My mieliśmy szczęście

Georgia Hunter My mieliśmy szczęście, to saga rodzinna, historia trzypokoleniowej żydowskiej rodziny z Radomia podczas II wojny światowej. Wielowątkowa, bo pokazuje losy rodziców, licznego rodzeństwa i dzieci, których wybuch wojny zastał a następnie rozrzucił po różnych krajach - od Brazylii po syberyjskie obozy pracy. To właśnie myśl o najbliższych umacniała w nich chęć przeżycia, dawała nadzieję, że szczęśliwy los umożliwi im kiedyś odnalezienie się i ponowne bycie razem.

I chociaż historia kiedy ją się czyta jest bardzo amerykańska i taka filmowa, to punktem jej wyjścia były prawdziwe dzieje członków rodziny autorki. W wieku kilkunastu lat usłyszała ona po raz pierwszy o swoich korzeniach, wcześniej w domu nigdy się o tym nie mówiło i od tego czasu chciała napisać książkę - historię swojej rodziny. Miłośnikom sag i historii z czasów II wojny światowej powinna się podobać.

“My mieliśmy szczęście” to niesamowicie poruszająca historia rodziny Kurców - polskich Żydów, których uporządkowany świat legł w gruzach wraz z nadejściem II wojny światowej. Sol i Nechama mają pięcioro dorosłych dzieci i malutką wnuczkę, prowadzą w rodzinnym Radomiu sklep z tkaninami, żyją szczęśliwym, dostatnim życiem. Wszystko zmienia wrzesień 1939 roku, kiedy Niemcy i Rosja najeżdżają Polskę, rozpoczynając najczarniejszy okres w historii kraju i największe prześladowania Żydów w dziejach świata. Rodzina Kurców, dotychczas zjednoczona, ulega rozproszeniu, a los rzuca poszczególnych jej członków w odległe zakątki świata: od Lwowa, przez Syberię i Francję, aż po Iran i Rio de Janeiro. Wszystkim im przyjdzie zmierzyć się z okrucieństwem wojny i zapłacić wysoką cenę za swoje pochodzenie, łączy ich jednak wola przetrwania i miłość, których nie są w stanie zgasić najgorsze nawet prześladowania.

Powstało wiele powieści o II wojnie światowej, o tragedii Holokaustu, o losach zwykłych ludzi w tym strasznym okresie. Co więc czyni książkę Georgii Hunter wyjątkową? Przede wszystkim to, że tę historię napisało samo życie. Autorka, po wielu latach badań, nie tylko opisała dzieje autentycznej żydowskiej rodziny, ale do tego była to jej własna rodzina, Georgia jest bowiem prawnuczką Sola i Nechamy. Spędziła kilkanaście lat, zbierając materiały i wspomnienia swoich przodków, czego rezultatem jest powieść, o której teraz mam przywilej pisać.

Żadna ilość materiałów nie jest jednak w stanie zapewnić stworzenia dobrej, wartościowej książki - potrzebny jest również talent pisarski, a tego z pewnością nie można Georgii Hunter odmówić. Połączyła ona wszystkie zebrane od swojej rodziny informacje w spójną całość, zachowując autentyczność całej historii, ale ubierając ją w formę wciągającej powieści. Poszczególne rozdziały pisane są z perspektywy różnych członków rodziny, przedstawiając ich losy, często aż nieprawdopodobne, na przestrzeni tych kilku wojennych lat. Pomiędzy rozdziałami pojawiają się również wstawki z wycinkami z kalendarium II wojny światowej, istotnymi dla fabuły.

Chociaż autorka opisywała prawdziwych ludzi z krwi i kości, w trakcie lektury trudno było myśleć o nich inaczej, niż o wspaniale skonstruowanych bohaterach literackich. Hunter wiernie odtworzyła charaktery swoich przodków, razem z ich wadami, zaletami i uczuciami, pozwalając czytelnikom naprawdę ich poznać i przywiązać się do nich. Polubiłam całą rodzinę Kurców i z wypiekami na twarzy śledziłam ich losy - ich tułaczkę, walkę o przetrwanie, trudne wybory, których musieli dokonywać, drogę, którą dosłownie i w przenośni musieli przebyć od początku do końca wojny.

