Narzeczona z getta

Książka przeczytana na jednym oddechu! Nic dodać, nic ująć... Polecam z całego serca.

Od jakiegoś czasu obserwuję, że powieści historyczne dotyczące II wojny światowej i holokaustu mają ogromne zainteresowane wśród czytelników. Taka literatura, choć bolesna to zapada w pamięć… a przecież o to chodzi, aby pamiętać. Choć Sabina Waszut pisała o fikcyjnych postaciach to już wydarzenia z czasów II wojny światowej są jak najbardziej prawdziwe. Każdy, kto wtedy żył mógł być bohaterem „Narzeczonej z getta”.

Młode małżeństwo zdobywa antyczną szafę. Barbara postanawia dowiedzieć się, kim byli jej pierwsi właściciele. Podejmując decyzję o odkryciu sekretów starej szafy kobieta nie zdaje sobie sprawy, że przyjdzie jej zmierzyć się z bolesną przeszłością oraz tragiczną historią, która wiąże się z meblem. Tropem wspomnień i śladami historii trafia do Sławkowa. Tam dowiaduje się, że mebel przed laty należał do rodziny żydowskiej. Zagłębiając się w swoje śledztwo Barbara poznaje wstrząsające losy Sary, młodej żydówki, która odważyła się kochać w czasach przesiąkniętych śmiercią.

„Narzeczona z getta” to moje pierwsze spotkanie z twórczością Sabiny Waszut, które z czystym sercem mogę uznać za udane. Autorka zachwyciła mnie swoim stylem. Pisała z niezwykłym wyczuciem i delikatnością a jednocześnie przedstawiony przez nią obraz był realistyczny, bolesny i na swój sposób piękny. Bohaterzy byli świetnie wykreowani a wątki znakomicie łączyły się i tworzyły piękną całość. Nie zdradzając zbyt wiele szczegółów powiem, że książka wywołała we mnie skrajne emocje i do „Narzeczonej z getta” na pewno jeszcze wrócę. Was z całego serca zachęcam do lektury. Naprawdę warto mieć ten tytuł w swojej biblioteczce.

Więcej recenzji na [Adres usunięty]

Stara szafa z duszą.

"To, że przeszłość zasnęła, nie oznacza, że umarła."

Bardzo dużo dobrego słyszałam o książkach Sabiny Waszut, które niezmiennie wzbudzają zachwyt czytelniczek, chociaż muszę przyznać z przykrością, że dotychczas żadnej nie przeczytałam. Autorka ma za sobą bardzo udany debiut literacki. Jej „Rozdroża” były nominowane do Nagrody Literackiej Europy Środkowej „Angelus” za rok 2014. W ubiegłym roku do rąk czytelników trafiła kolejna książka autorki inspirowana prawdziwymi zdarzeniami. „Narzeczona z getta”, jak sama autorka podkreśla, to opowieść fikcyjna, która mogłaby wydarzyć się naprawdę, bo jest osadzona w prawdziwej historii.

Na pozór mogłoby się wydawać, że jest to kolejna książka o Holokauście, największej zbrodni w historii ludzkości. „Narzeczona z getta”, to nie jest kolejna powieść napisana po to by wycisnąć łzy z oczu czytelnika, ale wspaniała powieść o człowieczeństwie i miłości w cieniu drugiej wojny światowej, o poznawaniu siebie, zrozumieniu własnego losu, wybaczaniu sobie i innym. Oszczędna w słowach, ale z ogromną siłą przekazu, to wspaniała podróż w czasie, w jaką zabrała mnie autorka. Sabina Waszut znalazła sposób jak po raz kolejny napisać o Zagładzie, kiedy na ten temat napisano i powiedziano już nieomal wszystko, a półki księgarń zalegają powieści o Holokauście w ilościach wręcz zatrważających.

Na użytek powieści autorka stworzyła fikcyjne postaci, które mogłyby istnieć naprawdę. Opowiada historie dwóch kobiet o skomplikowanym życiorysie: Barbary i Żydówki Sary. Sabina Waszut pięknie splata przeszłość z teraźniejszością zaś wspólnym ogniwem tych dwóch historii jest stara trzydrzwiowa przedwojenna szafa z lustrem, która skrywa wiele tajemnic. Szafa, która jest symbolem śmierci, jak i ocalenia. Sara, ukryta przez ukochanego przeżyje wojnę, natomiast kilka lat później w szafie zginie siostra Barbary. Pozornie jest to lekka opowieść, którą się czyta jednym tchem, ale jednocześnie porusza ważne tematy, dlatego warto ją poznać. „Narzeczona z getta” przemyca kawałek ważnej historii, której nie znamy szerzej. Zagłada sławkowskich Żydów, jak i mord na Kaszubach w Piaśnicy, wciąż pozostają przemilczane, nikną pośród innych świadectw tragedii II Wojny Światowej. Dlatego tak ważna jest powieść Sabiny Waszut. W jej książce historia gett w Strzemieszycach i Sławkowie oraz przekaz o Żydówce ukrywającej się w szafie splata się z losami fikcyjnych bohaterów z ich własnymi tajemnicami i demonami z przeszłości, dzięki temu czytelnik otrzymuje przejmującą, pełną emocji opowieść.

