Obca. Tom 1

Jedna z najlepszych książek jakie czytałam, wkrada się parę nielogicznych błędów, ale to zapewne wina tłumaczenia. Czytałam z zapartym tchem, płakałam, śmiałam się. W pewnych momentach akcja była tak napięta, że musiałam parę razy okrążyć pokój, żeby się uspokoić. Wspaniała książka, szybko się czyta, trzyma w napięciu. Z pewnością sięgnę po następne części.

"Obca” była dla mnie wielkim zaskoczeniem. Historia o podróży w czasie to nie jest żaden nowy motyw, tak jak samo, jak miłość ludzi z różnych epok. Więc co sprawiło, że książka Diany Gabaldon jest tak dobra? Nie mam pojęcia, ale jest. Gdy zaczynałam nie wydawała mi się wyjątkowa. A potem pojawił się Jamie, i wsiąkłam. Przeczytałam "Obcą” jednym tchem (a potem całą serię), i polecam ją każdemu. A potem oczywiście serial.

Takich książek potrzebujemy. Są genialne pod tym względem że zawierają w sobie wszystko, tak że są w stanie trafić do bardzo dużego grona odbiorców. Mamy tu wątki przeróżne, bo jest i tło historyczne i historia miłosna, erotyczne sceny, dużo emocji i dużo się dzieje

Całkowity i totalny majstersztyk pod każdym względem. Stworzenie całej tej historii o przeniesieniu się w czasie, opisy tych dawnych lat, dawna Szkocja. Miłość, namiętność ale i strach. Bohaterowie od razu zyskują sympatię. Czyta się z zapartym tchem.

Pierwszy tom całej serii którą pokochały miliony osób na świecie.. w tym ja. Bo Claire i Jamiego nie da się nie pokochać całym sobą, nie da się nie wsiąknąć w tą skomplikowaną ale piękną historie. I wreszcie nie da się nie wchłonąć w całości do tego świata który stworzyła Diana Gabaldon, do tej dawnej Szkocji.

Diana Gabaldon na zawsze będzie jedną z moich ulubionych autorek za tą serie. Obca jako że jest pierwszą częścią to wiadomo że najlepsza, bo tam się tak naprawdę dopiero wszystko zaczyna, poznajemy bohaterów, a przede wszystkim główną bohaterkę Claire, która od razu kradnie nasze serce

Książka niesamowicie ciekawa. To fakt zawiera dużo czasem bardzo długich opisów, ale jak dla mnie to jest jej ogromna zaleta. Bo dzięki temu możemy totalnie wniknąć w ten trudny, brudny świat dawnej Szkocji. Poczuć emocje bohaterów i totalnie wczuć się w historię

"OBCA" długo się zbierałam ,żeby rozpocząć pierwszą część serii Diany Gabaldon i teraz żałuje! Powieść jest cudowna!

Zastanawialiście się kiedyś nad podróżami w czasie? Są one częstym motywem w książkach i filmach, więc zgaduję, że tak. Takiej historii, jednak na pewno nie słyszeliście.... Jest rok 1945, II woja światowa właśnie się skończyła, a ludzie próbują wrócić do normalnego życia. Główna bohaterka, Clarie Randall razem z mężem Frankiem, spędza urlop w Szkocji. Są to ich pierwsze wspólne wakacje od kilku lat. Marzą o odpoczynku i powiększeniu swojej rodziny. Pan Randall, zapalony historyk, wykorzystuje okazję, aby dowiedzieć się więcej o swoim przodku, który kiedyś tam mieszkał. Namawia żonę, aby wcześnie rano udała się z nim na pewne wzgórze, by obejrzeć codzienny rytuał tamtejszych kobiet. Tańczące postacie, śpiewające w dziwnym języku wokół, wydaje się, przypadkowo ustawionego kręgu z głazów... To nie jej świat, mimo to robi wszystko, aby uszczęśliwić męża.

I sądzę, że szacunek dopuszcza tajemnice, ale nie kłamstwa.