“My mieliśmy szczęście” nie jest lekką lekturą, jak można się spodziewać po książce o wojnie i Holokauście. Opowiada o bezmiarze ludzkiego okrucieństwa, o cierpieniu, o życiu w ciągłej niepewności, co przyniesie jutro, ale pokazuje też ogromną siłę ducha i wolę życia u ludzi, których szanse na przetrwanie malały z każdym dniem, tak że w rezultacie całość nie jest przytłaczająca, ale podnosząca na duchu. Jest to wspaniała, poruszająca powieść, którą powinien przeczytać każdy, kogo interesuje historia naszego kraju. Polecam gorąco!

" [...] Holo­caust pozba­wił życia dzie­więć­dzie­siąt pro­cent z trzech milio­nów miesz­ka­ją­cych w Pol­sce Żydów. Z ponad trzy­dzie­stu ty­się­cy miesz­ka­ją­cych w Rado­miu prze­żyło mniej niż trzy­stu. [...] "

"My mieliśmy szczęście" to prawdziwa historia rodziny Kurców spisana przez prawnuczkę Georgię Hunter. Dzięki niej możemy poznać ich życie od 1939 roku. Jest to Żydowska rodzina z Radomia. Jak się domyślacie podczas wojny, nie mieli lekko. Czy cała familia przetrwała? Dowiecie się tego podczas czytania.

Ta książka jest bardzo wzruszająca. Po tylu latach od zakończenia wojny nadal nie mogę uwierzyć, dlaczego musiało do tego dojść. Dlaczego niewinne osoby musiały oddać swoje życie?

Cierpiałam razem z bohaterami tej historii. Miałam cichą nadzieję, że wszyscy przetrwają.

Dzięki tej książce częściowo mogłam poznać armię Andersa. Przemieszczałam się po różnych krajach.

Cieszę się, że autorka chciała spisać historię swojej rodziny. Zrobiła kawał dobrej roboty. Dzięki niej możemy przekonać się, jak wyglądały tamte czasy z punktu widzenia normalnej Żydowskiej rodziny.

Idealna powieść dla wszystkich miłośników historii, a zwłaszcza drugiej wojny światowej. Ta książka powinna znaleźć się w każdym domu. Dlaczego? Dlatego, żeby już nigdy nie dochodziło do podobnych zbrodni. Niestety, żyją na świecie jeszcze takie osoby, które dla swojej zachcianki niszczą (mordują) niewinnych ludzi. Jak widać, nie wyciągnęli wniosków z II wojny światowej. Przykre.

W książce "My mieliśmy szczęście" poznałam między innymi:

* Adiego, który wyjechał do Paryża na studia. Czy zdąży wrócić do Radomia, nim wybuchnie wojna? Czy jeszcze kiedykolwiek zobaczy swoją rodzinę? To bardzo ważna postać w tej rodzinnej opowieści.

* Nechama jest mamą Adiego. Bardzo się o niego martwi. Ma nadzieję, że jeszcze go zobaczy żywego. Jest żoną Sola. Prowadzą sklep z tkaninami. Do czasu wybuchu wojny bardzo dobrze sobie radzili. Mieli kucharkę i służącą. Można powiedzieć, że byli zamożną rodziną.

Swoje dzieci wysłali do najlepszych prywatnych placówek, żeby wyrośli na cudownie wykształconych ludzi. Oprócz Adiego mają jeszcze synów Jakuba i Genka oraz córki Halinę i Milę. Muszę wspomnieć, że są również dziadkami. O ich historii niestety musicie przeczytać sami. Warto ich poznać.

Oczywiście w tej książce poznacie również inne postacie, również warte uwagi.

Tutaj przeczytacie również o tułaczce, walce o życie i znalezieniu swojego miejsca na ziemi.

Jestem zadowolona, że mogłam przeczytać dzieje rodziny Kurców.

Z czystym sercem polecam.

Ps.

Ta książka to grubasek, ale nie martwcie się, przepadniecie z nią na długie godziny, o ile zżyjecie się z tą rodziną. Mnie bardzo interesowały losy tej rodziny.

Autorka pisze językiem zrozumiałym dla każdego czytelnika. Ze względu na okrutny czas, w którym dzieje się tak historia, polecam ją jedynie osobom pełnoletnim.

Cieszę się, że na końcu książki, autorka dokładnie wyjaśniła dalsze losy swojej rodziny.

