Manitou. Tom 1

W "Manitou" przenosimy się do Nowego Jorku. Czeka nas spotkanie z potężnym i przerażającym indiańskim szamanem. Misquamacus odrodził się w ciele Karen. Postanawia zemścić się w imieniu swoich braci. Dochodzi do nierównej i trudnej walki między ludźmi, a potęgą magii i straszną, ciemną siłą...

Ach, jakie to jest dobre. Rewelacyjne. Ten niepowtarzalny klimat horrorów z lat 70. jest nie do podrobienia. I dziś już się raczej nie zdarza. Masterton potrafi otoczyć czytelnika takim niepokojem i napięciem, że za to należą mu się brawa i pokłony. Zakończenie mogłoby być bardziej podkręcone, ale przy genialnej fabule jestem w stanie to wybaczyć. Dla mnie rewelacja, polecam. I cieszę się, że jeszcze nie jedna książka autora przede mną.

Książka „Manitou” była moim pierwszym spotkaniem z twórczością Mastertona – choć uwielbiam horrory, jakoś do tej pory nie było nam po drodze. Opowieść o 300-letnim duchu Indianina odradzającym się we współczesnym świecie z celem jego zniszczenia wciągnęła mnie jednak od samego początku.

Masterton nie sili się na wyrafinowane opisy, nie buduje skomplikowanych psychologicznie postaci, a jednak… to wcale nie przeszkadza. Tworzy bowiem ciekawą historię i to w inny sposób niż np. Stephen King, choć podobnie jak on chętnie bawi się konwencją. Momentami bywa jednak zdecydowanie bardziej krwawy i dosadny, co nie wszystkim może odpowiadać. Sam wychowywałem się na „Nekroskopie”, więc sceny gore wcale mnie nie gorszyły.

Dla fanów horrorów pozycja obowiązkowa.

"Manitou" to krótka historia o odrodzeniu wielkiego szamana z dawnych czasów, który powraca, by dokonać zemsty na białych ludziach, w odwecie za okrucieństwo okazane indianom kilkaset lat temu.

Motyw jest więc bardzo intrygujący, a do tego sprawia, że trudno potępiać szamana. Czasem aż chce się mu kibicować 😂 Klimat indiańskiej magii bardzo do mnie trafił. Wypada to intrygująco, tajemniczo i czuć, że jest inna od magii europejskiej.

Główny bohater również bardzo mi się spodobał. Harry Erskine to szarlatan. Podaje się za jasnowidza i wyłudza od starszych pań pieniądze. I wcale się z tym mocno nie kryje 😅 to zabawne, że właśnie ktoś taki, kto wątpi w zjawiska nadnaturalne, ale się na nich bogaci, trafia w sam środek wydarzeń, których nie da się wyjaśnić za pomocą nauki.

Kontrast między myśleniem i mentalnością Indian a ludzi wywodzących się z kultury europejskiej został bardzo dobrze podkreślony, uwielbiam śledzić tego rodzaju różnice.

No ale niestety, mimo tylu plusów książka mnie nie porwała. Mimo małej objętości dosyć długo ją czytałam. Do tego wykonanie pozostawia wiele do życzenia. W przypadku tak króciutkiej książki można by było zadbać o tekst i pozbyć się pewnych luk i niespójności. Wiem, że to debiut, ale nawet z tą świadomością i łagodniejszą oceną trudno mi powiedzieć, by była to książka szczególnie dobra.

Nie żałuję, że po nią sięgnęłam, chciałam poznać tego autora, a ten tytuł uchodzi za klasyk, czuć w nim przyjemną odmienność tamtych czasów. Więc cieszę się, że wzbogaciłam się literacko o ten tytuł, ale niestety to raczej nie są moje klimaty.

Manitou to legenda horroru, zapewne każdy miłośnik gatunku zapoznał się już z głośną twórczością Grahama Mastertona, która budzi niepokój. Debiut wydany w 1975 roku zdobył serca milionów czytelników, a opowieść o pradawnym indiańskim szamanie została nawet zekranizowana. Czy Manitou to dobra książka na początek przygody z literaturą grozy? Postaram się Was do tego przekonać!

Zło, które czai się wszędzie.

Na karku młodej dziewczyny o imieniu Karen rośnie guz, lekarze nie potrafią określić jego pochodzenia. Karen znika w oczach, a chirurdzy podejmują próbę usunięcia dziwnej narośli. Młoda dziewczyna zgłasza się po pomoc do jasnowidza, Harry’ego, nie wiedząc, czy powinna zaufać lekarzom i zgodzić się na zabieg. Dopiero później okazuje się, interwencja chirurgiczna zapoczątkuje serie przerażających wydarzeń, a wszystko, co początkowo mogło się wydawać proste, zaczyna się jeszcze bardziej komplikować. Jeszcze wtedy nikt nie podejrzewał, że w ciele dziewczyny odradza się indiański szaman, który pragnie się zemścić na białych ludziach. Nagle stawką nie tylko okazuje się życie Karen, ale także całej ludzkości.