Clarie przygląda się i zauważa nietypową roślinę, którą pragnie zerwać do swojej kolekcji. Zbliża się do kręgu i przypadkowo dotyka jednego z kamieni. Nagle jej świat zaczyna wirować. Kobieta przenosi się w przeszłość, do XVIII wieku, ale miejsce jej pobytu nie zmienia się. Clarie na początku nie jest świadoma tego, co się własnie stało. Gdy widzi dziwnie przebrane postacie, stwierdza, że jakimś niefortunnym trafem, musiała znaleźć się na planie filmu historycznego. To nie film, tylko jej nowe życie, nowy świat, nowy mężczyzna...

Wiedziałam, że mnie kocha, było to dla mnie równie oczywiste jak to, że żyję. Tam bowiem, gdzie jest miłość, słowa są niepotrzebne. Miłość jest wszystkim. Jest nieśmiertelna. I wystarcza za wszystko inne.

Powieść jest po prostu wspaniała! Autorka odniosła ogromny sukces, ale kiedy pisze się tak, jak Diana Gabaldon, to nie powinno być zaskoczeniem. "Obca" to wspaniałe połączenie powieści historycznej, fantastyki i romansu. Akcja przez cały czas się rozwija, dochodzą nowe wątki, ale nie dzieje się to za szybko. Czytelnik ma czas, aby wszystko ogarnąć. Uwielbiam główną bohaterkę (i bohatera, ale każda przedstawicielka płci żeńskiej podzieli moje zdanie :D), co nie zdarza się zawsze. Książka jest dość obszerna, ale czyta się ją bardzo szybko. Jestem pewna, że pokochacie ją, tak jak ja. Serdecznie polecam!

Historię Claire i Jamiego poznałam z serialu „Outlander”, który urzekł mnie już od pierwszych odcinków. Jednak obejrzeniu dwóch pierwszych sezonów (bo na chwilę obecną tyle zostało nakręconych) poczułam niedosyt, chciałam wiedzieć co dalej…

Do samej książki już raz się zabrałam, ale po kilkanstu stronach sobie odpuściłam. Dlaczego? Nie wiem. Tym razem byłam bardziej wytrwała i pomimo 900 stron, postanowiłam czytać dalej. Bez większego problemu przebrnęłam przez grube tomiszcze pierwszego tomu. Styl nie był ani zbyt ciężki, ani zbyt męczący, no może kilka wątków trochę się ciągnęło, nie mniej z dużym zainteresowaniem czytałam stronę po stronie.

„Co ja tu robię?- pomyślałam po raz tysięczny. W tym dziwnym miejscy, z dala od wszystkiego, co znam, wyrwana z własnego domu, rozdzielona z mężem i przyjaciółmi, samotna między dzikusami?”

Porównując różne sytuacje z tymi z serialu, mogę stwierdzić że reżyser ekranizacji bardzo dobrze sobie poradził, idealnie dobierając aktorów i scenerie. Większość opisów i wydarzeń była niemal identyczna. Jest to zarówno zaleta i wada. Znając serial, nic już mnie nie zaskakiwało, ale też nie czułam rozczarowania, gdyby okazało się, że serial został naciągnięty czy gdyby aktorzy okazali się być „inni” niż przedstawiła ich Diana Gabaldon. Nigdy specjalnie nie przepadałam za fabułami, gdzie bohaterzy przenoszą się w czasie, tu jednak nie byłoby książki, gdyby nie ta „podróż”.

Wszystko zaczyna się w 1945 roku, kiedy to szczęśliwa młoda angielka Claire Randall, mężatka i pielęgniarka szpitala polowego, wyjeżdża z mężem na wakacje do Szkocji. Tam natrafia na kamienny krąg, który przenosi dziewczynę w czasie do 1743roku. Z początku ta sytuacja zdaje się być komiczna, gdyż uważa że znajduje się na planie filmy historycznego, bardzo realistycznego. Z czasem jednak rozumie, iż wszystko jest prawdziwe, a jej grozi niebezpieczeństwo ze strony angielskich Dragonów. Z opresji ratuje ją młody Szkot Jamie Fraser. Jednak czy ten intrygujący, wyjęty spod prawa facet zdoła jej pomóc?

