnie Małej Syrenki, cały czas przedstawiała mi się jako Ariel, to jednak krwawe wydarzenia sprawiły, że szybko po tej wizji ślad nie został. Zapomnijcie o delikatnych syrenach, zamiast tego w „Pieśni syreny” zobaczycie morskie księżniczki, które marzą tylko o jednym – o wyrwaniu jak największej ilości ludzkich książęcych serc. Alexandra Christo przedstawiła historię z dwóch punktów widzenia – Liry oraz Eliana – przez co cała historia wydaje się jeszcze ciekawsza i nie było mowy o żadnej nudzie. To był ciekawy zabieg, bo dodatkowo mieliśmy wgląd w uczucia obojga bohaterów. Choć cała historia może wydawać się przewidywalna i ckliwa, to nasi bohaterowie swoim postępowaniem szybko udowodniają, że tak nie jest.

To, na co zawsze bardzo, bardzo czekam w książkach, jest pojawienie się wątku miłosnego. I w „Pieśni syreny” nie mogło go oczywiście zabraknąć, co ogromnie mnie cieszy. Nasi bohaterowie jednak powoli budowali relacje między sobą. Najpierw musiało pojawić się zaufanie, żeby uczucia, które do siebie czuli przeobraziły się w miłość. Może to budzić irytację, lecz zakończenie to wynagrodzi. Dodatkowym plusem książki były przepiękne i rozwlekłe opisy krain, które otaczały bohaterów. Bez żadnego problemu mogłam to sobie wizualizować i poczuć zew morskiej bryzy.

„Pieśń syreny” jest tylko inspirowana historią Małej Syrenki i autorce udało się stworzyć zupełnie nową i wciągającą historię. Bardzo przyjemnie spędziłam czas podczas lektury i żałuję jedynie, że prawdopodobnie nie będzie kontynuacji książki. Zakończenie jest bardzo dobre, zawiera morał, a na twarzy zaś gości uśmiech. To nie jest zwykła mroczna bajeczka, lecz książka, która niesie ze sobą mądre przesłanie i daje nam nadzieję. Na co? To już musicie odkryć sami. Polecam.

„Co roku zabieram jedno serce. Zagrzebałam siedemnaście w piasku, na dnie mojej sypialni. Czasami rozgarniam kamyki, żeby sprawdzić, czy nadal tam są. Głęboko ukryte, krwawiące. Liczę je, aby mieć pewność, że nocą nie skradziono żadnego. To zrozumiały lęk. Serca oznaczają władzę, a istoty mojego rodzaju pragną jej bardziej od oceanu”.

Dużo osób przedstawia tą książkę jako mroczny retelling „Małej syrenki”, trudno zaprzeczyć. Długo przyzwyczajałam się do tego, że zamiast słodkich, niewinnych syrenek, mamy krwiożercze potwory, które wyrywają serca napotkanym ludziom. Z czasem zaczęłam akceptować mroczną stronę morza i nawet polubiłam taki klimat. Mam jednak wrażenie, że z czasem główna bohaterka z groźnej bestii, stała się „miękką kluską”, która nagle każdemu ufa.

Na plus w tej książce zasługuje przedstawienie obu stron, księcia Eliana oraz mrocznej syreny z głębin Liry. Przez całą lekturę widzimy, jak postrzegają siebie nawzajem obie postacie i odkrywają nowe tajemnice. Zabieg ten bardzo mi się spodobał i sprawił, że bardziej zżyłam się z głównymi bohaterami.

Pomimo tak dobrze zapowiadającej się książki, na którą nie mogłam się doczekać, dostałam niestety historię, która niemiłosiernie mi się ciągnęła. Uważam, że zdecydowanie mogłaby być skrócona o połowę. Zamiast skupić się na wartościach jakie niesie ta książka, dostajemy bardzo dużą dawkę opisów, które niekiedy były po prostu zbędne.

Napewno jest to coś nowego wśród tak wielu retellingów „Małej syrenki”, warto samemu zapoznać się z tą lekturą i ocenić, jak wam się podoba.

„Pieśń syreny” to książka, która śpiewała melodie do mojej duszy i oczarowała mnie do zapomnienia. Była to opowieść o Małej Syrence z piany, krwi i gwiazd.

Mroczna jak burzowa noc.

Porywająca jak śpiew syreny.

Cudowna jak najjaśniejsze morze.