„- Wie pan co, Śpiewająca Skało? – zagadnął doktor. – To, co pan mówi, naprawdę przyprawia mnie o dreszcze.

Indianin spojrzał na niego uważnie.

- Ma pan wszelkie powody, by czuć dreszcze. To najbardziej przerażająca rzecz, jaka kiedykolwiek mi się przytrafiła.”

Klasyka gatunku

Graham Masterton utkał dla czytelnika niezwykłą historię, która sprawia wrażenie jakby cała fabuła działa się tuż za ścianą. W sny wkradaj się koszmary, a my nieuchronnie łapiemy się na tym, aby sprawdzić kark, czy nie rośnie na nim żadna gulka… Zdecydowanie Manitou budzi wyobraźnie. To historia pełna zwrotów akcji, w których największą zaletą jest zaskoczenie. Manitou ma być pełne absurdów, magii Indian, niezrozumiałej zupełnie dla „białych ludzi”. Ma budzić grozę, przerażenie. Ta książka nie dawkuje napięcia, ono cały czas utrzymuje się na najwyższym poziomie od pierwszej do ostatniej strony. A gdy tylko kończy się ów opowieść, czytelnik zastanawia się ze strachem, co będzie następne, bo wiemy, że to nie jest koniec. A wizja zemsty Manitou sprawia, że ciężko nam zasnąć i musimy sięgnąć od razu po kontynuację.

„- To może być niemożliwe z punktu widzenia nauki – odparł Indianin po cichu. – Ale to nie jest nauka. To magia Indian.”

Bezsenna noc z książką.

Nie spodziewałam się, że kiedyś opowieść o siedemnastowiecznym indiańskim czarowniku zabierze mi cenne godziny snu na rzecz szalejącej wyobraźni. Choć historia jest napisana z perspektywy Harry’ego, jasnowidza, czujemy grozę. Harry jako obserwator wiele wnosi w fabułę, jest proaktywnym bohaterem, który chce rozwiązać zagadkę, a jednocześnie zapobiec największej katastrofie ludzkości. Lubię to, jak Masterton bawi się czytelnikiem, jak na każdym kroku go zaskakuje. Ta inność frapuje, intryguje i sprawia, że trudno się oderwać. Manitou wkrada się w umysł i nie daje o sobie zapomnieć. Groza nie opiera się tu na krwi, a na tym, co nieznane, nierzeczywiste i mogłoby nam się wydawać: zupełnie nierealne. Nic dziwnego więc, że książka osiągnęła taki sukces, stając się legendą i klasyką gatunku.

Kilka lat temu poznałam swoją pierwszą książkę autorstwa Grahama Mastertona. Pamiętam, że bardzo mi się spodobała. Spowodowała, że po raz pierwszy w życiu pojawiłam się na targach książki, gdyż chciałam spotkać się z autorem i uzyskać jego autograf. Przez te lata mój gust czytelniczy trochę się zmienił. Jednak te zmiany nie wpłynęły na to, że od czasu do czasu sięgam po książkę pana Mastertona. Realizuję swój plan poznania jak największej ilości książek tego autora. Ostatnio miałam okazję, aby przeczytać chyba jedną z bardziej znanych książek Grahama, czyli „Manitou”.

Odkąd poznałam twórczość Grahama Mastertona, to chciałam przeczytać książkę „Manitou”. Byłam jej bardzo ciekawa. Zaczęłam więc ją czytać z pewnymi oczekiwaniami i na szczęście zostały one spełnione. Opisywana historia zainteresowała mnie już od pierwszych stron. Wiedziałam, że ma się tutaj pojawić duch indiańskiego szamana, ale nie wiedziałam dokładnie w jakiej postaci, więc zostałam czymś pozytywnie zaskoczona.

Książka „Manitou” jest naprawdę niewielkich rozmiarów. Mimo że ma ponad dwieście stron to w ogóle tego nie czuć. Przez tę historię naprawdę szybko się przechodzi, ale to nie znaczy, że nic się tutaj nie dzieje, a nawet przeciwnie. Dzieje się tutaj niemało. Bohaterowie zaskakują, pojawiają się moce, które wydają się być nie do pokonania. Praktycznie każda strona wprowadzała coś nowego do tej historii.

„Manitou” to książką, która miała swój debiut w latach siedemdziesiątych. To niezwykłe, że historia, która ma kilkadziesiąt lat nadal zaskakuje czytelników i wyróżnia się pośród tylu już napisanych historii przez przeróżnych autorów. „Manitou” nie jest to książka, która kogoś przerazi czy wystraszy, ale ja nie potrafiłam jej nie polubić i z wielką chęcią poznam dalsze części tej historii.