„A teraz zostałam zmuszona, by poddać się cholernemu zauroczeniu.

I Bóg jeden wie, co złego może z tego wyniknąć. Ale nie było już odwrotu.”

Claire jest postacią, którą pokochamy od pierwszego opisu, inteligentna, ładna, silna, wytrwała i zawzięta, choć z początku wydaje się być bardziej niewinna, to sytuacje w których się znajduje kreują jej osobę w zawrotnym tempie. Przyzwyczajona do subtelnych zachowań, nagle styka się ze światem, gdzie rządzą mężczyźni i zawsze mają ostatnie słowo. Właśnie taki jest James, przystojny na swój sposób, dziedzic szkockiego rodu, jakobita, zapaleniec walczący o dobro najbliższych, bardzo uparty. Do tego nieokrzesanego momentami rudzielca wzdychają wszystkie panny, zarówno te pojawiające się w powieści, jak i te które o nim czytają. Jest postacią, które nie sposób nie lubić.

„Nie był to akt miłosny, lecz konieczność. Zrozumieliśmy, że żadne z nas by nie przeżyło i tej fali zmysłów, która zatopiła wspomnienia śmiertelnego niebezpieczeństwa i niedoszłego gwałtu.”

Niesztampowa fabuła, częste zwroty akcji, zaskakujące wydarzenia powodują, że książkę czyta się jednym tchem. Drobnym minusem jest brak rozdziałów, gdyż cały tekst jest napisany jednym ciągiem i ciężko jest odnaleźć miejsce, by na chwilę się oderwać od lektury. Autorka nie bawi się w delikatne opisy romansu czy dramatycznych momentów, „wali prosto z mostu”, wykreowane sceny tortur i walk są bardzo obrazowe i wstrząsające, a chwile uniesień pełne rozkoszy i bardzo emocjonujące. Dlatego ta powieść jest tak wciągająca i warta poświęcenia jej czasu. Cała seria obejmuje aż siedem tomów, a jeden sezon serialu opiera się na jednym tomie książki.

P.s. Warto też wspomnieć, że fabuła opiera się na historii bitwy pod Culloden w Szkocji z 1745 stoczonej pomiędzy jakobitami a anglikami.

Rok 1945. Claire Randall, pielęgniarka pracująca podczas wojny w szpitalu polowym, powraca w rodzinne strony i spędza z mężem wakacje w Szkocji. Podczas jednego ze spacerów Claire odkrywa kamienny krąg, który prawdopodobnie jest pozostałością po działalności jednej z dawnych cywilizacji. Kiedy kobieta kładzie dłoń na jednym z kamieni dzieje się rzecz niezwykła - Claire przenosi się w czasie o dwieście lat wstecz, do roku 1743, gdzie czyha na nią wiele niebezpieczeństw. Będzie musiała zmierzyć się z nieprzychylnością szkockiej ludności, nieufnością i podejrzliwością jedynych ludzi, którzy są w stanie jej pomóc, a na dodatek jej uczucia do męża pozostawionego w innym świecie mogą zostać wystawione na próbę za sprawą pewnego urokliwego młodzieńca...

Grube tomiszcza serii Obcej Diany Gabaldon wielokrotnie przewijały mi się przed oczami w księgarniach, gdzie dosłownie nie dało się ich nie zauważyć, ze względu na ich ogromną objętość. Kilka razy natknęłam się też na tą książkę na Booktubie, gdzie była wyjątkowo zachwalana. Możecie kojarzyć tą historię z powstałego na podstawie książki serialu Outlander (ja nie wiedziałam o jego istnieniu, ale od zawsze jestem zacofana, jeśli chodzi o seriale). Po kilku (kilkunastu?) miesiącach trzymania Obcej na półce (przemilczmy to), w końcu przyszedł czas, abym sprawdziła, czy ochy i achy nad serią pani Gabaldon rzeczywiście mają w sobie choć ziarnko prawdy.