Przychodzę dzisiaj z niesamowitą powieścią dziejącą się w czasach II wojny światowej. Jeśli jesteście już zmęczeni tym tematem, dajcie jeszcze szansę książce "My mieliśmy szczęście". Jest to pozycja absolutnie wyjątkowa...

Georgia Hunter, czyli autorka tej pozycji, jest jednocześnie prawnuczką rodziny Kurców, których historię poznajemy od 1939 roku. Kurcowie to żydowska rodzina z Radomia.

Wojna niszczy ich spokojne życie oraz rodziela. Ich miłość do siebie i wiara. daje im siłę na szukanie się nawzajem. Ale czy się uda wszystkim spotkać ponownie?

Wzruszająca i emocjonująca opowieść, która na długo pozostanie w sercu każdego czytelnika. Szczególnie pozostaną jej bohaterowie z którymi niesamowicie się zżyłam...

Za niedługo podobno ma być dostępny serial, bardzo jestem ciekawa czy odda ducha tej książki...

„My mieliśmy szczęście” to powieść zainspirowana prawdziwą historią żydowskiej rodziny Kurców z Radomia, która rozdzielona na początku II wojny światowej odnalazła w sobie determinację, by przetrwać – i ponownie się połączyć.

Od jakiegoś czasu mam problemy z literaturą związaną z Holokaustem, jednak gdy zobaczyłam tytuł książki, który niesie za sobą swego rodzaju nadzieję uznałam, że muszę poznać tę historię. Historię, która wydarzyła się naprawdę, a na strony powieści przelała ją wnuczka jednego z głównych bohaterów.

Autorka o swoim przodkach pisze niezwykle autentycznie i z ogromną dawką emocji. Rodzinę Kurców poznajemy w Radomiu, w przeddzień wybuchu II wojny światowej i towarzyszmy jej, aż do czasu po kapitulacji Niemiec. Przyglądamy się jak ważna była dla nich więź rodzinna i z jakim szacunkiem się oni darzyli. Wszyscy członkowie rodziny byli dla siebie ważni i wzajemnie się o siebie troszczyli. Za wszelką cenę próbowali wzajemnie się chronić, a przy tym chcieli zachować własne życie.

Więzienie, getta, ukrywanie się - to wokół tego toczyło się ich życie. Nie byłam w stanie wyobrazić sobie ile musieli zaznać cierpienia i podziwiałam ich za odwagę, siłę oraz determinację jaką niejednokrotnie się wykazywali. Próbowali zrobić wszystko, aby na nowo się połączyć… Jednak nie oznacza to, że przerażenie, bezradność, załamania były im obce. Autorka z niezwykłą umiejętnością oddała ich emocje i pokazała gniew, a także drżenie serca spowodowane ogromnym strachem. Ale nie myślcie, że ta książka to tylko te złe chwile. Za sprawą jednego z bohaterów przenosimy się do paryskich klubów jazzowych i poznajemy zupełnie inne życie, o którym marzył nie jeden człowiek w czasach wojny.

Dzięki Georgii Hunter rodzina Kurców stała się mi bardzo bliska i jestem pod ogromnym wrażeniem z jaką naturalnością Autorka pisze o swoim przodkach i ich trudnych losach. Widać, że przed przystąpieniem do pisania Autorka bardzo dobrze się przygotowała i zebrała szereg informacji, który i nam czytelnikom pomógł lepiej zrozumień niektóre wydarzenia. Podoba mi się, że przy każdym rozdziale zostały umieszczone notki historyczne pomagające nam lepiej wczuć się w wydarzenia z danego okresu.

„My mieliśmy szczęście” to książka, która prowadzi nas przez okrutne wydarzenia z czasów II wojny światowej i uświadamia nam, że nigdy nie powinniśmy się poddawać. Pomimo, że jest w niej więcej bólu niż szczęścia to niesie za sobą nadzieję i udowadnia, że po każdej burzy wychodzi słońce. Tylko trzeba tę burzę przetrwać… Nie sądziłam, że książka ta tak bardzo mi się spodoba i co najważniejsze, że będę w stanie tak szybko ją przeczytać. Gdy tylko zaczniesz czytać o rodzinie Kurców to nie spoczniesz póki nie poznasz calej jej historii do czego serdecznie Cię zachęcam ! ♡