„Pieśń syreny” to mroczna i lekko pokręcona bajka. W pierwszej połowie książki nie mogłam pozbyć się przekonania, że nie jest to typowa opowieść o księciu ratującym księżniczkę, czy też odwrotnie. Lira i Elian byli antybohaterami, dwie dusze, które wydawały się być poniżej zbawienia. Lira zaczyna swoją narrację, mówiąc nonszalancko, opowiada o tym jak odbiera serca książąt, podczas gdy Elian twierdzi, że jest mordercą, a to nie jest jego najgorsza cecha. Elian nie jest księciem, takim jak inni. W głębi serca jest piratem, a jedynym miejscem, które jest dla niego domem, jest ocean i jego okręt wojenny. Jego królestwo i jego obowiązki dławią go, więc wędruje po morzach, polując na syreny i czyniąc morza bezpieczniejszym miejscem. Lira, z drugiej strony, jest córką Królowej Morza. Każdego roku zbiera serce książąt w dniu swoich urodzin, aby udowodnić swoją bezwzględność wobec okrutnej matki i zapewnić lojalność jej przyszłym poddanym. Potworne i nieludzko piękne syreny istnieją tylko dla władzy, a każde inne uczucie uważają jako słabość. Nieprzewidywalny obrót wydarzeń sprowadza gniew Królowej Morza na Lirę i kończy się wygnaniem, mając dwie nogi zamiast ogona i rozkaz wyrwania serca z wciąż ciepłego ciała Eliana. Ich ręce splamione są krwią, czymś, czego nie pragną, ale mimo to akceptują. Ale wraz z postępem historii coś zaczyna pękać wewnątrz nich. Lira po raz pierwszy spróbowała wolności w swoim tragicznym życiu, skosztowała ludzkości i współczucia, którego nie mogła pojąć. Elian odkrył, że ufa tej jadowitej dziewczynie i gdzieś po drodze zdał sobie sprawę, że może śmierć nie jest jedynym sposobem. W końcu doszłam do wniosku, że nie, to nie była historia o antybohaterach. To była historia kreowania dwójki bohaterów. Elian chce eksterminować syreny i ich królową. Lira chce wziąć tron, który należy do niej. Aby osiągnąć swoje cele, dwaj zaprzysiężeni wrogowie potrzebują siebie nawzajem.

Bardziej niż cokolwiek, powoli uświadamiamy sobie, że w ich życiu są małe rzeczy, które albo znaleźli, albo stworzyli, by znaleźć ukojenie. Elian znajduje tę pociechę w byciu ze swoją załogą, rodziną, którą wybrał. Z kolei Lira, w całej swojej dzikości, którą wybrała, by chronić swoją kuzynkę, jedyną osobę, na której jej zależy i którą obiecała się chronić. Nie spodziewając się tego, Lira chroniła nie tylko iskrę niewinności, ale także jej część, która jest na tyle ludzka, by wybrać miłość i dobroć nad potworem, o którym marzyła jej matka.

Moje uczucia względem tej powieści są jak powierzchnia morza, spokojna, potem burzliwa, a następnie ponownie spokojna. Mój umysł przesiąknięty był obrazami i zmysłami. Mogę smakować lukrecję w moim języku i wdychać słone powietrze. Widzę pokład ogromnego statku, w którym syrena kipi i zamienia się w pianę. Dwie samotne postacie wpatrujące się w gwiazdy. Pieśń, która mówi o nieśmiertelnej miłości i oddaniu. Czarne macki drapią skórę, a zły śmiech przedziera się przez moje kości. Morze nazwane na cześć diabła w kolorze szafirów. Książka ta była magiczna, jej budowanie świata było proste, ale pełne wyobraźni.

Historia Eliana i Liry była czystą magią. Dwóch wrogów wyhodowanych we krwi, dwie dusze obciążone oczekiwaniami i nieuchwytnymi łańcuchami, stworzyły niechciany sojusz, nieświadomi, że oboje zmienią się w sposób, którego nigdy nie przewidzieli. Nie było kwiatów i sonetów ani miłosnych deklaracji. Były jednak obelgi, zdrady, kłamstwa i oszustwa, które jednak spętały ich dusze. Miłość nie sprawiała, że były bzdurne. To uczyniło ich silnymi i wyszli z prób lepiej, mądrzej, pełniej.

Widzimy, że oboje uciekają przed ludźmi, do których zostali zmuszeni, z powodu pozycji, w której się urodzili, widzimy, jak obrażają ich ludzie, przez których zostali wychowani, i odkrywają, że wyrywają się z wyrzeźbionego dla nich społeczeństwa. Bardzo polecam i jeśli myślisz o przeczytaniu tej książki, zachęcam do sięgnięcia po nią.