Claire Randall, młoda pielęgniarka, która właśnie powróciła z wojennego frontu, gdzie zajmowała się rannymi żołnierzami, podczas jednej z przechadzek po rozległych szkockich równinach trafia na wzgórze z kamiennym kręgiem, który ostatecznie przenosi ją w czasie. Claire zwyczajnie w jednej sekundzie znajduje się w powojennej Szkocji, gdzie nierozważnie dotyka głazu ręką, a w kolejnej stoi w tym samym miejscu, jednak dwieście lat wcześniej. Motyw podróży w czasie zawsze był jednym z moich ulubionych, chociaż dotychczas spotykałam się z nim tylko w młodzieżówkach takich jak Czerwień rubinu Kerstin Gier. Byłam więc całkiem podekscytowana, myśląc o tym samym wątku w nieco poważniejszej powieści obyczajowej. I nie zawiodłam się - umiejscowienie akcji w XVIII-wiecznej Szkocji jest wspaniałą okazją do poznania realiów rządzących tym krajem w tamtym okresie. Będzie to prawdziwa gratka dla osób, które tak jak ja uwielbiają historię, ponieważ autorka bardzo szczegółowo opisała formę społeczeństwa, zwyczaje i tradycje ludności, system władzy, a nawet przesądy ludności dotyczące czarownic (co, swoją drogą, było jednym z ciekawszych wątków książki)! Przykro mi tylko mówić, że jest to jeden z niewielu pozytywnych aspektów tej powieści...

Jaki jest więc główny powód, dla którego uważam Obcą za powieść boleśnie przeciętną? Spójrzcie jeszcze raz na samą górę strony, gdzie podałam liczbę stron Obcej (dla leniwych - jest ich 710) i wyobraźcie sobie tekst spisany na nich krzywdzącą oczy małą czcionką. Pomyślcie teraz o tym, że przystąpiłam do lektury pełna nadziei na wspaniałą książkę i byłam podekscytowana prawie tak, jakbym miała wyruszyć w podróż życia z plecakiem pełnym babeczek, czekolady i herbatą w termosie. Od razu nastawiłam się na porywającą akcję, która zwali mnie z nóg już na pierwszych stronach, ale spotkałam zaskakującą ciszę. Stwierdziłam: OKEJ, spokojny początek można jeszcze znieść! i rozpoczęłam oczekiwanie na rozwój wydarzeń. Czekałam, czekałam, czekałam... po drodze usnęłam tylko jakieś 746378 razy, aż w końcu doczekałam się akcji - NA 450 STRONIE. Naprawdę wątpię, że te kolejne 50 naprawdę dobrze napisanych, zaskakujących stron powieści, po których swoją drogą następuje następny maraton nudy, jest wartych zachodu. Szczerze mówiąc, w tak potężnej objętościowo książce, tylko 20% treści stanowi dająca się lubić akcja, a 80% to zwyczajna, rozczarowująca nuda. Przykro mi to stwierdzić, ale Obca była po prostu wyjątkowo nużąca.

Zwykle nie kwestionuję tego, jakich wyborów w kwestii partnera dokonują bohaterowie, a raczej jak autor dobiera swoje postacie w pary. Tym razem jednak spotkałam się z dwójką bohaterów, którzy nijak mi do siebie nie pasowali - mowa tu o Claire i Jamiem. (Pominę już fakt, że wyjątkowo dziwne było dla mnie to, z jaką łatwością Claire zapomniała o swoim mężu zostawionym w XX wieku i z jaką chęcią oddała się prawie obcemu mężczyźnie.) Tak samo jak sposób, w jaki złączono tą dwójkę małżeństwem, był całkowicie wymuszony i narzucony z zewnątrz (co wynika z pewnych okoliczności opisanych w książce), tak i relacja Claire i Jamiego była sztuczna i nienaturalna. Nie potrafiłam znieść ich stosunku do siebie - tak bardzo skupionego na aspektach fizycznych i miejscami zwyczajnie prostackiego. Wiem, że niektórzy kibicują tej książkowej parze, ale ja nie mogłam w żaden sposób połączyć ich ze sobą.