Lektura „Narzeczonej z getta” wymaga skupienia, gdyż jej poszczególne elementy składają się w całość dopiero na końcu, by stworzyć jednorodny obraz. Momentami może nawet wydawać się nudna, ale warto dać jej szansę i przetrwać chwile znużenia, bo nieoczekiwane zakończenie łączy ze sobą dwie skrajnie różne historie. Daje zupełnie inne spojrzenie na ludzką tragedię i wynikającą z niej traumę. Powieść wzruszająca, bolesna, z rozbudowanym wątkiem historycznym i psychologicznym. To wielopłaszczyznowa opowieść o ludzkich dramatach, o radzeniu sobie z traumatycznymi wydarzeniami z przeszłości, walce o przetrwanie. Opowiadająca o czasach, kiedy największym przewianiem było własne pochodzenie. Szczerze i gorąco polecam.

"Na wojnie każda miłość jest dobra. Trzeba kogoś kochać, bo to jedyne lekarstwo na rany głów i szerzący się świerzb. Jeśli się kocha, wystarczy sił, aby walczyć."

Jestem miłośniczką książek historycznych, a szczególnie wojennych, których akcja opiera się na faktach, bądź też jest fikcją literacką.

Przyznaję, że wzięłam ją w ciemno, nie czytałam opisu z tyłu książki, a najbardziej przekonało mnie zdanie na okładce tuż nad tytułem: "powieść inspirowana historią miłosną z czasów II wojny światowej" i powiem wam, że jak zaczęłam czytać tę powieść to trochę złapało mnie zdziwienie.

Akcja zaczyna się w czasach współczesnych. Poznajemy Basię, która ma ciężką przeszłość, przez którą siada jej psychika, i jej męża Marcina, który za wszelką cenę stara się jej pomóc przezwyciężać wszelakie załamania, choć ze względu na wykonywaną przez niego pracę jest to czasami niemożliwe. Pewnego dnia kontaktuje się z nimi stara przyjaciółka rodziny, która nalega na spotkanie. Basia pomimo ogromnych braków chęci udaje się na spotkanie za namową męża. Staruszka wcale nie okazuje się być zła i zrzędliwa. W prezencie chce im przekazać starą, przedwojenną komodę.. Komodę, która skrywa wiele dziwnych tajemnic.

Odkąd pojawia się ona w mieszkaniu Barbary i Marcina z główną bohaterką dzieją się dziwne rzeczy. Śnią jej się niewyjaśnione sny z osobami, których nigdy nie widziała na oczy, jest niespokojna, ma dziwne odczucia i często po prostu źle śpi. Tajemnicza komoda wydaje się ją do siebie przyciągać chcąc okazać jej pewien sekret..

I słuchajcie.. to wcale nie będzie tak, że Baśka wejdzie do tej komody i niczym w "Opowieściach z Narnii" znajdzie się w zupełnie innych czasach i prowadzić tam będzie zupełnie normalne życie. Nie. Kryje się za tym coś więcej.. Tajemnica pewnej ogromnej, lecz zakazanej miłości związana z czasami wojennymi..

I tutaj właśnie ta powieść zaskoczyła mnie najbardziej. Jak wcześniej wspomniałam nie czytałam opisu, więc kompletnie nie wiedziałam czego mam się spodziewać po tej historii. Przyznaję, że początek powieści i cały pomysł na fabułę wydawał mi się bardzo dziwny, i często zastanawiałam się co wspólnego może mieć postać, która żyje w czasach współczesnych z historią wojenną, otóż... kryje się za tym więcej niż mogłabym się spodziewać.

To powieść idealna dla miłośników gatunku, a także dla tych, którzy nie boją się konfrontacji z trochę dziwną (jak na te gatunki książki) fabułą.

Poza tym styl autorki bardzo przypadł mi do gustu, jest bardzo lekki i zrozumiały, przez co książkę czyta się naprawdę szybko.

Dla mnie 8/10 i polecam wam bardzi gorąco "Narzeczoną z getta". Myślę, że naprawdę warto dać szansę tej książce.