Słowo o głównej bohaterce - Claire przez większość czasu pozostawała mi obojętna. Wprawdzie doceniałam jej umiejętności w leczeniu ludzi i poświęcenie podczas wojny, gdzie niezaprzeczalnie nieraz przeżywała ciężkie chwile, ratując ludzkie życie, jednak sam charakter tej postaci w ogóle nie przypadł mi do gustu. Mam wrażenie, że gdybyśmy ja i Claire trafiły do tej samej rzeczywistości, musiałybyśmy trzymać się od siebie z daleka, aby uniknąć wszelkich konfliktów. Nieraz bywała ona niezwykle irytująca, idiotycznie trzymając się własnych racji, nawet mimo świadomości, że są one błędne. Była uparta i nieznośna, tak że kilkukrotnie miałam ochotę nią potrząsnąć i zapytać: "Kobieto, co ty robisz?". Ostatnio mam przykrą przyjemność trafiać na bohaterki, które wyjątkowo działają mi na nerwy, a Claire była właśnie jedną z nich.

Aby choć trochę polepszyć sytuację Obcej po tym, jak zmieszałam ją z błotem, muszę powiedzieć, że nie była to powieść całkiem koszmarna, nadająca się tylko do wyrzucenia. To prawda, że akcji była w niej znikoma ilość, ale gdy już się pojawiała, była to akcja, która z powodzeniem zadowoli każdego - kwestia tylko tego, czy warto brnąć przez 450 stron, aby przeczytać pierwszy godny uwagi fragment. Styl Diany Gabaldon był bardzo ciekawy i barwny. Było widać i czuć, że autorka ma dużą wiedzę w zakresie historii Szkocji i jej realiów, a także zrobiła porządny research jeśli chodzi o zielarstwo i medycynę. Jest w Obcej odrobina potencjału na naprawdę dobrą powieść, jednak moim zdaniem została ona zniszczona przez wszechogarniającą nudę.

Miałam co do Obcej duże oczekiwania, których książka ta nie zdołała spełnić. Wszystkie nieliczne pozytywne aspekty, takie jak wierne oddanie rzeczywistości XVIII-wiecznej Szkocji, motyw podróży w czasie, czy imponująca wiedza i przyjemny styl autorki, zostały pogrzebane przez totalny brak akcji. Na dodatek główna bohaterka zadbała o to, aby poziom mojej irytacji utrzymywał się na tak samo wysokim poziomie przez całą książkę. Naprawdę nie wiem, czy kiedykolwiek zdecyduję się sięgnąć po kolejne tomy serii. Jak na razie, wytrzymywanie przeciągającej się w nieskończoność nudy jest zbyt dużą ceną za kilka fantastycznych fragmentów powieści.

[Adres usunięty]

Od dawna szukam serii, która spełni wszystkie moje oczekiwania - nie tylko przyniesie ze sobą wciągającą akcję, ale wprowadzi bohaterów, którzy przestaną drażnić mnie każdym swoim ruchem. "Obca" zapowiadała właśnie taką fabułę - spełniła moje oczekiwania?

Claire Randall wraca z frontu wojennego w roku 1945r. gdzie pracowała jako pielęgniarka w szpitalu polowym. Wraz z Frankiem, swoim mężem decyduje się na wyczekiwany odpoczynek i wyjeżdżają na wakacje do Szkocji. Jednak jedna niezobowiązująca wyprawa sprawia, że Claire przenosi się w czasie do 1743 roku. Kobieta musi odnaleźć się w zupełnie nowej dla siebie sytuacji. Czy Jamie Fraser, wyjęty spod prawa Szkot, może jej w tym jakoś pomóc?

"- Och tak - odparł dość niechętnie. - Jestem twoim panem... a ty moją panią. Chyba nie mogę posiąść twej duszy, nie tracąc własnej."

Claire na pierwszy rzut oka nie wydaje się mocną postacią, właściwie reprezentuje sobą cechy typowej nieszczęśliwej kobiety, która na siłę próbuje zbudować coś z niczego. Na froncie zdobyła doświadczenie, poznała symbolikę i zastosowanie leczniczych roślin, ale zyskała też irytującą pokorę, która hamuje jej silny charakter. Dlatego kiedy przenosi się w czasie, zaczyna dostrzegać otaczające ją zmiany i nawet w momencie, gdy wszystkie znaki na niebie i ziemi mówią jej, że to nie czas w którym dotychczas żyła nie potrafi stawić czoła prawdzie i zasłania się niewiedzą. W konsekwencji sprowadza na siebie kłopoty, pogrąża nowo poznanych przyjaciół i rujnuje swoją jako tako zdobytą sympatię czytelnika. Dopiero rozwój sytuacji pozwala jej rozwinąć skrzydła i zaprezentować się w pełnej krasie. Przestaje irytować i budzić litość, nabiera sił, uwalnia swoją charyzmę i wewnętrzną siłę a do tego wszystkiego budzi się jej żywiołowy temperament z ciętym językiem - i dopiero tutaj możemy mówić, że bohaterka jest postacią o której warto czytać.

Motyw podróży w czasie - konkretny, urozmaicony i doskonale rozpracowany - stanowi główny atut książki, ale nie jest głównym wątkiem tej historii. Solidnie konkuruje z romantycznym treścią i połączeniem Claire z Jamie'm. Autorka nie bawi się w subtelności, erotyczność scen śmiało przekracza granice, ale powiązanie głównej bohaterki z odważnym, silnym i upartym Szkotem rodem z czasów, w których to mężczyzna ma zawsze racje - nawet gdyby jej nie miał - okazało się posunięciem doskonałym. Idea żywiołowej i doniosłej namiętności wiodła prym w całej fabule.

Gabaldon dokonała rzeczy niebywałej - w ponad siedmiuset stronach swojej powieści zawarła mnóstwo wątków, bohaterów, szybkiej akcji i konkretnych informacji - i nie zanudziła przy tym czytelnika na śmierć. Autorka doskonale wyważyła wszystkie wprowadzane wątki: pojawił się motyw historyczny z licznymi faktami przeszłej Szkocji, z jej kulturą i mentalnością, w między czasie zawitały brutalne opisy walk, tortur i nawoływanie do buntu, dlatego fabuła została wzbogacona o mocne opisy gwałtowności ówczesnych czasów i społeczeństwa, walki o władzę, gwałtów oraz brutalności i barbarzyństwa dnia powszedniego. Pojawił się również niezastąpiony wątek romantyczny w dwóch odsłonach: tej pomiędzy głównymi bohaterami i tej, która opisuje realia życia - z cudzołóstwem, różnymi preferencjami seksualnymi czy aktami miłosnych uniesień. Gabaldon przedstawiła wszystkie sceny w sposób mocny, dobitny i niezwykle obrazowy, a w chwilach wytchnienia wprowadzała szczegółowe opisy miejscy i sytuacji bez pominięcia detali.

"- Mój ulubiony przykład przejęłam od pewnego jankesa. Nazywał się Williamson

i pochodził, o ile mi wiadomo, z Nowego Jorku. Powtarzał to za każdym razem, kiedy

zmieniałam mu opatrunek.

– I cóż to było?

– „O Jezu, w mordę, Chryste”."

Liczba stron i mnogość wątków mogą przytłoczyć, ale lekki styl autorki i swoboda z jaką wprowadza nowe sytuacje całkowicie rozwiewają podobne przypuszczenia. W książce nie zabrakło też dobrego humoru, po części dzięki rozważaniom Claire a po części przez naturalność prowadzenia dialogów.

"Obca" to książka totalnie niesamowita. Zabrała mnie w podróż, której nie miałam ochoty kończyć. Mimo ponad siedmiuset stron uważam, że historia skończyła się stanowczo za szybko. Gabaldon piszę z łatwością, której można jej jedynie pozazdrościć, a to zapowiada kolejne dobre przygody bohaterów. Skusicie się? Ja na pewno.